Hoe hou je het vol?

Het einde is in zicht En zo'n Illmatic of een andere verrassing tussendoor doen het goed bij m'n moraal.

31. Sufjan Stevens – Illinois (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24989.jpg?cb=1650744046
Luisterbeurten: de naam doet een belletje rinkelen, het album niet.

Luisterervaring: volgens mij is dit het tweede album van Sufjan Stevens in deze lijst. Het vorige album vond ik aardig en dat geldt ook voor deze plaat. Hele rustige, serene muziek. De wat slome stem van Sufjan moet je liggen, maar het past wel enorm bij de muzikale aankleding. Het is erg ontspannen luisteren naar deze muziek.

30. Genesis – Selling England by the Pound (1973)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1140.jpg?cb=1595998230
Luisterbeurten: dit is er eentje uit de platenkast van m’n vader, dus als kind veel gehoord.

Luisterervaring: ik vind dat de muziek van Genesis vaak iets heel melodieus heeft. Verder zijn ze ook wat theater niet helemaal vreemd. Het is ook wel weer enorm eigen. Nummers van Genesis lijken mij vrij makkelijk te herkennen. Luisterend naar dit Selling England komen er wat herinneringen boven van het beluisteren van deze muziek. En het luistert prima weg.

29. The National – High Violet (2010)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/189000/189832.jpg
Luisterbeurten: wederom eentje in de trant van bekende naam, maar onbekend album.

Luisterervaring: ik kan misschien wel heel kort zijn over dit album. Mijn ervaring met dit album kan ik namelijk vrij kort samenvatten in: vervelend is het niet, maar heel bijzonder vind ik het ook niet. Ik merk dat ik luisterend naar de plaat, de muziek vrij snel wat naar de achtergrond verdwijnt. Echt mijn aandacht pakken doet het niet. Uitzetten doe ik het echter ook niet.

28. Pink Floyd – The Wall (1979)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/70.jpg?cb=1660164198
Luisterbeurten: dit album ken ik wel, wel eens gehoord. Maar was enorm lang geleden.

Luisterervaring: het is nogal een lange zit, dit album. Nu is het volgens mij ook een conceptalbum, dus hebben ze even de tijd genomen om dit concept uiteen te zetten. Daarom bij uitstek een album om als één geheel te beluisteren. Van de albums van Pink Floyd die de revue tot nu zijn gepasseerd vind ik dit wel de minste. Het beklijft met minder, spreekt me minder aan.

27. Radiohead – The Bends (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/404.jpg
Luisterbeurten: grote naam, hele grote name op deze site. Album kende ik nog niet.

Luisterervaring: ik weet dat deze band enorm hoog staat aangeschreven op deze website en daarom beluister ik misschien wel nog bewuster hun muziek. Ik kom er op dit The Bends maar moeilijk in, al lijken hier het meeste ‘liedjes’ op het album te staan in verhouding met andere albums van Radiohead. Maar waar ik echt niet zoveel mee kan is de vaak wat depressief klinkende manier van zingen die gebezigd wordt op zo ongeveer al hun albums.

26. The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/33.jpg
Luisterbeurten: klassiek album op vele vlakken en ik beluisterde het nog niet eerder.

Luisterervaring: dit album doet mij overkomen als een bijzonder divers album. Meer dan ooit en ook wat aangedikter dan ooit horen we verschillende stijlen en invalshoeken de revue passeren. Er lijkt ook wat meer bombast aan dit album toegevoegd, in verhouding met andere Beatles albums. Best een prima album dit. Zonder me van mijn sokken te blazen.

25. Neutral Milk Hotel – In the Aeroplane over the Sea (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2807.jpg
Luisterbeurten: de coverart heb ik al veel voorbij zien komen, de muziek nog niet gehoord.

Luisterervaring: Pfoeh, het is in mijn oren nogal hard werken met stem. Hij gaat zo vaak hard door tegen het valse aan dat het onplezierig wordt om naar te luisteren. Dan kan de muzikale omlijsting vaak wel mooi zijn, maar die de zanger zit zo vaak tegen (of soms over) het randje aan dat het voor irritatie zorgt.

Gelukkig zijn de twee instrumentals ook wel genieten hé

Zoals ik al zeg is er muzikaal niks mis met dit album.

24. Metallica – Master of Puppets (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/187.jpg

Gevalletje van snel klaar mee. Niet uitgeluisterd. Niet mijn muziek.

Net even de (huidige) lijst bekeken, en het zit er bijna op wat betreft muziek die je tere oortjes niet aan kunnen. Nog 2x Tool en 1x Nirvana volgens mij, al het overige is niet bepaald ruig

En toch heb ik ook het gevoel dat ik wat diversiteit in stijlen mis in de topregionen.

