Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... #2 (vigil - update sinds 2014)
2
geplaatst: 8 februari 2024, 18:03 uur
Nostalgie is niet meer wat het geweest is.
Wel benieuwd naar je lijst.
Wel benieuwd naar je lijst.
1
geplaatst: 8 februari 2024, 20:54 uur
Nog een dankeschön - de oorsprongtaal van der Franz (Kafka) - voor de lijst van exsxesven - veel inspiratie (ambient) daarin gevonden, alsmede input voor een impressive list met draaierikken voor de eerste de beste party van een maat van me - daar komen altijd veel Latina's en die dansen graag en veel op reggaeton en de varianten.
Ook voor panjoe ga ik een Wattsiedoen
Ook voor panjoe ga ik een Wattsiedoen
9
panjoe (moderator)
geplaatst: 9 februari 2024, 12:21 uur
100. Bicep - Opal (Four Tet Remix)
progressive house, future garage; VK (2018)
We trappen gelijk af met een persoonlijke klassieker, want in 2019 was dit de nummer 1 van mijn dance top 100, elders op de site. Voor het gemak van ons allen kan ik mijn stukje daar direct citeren:
Op die laatste zin na (want ja, er komt natuurlijk nog meer 'dance' aan) sta ik nog steeds volledig achter die recensie. Een fantastische remix die op het eerste gezicht heel veilig lijkt, maar zo veel diepgang toevoegt aan het origineel, en bovendien perfect is als luistermuziek én op de dansvloer. En een leuke toevoeging is dat ik later in het jaar dat ik die dance top 100 postte een magistrale set van Four Tet heb gezien op het relatief kleine festival Waking Life, in Portugal, waarin hij op zijn kenmerkende manier van Pearl Jam naar Binary Finary naar Ariana Grande mixte, en hij deze track gebruikte als rustpunt midden in de set. Ik weet nog dat ik, rozig van de port en met gevoel voor drama, in het zand op mijn knieën viel toen ik de intro herkende, met mijn armen naar de hemel gestrekt. Goeie tijden.
Eerder in de dance top 100 van panjoe (#1).
progressive house, future garage; VK (2018)
We trappen gelijk af met een persoonlijke klassieker, want in 2019 was dit de nummer 1 van mijn dance top 100, elders op de site. Voor het gemak van ons allen kan ik mijn stukje daar direct citeren:
panjoe schreef:
Als remixer kan je ruwweg twee kanten op: je pakt één of meerdere elementen van het origineel en doet er iets nieuws mee, of je poetst het origineel op in je eigen stijl. Vaak heb ik een voorkeur voor het eerste, maar in sommige gevallen is het tweede al wat nodig is om een goed nummer met goeie ideeën op te waarderen tot een toptrack. Neem nu Opal, van Biceps self-titled album uit 2017. De minimalistische beat en percussie, die doen denken aan UK garage, zijn in orde, en vormen het raamwerk voor een toch wel erg mooie tweestemmige synthlijn die rond dat raamwerk golft. Halverwege klinkt een mooie break, waarin die synths vervormd worden, aanzwellen, afgeschaafd klinken. Alles tezamen een prima nummer, dat zeker, maar niet speciaal. Niet uniek. Niet buitenaards. Zoals Anthony Fantano, verder overigens zeker niet de persoon om een up-to-date mening over dancemuziek bij vandaan te halen, zei in zijn recensie van het album: er zit wat te weinig progressie in Opal om het echt interessant te houden.
