Waar gaat dit over?

Dan vrees ik dat je mijn de post niet goed hebt gelezen, Herman, mijn post begon toch met een verwijzing?

Gas - Pop

Iva Bittová in de lijst.

Niet slecht.

Eigenaardig dat deze van Blondie hoger staat dan Parallel Lines.

Oh wow toch de beste Blondie nog

672 (379) Parallel Lines
Genoemd door 4 gebruikers: Salvadore (28), Superbitch (44), ranja (163), vigil (344)

661 (479) Plastic Letters
Genoemd door 4 gebruikers: ranja (7), Salvadore (41), Superbitch (359), herman (473)

interessant

Het woord van de dag: feeëriek.

Fijne update weer. Mooie stijging van Juana vooral. ❤️

Mooie stijging van The God Machine. Niet in mijn lijst, ken de plaat nog niet goed genoeg, maar voor alleen al In Bad Dreams hoort het in de lijst

Vanmiddag Coil geluisterd. Intense muziek.

Dat moet ik ook nog inluisteren. Binnenkort doet zaaf ook een weekje deze band. Dan moet ik het wel een beetje kennen.

Pharcyde tof! niet meer verwacht

Hoe enorm rock georiënteerd was de lijst van 2018 wel niet, als bejubelde albums van Pharcyde, Coil, Parliament en Gas nieuwkomers zijn.

Mooie nieuwe frisse wind wel, al heb ik de oude nooit geroken

Oyster

Over 649 edities staat Fakkelteit op 1 met deze trend.

Dat zou mooi zijn!
Fijn dat-ie nog erin staat, ben benieuwd waar de Opgezwolle-albums belanden

Ik vroeg me al af of deze (als laatste?) van Riverside ook nog zou komen.

Blij dat Big Country voorbij gekomen is. Ik vond de singles Chance en In a Big Country destijds geweldig en heb nooit het hele album verkend. Het is hoog tijd nu

The Rising kan haar naam niet waarmaken.

Still Bill die nieuw binnenkomt, een voorbode voor een hoge score voor zijn debuut?

Ik mag het hopen. Still Bill wel vergeten tho, volgende keer maar

Edit: en dat is Grimes nieuw is. Vreemd

Iets meer emotie in dit topic mag ook wel.

Dat album van Carly Rae Jepsen moet ik ook eens maar eens een kans geven. Dedicated was het eerste album wat ik van haar luisterde, en dat vond ik prima te pruimen.

Ik wist al dat ze zou komen maar wel echt een mooie klassering voor Carly Bae

Zijn we weer, tijd voor de volgende 5.

850. Kate Bush - Never for Ever (1980)
Dit album van Kate Bush had ik nog niet in zijn volledigheid beluisterd, maar ik ben weer regelrecht gegrepen door haar muziek. Een weelde van prikkelende melodieën, omhuld in een ijzersterke productie van Bush, bijgestaan door Jon Kelly. Bush slaagt er in om drummachines en synthesizers op een dusdanige manier te gebruiken dat het nog steeds als een natuurlijk geheel voelt. Nouja natuurlijk, de algehele van dit album blijft ‘natuurlijk’ sprookjesachtig. Muziek gesneden uit het hout van een mossige decennia oude eikenboom met goudgele bladeren.
4*

849. Florence + the Machine - Ceremonials (2011)
Een zeer degelijke plaat, die toegankelijk is zonder al te simplistisch te zijn. Melodieus sterk, maar met vlagen soms iets te bombastisch en te gelikt naar mijn smaak.
3*

848. The Cure - Wish (1992)
Ik ben niet zo’n liefhebber van the Cure. De muziek heeft me nooit zo weten te bekoren, zoals bij vele anderen dat wel het geval is. Ik heb de zang van Robert Smith altijd wat zeurderig gevonden. De gehele sfeer van Wish voelt ook wel erg melodramatisch. Wish kent een aantal nummers die in een traag tempo wat voortkabbelen, maar die afstandelijk aandoen en mij niet weten te grijpen. Nummers als Apart, Wendy Time en Trust lijden bijvoorbeeld aan deze ongemakken. Nummers die ik wel waardeer: Het sfeervolle “Open”, perfecte pop single ‘Friday i’m In Love’ en het sterke staaltje songwriting van ‘From the Edge of the Deep Green Sea’. Het is degelijke muziek, maar het resoneert niet zo met mij.
3*

847. Wipers - Over the Edge (1983)
Op Over the Egde zijn de leden van de Wipers bondig, to the point en kraakhelder. Ze brengen een energieke sound naar de tafel met opvallend repeterend, maar daardoor opzwepend en hypnotiserend ritmisch gitaarspel. Wipers neemt een creatief spinsel en rekt deze uit tot een nummer van 3-4 minuten, wat goed uitpakt voor de band. Over de nummers verspreidt zich een duistere laag, wat de muziek een welkome diepgang geeft en er voor zorgt dat de muziek nog steeds niet gedateerd klinkt.
4*

846. Gridlock - Trace (2001)
Industrial meets ambient, een duivelse vlucht boven het wolkendek. Knarsende beats worden weerspiegeld in uitgestrekte soundscapes gecreëerd door zwevende synthesizers. De beoogde stijl pakt sterk uit op dit album, een fijn meeslepend geheel.
4*

The Don, misschien wel het hoogste PBH-één-twee-drietje?

En we zijn door de 1000 punten-grens gegaan.

The Don op 616 maar liefst Gezellig plaatje en een hilarische vent, maar zo bijzonder is het toch ook weer niet?

Een album dat ik niet ken beluister ik alleen als het breed gedragen wordt in aantal en door users die geen link met elkaar hebben. Tot nu toe een paar albums en als er stuk later in de lijst een man of 10 op een album stemmen beluister ik dat en dan bijvoorbeeld niet 10 prog, hip-hop of Metal gerelateerde users.

De vraag is of dat nog komt....

Ik denk dat we nog 615 obscure platen krijgen die allemaal ex aequo zijn geëindigd met 1 puntje meer dan The Don. Genoeg te ontdekken nog.