247. Frank Zappa - Hot Rats (1969)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4986.jpg?cb=1555822351

Luisterbeurten: heb af en toe wat Zappa bij vrienden opgevangen omdat zij altijd lyrisch zijn over zijn muziek. Dit album zelf heb ik met enige moeite één luisterbeurt kunnen geven.

Luisterervaring: de term jazz in de genre-aanduiding gaf mij van te voren wel een goed gevoel, maar eerlijk gezegd kon ik helemaal niks met deze muziek. Na één keer luisteren was ik er wel klaar mee en had ik geen enkele behoefte het nogmaals op te zetten. Het is een soort gekke blend aan rariteiten waarin alles teveel doorgedreven wordt. Denk ik een leuke sax te horen op The Gumbo Variations wordt die volledig overstuurd gebruikt. Zitten er zowaar wat vocalen in (zoals op Willie the Pimp), stelt het weinig voor. Misschien zijn dan alleen die steeds funky drums als pluspunt te noemen voor dit album, maar verder zal ik er weg van blijven. Het was natuurlijk te verwachten dat dit soort persoonlijke misperen de revue zouden passeren in dit projectje.

Ha,ha, dit is toch wel een fun topic aan het worden.

Ik zou nooit zomaar vrijwillig een Zappa album uitluisteren. Wat doe je jezelf aan?
Afzetten mag niet, want je moet het uitluisteren.

Nee hoor, volgens mij is Zappa best leuk, maar in kleine dosages, denk ik.

Hoe bedoel je?

Fun topic, autocorrect of zo

Haha, ook mijn gedachte. Props dat je erdoorheen bent gekomen, Reijersen!

Leuk topic om te volgen ook.

Mijn hemel; ik ben te laat begonnen om mijn vileine opmerkingen klaar te zetten. Een andere favoriet van me (Hot Rats krijgt 5*) wordt hier reeds gewetenloos afgeserveerd. Welnu mijnheer de Muffin-man: terwijl u arrogant de steriele snuit van een stemzak ronddraait, zullen wij van de breinpolitie uw hoofd in de gele sneeuw duwen, alwaar Willie de pooier u negen type van industriële vervuiling zal geven. Dit alles geheel in het conceptuele universum van ome Frank uiteraard.

Ik kon wel fan van die Top 250 zijn... voorlopig 4 uit 4 qua "staat hier in de kast en scoort een net cijfer".

Natuurlijk trekt Zappa vocaal op niks en is hij zelf niet altijd het geschiktste antwoord op de vraag of humor in muziek thuishoort. Ik hoor ook niet tot 's mans ambassadeurs, gelukkig zijn er daar op de site genoeg van (nogal wiedes, anders stond dit album hier niet in de lijst). Maar ik kan er zo op zijn tijd wel van genieten. 3½*... nee geen krappe, gewoon een volwaardige.

Frank Zappa is mij vaak ook te maf, maar zo'n Willie the Pimp is toch wel genieten hoor

Don't worry Reijersen, het is de eerste en enige Zappa in de hele Top 250, wat een grof schandaal is natuurlijk. Dat die legendarische man buitencategorie is in de moderne muziekgeschiedenis, daar hoeven we het toch hopelijk niet meer over te hebben, wel? Wel?

Voor mij een 4,5* en daarmee één van de blikvangers van de jaren zestig. Erg fijn werkje al is dit ook gewoon, net zoals de rest van Zappa, niet al te vaak opzetten.

246. Bruce Springsteen - The River (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1026.jpg?cb=1507890012

Luisterbeurten: met een vader die een groot Bruce Springsteen fan is heb ik dit album vroeger ettelijke keren gehoord en dan bovenal in de auto op weg naar een vakantie in Spanje/Frankrijk/Italië (doorstrepen wat niet van toepassing is). In mijn "eigen muziekleven" heb ik nooit veel naar Springsteen geluisterd. Alleen af en toe een los nummer waaronder de titeltrack die we hier vinden.

Luisterervaring: Dit album is lang, dat moge duidelijk zijn. Het album start ook prima met een fijne country-rock-pop blend. Bruce en band gaan er vol energie tegen aan en zetten dat nummer na nummer wel door. Fantastische saxofonist trouwens. Toch een instrument dat vaak mijn aandacht wel weet te pakken. Tot I Wanna Marry You gaat het op de genoemde weg door en daardoor gaat het allemaal wel wat op elkaar lijken. Vanaf I Wanna Marry You schroeft Springsteen het tempo juist wat terug en de nummers die bij dit teruggeschroefde tempo passen bevallen mij over het algemeen een stuk beter. Natuurlijk het prachtige The River en het ingetogen Point Black. Ik vind het zelfs jammer dat hij af en toe tussendoor nog besluit het tempo weer omhoog te gooien. Het voelt aan als een soort onderbreking van iets moois. Fade Away, Stolen Car en Drive All Night zijn stuk voor stuk mooie nummers. Eigenlijk dus een meer dan prima album van Bruce Springsteen, maar wellicht wat te lang en de meer uptempo/energieke nummers lijken wat te veel op elkaar. De rustige nummers beluisteren is genieten.

