Kyuss .

Ik doe mee, moet nog wel even kijken welk Carly Simon album ik ga kiezen.

Sorry, had bij mij zo rond plek 150 gestaan schat ik zo. Maar ik heb dus zeg maar geen lijstje ingediend of zo als het ware en zo.

835. Brian Eno - Ambient 1 (1978)
Voor mij (en ik denk velen met mij) een eerste introductie richting het ambient genre. Ik had vroeger een muziekdocent die groot fan was van Eno en altijd in geuren en kleuren vertelde dat hij ooit op een vliegveld was, waar hij na een tijdje doorkreeg dat ze inderdaad ‘Music for airports’ aan het draaien waren, de beoogde bestemming van het album. Eno knutselde met zijn tape machines een fijnzinnig album in elkaar. Wat mij betreft een mooie instapper in het genre; Het is niet te complex en de nummers ontwikkelen zich gestaag met terugkerende patronen, zonder al teveel geduld te vragen van de luisteraar. Het is daarmee een uitermate sereen en geruststellend album, wat zich goed leent voor een muzikale onderdompeling. Het lijkt wat eenvoudig, maar het is zo ingewikkeld om deze balans te vinden. Een essentieel album.
4*

834. Patrick Watson - Close to Paradise (2006)
De basisingrediënten zijn prima op orde bij Patrick Watson; Een fijne zangstem, een neusje voor dromerige ambiances en mysterieuze melodieën, levendige composities met uitgebreid arsenaal aan instrumenten. Watson probeert sommige nummers wat extra venijn mee te geven, wat voor een fijne afwisseling zorgt tussen de zweverige nummers. Toch mis ik wat vernuftigheid in de songwriting, een extra dimensie, waardoor het album nét wat meer opvalt tussen zijn collega’s. Soms is het juist wat te soft, dan weer iets te rommelig. Nog steeds een fijne luisterbeurt, er was wat meer uit te halen voor mijn gevoel.
3,5*

833. Temple of the Dog - Temple of the Dog (1991)
Het korte nachtkaarsje van de Grunge scene was allang opgebrand ten tijde dat ik interesse kreeg ik in muziek. Of dat een rol speelt bij de waardering van het genre weet ik niet, maar het genre heeft nooit grip op mij weten te krijgen. Het maakt op mij de indruk van een vrij onsubtiele stroming die redelijk vastgeroest zit in zijn eigen deprimerende stijl. Daarnaast mis ik over het algemeen de complexiteit in de songwriting om het genre echt aantrekkelijk te maken. Temple of the Dog, uiteraard bestaande uit wijlen Chris Cornell en de vroege beginselen van Pearl jam (en dat nog wel vóór hun mainstream succes), behoort voor mij wel tot een kleine uitzondering. Een oprecht eerbetoon aan de recent overleden Andrew Wood, wat de sound een extra dimensie meegeeft. Alhoewel dit album ook kampt met de beperkingen van de grunge scene, klinkt het hier nog lekker onbevangen en kent het welkome variatie tussen de nummers, wat mij wel aanspreekt.
3*

832. De Dijk - Niemand in de Stad (1989)
Fijn plaatje van Nederlandse bodem, een lekkere mix met onder andere een speelse blues variant als de grootste publiekstrekker. Teksten en refreinen die bijblijven, ook dankzij het fanatieke voordragen van Huub van der Lubbe. De hits steken vernuftig in elkaar, maar ook de andere nummers op het album zijn van degelijke kwaliteit. Mooie mee-zing nummers, maar het is zoveel meer dan dat.
3,5*

831. Iron Maiden - Powerslave (1984)
Mijn verstandhouding met Iron Maiden is dat ik ze waardeer voor wat ze zijn, maar het zal nooit een persoonlijke favoriet worden van mij. Alhoewel, zeg nooit nooit, ik merk dat mijn waardering voor de band bij deze herbeluisteringen groeit. Riffs met adrenaline pomp op standje 11 gehuld in slim opgezette, toegankelijke composities. Het is toch wel moeilijk om niet rigoureus mee te headbangen op nummers als Aces High en 2 Minutes To Midnight. Wie weet kruipt deze, of een ander van Iron Maiden wel ooit richting de 4 sterren.
3,5*

Ambient 1 is idd essentieel spul. Ambient heaven. Ik ga er vaak mee gaan slapen, zo rustgevend

Is hier iets misgegaan in de copy-paste?

