75. Bob Dylan – Blonde on Blonde (1966): een relatief recente beluistering uit het betrekkelijke terra incognita dat het oeuvre van Ome Bob voor mij is. Het imago van weinig enerverende brombeer is hier niet bijgesteld. 2½*

74. Oasis – (What’s the Story) Morning Glory? (1995): eigenlijk zou dit ook niet mijn muziek moeten zijn, maar er zit een dikke jeugdsentimentbonus op Oasis en in het bijzonder op dit album. Some Might Say was en is de machtig mooie eerste single/video die de aandacht trok, Wonderwall was eindelijk weer iets fatsoenlijks in de Top 40 (dat-ie daarna een tikkeltje vaak gedraaid is, soit) en het hele album ging er direct goed in. Hoewel ik hem nu niet echt vaak meer opzet, is er als ik dat wel doe toch die blijde verrassing dat hij nog (bijna) net zo goed is als vroeger. 4½*

73. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell (2015): pas

72. Miles Davis – Kind of Blue (1959): "ik heb zo'n brede smaak, ik houd ook van jazz. Kijk maar, hier staat Kind of Blue". Nouja, hij staat er. En ik zet hem af en toe eens op, wachtend op een vallend kwartje. 2½*

71. Nick Drake – Five Leaves Left (1969): door een overdaad in de MuMeLadder (want er is toch veel mooiere folk enz. enz.) is Nick Drake me al snel wat gaan tegenstaan. Tijd om gewoon weer eens zo'n album op te zetten, want dat is bij de laatste luisterbeurt (hoewel vast lang geleden) kennelijk niet slecht bevallen. 3½*

Wat een verschil tussen Casartelli en mij.
Bob Dylan 5* en Oasis 1*.
Prefereer de stem van ome Bob.

Pijnlijk om te lezen bij mijn favoriet uit deze top 250. Nouja, smaken verschillen en ik begrijp wel waarom niet iedereen het trekt. Ik ben het niet eens, maar goed ik zal bij tal van andere albums dan zelf wel fout zitten.

Inderdaad, smaken verschillen. Blonde on Blonde en (What’s the Story) Morning Glory? beschouw ik beiden als meesterwerken (5*) maar Loveless (2*) wil er bij mij niet ingaan.

Het is grappig, maar bij mij is het probleem vaak andersom. Een verklaring achter het waarom erachter kan ik niet vinden, maar je zou denken dat je Loveless-oren nodig hebt voor Loveless, en andere oren voor veel andere muziek. Ik hoor veel structuren en melodieën in Loveless terug (achter die waas) die ik bijvoorbeeld elders niet hoor of niet kan memoriseren.

Misschien heeft het ook met vibe en gemoedstoestand te maken, ik ben bijvoorbeeld altijd in de mood voor Loveless. Ook de onbegrijpelijke etherische zangen staan me aan, sowieso heb ik maar zelden door waar een zanger of zangeres het over heeft, dus mij stoort dat niet. Het is zelfs de bedoeling om op die manier hier beluisterd te worden Wat mij ook aantrekt bij MBV is die opbouw en vooral die heerlijke outro's.

Geluidskwaliteit of de manier waarop je het beluistert zal wel ook belangrijk zijn, voor iets als Loveless, kan me makkelijk voorstellen dat op een andere manier al luisteren ervoor zorgt dat er al veel verloren gaat. En eigenlijk op welke manier je luistert, het is toch vaak ietsje anders, zelfs een andere koptelefoon is anders. Zonder koptelefoon luisteren is raar, het is ook muziek dat ik echt luid moet zetten verder (en dus weinig nog van mijn omgeving opmerk). Loveless op vinyl of op cd zal ook alweer anders klinken of ervaren worden. Geldt wellicht voor meer muziek.

Ik ben van mening dat Loveless zelfs zonder de gigantische dromerige muren van geluid een ijzersterke plaat zou zijn. De songs zijn op zichzelf al ontzettend sterk en pakkend, ze zouden ook in een meer minimalistische of zelfs akoestische setting tot hun recht komen. Dat karakteriseert sowieso de sterkste shoegazeplaten, ze hebben allemaal in de essentie sterke (pop)songs. Vanuit daar is alles mogelijk qua soundscapes en lagen neerleggen.

Mooi verwoord Don, zo ervaar ik het precies ook. De productie en effecten genereren de bijzonderste texturen, maar de melodieën, overgangen tussen nummers en sfeer zijn los daarvan ook al briljant. In de speelse wisselwerking met die textuur krijg je een van de beste platen ooit gemaakt.

