Ben dan toch wel een beetje benieuwd waarom specifiek deze niet

Dacht dat je alle mainstream artiesten wel had gehad, ouwe muziektoerist

Oeeehhh

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/91b60de6662b702c1bec35745259d525.jpg#91b60de6662b702c1bec35745259d525

8. Indian Summer - Orchard
VS - 1993 - Emo

Indian Summer is zo’n tamelijk legendarische emoband van begin jaren negentig. Slechts een jaartje bestaan, geen namen aan de nummers gegeven − de titels die de ronde doen zijn bedacht door fans. Science 1994 zweeft steevast in de buurt van mijn album top 10, waar het ook lange tijd in heeft gestaan. Het een compilatie van vrijwel de hele discografie van de band, met maar liefst negen hele nummers.

Waar veel emo- en screamogroepen graag tamelijk onberekenbaar van de hak op de tak springen, is Indian Summer een ster in het doelgericht opbouwen richting een climax. Beetje postrockachtig, zelfs (hoorde ik iemand daar Slint zeggen?).

Dit geldt zeker voor Orchard. Eigenlijk is het wel grappig: wat hier gebeurt, is volgens mij duizend keer gedaan door allerlei lawaaiierige punk- en rockbands van emotionele snit. Ik bedoel, zo moeilijk is het niet. Je begint met wat kalm en onheilspellend gitaarwerk, bouwt gewichtig op met bas en drums, oeh, spannend. Dan laat je de boel ontploffen en zet je het op een schreeuwen. En toch is de totale beklemming van Orchard maar hoogst zelden bereikt. Lastig om te duiden waar dat ‘m nou in zit. Bij de allereerste gitaarnoten zit ik al aan de grond genageld. En dan moet de uitbarsting nog komen.

In mijn ervaring is dat misschien wel de meest intense uitbarsting in zijn soort. Niet alleen overdonderend, ook diep emotioneel. Ik heb het altijd prachtig gevonden hoe de vocalist met zijn geschreeuw nauwelijks boven de herrie uit kan komen. Kun je slecht gemixt of opgenomen vinden, voor mij voert dit het gevoel van onmacht en radeloosheid alleen maar op. Veel puurder is wanhoop niet in muziekvorm gegoten.

Dat concert van Nick Cave in de Ziggo Dome is nog steeds het beste concert van de vele honderden die ik in mijn leven heb gezien. Ik stond redelijk linksvooraan - vlakbij de uitspanning van het podium, heb nog steeds een filmpje van The Weeping Song waar je zowat zijn neusharen ziet - en cathartisch is wel een correcte omschrijving van die beleving

Zélfs de nummers van Skeleton Tree kwamen die avond gewoon binnen, massaliteit of niet

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/27e69bf5533145a2c521db8327bce062.jpg#27e69bf5533145a2c521db8327bce062

7. Cannibal Ox - Pigeon
VS - 2001 - Hiphop

De twee hoogstgeplaatste hiphoptracks in deze lijst komen beide uit 2001 en kwamen allebei uit op Def Jux. Het begin van de jaren nul is mede dankzij dat label mijn favoriete hiphopperiode: zoveel inventief productiewerk, zoveel interessante en originele rappers.

Zoals vaker met albums die ik tot mijn favorieten reken, had ik een wat moeizame start met The Cold Vein (2001). Kille en vermoeiende producties, weinig houvast, langdradig geheel. Ik leerde gelukkig al vroeg dat de meest bevredigende albums zelden al hun geheimen in één keer prijsgeven. Inmiddels zie ik dit al meer dan tien jaar als het beste hiphopalbum dat ik ken.

Dat begint bij het productiewerk van El-P, tevens oprichter en platenbaas van Def Jux. Hij kwam al even voorbij in deze lijst, maar hij kan niet genoeg bewierookt worden. Wat hij sinds de jaren negentig bij elkaar heeft geproduceerd en gerapt, met zijn unieke stijl en onwaarschijnlijk constante kwaliteit, is in mijn optiek ongeëvenaard. Een van de grootste muzikanten die op aarde rondloopt.

En zijn allerbeste werk staat op The Cold Vein. Groots opgezette, veelgelaagde producties zo ijzig dat de rillingen je over de rug lopen. Met Pigeon als ontzagwekkend hoogtepunt. Een hiphopproductie met de ambitie en epiek van een progrocknummer (er zit nota bene een gitaarsolo in) zónder pompeus te voelen. De gure wind die al het hele album voelbaar is, hoor je hier letterlijk blazen.