Laat dat spannend maken nou net een sterk punt zijn van Kieran Hebden, alias Four Tet - ha, jullie dachten toch niet echt dat hij niet in mijn top tien zou staan? - die Opal uitbouwt tot een acht minuten durende, bezwerende trip. Het begint al met de intro: waar de opening van het origineel op klinische wijze begint met een DJ-vriendelijke loop van de drums, om daarna de synths te introduceren met een low-pass filter, opent Hebden met een lange ambient intro (horen we daar nou krekels, ver op de achtergrond?), en klinken de synths al gelijk ruwer en meer ruimtelijk. En hoewel die synths al relatief vroeg worden onthuld, is er geen sprake van kortetermijnbevrediging: het nummer komt pas na een goede tweeënhalve minuut echt op stoom. Naast de aanpassingen aan de gehele structuur van het nummer, verdiept Four Tet het garage-achtige origineel met een meer akoestisch geluid door het gebruik van de (live?) percussie, en door de toevoeging van een groot aantal hele subtiele elementjes op de achtergrond, zoals scanderende vocalen, handengeklap, twinkelende belletjes (windvangers, wellicht?), en extra effectlagen over de synths. Ondanks dit alles lijkt het, doordat beide versies zo zwaar op dat ene riedeltje leunen, niet gelijk alsof de remix zo veel toevoegt. De reacties waren dan ook gemengd; hoewel Four Tet de Remix of the Year categorie binnensleepte van DJ Mags Best of British Awards, noemde RA zijn interpretatie “the safest high-profile remix we've heard for some time”. Ik ben het totaal niet eens met dat laatste: het origineel gaat ondanks de veel kortere speelduur al snel vervelen, terwijl dit met stip mijn favoriete dancenummer van het moment is.
Als remixer kan je ruwweg twee kanten op: je pakt één of meerdere elementen van het origineel en doet er iets nieuws mee, of je poetst het origineel op in je eigen stijl. Vaak heb ik een voorkeur voor het eerste, maar in sommige gevallen is het tweede al wat nodig is om een goed nummer met goeie ideeën op te waarderen tot een toptrack. Neem nu Opal, van Biceps self-titled album uit 2017. De minimalistische beat en percussie, die doen denken aan UK garage, zijn in orde, en vormen het raamwerk voor een toch wel erg mooie tweestemmige synthlijn die rond dat raamwerk golft. Halverwege klinkt een mooie break, waarin die synths vervormd worden, aanzwellen, afgeschaafd klinken. Alles tezamen een prima nummer, dat zeker, maar niet speciaal. Niet uniek. Niet buitenaards. Zoals Anthony Fantano, verder overigens zeker niet de persoon om een up-to-date mening over dancemuziek bij vandaan te halen, zei in zijn recensie van het album: er zit wat te weinig progressie in Opal om het echt interessant te houden.
Laat dat spannend maken nou net een sterk punt zijn van Kieran Hebden, alias Four Tet - ha, jullie dachten toch niet echt dat hij niet in mijn top tien zou staan? - die Opal uitbouwt tot een acht minuten durende, bezwerende trip. Het begint al met de intro: waar de opening van het origineel op klinische wijze begint met een DJ-vriendelijke loop van de drums, om daarna de synths te introduceren met een low-pass filter, opent Hebden met een lange ambient intro (horen we daar nou krekels, ver op de achtergrond?), en klinken de synths al gelijk ruwer en meer ruimtelijk. En hoewel die synths al relatief vroeg worden onthuld, is er geen sprake van kortetermijnbevrediging: het nummer komt pas na een goede tweeënhalve minuut echt op stoom. Naast de aanpassingen aan de gehele structuur van het nummer, verdiept Four Tet het garage-achtige origineel met een meer akoestisch geluid door het gebruik van de (live?) percussie, en door de toevoeging van een groot aantal hele subtiele elementjes op de achtergrond, zoals scanderende vocalen, handengeklap, twinkelende belletjes (windvangers, wellicht?), en extra effectlagen over de synths. Ondanks dit alles lijkt het, doordat beide versies zo zwaar op dat ene riedeltje leunen, niet gelijk alsof de remix zo veel toevoegt. De reacties waren dan ook gemengd; hoewel Four Tet de Remix of the Year categorie binnensleepte van DJ Mags Best of British Awards, noemde RA zijn interpretatie “the safest high-profile remix we've heard for some time”. Ik ben het totaal niet eens met dat laatste: het origineel gaat ondanks de veel kortere speelduur al snel vervelen, terwijl dit met stip mijn favoriete dancenummer van het moment is.
Op die laatste zin na (want ja, er komt natuurlijk nog meer 'dance' aan) sta ik nog steeds volledig achter die recensie. Een fantastische remix die op het eerste gezicht heel veilig lijkt, maar zo veel diepgang toevoegt aan het origineel, en bovendien perfect is als luistermuziek én op de dansvloer. En een leuke toevoeging is dat ik later in het jaar dat ik die dance top 100 postte een magistrale set van Four Tet heb gezien op het relatief kleine festival Waking Life, in Portugal, waarin hij op zijn kenmerkende manier van Pearl Jam naar Binary Finary naar Ariana Grande mixte, en hij deze track gebruikte als rustpunt midden in de set. Ik weet nog dat ik, rozig van de port en met gevoel voor drama, in het zand op mijn knieën viel toen ik de intro herkende, met mijn armen naar de hemel gestrekt. Goeie tijden.
