Prima divers lijstje. Veel albums met ****, maar daar begint voor mij 501.

Leuk dat deze van Eno het heeft gehaald, hoop ook nog een paar van zijn gitaaralbums te zien.

Eno is een van de artiesten die ik pas de voorbije 2 jaren op waarde heb weten te schatten. Veel van zijn jaren 70 platen heb ik op 45 toeren vinyl gekocht en dan komen alle subtiliteiten zo goed tot hun recht. Ik hoop naast deze Ambient ook nog op Apollo en een paar van zijn 70s glamrockplaten.
Powerslave valt net buiten mijn 500 maar die is leuk en de hoes is heerlijke kitsch

In de vrees -voor mij- nu volledig door de mand te vallen: bedoel je niet 33 toeren?

Die drie sprongen er voor mij ook uit, al had ik alleen De Dijk zelf. Iron Maiden zou ik waarschijnlijk wel gehad hebben als we deze lijst tien jaar geleden gemaakt hadden, terwijl ik Temple of the Dog als album pas afgelopen periode voor het eerst gehoord heb (en dat viel niks tegen).

Het overkomt me toch wel vaak dat als iets me zo 1,2,3 niet zoveel zegt dat het vaak moderne hiphop lijkt te zijn. Ik heb toch het idee dat ik de grotere artiesten uit dat genre er een paar jaar terug sneller uitgepikt had.

Simbi

Mooi debuut!

16/175 is mijn score vooralsnog. Als deze trend zich voortzet kom ik op 91 favoriete albums uit die de gezamenlijke top 1000 halen (18,2%). Daar zou ik wel voor tekenen

Wow, mooie update! Hank Williams III staat al heel lang op mijn luisterlijst, dus dat gaat er nu eindelijk van komen.

Simbiii

Mooi dat een van de sterkste platen van 2019 makkelijk de lijst haalt, en dat zelfs zonder de steun van Johnny Marr.

Tapestry
wel confronterend zo dat die lager staat dan Hank Williams III

Fijn rijtje. Althans, ik denk dat ze me allemaal wel gaan bevallen. Behalve Simbi; van haar wéét ik het al

Oef ja, ook vergeten Moest er wel instaan, want scoort een dikke 4,5*.

Edit: en Little Girl Blue ook al, pfff

Little Girl Blue vanochtend weer eens gedraaid, blijft erg mooi. Maar voor mij vooralsnog een 4* album. Tapestry is ook erg fraai, maar is ook een 4* voor mij. Beide platen zouden ooit wel wat hoger kunnen, maar daar kan nog wel een paar jaar overheen gaan.

Little Simz ga ik eens opzoeken, de losse singles zijn in ieder geval wel leuk.

Ben ook wel benieuwd naar de PBH één-tweetjes. Met OK Computer in ieder geval één plaat die we alledrie in de lijst hadden

Tijd voor een nieuw lesje kansberekening x

91,428571425 album als de eerste 175 namen representatief zijn. Dat is dan 18,285571428% van m'n eigen lijst, want ik mocht maar een top 500 inleveren. Ik heb voor het gemak naar beneden afgerond. Wat klopt er niet aan m'n rekensom?

Als je percentueel wilt weten hoeveel van de 1000 albums ik bij m'n favorieten reken moet je nog wel door 2 delen.

De assumptie dat je albums over de gehele lijst evenredig scoren. Hint: doen ze niet. Hoe hoger de positie in de top 1000, hoe groter de kans dat je hem in je lijst hebt (want meer vermeldingen per album).

Nu jij weer hihi

Ik zit nu op 21 geloof ik. Dat aantal gaat ongetwijfeld oplopen. Temeer omdat ik dit soort lijsten veelal gebruik om nieuwe albums te ontdekken.

Ja, tuurlijk is m'n assumptie gebaseerd op evenredig scoren (ik zeg immers ook 'als die trend zich voortzet'). Wordt wat ingewikkeld als ik jouw hypothese (die er logischerwijs van uitgaat dat populairdere albums vaker in de hogere regionen zijn terug te vinden) ook in ogenschouw neem.

Het is immers maar de vraag is hoeveel er van die populaire plaatjes (bekende klassiekers) in mijn eigen lijst genoteerd staan. Uiteindelijk bulkt mijn top 500 toch vooral van de moderne klassiekers en relatief nieuwe zuchtpop- cq. gitaarvrouwenplaatjes (zeker >90% komt uit 21e eeuw)). Ik waag het te betwijfelen of ik daar veel medefans in ga vinden.

Maar goed, met slechts minder dan 20% van de lijst gehad te hebben is het zeker nog te vroeg om goed te kunnen voorspellen op hoeveel matches ik ga eindigen.

Vandaag toch alweer fijne ontdekkingen van Temple of the Dog, Alvvays en Little Simz.

Sowieso levert deze lijst me echt meer leuke muziek op dan ik verwacht had. Zelfs Bossanova van Pixies viel me eigenlijk nog best mee. Dat kan dan weer niet gezegd worden van De Kift, Koper heeft de rol als hekkensluiter overgenomen van Monster Magnet. Momenteel nog vier albums te gaan en dan ben ik bij.

Als ik goed geteld heb zijn uit mijn eigen lijst inmiddels elf albums voorbijgekomen.