Ah, de rivier. Heeft iemand al opgemerkt dat dit een lang album is?

Springsteenliefde moest van ver komen hier ('s mans stem heeft lang een struikelblok gevormd en de sound van de E Street Band hielp ook niet echt mee), maar inmiddels is die toch in bescheiden mate gearriveerd. Favorieten zijn hier vooralsnog de twee albums die hiervoor zaten, maar ook deze heb ik enige tijd geleden tot 3½* kunnen opwaarderen. Ik deel overigens niet je mening over de uptempo nummers. Met name bij opvolger Nebraska had enig reliëf in de muziek de feestvreugde mijns inziens een stuk kunnen vergroten.

Ik vermoed* dat dit, anders dan bij de vorige drie, niet Springsteens laatste in de lijst is, dus daar komen we vast nog op terug.

* Dat kan ik natuurlijk ook gewoon zelf checken, maar nu de lijst hier zo mooi een-voor-een opgediend wordt, laat ik me graag verrassen.

Voor mij ook een 3,5*

Mijn zeer bescheiden recensie sluit ook aan bij de twee vorige sprekers:

een 1 disc editie was wel een goed idee geweest. Zo'n nummer als Crush on You was een leuke B-kant van een single geweest maar ja... voor Hungry Heart heb ik ook nooit enige liefde kunnen voelen.

Dat The Boss betere albums heeft lijkt mij duidelijk en dat Bruce nog wel een keer voorbij gaat komen lijkt me ool geen al te gewaagde prognose.

Ik heb nog nooit een hele Springsteenplaat gehoord. Ik had ooit wel een LP en daar stond 1 leuke song p (Daddy raised a cane, heette het geloof ik). Verder kan ik (denk ik) niet zo tegen deze stijl muziek (heartland-rock).

Het is wel echt een wereldster en als je ervan houdt dan heeft ie wel een flink oeuvre bij elkaar gemaakt en hij lijkt mij ook een artiest waar je echt van kunt gaan houden.

Op in te stappen bij een plaat van 1,5 uur lijkt mij echt te ver gaan. Het lijkt mij wel fantastisch om een vader te hebben die je dan al op jonge leeftijd een soort muzikale opvoeding geeft. Ik lees dat soort verhalen met veel plezier. Ben benieuwd wat je als jonge muziekliefhebber nog meer hebt meegekregen van je ouders.

Adam Raised a Cain, staat op Darkness on the Edge of Town. Tof nummer ja, prima plaat is dat ook wel, maar door de jaren heen heb ik minder en minder affiniteit met dergelijke spijkerbroekenrock.

Als 37 jaar jong is

Luister nu zeer weinig naar wat m'n vader in de platenkast heeft staan. Dus het zullen vooral jeugdherinneringen worden.

Ik bedoel dan natuurlijk op die vakantietrips. Waar heeft je vader (of je moeder) je toen allemaal naar laten luisteren. We merken het wel. Vast geen Anathema, denk ik

2 uur Bruce The River een progalbum is er niks bij
De titeltrack vond ik vroeger wel mooi, Hungry Heart vind ík dan wel weer mooi.

Ow, dan begreep ik je bericht vrijheid. En het was m'n vader vooral. M'n moeder is nooit zo met muziek bezig geweest.

245. Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/763000/763086.jpg?cb=1567482742

Luisterbeurten: dit album een aantal keer (3x) geluisterd ten behoeve van dit plannetje.

Luisterervaring: Is Lana Del Rey niet dat zangeresje met dat hitje Video Games. Ik had niet echt een idee dat ze daarna nog iets noemenswaardigs had gemaakt. Na die hit ben ik haar in ieder geval volledig uit het oog verloren. Maar toen kwam ze dus langs in de top250 en luisterde ik voor het eerst (volgens mij) een geheel album van haar hand. Dit album heeft wel een paar luisterbeurten nodig gehad want ergens begreep ik het niet zo goed. Productioneel/muzikaal is dit album best goed te noemen, al schurkt het net te vaak tegen het randje aan van écht volledig overtuigen. Maar er gebeuren op dit vlak in ieder geval genoeg interessante dingen waardoor je naar de muziek wilt blijven luisteren. Maar in zo ongeveer alle nummers zit ook iets wat mij juist wil laten stoppen met luisteren: namelijk de zang van Lana. Ze zingt zo vaak zo saai en ongeïnspireerd dat me dit heel erg tegen staat. Sowieso is haar stem erg dun en er zijn maar een aantal nummers waar de luie zang in combinatie met de producties wél werken. Dan noem ik een Normang Fucking Rockwell, een Love Song, The Next Best American Record en the Greatest.