Eerder in de dance top 100 van panjoe (#1).
4
panjoe (moderator)
geplaatst: 9 februari 2024, 13:49 uur
99. Super Mama Djombo - Assalariado
gumbe; Guinee-Bissau (1980/2003)
Super Mama Djombo is waarschijnlijk de bekendste vertegenwoordiger van gumbe, een West-Afrikaanse muziekstijl. De geschiedenis van de band is nauw verweven met de koloniale geschiedenis van Guinee-Bissau: de groep ontpopte zich tot dé muzikale stem van het land toen het in 1974 onafhankelijkheid verwierf, mengde verschillende lokale en nationale muziekstijlen met Portugese en Creools-Caraïbische invloeden, en bracht de zwaar politiek getinte teksten in het Kriol, een mix van Portugees en verschillende lokale Afrikaanse talen. Of Assalariado, dat vlak voor de ontbinding van de band in 1980 is opgenomen maar pas op een uitstekende compilatie in 2003 het licht zag, ook een politieke inslag heeft weet ik helaas niet, want ik heb nergens teksten of een interpretatie daarvan kunnen vinden, maar ongeacht de inhoud is dit heerlijk sfeervolle, net niet dissonante nummer mijn favoriet van de band: meeslepend en swingend tegelijk, en vol melancholie.
gumbe; Guinee-Bissau (1980/2003)
Super Mama Djombo is waarschijnlijk de bekendste vertegenwoordiger van gumbe, een West-Afrikaanse muziekstijl. De geschiedenis van de band is nauw verweven met de koloniale geschiedenis van Guinee-Bissau: de groep ontpopte zich tot dé muzikale stem van het land toen het in 1974 onafhankelijkheid verwierf, mengde verschillende lokale en nationale muziekstijlen met Portugese en Creools-Caraïbische invloeden, en bracht de zwaar politiek getinte teksten in het Kriol, een mix van Portugees en verschillende lokale Afrikaanse talen. Of Assalariado, dat vlak voor de ontbinding van de band in 1980 is opgenomen maar pas op een uitstekende compilatie in 2003 het licht zag, ook een politieke inslag heeft weet ik helaas niet, want ik heb nergens teksten of een interpretatie daarvan kunnen vinden, maar ongeacht de inhoud is dit heerlijk sfeervolle, net niet dissonante nummer mijn favoriet van de band: meeslepend en swingend tegelijk, en vol melancholie.
3
geplaatst: 9 februari 2024, 14:52 uur
Intrigerend hoe Sven's zoektocht naar steeds obscuurdere muziek uiteindelijk naar de reggaeton heeft geleid. Je stukken met veel plezier gelezen, de muziek was een beetje hit or miss, maar Acelera is bv. al een banger van een track, die ik zelf wrs nooit op het spoor was gekomen - dank daarvoor!.
Ben ook erg benieuwd naar de lijst van Joe, iemand die ik als een van mijn nauwste smaakverwanten hier op het forum beschouw. De eerste 2 nummers zijn alvast voltreffers!
Ben ook erg benieuwd naar de lijst van Joe, iemand die ik als een van mijn nauwste smaakverwanten hier op het forum beschouw. De eerste 2 nummers zijn alvast voltreffers!
2
panjoe (moderator)
geplaatst: 9 februari 2024, 15:21 uur
98. Alix Perez & Sabre - Solitary Native
liquid drum & bass; België / VK (2007)
Ik heb een groot zwak voor elektronische muziek met een organische esthetiek: warm, vol, wollig, met akoestische instrumenten. Op Solitary Native, een drum & bass nummer van het Belgisch-Britse duo Alix Perez en Sabre, zien we deze combinatie in optima forma tentoongesteld, niet in de laatste plaats dankzij de fantastische sample van Billy Cobhams Heather. Grappig trouwens dat ik me bij het schrijven van dit stukje (en het lezen van de comments op YouTube) pas realiseer dat dit ook het nummer is waar de bas van '93 til Infinity uit is gesampled, maar nu ik dit weet ligt het extreem voor de hand. Dit is nog een nummer uit mijn dance top 100, en aangezien ik liever lui ben dan moe zal ik het bijbehorende paragraafje nog eens citeren.
