Even de IP’s checken van die accounts, Mjuman is gewoon met zichzelf in conclaaf

Toegegeven ik kan wel eens merckwaerdig gedrag vertonen, maar digitaliter met mijzelve communiceren behoort daar niet bij.

Volgens mij heb jij de lolbroek van een andere user hier geleend, muismans.

Ik heb de oorspronkelijke post niet gezien, maar blijkbaar iets over dat ik een lijstje zou moeten hebben insturen en minder oppervlakkige reacties moet geven ofzo?
Een lijstje heb ik netjes gemaakt in lockdown-tijd, naar aanleiding van een tag in het topic over de voorbereiding van dit project. Was tot 200 gekomen, maar omdat er wat maanden zaten tussen het samenstellen van mijn lijst en de deadline ben ik het weer uit het oog verloren. Tot op de dag van de deadline via weer een tag ik me er van bewust werd dat ik de album-ID's niet had toegevoegd. Daar had ik toen geen tijd meer voor helaas, derhalve deze editie niets ingestuurd. Wel vind ik het leuk om de lijst en discussie te volgen en de lijst naast mijn eigen lijstje te leggen. Zoals eerder gezegd gebruik ik de lijst daarnaast om wat op het oog interessante albums te checken die ik nog niet ken of in de vergetelheid zijn geraakt. Dank aan alle helden die wel een lijstje hebben ingestuurd en die mij daardoor laten kennis maken met toffe (of minder toffe) muziek.
Oh ja, Blu & Exile met Below The Heavens heb ik er ook in staan en wel op nummer 160. Waarom precies valt op een later moment te lezen in mijn proefschrift.

Ietwat eigenaardige binnenkomst van Distant Satellites. Als die erin staat verwacht ik nog minstens vijf andere albums van Anathema.

Of het maakt jouw oordeel, ceteris paribus, juist zuiverder. Ontdaan van alle (jeugd)herinneringen komt pas naar boven welke muziek écht tijdloos is. Voor zover dat überhaupt een interessante kwalificatie is, uiteraard (immers, wat is muziek anders dan een soundtrack bij je leven?).

3/5 bij de laatste update en als ik ze zo naast elkaar zie, vind ik Steely Dan eigenlijk de beste van de 3 terwijl die de laagste positie heeft in mijn lijst...

Ja, Morning Phase van Beck. Zo'n prachtig album

Het was mijn eerste echte kennismaking met Beck, en ik was helemaal omvergeblazen.

860. School Is Cool - Entropology (2011)
Een speelse pop poging van deze Belgische groep, die helaas wat te kort komt om mij echt te kunnen boeien. Catchy riedeltjes in overvloed en een aanstekelijke Woo-hoo-hoo of la-la-la hier en daar, maar weinig nummers laten echt een indruk achter, zowel in positieve of negatieve zin. In mijn beleving weet weinig écht boven de middelmaat uit te stijgen. Af en toe wordt wat ongepast bombast ingezet, ogenschijnlijk om te verbergen dat er verspreid over het album niet veel diepte te vinden is. Ondanks de charmante aankleding, is dit niet een album die ik snel zal herbezoeken. (Ik vermoed dat dit album enigszins van de Belgen Bonus heeft mogen genieten.)
2*

859. Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around (2002)
Met één been in graf maakte Cash nog even de indrukwekkendste nummers uit zijn carrière en hij schudde ze uit de mouw alsof het hem geen enkele moeite kost. De stem van Cash draagt dit album. Hij is gehavend, doorleefd en kwetsbaar, dat schijnt op natuurlijke wijze door op dit album. Niet teveel poespas in de instrumentale begeleiding, gewoon perfect gedoseerd om niet de spotlight van de oude wijsheden van Cash te stelen. Het album is grotendeels gevuld met covers, die Cash op magistrale wijze eigen maakt en bekleedt met een extra laag aan levenservaring. Niet elk cover vertaalt zich even mooi naar de Man-in-Dark esthetiek van Cash, maar als alles op zijn plaats valt, zoals bij Hurt en I Hung My Head, dan is het resultaat fenomenaal. Cash kon het podium des levens met opgeheven hoofd verlaten, terwijl hij er met de American Series een zekere zaak van maakte dat hij niet snel vergeten zou worden.
4*

858. Bettie Serveert - Palomine (1992)
Ze hebben voor een debuut al een sterk uitgekristalliseerde en complete sound weten te creëren, met opvallend gelaagd gitaarspel. Op veel vlakken vind ik het echter vrij basic, vooral tekstueel, in de zang en hoe nummers voortvloeien. Hierbij moet ik wel de kanttekening maken dat ik geen fan ben van deze jaren 90 alternatieve rock sound waarbij het tempo van de nummers iets vertraagd wordt en, ondanks de opbouwende composities, een robuuste uitbarsting wat uitblijft. Ik lees hier wat vergelijking met Sonic Youth en soortgenoten, maar dit is voor mij toch wel de iets teveel uitgedunde versie. Het album is echter wel zeer consistent en Het potentieel van de band is goed hoorbaar op nummers als Brain-Tag en Sundazed To The Core
3*

