Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
4
geplaatst: 26 januari 2020, 22:36 uur
YA YA YA
https://i.imgur.com/OYrDppt.png
36. Lorde - Buzzcut Season
Dreampop, 2013, Pure Heroine, 4:07
Heroines, je komt ze steeds vaker tegen in Disneyfilms. Eigenlijk kan Lorde ook zo doorgaan als een Disneyprinses: heel erg knap, heel erg cool, een vlaag van mysterie en een gave die haar interessant maakt om mee op avontuur te willen. Namelijk de gave om weergaloze liedjes neer te zetten die qua teksten, levering, sfeer, álles volledig kloppen. Ik denk ook dat ze in een parallel universum als professie heeft om met deze vaardigheden de wereld te redden. Huisgenote heeft een behoorlijke crush op haar ook, nog weer iets dat we gemeen hebben. Op haar ukelelelelele probeer ik nu uiteraard liedjes van Lorde te leren maar ze zingt zo vaak tussen de ritmes door dat het onmogelijk is om te kopiëren. Hoeft ook niet, dus luister ik wel gewoon naar haar. Ik ben een trotse bezitter van Pure Heroine en ik weet bijna zeker dat het mijn meest afgespeelde plaat uit mijn collectie is. Melodrama staat helemaal bovenaan mijn lijst om aan te schaffen maar tot die tijd zal het sowieso nog mijn achtergrondfoto blijven op alles waar ik een achtergrondfoto op kan plakken. Prachthoes. Als ik één nummer moet kiezen kom ik echter toch wel bij haar debuut uit. Wat een ultieme chillsessie met de bassen net hard genoeg om je wakker te houden maar subtiel genoeg om je ook te kunnen laten dromen. Haar stem zalvend eroverheen. Buzzcut Season is signatuur Lorde. Diepe teksten die ik eigenlijk niet begrijp, lome ritmes, sprookjesachtige pianotoetsen en heerlijke zang. Autoplaatje ook dit, eigenlijk had ik deze direct achter Burial moeten plaatsen. Trouw met me, nu. Of kom op zijn minst snel naar Nederland.
Voor elke kjoele Lorde is er ook een kjoele Lana: Lana Del Rey - Born To Die
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
https://i.imgur.com/OYrDppt.png
36. Lorde - Buzzcut Season
Dreampop, 2013, Pure Heroine, 4:07
Heroines, je komt ze steeds vaker tegen in Disneyfilms. Eigenlijk kan Lorde ook zo doorgaan als een Disneyprinses: heel erg knap, heel erg cool, een vlaag van mysterie en een gave die haar interessant maakt om mee op avontuur te willen. Namelijk de gave om weergaloze liedjes neer te zetten die qua teksten, levering, sfeer, álles volledig kloppen. Ik denk ook dat ze in een parallel universum als professie heeft om met deze vaardigheden de wereld te redden. Huisgenote heeft een behoorlijke crush op haar ook, nog weer iets dat we gemeen hebben. Op haar ukelelelelele probeer ik nu uiteraard liedjes van Lorde te leren maar ze zingt zo vaak tussen de ritmes door dat het onmogelijk is om te kopiëren. Hoeft ook niet, dus luister ik wel gewoon naar haar. Ik ben een trotse bezitter van Pure Heroine en ik weet bijna zeker dat het mijn meest afgespeelde plaat uit mijn collectie is. Melodrama staat helemaal bovenaan mijn lijst om aan te schaffen maar tot die tijd zal het sowieso nog mijn achtergrondfoto blijven op alles waar ik een achtergrondfoto op kan plakken. Prachthoes. Als ik één nummer moet kiezen kom ik echter toch wel bij haar debuut uit. Wat een ultieme chillsessie met de bassen net hard genoeg om je wakker te houden maar subtiel genoeg om je ook te kunnen laten dromen. Haar stem zalvend eroverheen. Buzzcut Season is signatuur Lorde. Diepe teksten die ik eigenlijk niet begrijp, lome ritmes, sprookjesachtige pianotoetsen en heerlijke zang. Autoplaatje ook dit, eigenlijk had ik deze direct achter Burial moeten plaatsen. Trouw met me, nu. Of kom op zijn minst snel naar Nederland.
Voor elke kjoele Lorde is er ook een kjoele Lana: Lana Del Rey - Born To Die
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
10
geplaatst: 26 januari 2020, 22:40 uur
https://i.imgur.com/kwqRFPH.png
35. Nas - Memory Lane (Sittin’ in da Park)
Oldskoolhiphop, 1994, Illmatic, 4:08
Twee jaar geleden zat ik een beetje bij mijn oma, me te vervelen op de bank. Het was laat op de avond dus iedereen was al naar bed. Mijn oma is nog van de oude stempel en heeft geen internet dus met mijn 4G keek ik eventjes kort op Musicmeter. Verrek, PM in m’n mailbox. Bijzonder want zeker in die tijd kreeg ik echt nooit PM’s. Het was er eentje van Arrie, destijds nog gewoon een user als velen maar inmiddels een goede vriend. Hij deelde me complimentjes uit over mijn schrijfstijl (ahw) en heeft me, aan de hand van een post die ik vlak daarvoor in de denk ik Afrekening heb gedaan, me meteen ook verzocht om maar snel Illmatic te gaan luisteren om er daarna een recensie over te schrijven. Superlief natuurlijk, ik ga altijd heel goed op complimentjes, dus die nacht direct aan Nas begonnen. Hij viel direct heerlijk en heeft daarna lange tijd in mijn albumtoptien gestaan. Die recensie heb ik dus echter nooit geschreven maar nu hij toch langskomt in mijn Top 100 vind ik het een mooi moment om eventjes wat meer uit te wijden. Dus vooruit Arnout, hier dan mijn review van Illmatic die je al zo lang van me tegoed hebt.