Mocht je dit een lekker nummer vinden (drum & bass is op deze site een zwaar ondergewaardeerd genre dat meer aandacht verdient), check dan ook de dikke Fabriclive-editie van wijlen Marcus Intalex, die dit nummer als afsluiter gebruikt.
Eerder in de dance top 100 van panjoe (#38).
liquid drum & bass; België / VK (2007)
Ik heb een groot zwak voor elektronische muziek met een organische esthetiek: warm, vol, wollig, met akoestische instrumenten. Op Solitary Native, een drum & bass nummer van het Belgisch-Britse duo Alix Perez en Sabre, zien we deze combinatie in optima forma tentoongesteld, niet in de laatste plaats dankzij de fantastische sample van Billy Cobhams Heather. Grappig trouwens dat ik me bij het schrijven van dit stukje (en het lezen van de comments op YouTube) pas realiseer dat dit ook het nummer is waar de bas van '93 til Infinity uit is gesampled, maar nu ik dit weet ligt het extreem voor de hand. Dit is nog een nummer uit mijn dance top 100, en aangezien ik liever lui ben dan moe zal ik het bijbehorende paragraafje nog eens citeren.
panjoe schreef:
Alix Perez en Sabre (...) hebben hun sporen meer verdiend in de wat ruigere kant van het UK Bass spectrum, maar vooral Alix Perez heeft meerdere malen laten zien dat hij een enorm talent heeft voor liquid. Buiten de catalogus van Calibre, die voor mij toch wel de GOAT is van het genre, ken ik haast geen drum & bass die zo vol en organisch klinkt. Dit is in de eerste plaats te danken aan die wonderschone rollende bas, die is echt om je vingers bij af te likken, maar het hele nummer klopt van alle kanten en straalt een heel prettige sereniteit uit.
Alix Perez en Sabre (...) hebben hun sporen meer verdiend in de wat ruigere kant van het UK Bass spectrum, maar vooral Alix Perez heeft meerdere malen laten zien dat hij een enorm talent heeft voor liquid. Buiten de catalogus van Calibre, die voor mij toch wel de GOAT is van het genre, ken ik haast geen drum & bass die zo vol en organisch klinkt. Dit is in de eerste plaats te danken aan die wonderschone rollende bas, die is echt om je vingers bij af te likken, maar het hele nummer klopt van alle kanten en straalt een heel prettige sereniteit uit.
Mocht je dit een lekker nummer vinden (drum & bass is op deze site een zwaar ondergewaardeerd genre dat meer aandacht verdient), check dan ook de dikke Fabriclive-editie van wijlen Marcus Intalex, die dit nummer als afsluiter gebruikt.
Eerder in de dance top 100 van panjoe (#38).
2
panjoe (moderator)
geplaatst: 9 februari 2024, 17:00 uur
97. Injury Reserve - Knees
experimental hip hop, glitch; VS (2021)
Er is al genoeg geschreven over de context die het Injury Reserve album By the Time I get to Phoenix zo speciaal maakt: bij het afronden van de productie overleed Stepa J. Groggs, één van de drie bandleden, plotsklaps. Het heeft een extra rauw randje meegegeven aan het album, dat sowieso een flinke koerswijziging was voor de groep, die tot dat moment als experimentele rapgroep aan alle kanten voorbij gelopen werd door genregenoten als clipping., JPEGMAFIA, en Death Grips, en als vernieuwende jonge genrebenders door artiesten als BROCKHAMPTON en Tyler, the Creator. Maar toen Knees uitkwam als eerste single van hun nieuwe plaat, was het voor mij gelijk duidelijk dat Injury Reserve dit keer geen compromis hadden gesloten. Dit is een rauwe, ongemakkelijke track, waarin de productie draait om de eerste paar klanken van black midi’s Sweater, maar het is de combinatie van die productie met de desoriënterende, associatieve, confronterende teksten en leftfield delivery van Ritchie with a T en Stepa J. Groggs die de track naar een volgende niveau tillen. Een nummer over de (on)mogelijkheid van persoonlijke groei, dat op zich al een vlijmscherp randje had, maar door het overlijden van Groggs nog een stuk meer emotionele lading heeft gekregen.