857. Sufjan Stevens - Michigan (2003)
Allereerst zal ik durven stellen dat Sufjan een van de bekwaamste singer/songwriter van de laatste jaren is. Hij is altijd bezig met het ontwikkelen van zijn sound, hij handhaaft een majestueuze visie en zijn albums zijn overvloedig gevuld met indringende composities en fijne details. De tokkelende banjo’s en de arrangementen van blazers op Michigan vormen enigszins het prototype van Illinois, maar Michigan is veel meer dan dat. Waar Illinois meer grotesque en optimistisch is, is Michigan de ingetogen tegenhanger. De productie op Michigan is een stuk dromeriger en met vlagen flirt Sufjan al met de intimiteit van Carrie & Lowell. Op Michigan is Sufjan ook niet bang om zijn nummers te laten ademen, de 7+ min nummers zijn de hoogtepunten van het album voor mij. Er is ook gewoonweg geen slecht nummer te vinden op dit album, maar ook dat is een handelsmerk van Sufjan.
4*

856. U2 - War (1983)
Ik zal altijd blijven beweren dat U2 een van de meest overschatte bands aller tijden is, maar op War maken ze de toegeschoven lof waar. Sunday Bloody Sunday en New Year’s Day zijn ijzersterk, bestaande uit louter meeslepend gitaarwerk en nog gepassioneerd gebracht ook. De elektrische viool, wat een machtig instrument. Dit album kent geen nadruk op overdreven sentimenten, geen halfbakken experimentele fase, geen opgeblazen sound. Nee gewoon een zeer consistent album dat prima in elkaar steekt, lekker agressief is en fijn weg luistert. Inclusief een The Edge die on fire is, met de imposante gitaarstormen die hij hier weet te creëren. Bono’s overdracht van teksten is daadkrachtig en geloofwaardig. Ik had hier zelfs 4 sterren voor overgehad als het tweede deel van het album wat overtuigender was geweest. Genoeg lof over U2, vanaf hier wordt het bergafwaarts (toch ArthurDZ?).
3,5*

Ha! Solliciteer je weer naar een nachtje op de bank, honeybear?

Ray of Light en Morrison Hotel niet opgenomen, hoe dan? Damn, mijn lijst is echt mad onvolledig.

Gelukkig wel Mass IIII en Super Fly

Slim Shady ben je ook vergeten, oenemeloen

Nope, niet vergeten. De twee opvolgers zijn nog een heel stuk sterker, vind ik. The Slim Shady LP is uiteraard ook een heel goed album. Maar The Marshall Mathers LP is een meesterwerk, deze net niet.

Niet teveel spoileren, anders ga ik straks nog denken dat ook LA Woman ook nog gaat komen.

Goed punt en wij beschikken in de huidige tijd ook nog eens over 2 niet te ontkennen machtsposities: 1) Het bereik van het internet en 2) de kracht van hindsight.

Waar men in de pre-internet era toch sterk overgeleverd was aan de blootstelling door een selecte groep zelfbenoemde kenners, ligt in het internet tijdperk de muzikale wereld aan je voeten. Of het daar echt overzichtelijker wordt is een tweede, maar als je wat graafwerk doet kan je zo oude interviews/recensies/opinies lezen ten tijde van de release. Samen met een dosis inbeeldingsvermogen kun je daarmee een redelijk beeld creëren van de impact tijdens uitgave, ook al kon je er in fysieke toestand natuurlijk nooit bij zijn. En dan beschikken wij nu ook nog eens over de kennis van achteraf, we weten hoe een band zich zou ontwikkelen en we kunnen een betere inschatting maken van wat relevant bleek te zijn en wat voor muziek meer een kind van hun tijd was.

Captain Hindsight over here

https://i.imgur.com/XNHHgUc.gif

Het doet me goed dat mijn nummer 1 in ieder geval wel de lijst heeft gehaald (wel veel te laag natuurlijk )

Was het eerste album dat ik kocht. Mede door de herinneringen, maar ook omdat ik het gewoon nog steeds een geniaal album vind, op 3 gezet. Die humor op dat album mis ik tegenwoordig wel in de muziek. Keihard, grof, absurd en vol zelfspot. Daarbij een rapper die zich wil bewijzen en dikke producties. Ik zal nooit ontkennen dat er veel (hiphop)platen zijn die qua impact of kwaliteit (veel) beter zijn, maar voor mij persoonlijk welhaast ongeëvenaard. Vond natuurlijk als jong menneke alle ophef erover ook wel erg vermakelijk, beetje choqueren om het choqueren.

