Ambient is op zichzelf een eigenaardig genre, omdat ik het in veel gevallen überhaupt niet echt als luistermuziek zie. In die zin dat ik het meer gebruik als kalmerende achtergrondmuziek. Of zoals Eno ooit schreef: Ambient Music must be able to accommodate many levels of listening attention without enforcing one in particular; it must be as ignorable as it is interesting.

Vreemd dat Sounds of Silence er vorige keer niet in stond, maar dat hebben we nu dan toch maar goedgemaakt.

De laatste dagen passeren wat minder treffers dan in de eerste tientallen, maar dat zorgt dan weer voor redelijk veel albums die ik op mijn luisterlijst kan zetten (vooral Alice Coltrane, Diane Cluck en Midori Takada zijn hier aangevinkt).
En ook veel albums die ik eigenlijk al lang had moeten beluisteren (Funkadelic en Bettie Serveert oa), dus dat zal er nu wat sneller van komen.
Leuk dat met To Be Kind mijn nummer 501 ook passeert.

dat is ook sterk, dat is ook mijn 501! kans op stijging volgende editie trouwens.

To be Kind is zo’n album waar moed en doorzettingsvermogen voor nodig is die mij ontbreken. Sounds of silence ook bij mij een nieuwkomer, de albums van Simon & Garfunkel zijn ontdekkingen van het laatste jaar, op vinyl klinken ze prachtig. En 4 albums van S&G duren samen minder lang dan 1 keer Swans...

Wipers maakte toch wel fijne platen. Herrie zonder hun oog voor de melodie te verliezen.

Oeps, ik ben Wish vergeten opnemen in m'n lijst, onvergeeflijk

Oei, The Boxer Rebellion is toch wel hard op weg een vergeten band te gaan worden. Doet toch wel een beetje pijn als je daaronder een tweederangsalbum van Bon Iver ziet staan.

Zoals een bekend Nederlands spreekwoord zegt: één diamant maakt nog geen zomer.

Omdat dit mijn update niet was en de vorige eigenlijk ook niet echt, moet ik mijn betrokkenheid maar met een flauw grapje tonen.

De Kift in de lijst! Krijg er bijkans vlaskoorts van.

M’n vriendin van toen had banden met de roadies/geluidstechnici van de band. Heb ze toen (1999?) nog live gezien in De Kade te Zaandam. Daarna maar getrouwd.

Stiff Little Fingers, weer een mooie ontdekking

940. Daughter - Not to Disappear (2016)
Dit album vond ik nog al een bittere pil. Het is teder en heeft zeker ook zijn spannendere momenten, maar sommige liedjes slepen maar een beetje voort. het klinkt met vlagen zeurderig, om het even oneerbiedig te zeggen. Idee is leuk, komt niet lekker uit de verf
2*

939. Stiff Little Fingers - Inflammable Material (1979)
Onvervalste punk rock. Gek genoeg blaast me niet volledig van mijn sokken, waar sommige punk wel toe in staat is. Misschien omdat de mixing wat te clean is? De frustratie in de zang en de riffs zijn er zeker wel. De afwisseling van de nummers, zoals het reggae ritme op Johnny Was en het poppy refrein van Barbed Wire Love, zijn erg geslaagd en daar ligt voor mij ook de kracht van het album
4*

938. Phoebe Bridgers - Stranger in the Alps (2017)
Ik waardeer de muziek van Phoebe, zeker het nieuwe album Punisher van dit jaar. Stranger in the Alps opent zo sterk met de eerste 5 nummers, maar ik vind dit album veel van hetzelfde worden richting het einde en dan raak ik wat uitgekeken op die melancholische sound.
3*

937. Elvis Presley - Elvis Presley (1956)
Als ik Elvis hoor, geraak ik altijd een beetje nostalgisch naar een tijd die zó ver voor de mijne is. Niet alles is even geweldig, de ballads zijn soms wel iets te veel middelmaat, maar als nog: Wat een rock n roll pareltjes huist dit album.
3,5*

936. The Decemberists - The Crane Wife (2006)
Ik geniet van het sterke cinematische aspect van dit album. Het is zo sterk verhalend en meeslepend, ook dankzij de unieke stem van de zanger. Soms wat bombastisch, maar het album steekt slim in elkaar
4*

Phaedra.

3/5 in de laatste update, en dan heb ik Phaedra nog niet eens.
Computer World is misschien wel de beste Kraftwerk, straf dat die er niet bij was de vorige keer.
Ook Pavement hoort zeker 2 keer thuis in deze lijst.

Mooie update met Phaedra en Computer World. Ik heb ze beide niet maar daarom niet minder welkom.

Uiteraard wel andere albums van beide bands in mijn lijst

Zo heb je nauwelijks overeenkomsten en zo drie in 1 update met Computer World, Slanted and Enchanted en Phaedra. Met Computer World ook voor het eerst een plaat uit mijn top 100. Beste update ooit!

