880. The Blue Nile - Hats (1989)
Geraffineerd, chic, stijlvol, geromantiseerd. Allemaal wel woorden die je op the Blue Nile mag plakken. Een precisiewerkje van klanken en tonen, inclusief gepassioneerde zang die leiden tot een uiterst fijne luisterervaring. Downtown Lights is prachtig.
4*

879. Jake Bugg - Jake Bugg (2012)
Het album opent sterk, Bugg heeft zich duidelijk laten inspireren door de ’60/’70 folk rock sound die hij zich knap eigen gemaakt heeft. Maar dan blijkt de artiest het meeste van zijn kruid al verschoten te hebben. De nummers zijn compact en kennen vrij basische songstructuren. De liedjes krijgen daardoor weinig ruimte om te ademen en het album eindigt als een verzameling van ongeïnspireerde liedjes die de middelmaat niet weten te ontstijgen.
2*

878. The Jayhawks - Hollywood Town Hall (1992)
Fijne verzameling aan harmonieuze country rock nummers met een sterk staaltje songwriting. Nummers als Crowded in the Wings, Take Me With You en Settled Down Like Rain laten een plezante indruk achter. De muziek is luchtig, maar instrumentaal interessant en consistent genoeg om niet te gaan vervelen, de gitaar blijft de rode draad hier.
3,5*

877. Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline (2007)
Het scheelt, deze kende ik al, dus ik weet wat deze 2 uur durende trip waard is. Voor de namen van de nummers alleen al zou je 4 sterren willen geven. Dit is het type ambient album dat vanaf de eerste minuut al in een fluctuerende droomachtige staat verkeerd. Melodieën zweven voorbij en elegante dronende synthesizers wellen op en slaan weer neer, als golven op een strand met roze zandkorrels. Het album in zijn geheel ‘flowt’ zo aangenaam, dat de 2 uur in een zucht voorbij gaan. Mocht je je ooit emotioneel uitgeput voelen, dan zou dit album wel eens perfect kunnen zijn om de batterij weer op te laden.
4*

876. Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)
Lang genoeg deze luisterbeurt uitgesteld, maar de plaat maakt alle verwachtingen waar. Gitzwarte, Politiek-getinte maar tevens ook weer hilarische teksten. Gepaard gaande met een storm aan drumsalvo’s en gierende gitaren die even punk als catchy zijn, is dit album een heerlijk blik krankzinnigheid. Het duo Chemical Warfare en California Uber Alles is magnifiek, prachtig ook hoe de gekte van Chemical Warfare overgaat in de militaire drums van zijn opvolger. Met Holiday in Cambodia en de cover Viva Las Vegas heb je natuurlijk ook een zeer toepasselijke afsluiter voor deze krachtpatser van een album.
4,5*

Wow, Cœur de Pirate, dat had ik niet direct achter nedbed gezocht. Die zal wel Frank Ocean bedoeld hebben voor zijn lijst



Was dit twee jaar ook al zo vaak aan de hand? Nee toch? Wat gaat hier mis, jongens, wat gaat hier mis?

Haha nice. Blonde van Frank Ocean staat inderdaad op 105 bij mij. Deze plaat ken ik niet.

875. Fontaines D.C. - Dogrel (2019)
De heren hebben een prima debuut album uitgebracht, zeer degelijke post-punk. Fontaines D.C. heeft alleen de pech dat rond dezelfde tijd van hun opkomst een aantal rock acts opstonden die een gewaagdere en eigenzinnigere sound uitdraagden, waardoor hun muziek net wat veiliger overkomt. Het album kent wel genoeg kwaliteiten, vooral de songwriting en teksten zijn interessant en ze weten maar al te goed hoe je een pakkend refrein kan creëren.
3*

874. Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)
Damn, Iron Maiden zal toch altijd wel hét boegbeeld van de heavy metal blijven en terecht. Een adrenaline stoot van 44 minuten. Het woord wordt vaak te pas en te onpas gebruikt, maar hier mag toch gesproken worden van epische proporties. Heavy Metal is niet helemaal mijn voorkeursgenre, het is voor mij toch altijd een beetje het equivalent van een goede B-film en het klinkt gek, maar het mag van mij soms nog ruwer. Maar als ik zin heb om even ongegeneerd te rocken, dan ga ik wel voor dit album.
3,5*