Vind het wel lastig hoor, ik ben nog altijd niet helemaal thuis in de hiphop en kan dus niet een stempel op de typische East Coast sound drukken, producers van elkaar onderscheiden of met fancy snobby termen komen. Ik hou het gewoon bij ‘hard’, ‘goeie flow’ en ‘kjoel’ en alledrie de termen zijn op Nasty Nas van toepassing. Hoewel ie niet eens per se echt hard komt ofzo, het is uitgedacht, volwassen, rustig. En hoewel ik niet per se een tekstenman ben ben ik wel een talenman en ik ga ook behoorlijk goed op de vele binnenrijm en alliteratie van Nas. Illmatic heeft zeven verschillende producers maar klinkt toch heel homogeen. Qua sfeer zit je wel goed en ik voel me al zo over straat lopen in het New York van de jaren negentig. Niet die donkere achterafsteegjes van Shook Ones want daar durf ik toch niet in, maar wel gewoon de redelijk grote avenues waar dikke sportauto’s met gigavelgen de blits maken en matties met scheve petjes dollars uit het raam jassen. Dát is meer mijn New York. Nas spit nog steeds over gangs en bullets maar op een iets luchtiger wijze zodat je niet met angst maar vooral met bewondering luistert. Memory Lane haalt het beste naar boven. Geproduceerd door Premier, die ken ik wel, duh. Heerlijke sample van Reuben Wilsons We’re In Love. Wilson zelf heeft ook aangegeven trots te zijn dat zijn origineel ‘onderdeel werd van een hoeksteen van een geheel nieuwe cultuur.’ En gelijk heeft ie want een werkje is het. Zo blij dat Premier uit zo’n souljazzplaatje zijn inspiratie haalt want het leent zich hier perefect voor. The most dangerous MC heeft het ondertussen over het feit dat hij op jonge leeftijd al volwassen was door alles wat hij heeft meegemaakt in zijn jeugd waardoor ie nu al als een oude man kan terugkijken. Hij was 20 toen ie Illmatic uitbracht, kan je je dat voorstellen? Ik niet, maar mij jeugd is dan ook vrij saai en onbezonnen geweest en alleen in mijn hoofd af en toe wat chaotisch. Wel is het een goede bewustwording om herinneringen te koesteren als ze je dierbaar zijn. Ik merk zelf in elk geval dat ik van de afgelopen jaren van mijn leven echt nauwelijks foto’s heb gemaakt, ook geen selfies of niks. Nu zit het nog redelijk vers in mijn geheugen maar over een aantal jaar ben ik deze tijd denk ik gewoon helemaal kwijt. Ik moet echt meer gaan vastleggen. Misschien dat ik daarom wel zo uitgebreid mijn Top 100 versla, als een soort dagboek waar ik na jaren nog op terug kan blikken. It’s like that y’all
Ook kjoel, Premier en als J mij een lieve PM stuurt ga ik deze eind 2022 vast nog recenseren: Gang Starr - Moment Of Truth
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
35. Nas - Memory Lane (Sittin’ in da Park)
Oldskoolhiphop, 1994, Illmatic, 4:08
Twee jaar geleden zat ik een beetje bij mijn oma, me te vervelen op de bank. Het was laat op de avond dus iedereen was al naar bed. Mijn oma is nog van de oude stempel en heeft geen internet dus met mijn 4G keek ik eventjes kort op Musicmeter. Verrek, PM in m’n mailbox. Bijzonder want zeker in die tijd kreeg ik echt nooit PM’s. Het was er eentje van Arrie, destijds nog gewoon een user als velen maar inmiddels een goede vriend. Hij deelde me complimentjes uit over mijn schrijfstijl (ahw) en heeft me, aan de hand van een post die ik vlak daarvoor in de denk ik Afrekening heb gedaan, me meteen ook verzocht om maar snel Illmatic te gaan luisteren om er daarna een recensie over te schrijven. Superlief natuurlijk, ik ga altijd heel goed op complimentjes, dus die nacht direct aan Nas begonnen. Hij viel direct heerlijk en heeft daarna lange tijd in mijn albumtoptien gestaan. Die recensie heb ik dus echter nooit geschreven maar nu hij toch langskomt in mijn Top 100 vind ik het een mooi moment om eventjes wat meer uit te wijden. Dus vooruit Arnout, hier dan mijn review van Illmatic die je al zo lang van me tegoed hebt.
Vind het wel lastig hoor, ik ben nog altijd niet helemaal thuis in de hiphop en kan dus niet een stempel op de typische East Coast sound drukken, producers van elkaar onderscheiden of met fancy snobby termen komen. Ik hou het gewoon bij ‘hard’, ‘goeie flow’ en ‘kjoel’ en alledrie de termen zijn op Nasty Nas van toepassing. Hoewel ie niet eens per se echt hard komt ofzo, het is uitgedacht, volwassen, rustig. En hoewel ik niet per se een tekstenman ben ben ik wel een talenman en ik ga ook behoorlijk goed op de vele binnenrijm en alliteratie van Nas. Illmatic heeft zeven verschillende producers maar klinkt toch heel homogeen. Qua sfeer zit je wel goed en ik voel me al zo over straat lopen in het New York van de jaren negentig. Niet die donkere achterafsteegjes van Shook Ones want daar durf ik toch niet in, maar wel gewoon de redelijk grote avenues waar dikke sportauto’s met gigavelgen de blits maken en matties met scheve petjes dollars uit het raam jassen. Dát is meer mijn New York. Nas spit nog steeds over gangs en bullets maar op een iets luchtiger wijze zodat je niet met angst maar vooral met bewondering luistert. Memory Lane haalt het beste naar boven. Geproduceerd door Premier, die ken ik wel, duh. Heerlijke sample van Reuben Wilsons We’re In Love. Wilson zelf heeft ook aangegeven trots te zijn dat zijn origineel ‘onderdeel werd van een hoeksteen van een geheel nieuwe cultuur.’ En gelijk heeft ie want een werkje is het. Zo blij dat Premier uit zo’n souljazzplaatje zijn inspiratie haalt want het leent zich hier perefect voor. The most dangerous MC heeft het ondertussen over het feit dat hij op jonge leeftijd al volwassen was door alles wat hij heeft meegemaakt in zijn jeugd waardoor ie nu al als een oude man kan terugkijken. Hij was 20 toen ie Illmatic uitbracht, kan je je dat voorstellen? Ik niet, maar mij jeugd is dan ook vrij saai en onbezonnen geweest en alleen in mijn hoofd af en toe wat chaotisch. Wel is het een goede bewustwording om herinneringen te koesteren als ze je dierbaar zijn. Ik merk zelf in elk geval dat ik van de afgelopen jaren van mijn leven echt nauwelijks foto’s heb gemaakt, ook geen selfies of niks. Nu zit het nog redelijk vers in mijn geheugen maar over een aantal jaar ben ik deze tijd denk ik gewoon helemaal kwijt. Ik moet echt meer gaan vastleggen. Misschien dat ik daarom wel zo uitgebreid mijn Top 100 versla, als een soort dagboek waar ik na jaren nog op terug kan blikken. It’s like that y’all
Ook kjoel, Premier en als J mij een lieve PM stuurt ga ik deze eind 2022 vast nog recenseren: Gang Starr - Moment Of Truth
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
4
geplaatst: 26 januari 2020, 22:44 uur
https://i.imgur.com/Vb5NKqg.png
34. Wir Sind Helden - Nur Ein Wort
Freulichkeit, 2005, Von Hier An Blind, 3:56
Geluk zit in de kleinste dingetjes. Wanneer je op werk toevallig precies evenveel kopjes als schoteltjes hebt meegenomen om de koffietafel klaar te zetten. Wanneer de fiets die je was vergeten af te sluiten na het weekend nog gewoon in de stationsstalling staat met de sleutel er nog in. Wanneer een nummer dat je graag wil leren precies uit de akkoorden bestaat die je al kent. Wanneer je je tweede sok na maanden terugvindt in een andere sok. Wanneer je thuiskomt en ziet dat een huisgenoot het hele fornuis heeft schoongemaakt. Wanneer het na een regenachtige dag precies opklaart op het moment dat je richting huis moet. Wanneer het eerste puzzelstukje dat je pakt dirct op de eerste plek blijkt te passen die je uitprobeert. Nu, laten we eventjes van die momentjes aan elkaar plakken. Vier minuten aan momentjes ofzo. Maak ze allemaal maar lenteachtig, ik hou van de lente, ik ben jarig in de lente. En laten we het iets Duits geven, gewoon omdat het kan. En er een striptekening bij verzinnen, iets van Kuifje ofzo. Verrek, ik heb nu iets mijn hoofd dat al blijkt te bestaan joh. Ik kan lastig omschrijven waarom maar Nur Ein Wort geeft me altijd weer een echt geluksmoment waar ik eventjes niet weet waar ik het moet laten. Ik heb het nu niet over een HO-moment maar echt wel over gewoon verliefdheid, onoverwinnelijkheid, tot tranen toe geroerdheid. En dat heb ik eigenlijk niet bij veel nummers. Waarom hier wel? Tja, wenn es passiert, passiert es. Klar. Jawohl. Het is het opgewekte, dat gitaartje, die schattige vocalen, die klapjes in het instrumentale stukje, die meerstemmigheid aan het einde. Rot op met die zwiebeln, bitte.