experimental hip hop, glitch; VS (2021)
Er is al genoeg geschreven over de context die het Injury Reserve album By the Time I get to Phoenix zo speciaal maakt: bij het afronden van de productie overleed Stepa J. Groggs, één van de drie bandleden, plotsklaps. Het heeft een extra rauw randje meegegeven aan het album, dat sowieso een flinke koerswijziging was voor de groep, die tot dat moment als experimentele rapgroep aan alle kanten voorbij gelopen werd door genregenoten als clipping., JPEGMAFIA, en Death Grips, en als vernieuwende jonge genrebenders door artiesten als BROCKHAMPTON en Tyler, the Creator. Maar toen Knees uitkwam als eerste single van hun nieuwe plaat, was het voor mij gelijk duidelijk dat Injury Reserve dit keer geen compromis hadden gesloten. Dit is een rauwe, ongemakkelijke track, waarin de productie draait om de eerste paar klanken van black midi’s Sweater, maar het is de combinatie van die productie met de desoriënterende, associatieve, confronterende teksten en leftfield delivery van Ritchie with a T en Stepa J. Groggs die de track naar een volgende niveau tillen. Een nummer over de (on)mogelijkheid van persoonlijke groei, dat op zich al een vlijmscherp randje had, maar door het overlijden van Groggs nog een stuk meer emotionele lading heeft gekregen.
3
panjoe (moderator)
geplaatst: 9 februari 2024, 17:27 uur
96. Tame Impala - Let It Happen (Soulwax Remix)
psychedelic rock, nu-disco; Australië / België (2015)
Nog een nummer uit mijn dance top 100 - maar ik beloof jullie dat dit geen trend blijft: er staan zes nummers uit die lijst in deze top 100, en toevallig zit de helft daarvan bij de eerste vijf. Voor nu is het wel lekker, omdat ik wat minder tijd hoef te steken in de stukjes. Ik sta immers nog steeds pal achter wat ik destijds schreef:
Eerder in de dance top 100 van panjoe (#4).
Bij deze ook een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreekt Assalariado op het platform, dus die heb ik vervangen door het (overigens ook uitstekende) Dissan Na M’bera.
psychedelic rock, nu-disco; Australië / België (2015)
Nog een nummer uit mijn dance top 100 - maar ik beloof jullie dat dit geen trend blijft: er staan zes nummers uit die lijst in deze top 100, en toevallig zit de helft daarvan bij de eerste vijf. Voor nu is het wel lekker, omdat ik wat minder tijd hoef te steken in de stukjes. Ik sta immers nog steeds pal achter wat ik destijds schreef:
panjoe schreef:
Het zal mijn medeliefhebbers van dancemuziek hier vast vaker gebeuren: je draait een remix helemaal grijs, en als je dan het veel bekendere en meer gewaardeerde origineel hoort, weet die eigenlijk niet in de buurt te komen van de versie die jij kent. Dit zal echter niet veel mensen zijn gebeurd bij Let It Happen, zeker niet bij de gemiddelde bezoeker op MusicMeter, waar dit nummer, ook gezien de hoge notering bij De Witte Trui, tot de absolute klassiekers van de afgelopen paar jaar kan worden gerekend. Ik heb verder niets met Tame Impala, en om eerlijk te zijn ook niets met Soulwax, daarom werd ik er ook niet warm of koud van toen mijn toenmalige huisgenoot me vertelde dat die track die hij de laatste tijd steeds opzette een remix van Tame Impala door Soulwax was. Maar het is zo’n gave en unieke herinterpretatie, waarbij de psychedelische basis van het nummer met een moddervette funky bassline wordt uitgebouwd tot… tja, haast een soort disconummer? Inmiddels heb ik deze remix zo veel gehoord, dat ik het (overigens zeker meer dan prima) origineel pas echt lekker vind als die gitaren tegen het einde binnenvallen.