Vast Aire levert op dit album de beste rapprestatie aller tijden, wat mij betreft. Het onderwerp dat hij op Pigeon aansnijdt is klassiek: het harde straatleven in New York. De uitvoering, daarentegen, is volkomen origineel. Met poëtische zinnen neemt hij het beeld van een op straat scharrelende duif als krachtige metafoor. Het is zo jammer dat hij dit niveau in de jaren die volgden niet vast heeft weten te houden.

Vordul Mega vult hem perfect aan. Rapt Vast Aire kalm en bedachtzaam, een ferme nadruk leggend op ieder woord, Vordul laat je hoofd tollen met zijn razendsnel afgevuurde lines. Ze vergen wat meer uitpluiswerk, maar toveren eveneens buitengewoon krachtige beelden tevoorschijn: ‘Black boys feed face arachnoid / Eight arms working short circuit manufactured, crack melted’

Ik heb Cannibal Ox eenmaal live gezien, op Woo-Hah! in 2015, toen ze net weer bij elkaar waren. Had ik erg veel zin in. Het geluid was waardeloos afgesteld en beide rappers waren bepaald niet scherp te noemen. Zelfs het beste werk van The Cold Vein klonk, en het doet nog altijd een beetje pijn dit te schrijven, volkomen ruk. Maar zoals een geweldig optreden een nummer nog weleens permanent wil optillen, zo heeft dat optreden godzijdank geen afbreuk gedaan aan de genialiteit van deze muziek.

Ook ik krijg hier een enorm strakke plasser van. De combinatie van deze producties met deze raps is volslagen uniek. Mind = blown. Iron Galaxy is ook al zo'n meesterwerkje waar het wat onrustig in m'n broekje van wordt, wat jij ForWhomThePeteTolls?

Ik moet dringend eens het gehele album opnieuw een kans geven want voor mij sprongen deze duif en het openingsnummer er altijd wel keihard uit. Als een track je de 'cold veins' geeft, verwijst dit dan naar dit album? Ik denk het wel.

Let dan zeker ook even extra goed op bij tracks als Ox Out the Cage, A B-Boys Alpha en Stress Rap, Johnny Marr

Dan kan je later misschien gaan opvallen dat de rest er nauwelijks voor onderdoet Maar je hebt gelijk hoor, Iron Galaxy is zeker ook een van de beste hiphoptracks ooit. De verse van Vast Aire daarop is misschien wel mijn favo aller tijden.

Dat jullie het niet over Straight off the D.I.C. hebben

Of wat te denken van The Battle for Asgard of Real Earth dan? Of afsluiter Scream Phoenix. Het album staat met een reden in mijn top 10, zullen we maar zeggen.

Straight off the D.I.C. inderdaad, en zeker ook The F Word! Sowieso een waanzinnig album nog altijd.

Volgens mij de zin die je er vlak voor hebt geplaatst:



Wat een prachtnummers weer, overigens. Zo meteen Indian Summer en Cannibal Ox erachteraan en mijn avond is weer prima.

Blijkbaar niet op Spotify te vinden? Obscure shit zo hoog in je lijstje, niels94! Wat is 't volgende, Neil Young?

Lol

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/ea41a51c77dd147536daea6574fea349.jpg#ea41a51c77dd147536daea6574fea349

6. Orchid - Aesthetic Dialectic
VS - 1999 - Screamo

Maar het meest intense staaltje allesverzengende takkeherrie, is natuurlijk gemaakt door Orchid. Met een discografie van in totaal pakweg anderhalf uur (nog altijd meer dan Indian Summer!) gewoon een van mijn favoriete bands aller tijden.

Chaos Is Me (1999) was meer dan tien jaar geleden mijn eerste bewuste introductie tot screamo en alles wat ermee samenhangt, via (is-ie weer) exsxesven. Zijn top 10, om precies te zijn, waarin dit album een tijd op 1 stond. Veel moois ontdekt dankzij dit album. Maar nooit meer iets mooiers op dit vlak.

Van de meeste platen kan ik me echt niet meer herinneren waar en wanneer ik ze voor het eerst luisterde. Maar van deze wel hoor. Ik was buiten, in de achtertuin van mijn ouders, met een koptelefoon op of oortjes in. Inmiddels had ik wel wat metaldingetjes geluisterd waarin geschreeuwd en gedaan werd. Maar wat ik hier over me uitgestort kreeg, ging toch wat verder. Te ver, in het begin. Toch hoorde ik blijkbaar iets dat me intrigeerde, waardoor ik het nog wat vaker probeerde. Zo begon de misschien niet direct in het oog springende schoonheid van deze muziek zich te openbaren.