Ook stiekem errug kjoel en Duits: Rammstein - DEUTSCHLAND
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
34. Wir Sind Helden - Nur Ein Wort
Freulichkeit, 2005, Von Hier An Blind, 3:56
Geluk zit in de kleinste dingetjes. Wanneer je op werk toevallig precies evenveel kopjes als schoteltjes hebt meegenomen om de koffietafel klaar te zetten. Wanneer de fiets die je was vergeten af te sluiten na het weekend nog gewoon in de stationsstalling staat met de sleutel er nog in. Wanneer een nummer dat je graag wil leren precies uit de akkoorden bestaat die je al kent. Wanneer je je tweede sok na maanden terugvindt in een andere sok. Wanneer je thuiskomt en ziet dat een huisgenoot het hele fornuis heeft schoongemaakt. Wanneer het na een regenachtige dag precies opklaart op het moment dat je richting huis moet. Wanneer het eerste puzzelstukje dat je pakt dirct op de eerste plek blijkt te passen die je uitprobeert. Nu, laten we eventjes van die momentjes aan elkaar plakken. Vier minuten aan momentjes ofzo. Maak ze allemaal maar lenteachtig, ik hou van de lente, ik ben jarig in de lente. En laten we het iets Duits geven, gewoon omdat het kan. En er een striptekening bij verzinnen, iets van Kuifje ofzo. Verrek, ik heb nu iets mijn hoofd dat al blijkt te bestaan joh. Ik kan lastig omschrijven waarom maar Nur Ein Wort geeft me altijd weer een echt geluksmoment waar ik eventjes niet weet waar ik het moet laten. Ik heb het nu niet over een HO-moment maar echt wel over gewoon verliefdheid, onoverwinnelijkheid, tot tranen toe geroerdheid. En dat heb ik eigenlijk niet bij veel nummers. Waarom hier wel? Tja, wenn es passiert, passiert es. Klar. Jawohl. Het is het opgewekte, dat gitaartje, die schattige vocalen, die klapjes in het instrumentale stukje, die meerstemmigheid aan het einde. Rot op met die zwiebeln, bitte.
Ook stiekem errug kjoel en Duits: Rammstein - DEUTSCHLAND
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
4
geplaatst: 26 januari 2020, 22:48 uur
https://i.imgur.com/pEigR6b.png
33. Coeur de Pirate - Place de la République
Pianochanson, 2013, Blonde, 4:11
Had me tien jaar geleden gezegd dat ik een Franstalig nummer in mijn lijst zou opnemen - laat staan twee - en ik had je voor gek verklaard. Zo’n gek had ik namelijk ook thuis rondlopen in de vorm van mijn mama. Voor de kost doceert ze Frans voor mensen die graag de taal willen leren en is bij gevolg helemaal verzot op dat land van stakingen en zachte kaas. Zoals ik bij Bowie al zei: ik ga me daar als opstandige zoon me tegen verzetten alsof ik voor mijn leven moet vechten. Dus ja, ik echt opgegroeid met het idee dat die taal echt schijt is, voor kakkers die te lui zijn om Engels te leren. Dit sentiment bereikte altijd zijn hoogtepunt op zomervakanties waar we negen van de tien keer naar Frankrijk gingen. Met de vouwwagen, die de laatste jaren van zijn leven echt niet meer kon gewoon, halfbeschimmelde bende, richting zuiden, bergen of waarever we dit jaar weer terechtkwamen. Papa en broer voorin; broer 2, mama en ik (broer 3) achterin, richting zuiden als een Eefje. een dikke week van onze drie weken totaal meetten we altijd met onze vaste campingclan, jeugdvrienden van mijn ouders met kinderen van onze leeftijd. Drie gezinnen samen en twee honden, gegarandeerd fissa. Het geweldige bordspel Hugo het Slotspook meenemen de berg op bij één van de vele bergwandelingen om elke keer als we wat vooruitliepen op de oudjes even een paar rondes te draaien. Onze zelfgeorganiseerde vermaakavonden waarin iedereen een moment mocht pakken om te shinen. Stoelen in zwembaden gooien omdat er nergens stond dat dat je géén stoelen in het zwembad mocht gooien. Uren jeu des boules met de Boulies tegen de Willempiestegen de Tourmaletjes. Een badmintonrecord van 2007 proberen te halen om twee uur later te stranden bij 1967, alles voor niks geweest. En zelf had ik altijd nog mijn autootjes, eigenlijk mocht ik één tasje mee maar ik verstopte ze altijd op stiekeme plekken odat er doorgaans wel tweehonderd meegingen. Ergens mis ik die tijd wel. Ik denk dat ik heel Zuid-Frankrijk inmiddels wel gezien heb en het meeste staat me nog prima op mijn netvlies, hoe jong ik toen ook was. Keerzijde van de medaille was per vijf uur autorit er altijd wel één uur gereserveerd moet worden om stomme Franse liedjes te luisteren want mama vindt nou eenmaal alles dat Frans is mooi. Jacques Dutronc, Gerard Lenorman, Michel Fugain, noem ze maar op en oh wat vond ik het vreselijk. Een behoorlijke aversie opgebouwd tegen die taal die ik buiten de vakantie iever niet wenste te horen. Op de middelbare bleek ik behoorlijk goed te zijn in Frans en deed SO’s en proefwerken dan ook standaard af met negens. Bij de eerste de beste mogelijkheid liet ik het vak echter vallen om daarna best snel alles te vergeten. Ik ga ook niet echt meer met mijn ouders op vakantie dus heb ik eigenlijk mijn zin gekregen door niets meer met dat land te maken te moeten hebben.