873. Stars of the Lid - The Tired Sounds of Stars of the Lid (2001)
Wederom een prachtig ambient album van het duo Wilzie/Mcbride waarin je heerlijk kan ronddwalen en reflecteren op je innerlijke gedachtes. De uitgestrekte harmonieuze drones zijn piekfijn vormgegeven. Ik heb een lichte voorkeur voor de opvolger Refinement of the Decline, die naar mijn gevoel wat beter voortvloeit als album in zijn geheel, maar dit is nog steeds bovenste plank ambient soundscapes met een sterk meditatief karakter.
4*

872. Death Cab for Cutie - Plans (2005)
Alhoewel ik een aantal albums van ze in bezit heb, zal ik nooit een fan worden van deze Amerikaanse formatie. Death Cab is voor mij als een groentesoepje zonder enige smaakversterkers of zout. Het album kent de zanglijnen en opbouw van de emo-scene, maar het venijn en de hartstocht ontbreekt. Zo eindig je met een verzameling nummers die kwalitatief prima in elkaar steken, maar weinig memorabele momenten kent en mij dus ook niet weet te bereiken.
2,5*

871. The Shins - Oh, Inverted World (2001)
Ik luisterde vroeger regelmatig naar ze en alhoewel ze wat glans verloren hebben, is dit album nog steeds een zeer vermakelijk en consistent geheel. De nummers zijn luchtig geproduceerd, maar kennen rijkelijke melodieën met een fijn psychedelisch randje. Simpel, doch gelaagd. New Slang is de absolute uitschieter, met recht een indie klassieker, maar de andere nummers, alhoewel alleraardigst, komen niet in de buurt van dit niveau.
3,5*

Transient Random-Noise Bursts with Announcements van Stereolab heeft het gehaald! Dat doet me deugd.

Mooie updates, laatste 2 met 5 van de 10 albums uit mijn lijst. Weliswaar 4 van de 5 uit de onderste helft maar dat maakt niet uit,.

hoppakee, weer paar parels mogen beluisteren. Lijst maakt een sprongetje van 868 naar 865, maar zal wel door de laatkomers komen

870. Fountains of Wayne - Fountains of Wayne (1996)
Ik heb eerder al moeten bekennen dat de sound van Fountains of Wayne niet op maat gemaakt is voor mij, maar ik mag nu ook bekennen dat hun self-titled debuut wat mij betreft het beste is wat ze voorgebracht hebben. Album is gevuld met plezierig gitaarspel en gevatte zanglijnen. Ondanks het energieke karakter van de nummers, raak ik er helaas toch snel op uitgekeken en is een heel album voor mij iets teveel van het goede. Rust in vrede Adam, 52 is nog veel te jong…
3*

869. White Lies - To Lose My Life... (2009)
White Lies luisterden goed naar hun muzikale voorgangers, maar vervolgens ontdoen ze de geleende sound grotendeels van wat het intrigerend maakte. De duistere ambiances van post punk moet je (naar mijn bescheiden mening) niet richting de kant van stadium rock willen trekken, dan ontstaat er botsing van contrasten waarbij de kracht van beide genres wegvalt. Zo eindig je met een generiek geheel, met alleen af en toe een uitschieter. Helaas voor het album zijn dat de eerste 2 nummers, wat het momentum van het album van het album ook zeker niet ten goede komt. Geen fan van dit album.
2*

868. David Bowie - Aladdin Sane (1973)
Bowie zou Bowie natuurlijk niet zijn als hij na succesplaat Ziggy Stardust een andere richting in zou slaan. Schijnbaar geïnspireerd door zo’n tour in Amerika, presenteert Bowie aan ons de koele kikker opvolger van Ziggy; een plaat die ontspringt in rollende gitaren en een hoofdrol kent voor de swingende piano-solo’s van Mike Garson. Het psychedelische, soms zelfs wat carnavalesque, pianowerk van Garson op nummers als Aladdin Sane en Lady Grinning Smile katapulteert dit album naar een hoger niveau.
4*

865. Queen - Sheer Heart Attack (1974)
Ik luisterde vroeger veel naar Queen, maar waar ik andere old-timers nog regelmatig bezoek, bemerk ik dat Queen toch wat eenzaam achter de geraniums is beland. Het is waarschijnlijk de opgeblazen sound waar ik wat op uitgeluisterd ben geraakt. Tijdens deze herbeluistering waardeer ik de omvangrijke sound en hun fantasievolle benadering van rock muziek wel nog steeds. Queen is altijd ambitieus geweest met hun nummers die altijd weer transformeren in verschillende medleys en hun geslaagde kenmerkende structuur van overlappende zangpassages van leadzanger en achtergrondzang.
3,5*