70. Wu-Tang Clan – Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993): tja... 2½*

69. Queensrÿche – Operation: Mindcrime (1988): over hoe literair verantwoord het verhaal is over de gedesillusioneerde Nikki die zich bij een revolutionaire (terroristische?) groepering, niet te beroerd om politieke leiders te vermoorden, maar het te kwaad krijgt als Mary - immers een risico - ook gedood moet worden, enzovoorts enzoverder, kunnen we een aparte discussie houden, maar in muzikaal opzicht valt het belang van deze moeder aller progmetalen conceptalbums nauwelijks te overschatten. Dat de reisleider er niet mee wegloopt, was niet meteen een verrassing. 5*

68. R.E.M. – Automatic for the People (1992): dat zijn een oud-toptienplaat en een nog-steeds-toptienplaat achter elkaar. Ik was er net te laat bij om de mega-albums van R.E.M. bewust mee te maken, maar vanaf de iconische opener Drive barstte met dit album de R.E.M.-liefde echt los. De plaat excelleert in het lage en middentempo (rocker Ignoreland valt wat uit de toon en Star Me Kitten is het ook niet, maar voor de rest is dit allemaal prachtig). De interesse in de band is de laatste jaren wel iets verflauwd en de topnotering hangt ook een beetje op historische waardering, maar toch... 5* en #5 in mijn toptien

67. Michael Jackson – Thriller (1982): van Michael Jackson moest ik nooit zoveel hebben, maar deze en de eerder behandelde Bad staan sinds niet zo heel lang dan toch maar gewoon bij mij in de kast. De nummers zijn allicht in meerderheid tamelijk tot overbekend - voor het album in zijn totaliteit moet ik nog eens een keertje vaker gaan zitten. 3*

66. Talking Heads – Remain in Light (1980): jawel, een groeiplaatje. 't Is een energiek gebeuren, maar de nummers (waarvan, eerlijk is eerlijk, buiten muzieknerdland alleen Once in a Lifetime een redelijke bekendheid heeft) hadden hier wat tijd nodig om in te dalen. Een optreden van David Byrne op Down the Rabbit Hole 2018 waarop hij ook het nodige Talking Heads speelde, hielp zeker mee. 4*

21. Tool – Aenima (1996)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/247.jpg?cb=1574264971
Luisterbeurten: ken de naam, de muziek niet.

Luisterervaring: bij één van mijn allereerste bijbaantjes had ik een collega die groot fan was van Tool. Zo’n groot fan dat hij nooit zijn mond kon houden over die band, eerlijk gezegd. Daar ben ik dus de naam van de band tegen gekomen. De muziek luisterde ik nooit en na het opzetten van dit album begrijp ik dat heel goed. Ben er niet doorheen gekomen.

20. The Beatles – The Beatles (1968)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2025.jpg?cb=1608653865
Luisterbeurten: losse nummers ken ik, als album kende ik dit nog niet.

Luisterervaring: en daar zijn the Beatles weer. In verhouding enorm veel albums in de hoogste regionen. Dit witte album is wel een fijne van hun met tal van interessante liedjes, waarbij ik While My Guitar Gently Weeps altijd al sterk heb gevonden. Maar alles zit goed in elkaar op dit album. Wel een lang zit, maar wederom een prima werkje van The Beatles.

19. Radiohead – Kid A (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/409.jpg?cb=1642023833
Luisterbeurten: valt onder de noemer van bekende naam, onbekender met de muziek.

Luisterervaring: Radiohead is ook al zo enorm vaak vertegenwoordigd in de topregionen van deze lijst. Het verbaast mij niet helemaal trouwens. Dit album vind ik vrij veel, er komt echt van alles op je af. De depressieve zang die ik op de vorige albums niet zo goed trok is ook hier weer van de partij. Dat blijft toch wel een struikelblok bij de albums van Radiohead.

65. Madvillain – Madvillainy (2004): tja... 1*

64. Neil Young – Harvest (1972): pas

63. The Stone Roses – The Stone Roses (1989): dat werd een snel blokje zo, maar hier kan ik weer aanhaken. Klassieker in de britpop, meer bepaald de madchesterscene. Ik was hier in eerste instantie ook wat minder gecharmeerd; ik bespeurde een kijk-ons-eens-cool-zijn-sfeertje waar ik ook niet zo veel mee kon. Gaandeweg ging de muziek toch spreken, eerst via toegankelijker nummers als Waterfall en Made of Stone. Zo'n Don't Stop blijft flauw, maar met de rest van het album is het overwegend goedgekomen. 4*

62. Prince – Sign ‘O’ the Times (1987): Prince is dus niet aan mij besteed, al bleken daar op dit dubbelalbum nog wel een paar nuanceringen bij te plaatsen. Zo is het titelnummer best ok. Maar daar winnen we de oorlog verder niet mee. 2*

61. The Sound – From the Lions Mouth (1981): new wave op zijn kaalst. Winning springt er duidelijk bovenuit; voor het album ben ik niet zo vaak in de stemming. De laatste keer dat ik hem opzette, was ik kennelijk wel in een goede bui, dus staat er nu een 3½*

18. Fleetwood Mac – Rumours (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/329.jpg?cb=1510425727
Luisterbeurten: enorm bekende plaat die ik wel eens beluisterde, maar dat was al wel lang geleden.