Maar toch. Dan word je wat ouder en ga je meer relativeren en plots bleek het eigenlijk best zijn charmes te hebben, om maar even een Frans woord te gebruiken. En zoals wel vaker kwam het besef daarin naar voren via de muziek. Nee, niet die dingen die ik vroeger moest luisteren maar echt nieuwe dingen. Stromae vond ik best behoorlijk maar het was bij Coeur de Pirate waar alles echt even landde. Beatrice kon dat idyllische meegeven waardoor ik plots ging terugverlangen aan dat goede ouwe land. Haar stem is lief, doordrenkt met melancholie en ook weer luchtig en het opende eigenlijk de deur naar het stilletjesaan toch gaan waarderen van die toch wel mooie taal. Die drie artiesten uit de oudheid die ik hierboven al noemde vind ik nu ook allemaal erg goed. Vorig jaar gaf ik mama Blonde voor haar verjaardag, op vinyl uiteraard. Ze kende het nog niet maar vond het prachtig. Inmiddels wisselen we af en toe ook Franstalige nummers aan elkaar uit waarvan we denken dat we het allebei wel tof zouden vinden. Zo is de cirkel toch nog rond. Voilà.
Ook kjoel en uit de oudheid: Gerard Lenorman - Voici Les Cles
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
33. Coeur de Pirate - Place de la République
Pianochanson, 2013, Blonde, 4:11
Had me tien jaar geleden gezegd dat ik een Franstalig nummer in mijn lijst zou opnemen - laat staan twee - en ik had je voor gek verklaard. Zo’n gek had ik namelijk ook thuis rondlopen in de vorm van mijn mama. Voor de kost doceert ze Frans voor mensen die graag de taal willen leren en is bij gevolg helemaal verzot op dat land van stakingen en zachte kaas. Zoals ik bij Bowie al zei: ik ga me daar als opstandige zoon me tegen verzetten alsof ik voor mijn leven moet vechten. Dus ja, ik echt opgegroeid met het idee dat die taal echt schijt is, voor kakkers die te lui zijn om Engels te leren. Dit sentiment bereikte altijd zijn hoogtepunt op zomervakanties waar we negen van de tien keer naar Frankrijk gingen. Met de vouwwagen, die de laatste jaren van zijn leven echt niet meer kon gewoon, halfbeschimmelde bende, richting zuiden, bergen of waarever we dit jaar weer terechtkwamen. Papa en broer voorin; broer 2, mama en ik (broer 3) achterin, richting zuiden als een Eefje. een dikke week van onze drie weken totaal meetten we altijd met onze vaste campingclan, jeugdvrienden van mijn ouders met kinderen van onze leeftijd. Drie gezinnen samen en twee honden, gegarandeerd fissa. Het geweldige bordspel Hugo het Slotspook meenemen de berg op bij één van de vele bergwandelingen om elke keer als we wat vooruitliepen op de oudjes even een paar rondes te draaien. Onze zelfgeorganiseerde vermaakavonden waarin iedereen een moment mocht pakken om te shinen. Stoelen in zwembaden gooien omdat er nergens stond dat dat je géén stoelen in het zwembad mocht gooien. Uren jeu des boules met de Boulies tegen de Willempiestegen de Tourmaletjes. Een badmintonrecord van 2007 proberen te halen om twee uur later te stranden bij 1967, alles voor niks geweest. En zelf had ik altijd nog mijn autootjes, eigenlijk mocht ik één tasje mee maar ik verstopte ze altijd op stiekeme plekken odat er doorgaans wel tweehonderd meegingen. Ergens mis ik die tijd wel. Ik denk dat ik heel Zuid-Frankrijk inmiddels wel gezien heb en het meeste staat me nog prima op mijn netvlies, hoe jong ik toen ook was. Keerzijde van de medaille was per vijf uur autorit er altijd wel één uur gereserveerd moet worden om stomme Franse liedjes te luisteren want mama vindt nou eenmaal alles dat Frans is mooi. Jacques Dutronc, Gerard Lenorman, Michel Fugain, noem ze maar op en oh wat vond ik het vreselijk. Een behoorlijke aversie opgebouwd tegen die taal die ik buiten de vakantie iever niet wenste te horen. Op de middelbare bleek ik behoorlijk goed te zijn in Frans en deed SO’s en proefwerken dan ook standaard af met negens. Bij de eerste de beste mogelijkheid liet ik het vak echter vallen om daarna best snel alles te vergeten. Ik ga ook niet echt meer met mijn ouders op vakantie dus heb ik eigenlijk mijn zin gekregen door niets meer met dat land te maken te moeten hebben.
Maar toch. Dan word je wat ouder en ga je meer relativeren en plots bleek het eigenlijk best zijn charmes te hebben, om maar even een Frans woord te gebruiken. En zoals wel vaker kwam het besef daarin naar voren via de muziek. Nee, niet die dingen die ik vroeger moest luisteren maar echt nieuwe dingen. Stromae vond ik best behoorlijk maar het was bij Coeur de Pirate waar alles echt even landde. Beatrice kon dat idyllische meegeven waardoor ik plots ging terugverlangen aan dat goede ouwe land. Haar stem is lief, doordrenkt met melancholie en ook weer luchtig en het opende eigenlijk de deur naar het stilletjesaan toch gaan waarderen van die toch wel mooie taal. Die drie artiesten uit de oudheid die ik hierboven al noemde vind ik nu ook allemaal erg goed. Vorig jaar gaf ik mama Blonde voor haar verjaardag, op vinyl uiteraard. Ze kende het nog niet maar vond het prachtig. Inmiddels wisselen we af en toe ook Franstalige nummers aan elkaar uit waarvan we denken dat we het allebei wel tof zouden vinden. Zo is de cirkel toch nog rond. Voilà.