864. Funkadelic - Maggot Brain (1971)
Funkadelic levert een fenomenaal in elkaar geknutseld mengsel van funk, rock, psychedelica en soul af. Alleen het nummer Maggot Brain al, voor mij persoonlijk een van de mooiste creaties wiens geluidstrillingen ik heb mogen verwelkomen op mijn trommelvliezen. Die sluimerende backdrop en vervolgens de geestverruimende gitaren die de hersenen van de luisteraar compleet de ruimte in lanceren, zeker als je in stereo luistert en tijdens de tweede helft van het nummer die echoënde gitaar je tegemoet komt in je linker oor. Het album vloeit dan vervolgens doodleuk over in het onwijs catchy Can You Get With That en Hit and Quit It, wat alleen al bewijst hoe muzikaal de leden van Funkadelic wel niet waren en hoe breed hun spectrum aan songwriting skills waren.
4,5*

863. Other Lives - Tamer Animals (2011)
Deze Amerikaanse formatie doet niets nieuws wat andere indie collega’s al deden, dus de overlap met andere groepen (zoals een The National en Grizzly Bear) is groot, maar ze weten het wel in een dusdanig verfijnd jasje te steken dat ik dit een zeer aangenaam album vindt. Het album staat goed zijn mannetje, mede dankzij de implementatie van klassieke elementen. De leden van Other Lives kennen een goed gevoel voor meeslepende composities, verworven met aantrekkelijke melodieën.
3,5*

862. Gil Scott-Heron - Pieces of a Man (1971)
Gil Scott is een absolute favoriet, voor mij misschien zelfs wel dé grootmeester van de soul. Ik zal hier vast wat andere soul helden te kort mee doen, maar de zware stem van Gil Scott gecombineerd met de fijn uitgewerkte jazz-funk producties zijn een waar genot voor mijn oren. Gil Scott weet zijn nummers zo sierlijk en poëtisch voor te dragen, dat het een ademend en meeslepend geheel wordt. Zijn teksten zijn politiek getint, maar voelen nooit te prekerig. Pieces of a Man klapt direct al op volle snelheid uit de startblokken, met het grandioze The Revolution Will Not Be Televised, wat nog steeds relevant is. Het nummer introduceert ook de jazz-fluit van Hubert Laws, wat de trouwste metgezel van zowel Gill Scott als de luisteraar gaat worden. Home Is Where the Hatred Is, is ook een imposant stuk songwriting, met een gepassioneerde Gil Scott die er geen doekjes omwendt. Het album is gevuld met deze pareltjes en de uitstekende instrumentale begeleiding maken dit een monumentaal album die vele herbezoeken waard zijn.
4,5*

861. The Strokes - Room on Fire (2003)
De populaire mening is dat Is This It het beste album van The Strokes is, maar ik heb altijd ervaren dat Room On Fire gelijkwaardig is, danwel niet veel onderdoet voor het debuut. Singles Reptilia en 12:51 behoren wat mij betreft tot hun beste werk en op het album zijn nog genoeg deep cuts te vinden, bijvoorbeeld een The End Has No End, I Can’t Win en Automatic Stop, om er drie te noemen. De kwaliteit van de songwriting van het eerste album wordt hier vrolijk doorgetrokken, de sound is zowat identiek aan het debuut. Was overigens voor mij ook direct het grootste teken aan de wand dat The Strokes niet de 'saviors van rock' waren, een beeld dat de media graag wilde schetsen. Dit doet verder niet af aan de redenering dat dit een prima album is.
3,5*

Raekwon's Only Built 4 Cuban Linx is mijn nummertje 29. Topplaat. Dat rauwe Wu-geluid, love it.

Nou, nou, discussie over albums en de rangschikking daarin is toch prima? Ook als je niet gestemd hebt?

Voor wat het waard is: I care.

Ik lees ook liever het bericht van Nr. 4, dan de onzin reactie van PB 82

zeker, dat ‘recht’ ontzeg ik niemand, maar ik zie #4’s naam niet in het lijstje van Mume’(st)ers dat de moeite & tijd heeft genomen om binnen de daarvoor gestelde termijn een persoonlijke Top XXX samen te stellen & te posten.

But my name is nobody ... of ‘in italiano’ ... il mio nome è Nessuno ...


Buon viaggio, enrico ..., riposare in pace

@Simon77, gelukkig leven we in vrije landen, waarin iedereen recht heeft op een eigen mening , zinnig of niet ... & voor alle duidelijkheid, ik sluit niemand uit, maar het mag wat mij betreft vaak wat minder oppervlakkig ... Ik hoop dat de posts van aerobag andere scribenten/‘reaguurders’ inspireren.