Fijn om te zien dat het prachtige Release the Stars het gehaald heeft

Ik realiseer me opeens dat ik het album Super Fly nog nooit gehoord heb, geen idee hoe dat zo is gekomen. Snel achteraan.

Het was dan wel niet mijn eerste album, maar voor de rest haal je me de woorden uit de mond

Overigens was MMLP het eerste album dat ik kende van Eminem. SSLP heeft net dat streepje voor bij mij omdat het iets soberder is en wat minder groots als wat er na zou komen. Hij moest het nog maken zeg maar.

Uitstekende update, drie top 100-platen, waaronder zelfs een top 10-plaat.

Ik ken ze niet (Allemaal) en zal dat proberen te wijzigen. Soms kan ik symfo-prog goed hebben.

Depression Cherry

Interstellar. https://i.fokzine.net/s/worshippy.gif

En daar is de tweede Suzanne Vega
De soundtrack van Interstellar ken ik helemaal niet, die intrigeert me nu wel.
Hopelijk iets eenvoudiger dan de film

#TeamBe ❤️❤️❤️

Prachtige soundtrack!

Be van Common blijft een prachtig album, niet in de minste plaats om de fantastische producties van een nog niet helemaal geflipte Kanye West. Als er nog eens een wedstrijdje komt om de beste openingstrack gaat Be hoger eindigen bij mij dan plek 12 waar ik het album nu heb staan. Prachtige opbouw in dat nummer, kan ik echt blijven draaien. Weet nog dat ik Common live zag, maar dat het geluid zo slecht was dat het hele nummer eigenlijk in het water viel. Zelden zo kwaad geweest op een geluidsman.

Opvallend wel dat die hoger staat dan de tweede, op die 2e staan toch bekendere nummers.
Maar ik zie dat Superbitch en ik de enige zijn die de volgorde hebben omgedraaid - afgezien van simon77 en salvadore die de 2e wel en de 1e niet in hun lijst hebben.

Weer een paar mooie commentaren op de #860 t/m #856, aerobag, die ik ook weer met belangstelling las ...

Toch nog een korte reactie, voor de muziekkenners hier waarschijnlijk gesneden koek, voor anderen misschien ‘nice to know‘.

Johnny Cash ‘s ‘American Recordings’ waren oorspronkelijk natuurlijk het initiatief van producer en muziekuitgever Jack Rubin die Cash in 1994 een contract aanbood bij zijn label ‘American Recordings‘, dat daarvoor eerder bekend was van releases op het terrein van rap & hard rock.

Samen met Rubin sloeg Cash een andere richting in en belangrijker nog hielp Rubin hem uit een nieuwe verslavingscrisis en plaatste hij ‘the man in black’ opnieuw in de schijnwerpers, nu met een breder repertoire dan in de 37 albums die aan ‘American Recordings’ vooraf gingen.

In mei 1993 begonnen de opnames en bijna een jaar later, in april 1994, verscheen, wat later zou blijken het eerste deel van een reeks van in totaal zes albums. Het album sloeg in als een bom en bereikte daarmee precies wat Rubin voor ogen stond. Niet alleen countryliefhebbers pikten het op, ook het poppubliek bleek geïnteresseerd.

Dat leidde dus tot de al genoemde reeks van zes over een periode van 16 jaar, die in 2010 werd afgesloten met ‘Ain’t no Grave’.

Zes albums, maar het had er net zo goed 1’tje kunnen zijn, want de opzet was op ieder album in principe hetzelfde: een oudere artiest zingt onversterkt, meestal alleen, maar vaak ook begeleid door ‘niet-de-minsten’, unplugged zo u wil, een aantal eigen nummers, maar duikt ook regelmatig in de platenkast van een jonger publiek met ‘unieke’ bewerkingen van nummers die je in eerste instantie niet zo snel met hem zou associëren.

Wat de reeks ook zo uniek maakt was dat je het verouderingsproces aan de muziek ‘af’ kunt horen. Saillant detail was daarbij dat Johnny steeds meer last kreeg van stemproblemen die hem in 1994 na het duo-concert met Willie Nelson, dat later uitgebracht werd onder de titel VH-1Storytellers (1998) -, dwongen te stoppen met live op te treden en die zeker vanaf dit vierde album gaan opvallen, maar die door de ‘minimalistische’ manier van opnemen juist een extra dimensie geven aan de muziek.

Voor wie geïnteresseerd is in de relatie tussen Bettie Serveert en het combo Moore / Gordon & Ranaldo, dit nummer (*****) had zonder die ‘noise rockers’ uit ‘The Big Apple’ nooit zo geschreven kunnen worden ...


Bettie Serves - The Pharmacy of Love - 2010