Ook kjoel en uit de oudheid: Gerard Lenorman - Voici Les Cles
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
6
geplaatst: 26 januari 2020, 22:52 uur
https://i.imgur.com/zeSYfOg.png
32. Grimes - Flesh Without Blood
Artpop, 2015, Art Angels, 4:25
En daar hebben we Grrr grrrr grrrrriimmeezzszezssezzssezzsesezezseseseezezsezesesezseezseszs. God I love this girl. Gewoon haar hele verschijning, constante awkwardness en het feit dat zij gewoon haar ding doet zonder zich aan te trekken van iemand buiten die duizend stemmen in haar hoofd. Claire mag je wel zien als één van de grondleggers van mijn tweede ontdekkingsgolf, die eigenlijk begon net nadat ik me hier inschreef. Niet veel later maakte ik last.fm aan waarna REALiTi, Kill V. Maim en deze mijn drie meest afgespeelde nummers waren in de eerste maanden dat ik het gebruikte. Art Angels is een heel kundig album dat alle kanten op zwiert, ergens iets van lief is maar net te creepy voor de hitlijsten. Het intrigeert me enorm. Flesh Without Blood is qua drive echt ongeëvenaard, ik ben bijna tweehonderd luisterbeurten verder en nog steeds ontdek ik nieuwe foefjes en tweakjes die je eigenlijk best had kunnen laten zitten tijdens het productieproces maar ze er toch maar instopt omdat ze het nou eenmaal zo wil. Daarin herken je hoevel ziel en zaligheid ze erin heeft gestoken een perfect nummer te maken. En haar vocalen, alsof al die stemmen in haar hoofd meezingen. Industrieel, sprookjesachtig. Ze rijdt smooth als een Tesla, maar dan eentje zonder beschermingsfoefjes. Lekker wild, lekker gek. Wat een meid. Heel veel zin in haar nieuwe plaat, harde shit. Ahhh ahhh aaaaaaaaaaaaaahh ahaa ahaa.
Ook verrassend kjoel: Grimes - REALiTi Demo (Reversed). Srsly die shit is lit. til si tihs eid ylsrS
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
32. Grimes - Flesh Without Blood
Artpop, 2015, Art Angels, 4:25
En daar hebben we Grrr grrrr grrrrriimmeezzszezssezzssezzsesezezseseseezezsezesesezseezseszs. God I love this girl. Gewoon haar hele verschijning, constante awkwardness en het feit dat zij gewoon haar ding doet zonder zich aan te trekken van iemand buiten die duizend stemmen in haar hoofd. Claire mag je wel zien als één van de grondleggers van mijn tweede ontdekkingsgolf, die eigenlijk begon net nadat ik me hier inschreef. Niet veel later maakte ik last.fm aan waarna REALiTi, Kill V. Maim en deze mijn drie meest afgespeelde nummers waren in de eerste maanden dat ik het gebruikte. Art Angels is een heel kundig album dat alle kanten op zwiert, ergens iets van lief is maar net te creepy voor de hitlijsten. Het intrigeert me enorm. Flesh Without Blood is qua drive echt ongeëvenaard, ik ben bijna tweehonderd luisterbeurten verder en nog steeds ontdek ik nieuwe foefjes en tweakjes die je eigenlijk best had kunnen laten zitten tijdens het productieproces maar ze er toch maar instopt omdat ze het nou eenmaal zo wil. Daarin herken je hoevel ziel en zaligheid ze erin heeft gestoken een perfect nummer te maken. En haar vocalen, alsof al die stemmen in haar hoofd meezingen. Industrieel, sprookjesachtig. Ze rijdt smooth als een Tesla, maar dan eentje zonder beschermingsfoefjes. Lekker wild, lekker gek. Wat een meid. Heel veel zin in haar nieuwe plaat, harde shit. Ahhh ahhh aaaaaaaaaaaaaahh ahaa ahaa.
Ook verrassend kjoel: Grimes - REALiTi Demo (Reversed). Srsly die shit is lit. til si tihs eid ylsrS
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
3
geplaatst: 26 januari 2020, 22:56 uur
https://i.imgur.com/7RJTTRc.png
31. LAKSHMI - Ahaa (Live)
Pop noir, 2017, LAKSHMI (ADEM), 6:58
Alsof Grimes al wist wat zou komen, ahaa. Het meest indrukwekkende concert waar ik ooit geweest ben was Adem van LAKSHMI. Arrie en Geert kunnen het beamen: ik was sprakeloos. Ademloos. Meteen klom ik in de pen voor een recensie die in het gisteren… gezientopic te zien is. Na 43 maanden MuMe is die recensie nog steeds de MuMepost waar ik het meest trots op ben. In zo’n geval kan ik niet anders meer dan Lakshmi in mijn lijst op te nemen. Gelukkig verdient dit nummer zijn plekje ook zeker, Lakshmi mag namelijk ook trots zijn. Trots op die prachtige naam die ze heeft. Trots op haar schrijftalent. Trots op die unieke, beetje kindse hese stem van haar. Trots op haar doorzettingsvermogen om eventjes 80 shows in een jaar te draaien. Trots op het lef dat ze heeft om zich helemaal bloot te geven op een podium, tegen een zaal vol vreemdelingen. Trots dat ze haar hart volgt en iets doet waar ze honderd procent achterstaat en persoonlijk kan blijven groeien. Trots op de dankbaarheid die ze uitstraalt als je haar feliciteert met haar prachtige show. En vooral ook heel erg trots op haar liedjes. Pop noir, zoals ze het noemt. Een volwassen vrouw vol twijfel die zelf eigenlijk nog niet eens weet hoe goed ze wel niet is. Donkere pop met elektronische toetsen die snijden omdat je weet wat er achter zit. Ik heb haar beide albums op vinyl en word telkens weer meegezogen. Voor deze lijst wijk ik even af van die fraaie rode en blauwe hoes en duik weer eventjes terug in die weergaloze show en daarom gooi ik er ook een liveuitvoering in nu, omdat die het meest overeenkomt met hoe zij en haar band hem destijds in Zeist (en later in Veldhoven) speelden. Fantastisch hoe deze uitvoering de tijd neemt om zich helemaal uit te vouwen onder de warmte van die rijke producties waarna die solo echt snijdt. Users die me al een beetje kennen of nu en dan los zien gaan op de Orinocochat weten dat ik het niet zo heb op uitgesponnen gitaarsolo’s, vind het meestal een beetje spierballengedrag zonder al te veel nut. Waarom deze haast prog-aandoende solo het wel voor me doet komt denk ik omdat ik deze in een context ken waarin alles op zijn plek viel. Ik zie zo weer die gekke Lakshmi nu voor me, zwierend over het podium als een ballerina, helemaal in haar element. Rillingen over mijn lijf. Mijn favoriete Nederlandse artiest hands down, hoe goed Eefje ook is, hoe hard Rico en Sticks ook komen en hoe veel plezier Naaz me altijd ook geeft. Ik zou haar trouwens de perfcete inzending voor het Songfestival vinden. Modern, creatief, eigenzinnig, zelfbewust en ze kan geweldig een sfeer creëren die je beet weet te houden. Hou het vaste team om haar heen en het is eigenlijk al af. Ik weet dat ze het kan.