Beetje rare reactie. Naar mijn weten heeft chevy niet gesteld dat reageren in dit topic alleen mag als je een lijstje hebt ingestuurd. Niet dat ik het eens had geweest met zo'n regel overigens.

Kortom: Nr.4 mag gewoon blijven posten, graag zelfs. Op MusicMeter sluiten we niemand uit.

Ik snap je punt PB 82 als je het koppelt en de tijd en inzet van de samenstellers ( en vooral van Chevy), maar dat is persoonlijke invulling.

Iedereen heeft een eigen invulling. Ook van de reikwijdte van oppervlakkigheid en kwaliteit van de inbreng. Dat is een gegeven dat niet -eenvoudig- aan te passen is. Dit maakt een forum juist leuk.

Volgens mij is dit het vijftal waarbij het meest 'voor ieder wat wils' van toepassing is.

Aah, chaos, crisis in de zaal...Klopt, ik zou ook niet weten waarom. Hoe meer interesse en hoe geanimeerder dit topic hoe leuker. Daar gaat de lijst alleen maar meer van leven.

Mede daardoor zijn er deze editie veel mensen aangehaakt die vorige keer zagen hoe leuk het was. En dat zal bij een eventuele volgende editie wederom gebeuren lijkt me.

Zeker weten; ik heb geen lijst ingestuurd - vanwege de hoeveelheid werk die dat voor mij (een serieus mens) met zich meebrengt. Maar ik mag hier graag sneupen, winkelen, koekeloeren.

Die eis is een hele bizarre, net zo bizar als de eis dat om op MuMe mee te doen je ook alle albums waarover je praat zou moeten 'hebben'.

Below the Heavens

Ik denk dat het wel terecht is om de regel in te voeren dat je eerst de tracklist van een album in zijn geheel multi-instrumenteel moet coveren, voordat je een mening mag uitdragen over het desbetreffende album.

Don Cappuccino zou het doen.

Ja, en dan zeker opschrijven dat het idee van het album wel goed is, maar dat de uitvoering iets te wensen overlaat. En op YouTube betere versies te vinden zijn.

Heerlijk, eindelijk weer een post die het nodige stof doet opwaaien en waarop heftig geretweet wordt. Hoe 'polemischer' een post, hoe meer ik ervan kan genieten. Dit was dus eindelijk weer eens een regelrechte voltreffer.

Laat ik hier dan meteen een vervolg aan geven en - in navolging van aerobag - een meer inhoudelijke bijdrage posten -, waarbij ik een album heb gekozen uit zijn laatste post van vanmorgen:

#864. Funkadelic - Maggot Brain (1971)

Helaas voldoe ik ook niet aan het even later door dezelfde scribent voorgestelde criterium "... dat je eerst de tracklist van een album in zijn geheel multi-instrumenteel moet /kunnen/ coveren, voordat je er /je/ mening over mag ventileren...".

De gitaarsolo van Eddie Hazel - die zo karakteristiek is voor het openingsnummer en de rest van het album - beheers ik nog niet helemaal en hoort nog net niet tot mij standaardrepertoire.

Wat ik er - voor alle eerlijkheid - ook nog bij moet zeggen is dat ik het ook niet in mijn persoonlijke Top 200 heb opgenomen.

En wel hierom ...

Het bewuste album verscheen zo'n 10 jaar voor mijn eigen "verwekking" en ik ken de oorspronkelijke impact ervan dus alleen van 'hear say', uit de 2de hand. Gelukkig stond het thuis wel in de platenkast en hoorde het tot de platencollectie van mijn ouders die het regelmatig op de platenspeler legden. Het album hoort dus wel degelijk tot mijn 'muzikale dna'.

Maar mijn opvatting is, Let op, hier volgt een 2de
En een peuter die weliswaar vol overgave over het tapijt kruipt om daar vervolgens uitgebreid zijn/haar behoefte op te doen (in het onderhavige geval "ik") hoort volgens mij nog niet tot die doelgroep.

En laten we eerlijk zijn "Maggot Brain" stamt oorspronkelijk uit 1971 en daar zijn inmiddels al de nodige muzikale stromen overheen gegaan. Weinigen op dit forum die dat nog bewust hebben meegemaakt.

Waarmee ik wederom een mening ventileer waarop druk geretweet mag & kan worden. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd...

De eigenlijke 'review' volgt om een uur of 11/12 vnavond, nadat we de meeëters van vandaag vriendelijk, doch dwingend de deur hebben gewezen.

Laat de "inleidende beschietingen" beginnen ...