Het zal mijn medeliefhebbers van dancemuziek hier vast vaker gebeuren: je draait een remix helemaal grijs, en als je dan het veel bekendere en meer gewaardeerde origineel hoort, weet die eigenlijk niet in de buurt te komen van de versie die jij kent. Dit zal echter niet veel mensen zijn gebeurd bij Let It Happen, zeker niet bij de gemiddelde bezoeker op MusicMeter, waar dit nummer, ook gezien de hoge notering bij De Witte Trui, tot de absolute klassiekers van de afgelopen paar jaar kan worden gerekend. Ik heb verder niets met Tame Impala, en om eerlijk te zijn ook niets met Soulwax, daarom werd ik er ook niet warm of koud van toen mijn toenmalige huisgenoot me vertelde dat die track die hij de laatste tijd steeds opzette een remix van Tame Impala door Soulwax was. Maar het is zo’n gave en unieke herinterpretatie, waarbij de psychedelische basis van het nummer met een moddervette funky bassline wordt uitgebouwd tot… tja, haast een soort disconummer? Inmiddels heb ik deze remix zo veel gehoord, dat ik het (overigens zeker meer dan prima) origineel pas echt lekker vind als die gitaren tegen het einde binnenvallen.
Eerder in de dance top 100 van panjoe (#4).
Bij deze ook een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreekt Assalariado op het platform, dus die heb ik vervangen door het (overigens ook uitstekende) Dissan Na M’bera.
1
WVTRVE
geplaatst: 9 februari 2024, 19:29 uur
Leuk om drum & bass te zien 
Alix Perez is wel okay, zou het zelf niet zo snel opzetten maar op de dansvloer danst het best lekker weg. Zou het ook smooth 'n' breaks kunnen noemen. Die vocalen hadden niet zo gehoeven van mij, het hoeft geen popmuziek te worden.
Ben benieuwd of Marionette langs gaat komen.
Alix Perez is wel okay, zou het zelf niet zo snel opzetten maar op de dansvloer danst het best lekker weg. Zou het ook smooth 'n' breaks kunnen noemen. Die vocalen hadden niet zo gehoeven van mij, het hoeft geen popmuziek te worden.Ben benieuwd of Marionette langs gaat komen.
3
panjoe (moderator)
geplaatst: 10 februari 2024, 00:04 uur
95. Cassiano - Onda
psychedelic soul, samba; Brazilië (1977)
Wat misschien op zal vallen aan deze lijst, wanneer ik hem volledig gepost heb, is de relatief hoge dichtheid aan Braziliaanse nummers: na de usual suspects VS (40) en het VK (33) is dit met stip het land met de meeste afvaardiging in de lijst. Sinds ik in 2015 de compilatie Tropicália tegen het lijf liep (ik geloof via herman), ben ik enorm gecharmeerd van Braziliaanse muziek - eerst dus tropicália, de revolutionaire psychedelische rock uit de jaren ’70, maar naar verloop van tijd zijn ook andere Braziliaanse genres als mpb, bossa nova en samba steeds meer centraal komen te staan in mijn muzikale dieet. Deze track van Cassiano, een acht minuten durend soulnummer dat 100% draait om de vibes, is met recht een Braziliaanse classic. De opnames van meeuwen en brekende golven, de ratels en shakers op de achtergrond, de opgeblazen baslijn, de blazers en strijkers, de losse structuur van het nummer, de ad-libs en uithalen van Cassiano zelf, de fluitriedeltjes: Onda is de ultieme soundtrack voor een dagje lekker helemaal niets doen.
psychedelic soul, samba; Brazilië (1977)
Wat misschien op zal vallen aan deze lijst, wanneer ik hem volledig gepost heb, is de relatief hoge dichtheid aan Braziliaanse nummers: na de usual suspects VS (40) en het VK (33) is dit met stip het land met de meeste afvaardiging in de lijst. Sinds ik in 2015 de compilatie Tropicália tegen het lijf liep (ik geloof via herman), ben ik enorm gecharmeerd van Braziliaanse muziek - eerst dus tropicália, de revolutionaire psychedelische rock uit de jaren ’70, maar naar verloop van tijd zijn ook andere Braziliaanse genres als mpb, bossa nova en samba steeds meer centraal komen te staan in mijn muzikale dieet. Deze track van Cassiano, een acht minuten durend soulnummer dat 100% draait om de vibes, is met recht een Braziliaanse classic. De opnames van meeuwen en brekende golven, de ratels en shakers op de achtergrond, de opgeblazen baslijn, de blazers en strijkers, de losse structuur van het nummer, de ad-libs en uithalen van Cassiano zelf, de fluitriedeltjes: Onda is de ultieme soundtrack voor een dagje lekker helemaal niets doen.