Ook kjoel, uitgesponnen, vol, heerlijk met de bassen aan en omdat ik ze nog moest benoemen: Warpaint - Billie Holiday
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
31. LAKSHMI - Ahaa (Live)
Pop noir, 2017, LAKSHMI (ADEM), 6:58
Alsof Grimes al wist wat zou komen, ahaa. Het meest indrukwekkende concert waar ik ooit geweest ben was Adem van LAKSHMI. Arrie en Geert kunnen het beamen: ik was sprakeloos. Ademloos. Meteen klom ik in de pen voor een recensie die in het gisteren… gezientopic te zien is. Na 43 maanden MuMe is die recensie nog steeds de MuMepost waar ik het meest trots op ben. In zo’n geval kan ik niet anders meer dan Lakshmi in mijn lijst op te nemen. Gelukkig verdient dit nummer zijn plekje ook zeker, Lakshmi mag namelijk ook trots zijn. Trots op die prachtige naam die ze heeft. Trots op haar schrijftalent. Trots op die unieke, beetje kindse hese stem van haar. Trots op haar doorzettingsvermogen om eventjes 80 shows in een jaar te draaien. Trots op het lef dat ze heeft om zich helemaal bloot te geven op een podium, tegen een zaal vol vreemdelingen. Trots dat ze haar hart volgt en iets doet waar ze honderd procent achterstaat en persoonlijk kan blijven groeien. Trots op de dankbaarheid die ze uitstraalt als je haar feliciteert met haar prachtige show. En vooral ook heel erg trots op haar liedjes. Pop noir, zoals ze het noemt. Een volwassen vrouw vol twijfel die zelf eigenlijk nog niet eens weet hoe goed ze wel niet is. Donkere pop met elektronische toetsen die snijden omdat je weet wat er achter zit. Ik heb haar beide albums op vinyl en word telkens weer meegezogen. Voor deze lijst wijk ik even af van die fraaie rode en blauwe hoes en duik weer eventjes terug in die weergaloze show en daarom gooi ik er ook een liveuitvoering in nu, omdat die het meest overeenkomt met hoe zij en haar band hem destijds in Zeist (en later in Veldhoven) speelden. Fantastisch hoe deze uitvoering de tijd neemt om zich helemaal uit te vouwen onder de warmte van die rijke producties waarna die solo echt snijdt. Users die me al een beetje kennen of nu en dan los zien gaan op de Orinocochat weten dat ik het niet zo heb op uitgesponnen gitaarsolo’s, vind het meestal een beetje spierballengedrag zonder al te veel nut. Waarom deze haast prog-aandoende solo het wel voor me doet komt denk ik omdat ik deze in een context ken waarin alles op zijn plek viel. Ik zie zo weer die gekke Lakshmi nu voor me, zwierend over het podium als een ballerina, helemaal in haar element. Rillingen over mijn lijf. Mijn favoriete Nederlandse artiest hands down, hoe goed Eefje ook is, hoe hard Rico en Sticks ook komen en hoe veel plezier Naaz me altijd ook geeft. Ik zou haar trouwens de perfcete inzending voor het Songfestival vinden. Modern, creatief, eigenzinnig, zelfbewust en ze kan geweldig een sfeer creëren die je beet weet te houden. Hou het vaste team om haar heen en het is eigenlijk al af. Ik weet dat ze het kan.
Ook kjoel, uitgesponnen, vol, heerlijk met de bassen aan en omdat ik ze nog moest benoemen: Warpaint - Billie Holiday
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
1
geplaatst: 26 januari 2020, 23:01 uur
Mooie liedjes en beschrijvingen weer. Maar nu stoppen want etappe 1 van Vuelta a San Juan op Eurosport. Met Boogie!
1
geplaatst: 26 januari 2020, 23:05 uur
Beste blokje tot nu toe 
Cœur de Pirate
Wir Sind Helden
Lorde
Grimes
Skee Mask
New Order
Cœur de Pirate
Wir Sind Helden
Lorde
Grimes
Skee Mask
New Order
2
geplaatst: 26 januari 2020, 23:06 uur
Poeh, wat een update zeg. Ben benieuwd wat papa -SprayIt- ervan zegt.
1
geplaatst: 27 januari 2020, 01:57 uur
Gretz schreef:
Beste blokje tot nu toe
Cœur de Pirate
Wir Sind Helden
Lorde
Grimes
Skee Mask
New Order
Beste blokje tot nu toe
Cœur de Pirate
Wir Sind Helden
Lorde
Grimes
Skee Mask
New Order
Je vergeet Nas x
1
geplaatst: 27 januari 2020, 19:30 uur
Wir sind Helden in een toplijst hier op MuMe! Hun muziek (op de ballads na dan) is voor mij de ultieme feelgood.
Lekker nummertje van Lorde ook, je pakt gewoon mijn favoriet eruit. Lang niet gehoord, dit had ik even nodig.
Hun muziek (op de ballads na dan) is voor mij de ultieme feelgood.Lekker nummertje van Lorde ook, je pakt gewoon mijn favoriet eruit. Lang niet gehoord, dit had ik even nodig.
0
geplaatst: 2 februari 2020, 12:35 uur
Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er inderdaad een zondagupdate komt!
0
geplaatst: 2 februari 2020, 13:08 uur
Arrie schreef:
Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er inderdaad een zondagupdate komt!
Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat er inderdaad een zondagupdate komt!
Met Avril? x
2
geplaatst: 2 februari 2020, 14:30 uur
Vanavond een update ja, en verrek: het is zondag! Tune in om 22:00 voor update ACHT alweer
Volgende week zondag ga ik wss lam tho, geen update dan. Wel eerder in de week.
Kom chat x
Volgende week zondag ga ik wss lam tho, geen update dan. Wel eerder in de week.
Kom chat x
1
geplaatst: 2 februari 2020, 21:52 uur
Wacht wel even met Surf Solar ( Top 10? ) tot ik weer terug ben in het land wil je? 