Maar Geert lieverd, als de trend zich voortzet komen er juist meer albums aan want deze is exponentieel. Even een klein spoedcursusje (ik heb nu toch niet zoveel te doen en heb eindelijk weer een keertje de kans om mijn gelijk te kunnen halen in een discussie, sorry x):

Er zijn 47 lijstjes ingeleverd. Een aantal hiervan is kleiner dan 500 dus ik gok dat jouw lijst ongeveer 1/45e van alle punten beslaat en om even makkelijk te zijn 1/44e van alle vermeldingen. Klopt niet helemaal maar goed, een grove schatting dus. In de onderste regionen waar we nu zitten wordt een album, om maar weer eens een schatting te maken, gemiddeld 4 keer genoemd. Dat wil zeggen dat je ongeveer bij één op de elf albums een vermelding krijgt (en in dat opzicht komt jouw lijst daar behoorlijk bij in de buurt). Komen we hoger in de Top 1000 en het gemiddelde aan vermeldingen per album stijgt naar, laten we zeggen, 8, dan heb je in die regionen al twee keer zoveel kans op een vernoeming. Ik verwacht derhalve dat als je de trend volgt je uiteindelijk eerder rond 150 a 200 albums gaat uitkomen dan 100.

Kort samengevat: de evenredige trend zoals jij hem ziet is gewoon bullshit. Mand.

Ik deel de analyse van 123puttertje.

Kan goed dat ie inderdaad niet gaat uitkomen, maar ik heb m'n berekening doelbewust simplistisch gehouden omdat ik geen zin had om er meer tijd aan te besteden


ik hoop het met heel m'n hart. Maar 150+ zou ik echt ziek veel vinden gezien m'n eigen voorkeur voor onbeminde zucht- en sneeuwpopzangeressen

925. The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1983)
Deze heren hadden class. Class en stijl. En een goed gevoel voor melodieën, zowel in zanglijnen als de instrumentale begeleiding. De composities zijn beeldschoon en goed doordacht. En niet alleen Tinsel Town in Rain, maar het album als geheel. Precies genoeg gebruik van synthesizers, die gelukkig nooit overdadig worden.
4*

924. Stray Cats - Stray Cats (1981)
Hah, dit is een leuke. Paar rijkelui jongens uit New York die in jaren ’80 eens even aan de haal gingen met de rock uit de jaren ’50… en ze komen er mee weg. Rock This Town had ik wel eens gehoord en ik dacht idd dat het om een jaren ’50 nummer ging. Deze Stray Cats zijn ook ware Cool Cats.
3,5*

923. Eels - Hombre Lobo (2009)
Ik heb veel geluisterd naar Eels, vooral naar de eerste paar albums, maar na Daisies of the Galaxy begon de band mij kwijt te raken. Blinking Lights and Other Revelations was nog een fijne uitschieter en dan volgt Hombre Lobo, een album over verlangens naar de liefde. Ondanks dat het album een paar sterke nummers herbergt, begint de karakteristieke Eels sound me toch wel te vervelen op den duur. De rocknummers klinken niet zo fris meer en de rustigere nummers raak ik wat op uitgekeken.
2,5*

922. U2 - Boy (1980)
U2 en ik, dat is geen goede combinatie. Ik vond ze een van de meest overschatte bands van de 00’s, met hun cleane, opgeblazen en opscheppende sound. Daardoor heb ik het eerdere werk van de band later nooit echt een eerlijke kans gegeven. Daarom kan ik nu zeggen: Boy verraste me toch wel enigszins. Het is nog steeds niet per se het gitaarwerk waar ik wild enthousiast van wordt (ben ik misschien toch wat teveel een snob voor), maar dit ruwere eerste album ís een levendig debuut. Post-Punk, maar dan een heel stuk positiever dan de tijdsgenoten.
3*

921. Jade Bird - Jade Bird (2019)
Een van de betere indie rock platen van vorig jaar. Jade weet behoorlijk wat charisma in haar nummers te leggen en komt met verrassende melodieën op de proppen. Niet alles van dit album raakt me, net iets teveel nummers kennen een iets te basic muzikale ruggengraat, maar wel een artiest die ik low-key in de smiezen hou.
3*

Nee, ik bedoel de halfspeed remasters van Eno albums, op 45 toeren. Die klinken fantastisch

O, weer wat geleerd. Ambient op halve toeren, dat lijkt me voor de fijnproevers. Niet dat ik daar iets op tegen heb.

Tapestry en Little Simz bij mij op 4 *, dat is niet genoeg voor de 500 beste, maar zeker top 1000 materiaal. Little Simz was een verrassing vorig jaar omdat de meeste hiphop die ik kan smaken uit de US komt.

De Nina Simone ken ik niet, haar oeuvre is zo uitgebreid dat ik niet weet waar verder te gaan na Pastel Blues en Wild is the wind en nu heb ik een tip

Het effect van een 12inch. Je verdeelt de muziek van een plaat van 48 minuten over 4 plaatkanten in plaats van 2 waardoor de groeven verder uiteen liggen (denk ik) en de klank veel rijker is. De plaat wordt afgespeeld op 45t maar duurt even lang

Dat is dan toch double speed? Of meer anderhalve speed? En ik zat natuurlijk te dollen over vertraagde ambient.

Haha ik dacht het wel maar je weet nooit. De remaster is blijkbaar halfspeed maar dat weet ik ook maar door de sticker op de hoes.
Voor Eno, van wie ik hiervoor enkel cd’s had, was dat een revelatie. De productie is ongelofelijk, en dan bedoel ik vooral van de rockplaten.
Bij zijn ambient is het een nadeel dat je om het kwartier de plaat moet omdraaien.