4
panjoe (moderator)
geplaatst: 10 februari 2024, 21:08 uur
94. Bonobo ft. Bajka - Days to Come
downtempo; VK / India (2006)
Ik ben te jong om de opkomst en hoogtijdagen van triphop en lounge mee te hebben gemaakt, maar toen de muziek van Simon Green, a.k.a. Bonobo, populair werd begon ik, die destijds vooral luisterde naar alternatieve hiphop, precies die genres te leren waarderen. Bonobo’s albums Days to Come en Black Sands heb ik destijds dan ook helemaal grijsgedraaid, en hoewel mijn interesse in de artiest in de jaren daarna flink bekoeld is, mede omdat de ongezouten deephouse die hij ging produceren me volledig koud liet, blijven dit twee platen die ik eigenlijk te allen tijde op kan leggen als ideale achtergrondmuziek. Zeker de titeltrack van Days to Come, die wordt getypeerd door de warme volle klanken die ik zo graag hoor, en door de vocalen van de Indiase zangeres Bajka van kleur wordt voorzien, zit nog steeds in mijn vaste rotatie. Misschien geen hoogvlieger, maar voor mij dus wel een evergreen.
downtempo; VK / India (2006)
Ik ben te jong om de opkomst en hoogtijdagen van triphop en lounge mee te hebben gemaakt, maar toen de muziek van Simon Green, a.k.a. Bonobo, populair werd begon ik, die destijds vooral luisterde naar alternatieve hiphop, precies die genres te leren waarderen. Bonobo’s albums Days to Come en Black Sands heb ik destijds dan ook helemaal grijsgedraaid, en hoewel mijn interesse in de artiest in de jaren daarna flink bekoeld is, mede omdat de ongezouten deephouse die hij ging produceren me volledig koud liet, blijven dit twee platen die ik eigenlijk te allen tijde op kan leggen als ideale achtergrondmuziek. Zeker de titeltrack van Days to Come, die wordt getypeerd door de warme volle klanken die ik zo graag hoor, en door de vocalen van de Indiase zangeres Bajka van kleur wordt voorzien, zit nog steeds in mijn vaste rotatie. Misschien geen hoogvlieger, maar voor mij dus wel een evergreen.
4
panjoe (moderator)
geplaatst: 11 februari 2024, 06:22 uur
93. Moondog - Bird’s Lament
modern classical, avant-folk; VS (1969/1994)
Het verbaast me eigenlijk dat dit nummer nooit eerder in een top 100 heeft gestaan, want ik dacht toch dat Bird’s Lament, van de zonderlinge avant-garde componist Moondog, een moderne klassieker was binnen de moderne klassieke muziek. Maar misschien heb ik mezelf dit idee aangepraat omdat het centrale deuntje er zo één is die zich direct in je brein nestelt en er nooit meer uit verdwijnt, net als Jan Johanssons Visa från Utanmyra overigens, welke de lijst nét niet heeft gehaald. Shout-out naar mijn vader, want zonder hem was ook mijn top-100 Moondogloos gebleven: toen ik hem de voorlopige selectie liet zien, merkte hij op dat hij dit nummer er wel in had verwacht. Verrek, realiseerde ik me toen, hij had volkomen gelijk: Bird’s Lament hoort in deze lijst.
modern classical, avant-folk; VS (1969/1994)
Het verbaast me eigenlijk dat dit nummer nooit eerder in een top 100 heeft gestaan, want ik dacht toch dat Bird’s Lament, van de zonderlinge avant-garde componist Moondog, een moderne klassieker was binnen de moderne klassieke muziek. Maar misschien heb ik mezelf dit idee aangepraat omdat het centrale deuntje er zo één is die zich direct in je brein nestelt en er nooit meer uit verdwijnt, net als Jan Johanssons Visa från Utanmyra overigens, welke de lijst nét niet heeft gehaald. Shout-out naar mijn vader, want zonder hem was ook mijn top-100 Moondogloos gebleven: toen ik hem de voorlopige selectie liet zien, merkte hij op dat hij dit nummer er wel in had verwacht. Verrek, realiseerde ik me toen, hij had volkomen gelijk: Bird’s Lament hoort in deze lijst.