6
geplaatst: 2 februari 2020, 22:06 uur
Want ik ben bang voor update nummer acht
Hier komt -ie
https://i.imgur.com/p1FV1BO.png
30. Archive - Controlling Crowds
Tripproghop, 2009, Controlling Crowds, 10:09
Damn heb jij weer, Word je plots wakker en holy moly de aarde blijkt naar de tering. Bij een nucleaire oorlog heeft de duistere kant gewonnen en een ravage aangericht op alles wat we tot dan toe onder leven verstonden. Jij bent één van de weinige overlevenden maar je voedsel is op dus tijd om je veilige thuishaven te verlaten. Ineens dwaal je rond over een kaal industrieterrein. Het is donker, met alleen de gloed van brandende zielen om je heen van mensen die minder mazzel hadden. Een slagveld met kapotte auto’s, ingestorte gebouwen, nasmeulende prullenbakken en klapperende vogelbotjes die neerdalen op de grond vooraleer ze meteen tot as verwerkt worden. Help, hoe heeft dit kunnen gebeuren? Een geluid daalt neer uit de atmosfeer waarvan de ozonlaag het inmiddels ook heeft begeven. Een onheilspellende soundtrack, deinend op je wanhoop. Het wordt steeds heftiger, na tweeëneenhalve minuut breekt het open en even later waarschuwt een stem je van boven. Bang? Waarom ben je bang? Nou, dat lijkt me wel duidelijk. Alles naar de gadver. Je begint te rennen maar weet niet waarheen. Maar het heeft geen zin. Help. Ze komen eraan…
Ook kjoel en zo’n apocalyptische afzink: Maud Geffray - 1994
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
Hier komt -ie
https://i.imgur.com/p1FV1BO.png
30. Archive - Controlling Crowds
Tripproghop, 2009, Controlling Crowds, 10:09
Damn heb jij weer, Word je plots wakker en holy moly de aarde blijkt naar de tering. Bij een nucleaire oorlog heeft de duistere kant gewonnen en een ravage aangericht op alles wat we tot dan toe onder leven verstonden. Jij bent één van de weinige overlevenden maar je voedsel is op dus tijd om je veilige thuishaven te verlaten. Ineens dwaal je rond over een kaal industrieterrein. Het is donker, met alleen de gloed van brandende zielen om je heen van mensen die minder mazzel hadden. Een slagveld met kapotte auto’s, ingestorte gebouwen, nasmeulende prullenbakken en klapperende vogelbotjes die neerdalen op de grond vooraleer ze meteen tot as verwerkt worden. Help, hoe heeft dit kunnen gebeuren? Een geluid daalt neer uit de atmosfeer waarvan de ozonlaag het inmiddels ook heeft begeven. Een onheilspellende soundtrack, deinend op je wanhoop. Het wordt steeds heftiger, na tweeëneenhalve minuut breekt het open en even later waarschuwt een stem je van boven. Bang? Waarom ben je bang? Nou, dat lijkt me wel duidelijk. Alles naar de gadver. Je begint te rennen maar weet niet waarheen. Maar het heeft geen zin. Help. Ze komen eraan…
Ook kjoel en zo’n apocalyptische afzink: Maud Geffray - 1994
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
4
geplaatst: 2 februari 2020, 22:16 uur
https://i.imgur.com/UoavCsC.png
29. We Were Promised Jetpacks - Keeping Warm
Postpunkrevival, 2009, These Four Walls, 8;13
Na de duisterheid van Archive op zoek naar iets vertederends. En onder de in eerste instantie misschien wat afstandelijke laag van Keeping Warm zit een heel warme, zachte boodschap. Om je warm te houden. Wat een weergaloze opbouw, eentje tussen de sterren en hemellichamen door. En wanneer je dan plots weer terugdaalt en dat nietige Glasgow betreedt en de zang met dat fraaie accent erinkomt, aaarrrrggghhhh wat een schoonheid. Ergens lijkt het nummer op een veredelde jamsessie. En van horen zeggen heeft de frontman ook nog eens nul podiumuitstraling. Heerlijk toch om als een halve dooie zoiets op je luisterpubliek af te vuren, moet toch wel indruk maken.
Als ik zo mijn Top 100 doorneem zijn er by the way toch best wel wat nummers uit die goeie ouwe indierocktijd die er daadwerkelijk in zijn gebleven. Doet me toch goed dat die eerste luisterjaren toch niet voor niets zijn geweest. Dit is echt zo’n nummer dat ik tegenwoordg niet meer zo snel zou ontdekken nu mijn luisterrichting toch wel iets veranderd is. Hup Schotland! Jullie fixen de boel wel.
Ook kjoel en tja, als alle namen van toen toch langskomen dan moet deze ook: The Strokes - Reptilia
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
29. We Were Promised Jetpacks - Keeping Warm
Postpunkrevival, 2009, These Four Walls, 8;13
Na de duisterheid van Archive op zoek naar iets vertederends. En onder de in eerste instantie misschien wat afstandelijke laag van Keeping Warm zit een heel warme, zachte boodschap. Om je warm te houden. Wat een weergaloze opbouw, eentje tussen de sterren en hemellichamen door. En wanneer je dan plots weer terugdaalt en dat nietige Glasgow betreedt en de zang met dat fraaie accent erinkomt, aaarrrrggghhhh wat een schoonheid. Ergens lijkt het nummer op een veredelde jamsessie. En van horen zeggen heeft de frontman ook nog eens nul podiumuitstraling. Heerlijk toch om als een halve dooie zoiets op je luisterpubliek af te vuren, moet toch wel indruk maken.
Als ik zo mijn Top 100 doorneem zijn er by the way toch best wel wat nummers uit die goeie ouwe indierocktijd die er daadwerkelijk in zijn gebleven. Doet me toch goed dat die eerste luisterjaren toch niet voor niets zijn geweest. Dit is echt zo’n nummer dat ik tegenwoordg niet meer zo snel zou ontdekken nu mijn luisterrichting toch wel iets veranderd is. Hup Schotland! Jullie fixen de boel wel.
