Echt wel x

Ja kijk, blijkbaar was je top 100 toch niet zo memorabel dan en mijn geheugen is een zeef

Niet in mijn lijst, maar die plaat is zeker wel wat.

Met Blue Lines, een gedocumenteerde subtopper en een gedocumenteerde absolute topper was dat toch wel weer een fijne update.

Ik zie Blue Lines staan en denk 'die had nog wel een paar plekken hoger gekund (en hij staat bij mij al nummer 33). Toch wel echt een album dat bij blijft als een van mijn introducties in dat hele triphop/downbeat/lounge/whatever-genre. Muziek die ik nog bijna elke dag luister. Doet het vooral goed in de avond en onder genot van het een of het ander. Na dit debuut zou hun sound ook steeds wat donkerder worden. Een band die voor mij altijd geweldige prijsnummers op hun albums hebben staan en tegelijkertijd weten ze er ook een mooi geheel van te smeden. Mezzanine vind ik ook wat dat laatste betreft hun beste (en in het algemeen trouwens). Ik verwacht dat die nog wel zal langskomen.

Ja hoor. Het is een plaat die zaaf altijd draait als zijn vrienden komen om de koelkast leeg te drinken. Als je het over een kwaliteitsstempel hebt.

Zonder openbaring van de bron dezer inside info lijkt me een dergelijk verhaal net zo apokrief als het NT. Ik bedoel, ik ken mensen die als vrienden/grootgebruikers langskwamen stante pede alle vatsoenlijke pils vervingen door Hobbs pils en dat geeft een normaal mens nog niet eens aan zijn kanarie

Zelf zou ik The Modern Lovers opzetten als een soort subsitituut van de verschijning in pyjamabroek

En daar is volgens mij de eerste (en enige?) die op haar post blijft staan.

Post is ook de eerste van mijn lijst die in mijn lijst lager staat dan in de eindlijst

FEAR en Signals is ook wel een fraai duo

Mijn nummers 37 en 13

MF DOOM, Tribe, De La en Outkast zouden allemaal met minimaal 2 albums in mijn lijst hebben gestaan. Echter, vind ik het wel ok dat ik mijn lijst niet kon afmaken daar het toch niets had uitgemaken blijkbaar. Dan kan ik wel lekker een underground-gem in mijn top 10 pompen, maar niemand die er ooit van heeft gehoord en de kans dat het niet gesubmit is als album op MuMe is ook behoorlijk aanwezig (iets waar ik al behoorlijk op stuitte met mijn lijst). In ieder geval, wil je zo nodig een dikke Hip Hop-lijst met variatie. Zou ik die top 100 tracks eens veranderen in een top 100 aan albums per persoon met een verhaaltje en eventueel een favo track erbij. En dan dat er ook albums die niet op MuMe submitted zijn erbij tussen mogen.

The Microphones, Björk en Yo La Tengo in een zelfde update, dat moet wel de mooiste tot nu toe geweest zijn.

OK, maar je kan ook een beetje pluggen, Pete.
Als jij mij of een ander zo gek maakt om jouw top 10-favoriet in de lijst op te nemen, haalt ‘ie met dit concept al snel de top 1000

De La Soul had op zeker de bovenste 1000 gehaald met één stem extra. MF DOOM waarschijnlijk ook.

En ik denk dat er genoeg zijn hier die een album hoog hadden gezet waarvan ze niet verwacht hadden dat 'ie de lijst gehaald zou hebben. Eén ding weet je zeker: door deze niet in je lijst te plaatsen wordt de kans er niet groter op.

Laatste updates steeds meer bekende albums , maar alleen Desire van Bob Dylan waardeer ik zeer.

Ben benieuwd of tussen 325-300 nog wat zit wat ik deel met andere users. Het gaat hier uiteraard over persoonlijke smaak.

Voor de liefhebbers, hier alvast 1000 - 501 in één afspeellijst:

Ah leuk, vanmiddag even luisteren.

Toch een beetje eerherstel voor Cosmo's Factory.

We zijn nu overigens aanbeland in de regionen waarbij je vergelijkingen kunt maken met de decenniaspellen.

Coys vind Bon Iver, Bon Iver wel heel erg goed, hij heeft 'm twee keer in z'n lijst.

MMLP is ook wel goed, hè

Oh oh chevy, werk aan de winkel

Lekker droppie weer hoor deze vijf. Boards of Canada altijd subliem natuurlijk. Music Has the Right to Children vast en zeker top 100

Ow....15 albums achter ; 2 duidelijke favorieten met Substrata en Let Love In (Boatman’s Call heb ik minder mee). Geogaddi ook goed , maar niet mijn favoriet van BoC.

Music has the right to aerobag.

Heerlijke updates die laatste paar, zoveel goede albums.

Met The Boatman's Call wel een hiaat in mijn Cave-collectie, een van de 4 albums van hem die ik nog moet luisteren.

Bon Iver zakt daarmee naar plek 382. 381 t/m 316 schuift daarmee vanzelfsprekend één plekje op.

Coys had het id van Bon Iver, Bon Iver meegegeven aan Migration van Bonobo.