Is Patrick Watson geen onderdeel van Iron Maiden dan?

*probeert zich nu voor te stellen hoe Patrick Watson Aces High zingt*

Daar is de Chevy update hoor, ik was al bang dat ik hem in zou halen, maar hij dropt er gelijk 10.

En wat een update, Can, Gang Starr, Jethro Tull, Fever Ray, Sun kil Moon

Green hoger dan Murmur en Reckoning, tja, ach, moet kunnen denk ik...

Prima toch? Ik vind wel dat Pageant en Fables nog (fors) hoger mogen. Graag zelf voorbij Out of Time en Automatic. Of dat gebeurt?

Daar heurt ie ook verdulleme.

Ik vind Green niet heel veel echt aanprekende nummers hebben, ja Stand en Pop Song, maar als je daar de Murmur en Reckoning tracklists tegenover zet blijft daar weinig van over. Desondanks bij mij wel in de lijst, als 4e en laagste van REM. Recknoning net buiten de top 100 het hoogst bij mij (sowieso weinig verschil, 3 REM albums tussen 101 en 200).

Eigenlijk is Eponymous m'n favoriet, maar ja, verzamelaar doe ik liever niet

en oja Orange Crush vergeten, dat is toch msischien wel hét nummer van Green

Als we zo gaan beginnen: in m’n studentenhol was Dead Letter Office de echte favoriet.
“I ain’t got no cigarettes!!”

Met Moment of Truth mijn eerste top 10-notering verloren, maar blij dat-ie gestegen is. Volgende keer in de top 500? Ik teken ervoor. Ook met Can en Sun Kil Moon weer een paar mooie plaatjes uit mijn lijst

Over twee jaar toch wat meer pluggen bij je plastic bitch crew

Green van R.E.M. is mijn favoriete album van ze uit de 80’s.

Alleen Stand en Get Up heb ik niet zo veel mee.

Ik heb me ook altijd een beetje verbaast over de populariteit van Green hier. Voor wat het waard is, op RateYourMusic is Green veruit de minst gewaardeerde van alle albums tot Monster: R.E.M. Albums: songs, discography, biography, and listening guide - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Ik verbaas me over de populariteit van pakweg de eerste 5 albums van de Remmers , maar blijkbaar houd ik meer van de sterkere pop/rock songs

Maak je maar geen zorgen, tis al work in progress x
https://i.imgur.com/rFE72xZ.png

Automatic for the People rock? ehm...

Heb ik ook een tijd gedaan. Heel serene plaat, eigenlijk een soort wiegeliedjes voor volwassenen.

Ik heb 7 R.E.M. albums in mijn top 500, maar geen Green en Reckoning. Murmur is nummer 7... Van de 80s platen vind ik Fables en LRP er toch wel bovenuit schieten.

Fijn vijftal hoor, Tapestry in mijn eigen top 500. Ik ruik nog wat groeipotentie bij die plaat van Hank Williams III

830. Little Simz - Grey Area (2019)
Ik had deze een tijdje op 3,5* staan maar ik ga hem toch ophogen naar een 4. Het is nog steeds niet mijn favo hiphop release van 2019, het album moet nog zeker 5 albums voor zich duiden, maar dat zegt meer over het magistrale hiphopjaar 2019. Dit album zit zo strak in elkaar. Van de flows tot de productie, van de teksten tot de features. Vlammers van hiphop-tracks worden afgewisseld met sensuele neo-soul nummers. De productie is zo rijkelijk gevuld. Samples van cartoongeluiden naast klassieke piano-loopjes, fluiten en strijkers, een oneliner als refrein, allemaal elementen die bijdragen aan haar overdonderende sound. Ik had soms gewild dat nummers wat meer ademruimte kregen, maar het is zo'n creatief samenspel dat het toch zeker een memorabel album is.  
4*