Lijkt me de hoogste tijd dat Deranged zich hier eens mee gaat bemoeien.

Dat vind ik een interessante stelling PB. Toevalligerwijs Pm'de ik eerder vandaag naar een andere user dat Het jammerlijke van deze retrospectieve muziektocht van mij (en houdt daarbij rekening met mijn relatief jonge leeftijd) dat ik inderdaad de context ten tijde van de release mis. Van de albums uit de 10's en een deel van de 00's ben ik mij veel bewuster van het muzikale speelveld, waarbij ik meer inzicht heb in het innovatieve karakter van een album en hoe ze afstaken tegenover hun tijd- en soortgenoten. Van de releases voor die tijd mis ik deze inzichten dus, ben ik overgeleverd aan de eerste indrukken van een album, waarbij ik soms wel wat onzin zal spuwen in de ogen van zij die de impact van de destijdse release wel meegemaakt hebben.

Dat gezegd hebbende, zal ik dit mij niet beletten om deze parels te ontdekken en is het wel een leuke informele steekproef om te kijken wat de tand des tijds in mijn beleving nu doorstaat.

Als je trouwens de gitaarsolo van Maggot Brain wél onder de knie, zie ik graag het resultaat op youtube.

Who the "f***ck"is Deranged? of, beter gezegd, zijn we dat niet allemaal?

was getekend dominee Recht Van 't Padje

Even voor de polemische zuiverheid: heb je zelf jouw bericht verwijderd, PB 82 of is dat van hogerhand ingevoerd? Bij een echte polemiek moet je wel je Initiële standpunt zichtbaar houden.

En bewust de publicatie hebben meegemaakt? Dat deel ik niet. Zou wat zijn als dat moest bij Misdaad en Straf.

U heb deels gelijk, waarde confrère. Omdat mijn oorspronkelijke post een wending leek te krijgen die ik niet bedoelde & waarmee ik ook absoluut niet blij was, heb ik die 'geredigeerd' en vervolgens een 'tweede' gepost.

En voor wat betreft het werk van Leo Tolstoy of Eduard Douwes Dekker c.s. is onze informatie inderdaad uit de 2de hand. We kunnen alleen reconstrueren hoe het toen geweest kan/moet zijn, maar we hebben die informatie nooit direct.

Voor de goede orde ook Van Gogh heeft zich straatarm van kant gemaakt.

Maar ik heb goede hoop, als Elon Musk zich nu eindelijk eens serieus op de quantummechanica gaat richten heb ik goede hoop dat dat binnenkort gaat lukken. Zo keek ik gisteravond 'toevallig' naar de piiot van de BBC serie DEVS.




Trouwens als je mijn 'stelling' helemaal doortrekt, kan dat het einde betekenen van de cultuurgeschiedenis en ook dat lijkt me wat rigoureus.

Kijk vervang in het bovenstaande citaat "album" door "kind" en eenieder begrijpt dat dat een stelling is die net zo onhoudbaar is als die van Custer bij [iThe Battle of Little Bighorn[/i] - voor de duidelijkheid:

dat je je alleen een gedegen mening over een kind & (zijn) impact kunt vormen, als je de bevalling (=release) ook bewust hebt meegemaakt, hoe relevant zo'n kind ook mag zijn

Je kunt namelijk ook nog terugploegen naar historische context en zo.

Foute, gevaarlijke redenering, die ook toe is aan een tweede, verbeterde redactie toe is.. Ook ethisch lijkt het mij niet te verkopen om 'iets' levends te reduceren tot, c.q. te vergelijken met simpele materie.

J.M.M. Mulder - The limits of reductionism: thought, life, and reality (Universiteit Utrecht, aug. 2019)

Als ik dit lees raken we in korte tijd volledig "off topic", we ontsporen in sneltreinvaart.
Tijd voor een kritische stationschef.

Beetje bizar om zelf met een merkwaardig uitgangspunt aan te komen zetten en dan een ander onethisch denken aan de broek willen smeren, terwijl het mij er om ging om op semantisch niveau aan te tonen dat je stelling onjuist is.

Content is nl synchroon (gebonden aan tijd en context) en diachroon (blijf bestaan door de tijd heen). Oude content (Merchant of Venice of Strawdogs) kan nog steeds worden gewaardeerd, om uiteenlopende redenen. Daarvoor is reconstructie van receptiecontext een overbodig gegeven.

Niet te volgen dit ....

Fela Kuti, wat een artiest he jongens.

En blu & Exile, door mij vergeten (oh dear oh dear)