Het moge onderhand duidelijk zijn: ik houd van herrie als emotioneel breekijzer. En niemand heeft zulke prachtig emotionele herrie weten te smeden als Orchid, naar mijn mening. Zeker in Aesthetic Dialectic: de gitaarpartij raast vanaf seconde één over je heen, maar bevat intussen een stel fan-tas-tische melodieën. Let ook op die drummer, hoe houdt-ie het vol, joh. Geen muziek die ik elke dag opzet: je moet je echt even klaarmaken om je hieraan over te geven. De intensiteit van dit alles is haast niet te doen.

Jayson Green is bovendien toch wel een van de allerbeste schreeuwerds ooit. Bruut, met af en toe die onmiskenbare snik in zijn stem. Zéker in de breakdown van dit nummer, waarin hij zelf een breakdown lijkt te hebben. Of, zoals ik een veel jongere ik schreef in 2011, kennelijk nog beduusd van mijn eerste paar luisterbeurten:




Wél op Spotify trouwens, de playlist is nog altijd hier te vinden.

Oooooooooooooooooooorchiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiid

Allee, dan zeg ik het maar hè

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/a18d21c884ebca67e31e091ff2c0a2b2.jpg#a18d21c884ebca67e31e091ff2c0a2b2

5. Nick Drake - From the Morning
VK - 1972 - Folk

Pink Moon is geen vrolijke bedoening, integendeel, en de tragiek wordt nog eens extra aangezet omdat we weten hoe het met Nick Drake zou aflopen. Maar het is ook weer geen album zonder enig lichtpuntje. Daarvan getuigt de wonderschone afsluiter, From the Morning, die ik juist als troostrijk ervaar.

Ook Nick Drake is zo’n artiest voor wie mijn waardering met de jaren sterk is gegroeid. In mijn top 100 van tien jaar geleden kwam hij niet eens voor, zie ik, toch wel tot mijn verbazing. Vooral in coronatijd heb ik hem enorm veel gedraaid. Ik herinner me de wandelingetjes die ik bij wijze van pauze maakte tijdens de lockdowns, en waar ik enorm naar hunkerde, zelfs al regende het. Dan deed ik mijn capuchon wel op, als ik maar even naar buiten kon.

Vooral Pink Moon kwam veel langs in die vreemde dagen. Ik las een veel te uitgebreide biografie over Nick Drake, checkte zijn postuum uitgekomen werk. In die tijd groeide hij echt uit tot een favoriete artiest.

Meer en meer begon tot me door te dringen hoe bijzonder zijn gitaarspel is. Je kunt ingaan op de zeer ongebruikelijke stemmingen en originele fingerpickpatronen, maar het komt erop neer dat hij zijn gitaar laat spreken zoals maar heel weinig singer-songwriters dat voor elkaar krijgen. En dat zónder zijn spel al te veel op de voorgrond te laten treden, in de eerste plaats vormt het gewoon de ondersteuning. Een razend knappe balans, ronduit meesterlijk zou ik zeggen.

Zo ook op From the Morning, in de loop der jaren uitgegroeid tot mijn favoriet. Een onweerstaanbaar tokkeltje, waar zowaar een beetje frivoliteit in doorschemert. Met zijn typische onderkoelde en toch kwetsbare manier van zingen, biedt Nick Drake voorzichtige hoop op een nieuwe start, op een gloedvolle toekomst. Voor hemzelf zou die helaas niet meer komen.

‘A day once dawned, and it was beautiful
A day once dawned from the ground
Then the night she fell
And the air was beautiful
The night she fell all around

So look see the days
The endless coloured ways
And go play the game that you learnt
From the morning’

❤️❤️❤️❤️ Zo mooi.

Ook een van mijn absolute favorieten van Nick, ronduit ontroerende tekst. ❤️

Wat een heerlijke lijst tot nu toe met fijne schrijfsels. Wij tappen zo te zien regelmatig uit hetzelfde smaakvaatje, dus het is ook feest van herkenning. Maar ook een paar mooie ontdekking, bijvoorbeeld Moss Icon en La Quiete!