829. Nina Simone - Little Girl Blue (1958)
Nina Simone heeft mij al een tijdje voor zich gewonnen. Een krachtig en gepassioneerde persoonlijkheid, een visionair en een podiumprésence waar je u tegen zegt. Echter ook een gekwelde ziel, tegengewerkt door zowel een stugge, bevooroordeelde muziekcultuur als haar eigen psyche. Voor de netflixers onder ons, What Happened, Miss Simone? is een inzichtelijke documentaire in het leven van Simone en de eeuwige strijd met haar demonen. Simone is altijd zeer eclectisch geweest en dat hoor je op haar debuut Little Girl Blue al naar voren komen. Een eigenzinnige mix van klassiek piano-spel verwerkt met jazz elementen en natuurlijk de soulvolle zang en de imposante zwaarte die ze haar nummers mee kon geven. Uptempo, downtempo, speels en smooth, Nina kon het allemaal.
4*

828. Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier (1964)
Callier’s What Color Is Love is een van mijn persoonlijke favorieten, die hoop ik ook nog te zien in de top 1000. Terry Callier valt op door zijn in het oorspringende eigen stijl, een mix van soul en folk, bij elkaar gegoten tot een ademend geheel. Callier bezit een van mijn favoriete ‘traditionele’ zangstemmen. Met zijn stem kan een buitengewone warmte door zijn teksten laten stromen en zijn bereik is ook zeer bewonderenswaardig. Een stem die dwars door mijn vlees en bloed gaat om die juiste emotionele snaren eens een flinke tik te geven. Zijn latere escapades zullen muzikaal rijkelijker gevuld zijn, maar de subtiele instrumentatie zet juist zijn magnifieke zangstem in de schijnwerpers. Een sterke verzameling nummers.
4*

827. Carole King - Tapestry (1971)
Prachtalbum vind ik dit. Carole King bewees al een getalenteerd songwriter te zijn door samen met haar toenmalig echtgenoot Gerry Goffin o.a. The Shirelles en Aretha Franklin van carrière bepalende singles te voorzien. Echter Carole zelf helemaal in de spotlight te zien staan met de intieme interpretaties van haar eigen werk is helemaal een genot. Want dat is deze plaat voor mij voornamelijk, intiem. De hoes is al knus en het album is vanaf de eerste piano-toon tot de laatste zang-noot van Carole een warm en behaaglijk samenkomen. Dit album voelt als een greatest hits compilatie, zo sterk steken de individuele nummers in elkaar. It’s Too Late heeft een speciaal plekje in mijn hart, maar het gehele album vult mij met vreugde. Mag toch wel een classic genoemd worden wat mij betreft.
4*

826. Hank Williams III - Straight to Hell (2006)
Album nu een paar keer beluisterd, maar ik ben er nog niet helemaal uit over wat ik van dit album vind. Als je net een blokje Simon/Callier/King heb gehad, is dit wel even schakelen. Ik ken niet zoveel country en Hank Williams III (en de hele familie Williams) waren mij ook zeker nog onbekend. Een energieke en rauwe aanpak van country, met anti-held Hank III in de hoofdrol, terwijl zijn country voorvaderen over zijn schouders meekijken. Het begint spannend en fris, toch houdt het moeilijk mijn aandacht vast voor een heel album. Ik denk dat ik het idee en de esthetiek meer waardeer, dan de daadwerkelijke uitvoering. Ik luister nooit country, toch voelt het alsof er behoorlijk wat country clichés passeren. Het had van mij nog rauwer, nog wat meer punky mogen zijn. Van dat gaande word ik meer getrokken naar een sound van een 16 Horsepower. Ik begin even met een gematigde 3*, maar ik zal deze over een aantal weken nog eens herbezoeken. Country Heroes vind ik overigens wel een echte uitschieter, heerlijk moody.
3*

Wat een gendernormatieve naam van Jordi. Ik dacht dat PBH een beetje ruimdenkend was.

Uit de 80’s had erbij gemoeten van R.E.M.

De eerste a5 albums zijn natuurlijk ook prima , maar over het geheel heb ik daar gewoon wat minder mee (anderen juist wel)

Wat Brian Eno betreft : door The Unforgettable Fire hoorde ik voor het eerst zijn naam en toen ben ik me daarin gaan verdiepen en heb enkele albums van Eno waaronder Ambient1

Ha chevy93, we gaan over op 10 albums per keer in de namiddag?

Niet mijn intentie. Maar gisteren en vandaag waren een beetje vreemde dagen.