Luisterervaring: dit is een leuke plaat. Allemaal aanstekelijke liedjes vol met melodie. Het vrolijke begin, het mooie Dreams, het frivole Never Going Back Again, het wat stevigere Don’t Stop, de meezinger Go Your Own Way, het breekbare Songbird, het The Chain met een lichte groove, het warme You Make Loving Fun, het ritmische I Don’t Want to Know, het kleine Oh Daddy en het doorleefde Gold Dust Woman. Een hele sterke plaat dit.

17. Joy Division – Unknown Pleasures (1979)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/310.jpg
Luisterbeurten: bekende naam, onbekend album.

Luisterervaring: dat dit Brits is hoor je er eigenlijk ook wel vanaf. En hoeveel eind jaren ’70 doet het me ook wel ergens jaren ’80 aan. Aparte stem, wel en muzikaal prima. Dit is voor mij allemaal niet heel wereldschokkend. Het boeit soms, maar soms kan het mij een stuk minder boeien.

https://media0.giphy.com/media/75ZaxapnyMp2w/200.gif

16. U2 – Achtung Baby (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/107.jpg?cb=1533069601
Luisterbeurten: U2 staat sowieso in de platenkast van mijn vader, maar grote twijfel of dit er wel bij staat.

Luisterervaring: One, dat is het nummer van dit album misschien wel. Of het nu in deze versie is of in die combinatie met Mary J. Blige. Een sterk nummer is het. De rest van het album dan? Op één of andere manier staat dit album vol met nummers die heel snel naar de achtergrond verdwijnen. Alsof ze mijn aandacht steeds niet volledig vast kunnen houden.

15. Tool – Lateralus (2001)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/249.jpg?cb=1558757949

Ik kan bij dit album van Tool zo’n beetje hetzelfde zeggen als bij hun vorige notering. Ik kan hier niet doorheen komen.

En jij, Don Cappuccino? Kun jij hier een beetje doorheen komen?

14. The Smiths – The Queen is Dead (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/223.jpg
Luisterbeurten: van naam rinkelt er een belletje, qua album is het altijd stil gebleven.

Luisterervaring: je hoor het er meteen vanaf dat dit uit de eighties komt. De zanger heeft verder duidelijk hoorbaar een aardappel ingeslikt. Zingt niet slecht verder, maar of ik het stemgeluid nu heel prettig vind is de vraag. Qua muzikale omlijsting vind ik het allemaal vrij onopvallend. Qua sfeer wordt er dan juist wel iets consistents neergezet. Zonder dat het per se muziek is dat ik snel nog een keer op zou zetten.

Iedereen: analyses van hier tot Tokio over Tool

Tool be like: OVERTHINKING OVERANALYZING SEPARATES THE BODY FROM THE MIND

https://media.tenor.com/tvFWFDXRrmMAAAAd/blow-mind-mind-blown.gif

13. Nirvana – Nevermind (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/85.jpg?cb=1628808899

Nirvana, tsja. Nooit wat aan gevonden. Ook die ene hit niet. Dit vind ik eigenlijk gewoon verschrikkelijke muziek.

Als het zo doorgaat wordt iedere recensie hierna korter, en dan is het bij OK Computer:

https://i.giphy.com/media/eJdW08dTywpKxBMTzw/giphy.webp

Dat zal wel meevallen hoor. Er komt toch nog genoeg aan wat ik wellicht wel interessant heb gevonden.

12. Jeff Buckley – Grace (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/660.jpg
Luisterbeurten: de naam ken ik vanuit zijn versie van Hallelujah. Het album zegt me een stuk minder.

Luisterervaring: best een intense plaat dit. Dit zit mede in de meelevende zang van Jeff Buckley, maar het muzikale gedeelte staat daar zo in dienst van dat het geheel heel intens over komt. Een gevoelige plaat ook. Eigenlijk zit je vanaf opener Mojo Pin er meteen goed in. Deze muziek grijpt je wel zeg. Buckley lijkt er zijn hele ziel en zaligheid in te gooien. De enige songs die ik wat minder vind zijn So Real en Eternal Life, maar dit is gewoon een goede plaat.