935. 10cc - The Original Soundtrack (1975)
Heerlijk om eens goed de tijd te nemen voor 10cc, een band die ik toch wel erg waardeer kom ik nu achter. Oké, het is niet allemaal een schot in een roos, maar vermakelijk is het absoluut wel. I’m Not In Love is ook gewoon een van de beste pop songs ever.
3,5*

934. Talk Talk - The Party's Over (1982)
Wat een transformatie heeft deze band toch weten te maken hé, ongekend. Dit album raak ik niet zo enthousiast van. Talk Talk, Party’s over, Today nog wel leuke nummers, maar de rest is wel erg… Meh.
2,5*

933. Midori Takada - Through the Looking Glass (1983)
Minimalistisch, maar zeer sfeervol ambient album. Traditionele percussie in nieuwe jasjes. Intrigerend en meeslepend. Is wel een handje de top 1000 in gelopen door de recente CSL-sessie vermoed ik.
4*

932. Steely Dan - Pretzel Logic (1974)
Ik luister graag naar Steely Dan. Ze hebben ook een formidabele stroom aan albums gehad, je kan ze haast niet betrappen op een misstap. Pretzel Logic is ook weer een sterk staaltje groovy songwriting en het is niet eens een top 3 Steely Dan album voor mij.
4*

931. New Order - Movement (1981)
Van de New Order albums, is dit mijn minst favoriete. New Order had de ondankbare taak om een leven te leiden na Joy division, proberen op movement nog iets teveel Joy Division te zijn, maar weten wat mij betreft dat niveau niet te behalen. Later zullen ze ook een zoveel interessantere richting in slaan, die hier al met vlagen hoorbaar is. De zoektocht naar de eigen identiteit kwam later gelukkig goed.
3*

930. Phosphorescent - A Hundred Times or More (2003)
Deze van Phosphorescent was ander dat ik verwachtte. Kende alleen zijn 2013 album en die vindt ik een beetje saai. Deze kent iets meer slowcore vibes, alhoewel het me niet de gehele speelduur weet te boeien. Ik vind zijn stem helaas niet zo dragend, een sterk onderscheidende stem maakt dit soort muziek voor mij vaak interessanter.
3*

929. Diane Cluck - Oh Vanille (2003)
Recentelijk mogen luisteren voor de supertiptopper, getipt door hoi123. Stukje uit mijn recensie: Diana weet prachtige teksten met veel kunde aan elkaar te spinnen. Haar unieke stem is even teder als doordringend, soms zelfs beklemmend. Helaas staan tegenover de prachtnummers ook nummers die in mijn optiek een stukje minder onderscheidend zijn.
3,5*

928. Ben Howard - Noonday Dream (2018)
Komt nog, hier hebben jullie vast I Forget Where We Were, want heb de verkeerde geluisterd.

Howard maakte een mooi ontwikkeling door vanuit voorganger Every Kingdom, maar ik heb dit album van Ben Howard altijd wat droog gevonden. Een consistente verzameling nummers, maar niets waarvan ik echt van opveer
3*

927. Julia Holter - Have You in My Wilderness (2015)
Art pop of dream pop of sophisti-pop of hoe je deze recente golf van verfijnde pop muziek ook wilt benoemen, dit decennium heeft dit genre behoorlijk aan de weg getimmerd. Pop muziek tot een kunst verheven, met in het center Julia Holter.  bitterzoete melodieën en de oorstrelende vocalen van Julia. Dit album is gevuld met slimme en opwinnende muziekmomenten en veel nummers kennen subtiele twists and turns die elke luisterbeurt zo intrigerend maken.
4,5*

926. Natalia Lafourcade - Musas (2017)
Natalia maakt zulke pure en oprechte muziek, dat hoor je niet vaak meer tegenwoordig. De kunst van een pakkende melodie lijkt haar natuurlijk aan te komen waaien. en die stem
4*

De voorganger van Noonday Dream is I Forget Where We Were, aerobag. Magere score geef je voor dat meesterwerk

Nuh-uh volgens mij is Forget Where We Were de opvolger. Maar misschien ben ik wel weer met de semantische slalom bezig.

...

Oh ik heb de verkeerde zitten luisteren hahahhaha

Als Noonday Dream het gehaald heeft, dan zal I Forget Where We Were ook wel langskomen.

Dat denk ik ook, want de voorganger van Noonday Dream is een klein meesterwerkje.

Die staat al heel lang op mn luisterlijstje. The End of the Affair ken ik wel al en is briljant, als de rest ook van dat niveau is...

Flinke val van Powerslave. Wel een mooie Nederlandstalige debutant.

Poeh, dat valt inderdaad vies tegen voor de beste Iron Maiden-plaat

Mooi trio: Temple Of The Dog, De Dijk, Iron Maiden
Wel veel te laag natuurlijk!

Temple of the Dog vergeten meteen maar een hoge rating gegeven dan komt-ie volgende keer wel mee in de export

Vanavond nog wat extra tijd besteed met Ben Howard, zowel Noonday Dream als I Forget Where We Were.

Het is fijn om te horen hoe Howard de tijd neemt om de nummers te laten ademen en dat komt zijn albums ook zeer zeker te goede. Alhoewel ik de kunde van Howard hier wel hoor, zijn sommige passages wat bleekjes en krijgen beide albums mij dus niet op de banken. Ambitieus en introspectief, steekt goed in elkaar, maar krijgt mij niet zo enthousiast.

Beide blijf ik voor nu op 3*

De Dijk . Klassieke nederpopplaat en heerlijke mix van blues, rock en soul