Het is uiteraard nog maar de tweede editie maar toch een aantal albums die opvallend genoeg vorige editie niet in de lijst stonden die nu wel heel erg hoog binnen komen

Die van Gorki was prachtig

770. Bruce Springsteen - Tunnel of Love (1987)
Ken je dat gevoel dat een artiest zulke treffende liedjes maakt dat je denkt: Dit lijkt wel speciaal voor mij gemaakt, een comfortabel muzikaal stulpje éxact op maat om heerlijk in weg te kruipen? Nou dat heb ik dus niet met Bruce. in ieder geval niet met dit album. Nu ben ik ook geen Amerikaan net kersvers in een scheiding, dus ik ben waarschijnlijk de doelgroep niet. Het is wel een comfortabel album, maar misschien iets te comfortabel. Bruce is wel wat pit verloren. Het kabbelt wat voort als een rustig beekje, waar ik liever nog in stroomversnelling zit. Ik plak er een 2,5* op, de 2,5 van ‘Zit wel aardig in mekaar, maar doet me gewoon zo weinig’. Ik zal wel eens terugkomen na mijn eerste scheiding.
2,5*

769. Gorki - Eindelijk Vakantie! (2000)
Gorki kwam bij mij in de picture kwam na het onfortuinlijke en in alcohol doordrenkte overlijden van Luc de Vos. In Nederland, zo arrogant als we zijn, ging er ook nooit zoveel aandacht naar de Belgische formatie rond de Vos. Althans niet dat ik meekreeg. Dit is de eerste keer dat ik echt goed ga zitten voor een album van Gorki en ik ben zwaar onder de indruk geraakt. In eerste orenblik viel het omvangrijke geluid op, die aanzienlijk afwijkt van de gemene deler der singer/song writers. Dynamisch, rauw, maar ook weer weemoedig. De teksten zijn echter hetgeen wat mij volledig heeft binnen weten te hengelen. Songteksten van poëtische proporties waar ik direct de uitgetypte teksten van opgezocht heb. Het raakt, verwondert en doet lachen. De stem van De Vos is ook karakteristiek en sluit uitermate treffend aan op de materie. Ik strooi soms nogal veel met lovende termen, maar dit gaat toch wel richting een meesterwerk. Het is in ieder geval een juweeltje.
4,5*

768. The Orb - The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld (1991)
Er schijnt een algemene consensus te plakken aan dit album dat dit het schoolvoorbeeld is van een gedateerd werk, een album die de tand des tijds niet al te goed doorstaan heeft. Ik vind dat eigenlijk nog wel mee vallen, het helpt voor mij ook wel dat dit een concept album is. Progressieve elektronische composities zoals we ook kennen van de Kosmische Musik uit de jaren ’70 gecombineerd met mid-tempo house ritmes, dat is denk ik wel de essentie van dit album. Ondertussen is het album overladen met samples en tada, er ontstaat Ambient House. Het simuleert een ruimtereis en dat doet het af en toe erg goed, soms zo goed dat het voelt af en toe wat stuurloos lijkt te zweven in de ruimte. Vooral de percussie is wel erg repetitief en het helpt daarbij ook zeker niet dat het drumwerk vrij basic is, waardoor je bij de uitgestrekte nummers toch wel gaat snakken naar wat variatie. De algehele ambience van het album is wel genieten geblazen. Little Fluffy Clouds heeft toch wel een tijdloos karakter en persoonlijk vind ik Earth (Gaia) en vooral A Huge Ever Growing Pulsating Brain nog twee zeer interessante composities. Die Lovin’ You sample wordt erg goed verweven in de ruimtelijke reis.
3,5*

767. Clipse - Hell Hath No Fury (2006)
De broertjes Thornton, Pusha T en No Malice, gingen met een jonge Pharrell Williams achter de productie-knoppen toch wel een verrassende samenwerking aan. Gangster-rap in een toegankelijk en catchy jasje gestoken. Nooit zo’n grote Pusha-T fan geweest, dus ik ging het album in met gematigde verwachtingen, maar blijkt een dijk van een plaat te zijn. Op meerdere aspecten vind ik dit een zeer consistente plaat. De productie is interessant, de beats gaan hard maar worden nooit té en de dynamiek tussen de twee broers is verfrissend. Er staan een aantal ware blikvangers op dit album (Momma I’m So Sorry, Mr. Me Too, Ride Around shining en Nightmares zijn favorieten), maar elk individueel nummer heeft wel iets unieks. Krachtpatser van een album hoor.
4*

766. Soundgarden - Superunknown (1994)
In mijn straat woonde een tweeling, tevens beide aspirant-gitaristen, die helemaal verzot was op deze band. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk en het vuurtje greep al snel om zich heen rond de kinderen in buurt. Superunknown werd dus al snel de soundtrack van de lokale speeltuin, waar iets te oude jongens onverschillig rond het klimrek hangen, stiekem een sigaretje roken en de eerste onzekere blikken met meisjes uitwisselden terwijl Cornell op de achtergrond op zijn gitaar aan het jammeren was. Ik was vooral toeschouwer in het gehele proces, nog iets te jong voor de hiërarchie van het klimrek. Toch heb ik uit die tijd ook Soundgarden opgepikt. Een album dat ik eigenlijk niet zo vaak draai, maar als ik hem draai geraak ik toch wel onder de indruk van het opbouwende sonische geweld onder leiding van wijlen Chris Cornell. Wellicht iets aan de lange kant, maar voor een grunge plaat nog behoorlijk gevarieerd. Ik begrijp die kids in het klimrek wel.
3,5*

Opvallend trouwens dat Townes van Zandt er vorige keer niet in stond. Ik meen te herinneren dat Our Mother the Mountain er wel in stond.

Evol lekker gestegen

Ga hierna zeker voor "Ik Ben Aanwezig" die is zelfs nog een tikkeltje beter dan Eindelijk Vakantie!

En laat je zeker niet wijsmaken dat het debuut de beste van Gorki/y is. Wie dat beweert, dwaalt