Fijn om te horen! Toch altijd leuk als iemand ook wat nieuws oppikt

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/0a22db3e3dfa4d038be772d87b00f553.jpg#0a22db3e3dfa4d038be772d87b00f553

4. Pere Ubu - Humor Me
VS - 1978 - Post-punk / Experimental rock

Weinig bands hebben gekte zo knap in muziek weten te vangen en die muziek dan nog zó ontzettend leuk weten te houden. The Modern Dance is als een losgeslagen feest in de nacht voor een aangekondigde apocalyps. Het ontregelt en irriteert, terwijl het funkt en groovet als een gek. De groep heeft nog meer fijne albums op zijn naam, maar dit debuut staat intussen niet voor niets al zeker tien jaar in mijn top drie favoriete albums.

Afsluiter Humor Me is een nummer waarin de emotie er dik bovenop ligt, voor deze band dan. Het gaat over je vingers in je oren stoppen en heel hard ‘lalalalala!’ roepen tegen de problemen in je eigen leven en de wereld als geheel. ‘Its just a joke man!’ David Thomas begint in de loop van dit nummer steeds wanhopiger te klinken in zijn ontkenning van de realiteit. Om tot de conclusie te komen dat als het leven dan echt geen grap is, we in godsnaam maar moeten proberen te doen alsof dat wel zo is. Hoe deal je er anders mee?

Mocht de emotie voor je toch verloren gaan door zijn gekke stemmetje, luister dan naar de meest hartverscheurende gitaarsolo die ik ken. (Mijn gitaardocent was niet zo onder de indruk geloof ik, want een beetje rommelig en raar, maar weet hij veel).

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/f47760ac7384fdd03e8465f7f1129857.jpg#f47760ac7384fdd03e8465f7f1129857

3. Leonard Cohen - Avalanche
VS - 1971 - Folk

Ahhh, Leonard Cohen. Over zijn latere werk heb ik gemengde gevoelens, maar gaat het om zijn eerste vier albums, dan vind ik hem een van de grootste liedjesschrijvers ooit.

Cohen is in allerlei opzichten een beperkte zanger en gitarist. En het is magistraal hoe hij werken binnen die beperkingen tot kunst heeft verheven. Natuurlijk, zijn teksten voegen enorme, soms peilloze dieptes toe aan de muziek. Maar ook in zijn gevoel voor pakkende zanglijnen en de kleine accentjes in zijn tokkeltjes, toont hij zich een meesterlijke boetseerder van liedjes. Onvoorstelbaar hoeveel hij voor elkaar weet te krijgen met weinig.

Avalanche is wel het beste voorbeeld. Het bestaat uit niets anders dan zijn meeslepende, diepe stem, nerveus gitaargetokkel en een stel strijkers. Toch bereikt hij een intensiteit en mate van dreiging waar menige blackmetalband nog een puntje aan kan zuigen. ’I stepped into an avalanche / It covered up my soul’, een paar van die o zo effectieve basnoten erbij, en direct ben je diep een naargeestige wereld binnengesleept.

Dat heeft uiteraard ook alles te maken met de sinistere tekst, en het gif waarmee Cohen hem uitspreekt. Ik hoor de woorden van een innerlijke demoon; denk een depressie, trauma, verslaving, een donkere kant van jezelf. Helemaal sluitend is deze interpretatie niet te krijgen, overigens. Dit is weer zo’n abstract werkstuk dat ruim genoeg heeft aan alleen de impact van de beelden die het oproept. Zo hoor ik Leonard Cohen persoonlijk graag, als hij teksten zingt die een vage vorm van herkenning oproepen, zonder dat ze daadwerkelijk veel houvast bieden. Tijdloze teksten zijn dat, voor liedjes om eindeloos in te verdrinken.

'You who wish to conquer pain
You must learn what makes me kind
The crumbs of love that you offer me
They're the crumbs I've left behind
Your pain is no credential here
It's just the shadow, shadow of my wound'

Avalanche, Cohens op-1-na mooiste (maar wel zijn snedigste)

Je weet best waar we nu benieuwd naar zijn

Famous Blue Raincoat

Ah, dat is beslist geen schande Een van de allersterkste teksten ooit vind ik dat zelfs, ook weer zo'n bewijs waarom Leonard Cohen een heel bijzondere liedjesschrijver was. Zoveel diepte en emotionele gelaagdheid, zo'n originele invalshoek. En prachtig stemmig neergezet, natuurlijk, met dat bloedmooie refrein.

Ha, Tit en ik hebben dezelfde Cohen top 2

Dat is denk ik wel iedereens Cohen top 2, toch, TOCH ArthurDZ?