Ja, de black metal fans komen er maar bekaaid van af.

23. U2 – The Joshua Tree (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/145.jpg?cb=1604182594
Luisterbeurten: met een vader als U2 liefhebber is deze plaat al heel vaak tot mijn oren gekomen.

Luisterervaring: alleen al met de eerste drie nummers heb je een fantastisch begin van dit album. Vind dat er altijd wel iets theatraals aan de muziek van U2 zit. Soms gaat dat net wat teveel het randje over in mijn gevoel, maar in de gehele linie is dit Joshua Tree gewoon een lekker album. Red Hill Mining Town en One Three Hill vind ik ook erg fijne songs.

Disintegration in de top 10 en Unknown Pleasures in de top 20 als troost voor de blackmetalfans.

22. David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1029.jpg
Luisterbeurten: natuurlijk ken ik de naam Bowie, dit album niet eerder gehoord.

Luisterervaring: ergens had ik altijd de associatie met dit album dat het veel ruiger zou zijn dan het is. Waar dat vandaan komt weet ik niet, maar het die associatie kwam dus niet uit. Sterker nog, ik vind dit een enorm prettig album om naar te luisteren. Bowie heeft vaak een bijna zalvende manier van zingen op dit album. Misschien komt dat ook wel door de overige instrumentatie. Dat het geheel iets warms uitstraalt. Soms komt er wel een rafelig randje naar boven, maar dan past het gewoon goed. Een sterke plaat dit.

Hoe kun je nou met bijna 5.000 stemmen nog nooit naar Sgt. Pepper of Ziggy Strardust geluisterd hebben? Geen oordeel he? Slechts verwondering...
Maar als deze Ziggy, wat toch een rockalbum is, je al zo goed bevalt, mag ik je hartelijk Young Americans (1975) en Let's Dance (1983) aanbevelen.

Mijn interessegebied ligt in de basis heel erg anders.

Young Americans is anders een van de eerste brugalbums tussen soul en rock. David Bowie was tevens een van de eerste blanke artiesten op Soul Train (de eerste zal eenieder paf doen staan).

Mijn quote was iets te uitgebreid. Mijn reactie was als antwoord op de vraag waarom ik Sgt Pepper en Ziggy Stardust nog nooit beluisterd had. Ik begrijp de verwarring.

Weet ik wel, maar toch, genoemde 2 albums zijn de basis van de basis.

En Mjuman heeft helemaal gelijk. Waar Hunky Dory Bowie's Beatles album was, Alladin Sane zijn Stones album, Ziggy de rockster vertegenwoordigt, daar omarmt hij op Young Americans de soul van Luther Vandross en op Let's Dance uiteraard de groove van Nile Rodgers. Voor later, als je de laatste 21 albums hier hebt doorgewerkt.

Hm ik moet ook een beetje voortmaken zie ik.

80. Kate Bush – Hounds of Love (1985): als liefhebber van met name de uiteinden van Kate Bush' discografie heb ik met deze klassieker (en in het bijzonder met blikvangers Running Up That Hill en Cloudbusting) nooit veel gekund. Jig of Life en het titelnummer geven het nog wat kleur op de wangen. 3*

79. My Bloody Valentine – Loveless (1991): onopvallende liedjes die een air van geloofwaardigheid zouden moeten krijgen door een stofzuiger op vol vermogen overheen te laten lopen. Nee, dit is niks, zoals de gids ook al opmerkte. 2*

78. Arcade Fire – The Suburbs (2010): Arcade Fires beste en dat komt voor een niet gering deel doordat hun twee beste nummers (We Used to Wait en Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)) hierop staan. Maar ook de andere 14 nummers dragen bij aan een fijne luistertrip. 4*

77. Roger Waters – Amused to Death (1992): vond dit toch vooral een hoop Wichtigmacherei. Wel lang geleden dat ik deze gehoord heb en aangezien het album dat de voors en tegens van liften behandelt ook groeipotentieel bleek te hebben, is het hier misschien ook tijd voor een herkansing. Tot die tijd 2½*

76. Marillion – Misplaced Childhood (1985): dit zal dan de hoogste Marillion zijn. Allicht het hitalbum uit de Fish-periode... of nouja... allicht het hitalbum. Voor mij de minste van die eerste vier, omdat het me te veel op de zang leunt en er iets niet-organisch over de muziek hangt. Dat gezegd zijnd, de minste Marillion-met-Fish is nog steeds goed voor 4*

Is het weer zover?

Was dat Elton?

Yup. Zelfde jaar als Bowie overigens (1975), maar een paar maanden eerder.

Bedankt. Ik realiseer me ineens dat ik qua leeftijd oud genoeg ben om je vader te kunnen zijn.

Douze points