So Real is voor mij samen met het titelnummer het duidelijke hoogtepunt van dit meest overschatte album uit de hoogste regionen van de top 250.

Nu eerst een weekje vakantie waarin ik mij (nogmaals) kan buigen over de laatste elf platen. Het is sneller gegaan dan verwacht.

Geen alcohol dit weekend, 10 weesgegroetjes, verwarming uit en zonder pyjama slapen - je zult 't voelen. Volgende keer stuur ik een strenge meesteres langs om je mores te leren.

Lees hier Jeff Buckley - Grace (1994) - MusicMeter.nl waarom!

Ah, dan kan ik nog wat achterstand inlopen.

60. Marvin Gaye – What’s Going On (1971): welwillend eens aangeschaft. Kan er goed naar luisteren, maar deze klassieker is toch meer voor de reisleider dan voor mij. 3½*

59. Massive Attack – Mezzanine (1998): nog een klassieker, maar dat hoort er allicht een beetje bij in deze regionen. Angel maakte ooit indruk op een moment dat alles wat geen rock was hier nog een beetje vies was. Dat is redelijk goedgekomen; Mezzanine was een benodigd sleutelalbum, maar inmiddels staat-ie bij mij niet meer echt ver boven Blue Lines en 100th Window. Wel altijd fijn als Group Four nog even apart genoemd wordt. 4*

58. dEUS – The Ideal Crash (1999): Sister Dew vond ik altijd al een mooi nummer, maar verder ging het overwegend moeizaam tussen dEUS en mij. Een optreden op Down the Rabbit Hole 2019 waar beloofd werd dit album integraal te spelen (hebben ze gelukkig niet helemaal gedaan; op een festival, serieus...?) heeft de waardering wel een opkontje gegeven. Zit nog wat groeipotentieel in t.o.v. wat er nu staat: 3*

57. Rolling Stones – Exile on Main St. (1972): eenmaal (best recent nog) beluisterd en dat werd kennelijk een 3*

56. Talk Talk – The Colour of Spring (1986): prachtalbum op het snijpunt van de poppy en de avantgardistische Talk Talk. Living in Another World en April 5th zijn het beste van respectievelijk het oude en het nieuwe, maar sinds ik zelfs het kinderkoortje op Happiness Is Easy kan hebben, staat hier geen minder nummer op. 4½*

55. Godspeed You! Black Emperor – Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000): deze ligt mij wat beter dan F#A#∞, die eerder langskwam... vind het zelfs wel prettig als ik hem weer eens opzet. Maar om nou te zeggen dat dat vaak gebeurt... 3½*

54. The War on Drugs – Lost in the Dream (2014): zeker sfeervol, maar soms is deze Bruce Springsteen / Tom Petty / Dire Straits / The Church-coverband zo druk met het neerzetten van een sfeer dat ze het liedje vergeten. 't Was toch wel een verrassend fijn optreden op de afgelopen Rock Werchter, maar bij deze plaat blijf ik toch nog even hangen op de indruk van twee klappers (Red Eyes en An Ocean in Between the Waves), met de rest toch wel een pak minder. 3½*

53. Bruce Springsteen – Darkness on the Edge of Town (1978): nee, dan de echte Bruce. Daar heb ik me ook al eerder wat zuinig over uitgelaten. Naar mijn voorlopige indruk is dit wel zijn sterkste album, met Badlands en het titelnummer als voornaamste aandachttrekkers. Wil me er graag nog eens wat nader in verdiepen. Zelfde score als eerder The River, maar die was naar boven afgerond. Dat was hier niet nodig: 3½*

52. Porcupine Tree – Fear of a Blank Planet (2007): met dit album begon Porcupine Tree toch wel serieus groot te worden en, of het zo moet zijn, voor mij was dit een beetje het begin van het einde. Sentimental is een (wel erg fijn) zelfplagiaat (Trains), het titelnummer is sterk en verder is het een beetje een mixed bag, met onder meer een van Steven Wilsons minst geslaagde pogingen een epic te creëren (Anesthetize). Een krappe 4*

51. Pixies – Doolittle (1989): de band I love to hate. Maar af en toe hoorde ik ook eens een los Pixiesnummer opnieuw en krabde ik mij wat achter de oren. Met ook een paar fans onder mijn vrienden, gaat een mens zich toch afvragen of hij iets gemist heeft. Nu is dat bij een los nummer misschien ook zo, maar onlangs heb ik het hele album eens herbeluisterd en meer dan 2 á 3 van die koket-gammele nummers achter elkaar is nog net zo vervelend als het was. 1½*

Mislukt.