Ook kjoel en tja, als alle namen van toen toch langskomen dan moet deze ook: The Strokes - Reptilia
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
2
geplaatst: 2 februari 2020, 22:25 uur
https://i.imgur.com/hgQdaIT.png
28. Jade Bird - Something American
Americanapop, 2017, Something American, 3:04
Ook weer een ontdekking van Breaking More Waves. In dit geval wel eentje die ik hoe dan ook wel ontdekt zou hebben want tja, het is Jaaaaade. Meid gaat de hele wereld over met haar akoestische gitaartje waar ze zo lekker boos mee kan blèren. Jade heeft de puurste stem die ik ken en kan hem ook op meerdere manieren inzetten maar schattig blijft het altijd. Live is ze een ook een feestje, ze heeft de lach aan haar kont hangen en stuitert op het ene moment alle kanten op op iets daarna achter haar piano te kruipen en een gevoelige ballad neer te zetten die door je hart snijdt. Volgende keer wel bij de merch aanwezig zijn he Jade, ik wil namelijk wel handtekening jonguuuhhh. Gelukkig heb ik wel Something American kunnen scoren, de EP waar het voor haar mee begon e haar eerste collectie aan die sfeervolle slimme liedjes van haar. In de opener zingt Jade met met haar engelenstem over het streven naar het grote, de droom, alles wat je hartje begeert. Iets Amerikaans dus. Het blijft een mooie metafoor zelfs al zijn we in Nederland volgens mij gemiddeld wel wat beter af dan daar over die plas. Wel een heel intrigerend land die VS, wil er sowieso ooit nog wel heen wil. Voor Jade is something American wel tastbaar, ze komt er volop met de ene tour na de ander. De americanahoek in haar nummers vallen daar ongetwijfeld erg goed maar ja, waar niet eigenlijk? Gelukkig komt ze ook binnenkort weer hierheen. En waag het niet om ditmaal de after te skippen hoor liefie, ik weet nog niet wat ik dan ga doen maar het zal niet lief zijn.
Ook kjoel is dat wanneer je me vraagt of ik Jade Bird hou, dat ik dan knik en zeg: uh huh
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT [/quote]
28. Jade Bird - Something American
Americanapop, 2017, Something American, 3:04
Ook weer een ontdekking van Breaking More Waves. In dit geval wel eentje die ik hoe dan ook wel ontdekt zou hebben want tja, het is Jaaaaade. Meid gaat de hele wereld over met haar akoestische gitaartje waar ze zo lekker boos mee kan blèren. Jade heeft de puurste stem die ik ken en kan hem ook op meerdere manieren inzetten maar schattig blijft het altijd. Live is ze een ook een feestje, ze heeft de lach aan haar kont hangen en stuitert op het ene moment alle kanten op op iets daarna achter haar piano te kruipen en een gevoelige ballad neer te zetten die door je hart snijdt. Volgende keer wel bij de merch aanwezig zijn he Jade, ik wil namelijk wel handtekening jonguuuhhh. Gelukkig heb ik wel Something American kunnen scoren, de EP waar het voor haar mee begon e haar eerste collectie aan die sfeervolle slimme liedjes van haar. In de opener zingt Jade met met haar engelenstem over het streven naar het grote, de droom, alles wat je hartje begeert. Iets Amerikaans dus. Het blijft een mooie metafoor zelfs al zijn we in Nederland volgens mij gemiddeld wel wat beter af dan daar over die plas. Wel een heel intrigerend land die VS, wil er sowieso ooit nog wel heen wil. Voor Jade is something American wel tastbaar, ze komt er volop met de ene tour na de ander. De americanahoek in haar nummers vallen daar ongetwijfeld erg goed maar ja, waar niet eigenlijk? Gelukkig komt ze ook binnenkort weer hierheen. En waag het niet om ditmaal de after te skippen hoor liefie, ik weet nog niet wat ik dan ga doen maar het zal niet lief zijn.
Ook kjoel is dat wanneer je me vraagt of ik Jade Bird hou, dat ik dan knik en zeg: uh huh
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT [/quote]
6
geplaatst: 2 februari 2020, 22:27 uur
https://i.imgur.com/Nkok4cG.png
27. The Clash - London Calling
Punk, 1979, London Calling, 3:20
Een nummer zo cool dat er een muziekfestival naar vernoemd is. Ben er één keer geweest, het was tof. Maar ik ga nu niet Yungblud vergelijken met dit absolute anthem uit de seventies. Alsjeblieft niet zeg, kan echt niet. Want die dude gaat over veertig jaar echt niet herinnerd worden als die artiest die iets baanbrekends neerzette dat nog immer relevant zou blijven. The Clash wel, The Clash zijn baasjes. Alleen al hoe Strummer zich door het album heen lalt met een stem die toentertijd al overleden was maar alsnog dope klinkt en op The Right Profile er definitief aan ten onder gaat. Maar uiteindelijk kom je toch altijd weer terug bij die titeltrack. Over hoe doemdenken een land in zijn greep kan houden en aanzet geeft tot totaal onlogisch onderbuikhandelen. Het is het soort doemdenken dat de Brexit in gang heeft gezet en op zijn beurt zet de Brexit zelf ook weer nieuw doemdenken in gang waardoor dit nummer nog wel even als een rode draad door de wereldpolitiek heenraast. En ja, inmiddels slaat bij mij persoonlijk de beatlemania ook toe dus zelfs dát is nog relevant. Dit is punk zoals God het bedoeld heeft. Je weet wel, God Strummer.
Ook kjoel, ook over Londen, eigenlijk de moderne variant van The Clash en met vermoedelijk de beste videolip ooit BESTEOOIT: Slaves - Cheer Up London
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
27. The Clash - London Calling
Punk, 1979, London Calling, 3:20
Een nummer zo cool dat er een muziekfestival naar vernoemd is. Ben er één keer geweest, het was tof. Maar ik ga nu niet Yungblud vergelijken met dit absolute anthem uit de seventies. Alsjeblieft niet zeg, kan echt niet. Want die dude gaat over veertig jaar echt niet herinnerd worden als die artiest die iets baanbrekends neerzette dat nog immer relevant zou blijven. The Clash wel, The Clash zijn baasjes. Alleen al hoe Strummer zich door het album heen lalt met een stem die toentertijd al overleden was maar alsnog dope klinkt en op The Right Profile er definitief aan ten onder gaat. Maar uiteindelijk kom je toch altijd weer terug bij die titeltrack. Over hoe doemdenken een land in zijn greep kan houden en aanzet geeft tot totaal onlogisch onderbuikhandelen. Het is het soort doemdenken dat de Brexit in gang heeft gezet en op zijn beurt zet de Brexit zelf ook weer nieuw doemdenken in gang waardoor dit nummer nog wel even als een rode draad door de wereldpolitiek heenraast. En ja, inmiddels slaat bij mij persoonlijk de beatlemania ook toe dus zelfs dát is nog relevant. Dit is punk zoals God het bedoeld heeft. Je weet wel, God Strummer.
Ook kjoel, ook over Londen, eigenlijk de moderne variant van The Clash en met vermoedelijk de beste videolip ooit BESTEOOIT: Slaves - Cheer Up London
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.