244. Bruce Springsteen & The E Street Band - Live/1975-85 (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1032.jpg?cb=1577525753

Luisterbeurten: dit live-album heb ik ontelbaar keer gehoord aangezien het na Born in the USA misschien wel hét favoriete Springsteen album van m'n vader was. Ik heb de LP-box nog van hem geleend ter voorbereiding op dit topic.

Luisterervaring: de naam en faam met betrekking tot de live-optredens van Bruce Springsteen en zijn E-Street Band is enorm. Dat maken ze op deze plaat natuurlijk meer dan waar. Volgens mij wordt dit sowieso gezien als één van de meest legendarische liveregistraties ooit. Er zit echt een enorme energie in dit optreden en een paar songs die ik al jaren ken kwamen live net even wat beter binnen ook (zoals Badlands). En wat een zit is het! Wanneer treedt iemand nu nog 3 uur lang op? Ik heb het zelf nooit meegemaakt. En dan 3 uur lang knallen. Sowieso is dit een live-optreden om te prijzen, of je nu heel veel van de muziek van Springsteen houdt of niet.

Het Lana Del Rey-album heb ik niet. Heb wel meegekregen dat het een klapper was op MusicMeter en ver daarbuiten (ik geloof zelfs dat hij wel eens in mijn bijzijn opgezet is), maar de nummers die ik vaker gehoord heb, nodigden niet echt uit tot een verdere verkenning. Inderdaad: Video Games (en Summertime Sadness) en toen was het eigenlijk wel mooi geweest.

Deze livebox van Bruce Springsteen heb ik dan weer wel. Nog niet zo lang... het is een vrucht van het laatste rondje cd-winkels voor corona. De goede man geeft inderdaad concerten die de drie uur overstijgen, wat niet wegneemt dat dit allicht een compilatie is. Nou, dan hoef ik de cd's ook niet op dezelfde dag achter elkaar te draaien, dat heb ik dan ook niet gedaan. Ik gooi er nog eens een 3½* tegenaan.

Ik snap de Lana-beleving (saaaaaai). Ik snapte de euforie en de hype totaal niet. Ze is wel erg knap volgens mij, misschien dat daar een deel van haar succes aan te danken is? Of ben ik nu wel heel erg s****tisch?

Ja, dat laatste sowieso. Broes ziet er ook wel goed uit toch? Voor een houthakker

243. Ayreon – Into the Electric Castle (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2335.jpg?cb=1577524830
Luisterbeurten: nog nooit van Ayreon gehoord en heel veel verder dan 1 luisterbeurt ben ik eerlijk gezegd ook niet gekomen.

Luisterervaring: bij de opener van dit album dacht ik vooral: “In wat voor een muzikaal theater ga ik nu belanden?”. Opvallend gaandeweg het album is het folkloristische wat ze aan de muziek toevoegen. Theatraal blijft het alleszins. Gitaren gaan ze bij Ayreon ook duidelijk niet uit de weg. Soms voor mijn smaak iets te veel zoals bv op Across the Rainbow Bridge en het verschrikkelijke The Garden of Emotions. Pompeus en bombastisch als ze dit alles aanpakken. Verder een opvallende rol van synthesizers.
Heel vervelend om naar te luisteren vind ik het trouwens allemaal niet, maar het is mij vaak wel allemaal wat teveel. Ze lijken ook van alles te proberen qua stijlen en of ik het allemaal wel begrijp vraag ik me ook sterk af. Het laat me in vertwijfeling achter.

Heerlijk album!

In feite is Ayreon geen band, maar een soloproject van Arjan (vandaar de naam) Lucassen.

Pompeuze progrock/metal met een plethora aan gastartiesten. Iedereen (behalve ik dan) heeft wel eens bijgedragen aan een album van Ayreon.

Leuk, dat je het wat vind. Ik kan me herinneren dat het echt heel erg populair was, en daarmee de grootste (?) prog-act van Nederland (?)

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed of ik het nu wel of niet wat vind Maar zoals inderdaad gezegd vind ik het ook niet heel vervelend.

Kende de meer achtergrondinfo niet, bedankt.

Ik wilde niet direct iets negatiefs plaatsen, maar ik vind het too much. Teveel van alles, en te weinig gevoel/soul/dynamiek, dat soort zaken. Het zijn dit soort bands/projecten dat mij zo doet verlangen naar jaren 60 en 70 muziek, die veel minder volgepropt aanvoelt. Maar dat heeft met leeftijd te maken, en ook met hoe je muziek benadert.

Feit is dat de kenners/liefhebbers erg te spreken zijn over Ayreon, dus voor wat het is, is het dus één van de betere.