1
geplaatst: 11 februari 2024, 08:55 uur
Top selectie tot nu toe. Enkele die ik nog niet ken en zeker ga checken. En ja Moondog dient wat vaker te passeren in de top 100 selecties.!
0
panjoe (moderator)
geplaatst: 11 februari 2024, 18:56 uur
92. Gillian Welch, Dave Rawlings & Willie Watson - I Hear Them All / This Land Is Your Land (Live)
folk, americana; VS (2015)
Traditionele Amerikaanse folk is nog zo’n genre dat zich de afgelopen jaren heeft opgewerkt van iets wat vaag bestond aan de rand van mijn muzikale bewustzijn, tot een significant onderdeel van mijn muzikale dieet. Eigenlijk is het gek dat dit zo lang heeft geduurd, aangezien ik sinds mijn negende akoestische gitaar speel, en me altijd heb gericht op fingerpicking: een techniek die zich bij uitstek leent voor het genre. Maar in 2018 viel het pas op zijn plek voor me. Eerst zag ik de film Inside Llewyn Davis van de Coen brothers, die draait om jaren ’50 folkmuziek, en die een onvermoede interesse in het genre in me aanwakkerde. Kort daarna kwam een vriend van me, die ook graag gitaar speelt, tijdelijk zonder huis te zitten, waarop ik hem mijn bank aanbood. In de paar weken dat hij bij mij bivakkeerde, liet hij me onder andere kennis maken met Sufjan Stevens, Townes Van Zandt, en Gillian Welch - en met Peep Show, The Day Today en Mr. Show, maar dat is verder niet relevant. Vanuit daar ben ik meer en meer naar het genre gaan luisteren, en sommige van mijn favorieten zullen we later in de lijst nog terugvinden.
Eigenlijk is het dus best ironisch dat ik deze live-medley van Old Crow Medicine Shows I Hear Them All en Woody Guthries legendarische This Land Is Your Land pas zo’n jaar geleden tegen het lijf ben gelopen, want de opname komt uit een concert ter ere van Inside Llewyn Davis - iets met een ronde cirkel of zo. Maar dit is wel een absoluut hoogtepunt uit het concert, waarbij de gouden combinatie van Welch en Rawlings, aangevuld met de oorspronkelijke zanger van I Hear Them All, van twee uitstekende nummers een medley maken die meer is dan de som der delen. Hoogtepunten zijn de gitaarsolo’s van Dave Rawlings (die met een plectrum speelt, dat dan weer wel), en wanneer het publiek onmiddellijk begint te joelen van herkenning bij “As I went walking / That ribbon of highway”: er gaat toch niets boven de klassiekers.
folk, americana; VS (2015)
Traditionele Amerikaanse folk is nog zo’n genre dat zich de afgelopen jaren heeft opgewerkt van iets wat vaag bestond aan de rand van mijn muzikale bewustzijn, tot een significant onderdeel van mijn muzikale dieet. Eigenlijk is het gek dat dit zo lang heeft geduurd, aangezien ik sinds mijn negende akoestische gitaar speel, en me altijd heb gericht op fingerpicking: een techniek die zich bij uitstek leent voor het genre. Maar in 2018 viel het pas op zijn plek voor me. Eerst zag ik de film Inside Llewyn Davis van de Coen brothers, die draait om jaren ’50 folkmuziek, en die een onvermoede interesse in het genre in me aanwakkerde. Kort daarna kwam een vriend van me, die ook graag gitaar speelt, tijdelijk zonder huis te zitten, waarop ik hem mijn bank aanbood. In de paar weken dat hij bij mij bivakkeerde, liet hij me onder andere kennis maken met Sufjan Stevens, Townes Van Zandt, en Gillian Welch - en met Peep Show, The Day Today en Mr. Show, maar dat is verder niet relevant. Vanuit daar ben ik meer en meer naar het genre gaan luisteren, en sommige van mijn favorieten zullen we later in de lijst nog terugvinden.
Eigenlijk is het dus best ironisch dat ik deze live-medley van Old Crow Medicine Shows I Hear Them All en Woody Guthries legendarische This Land Is Your Land pas zo’n jaar geleden tegen het lijf ben gelopen, want de opname komt uit een concert ter ere van Inside Llewyn Davis - iets met een ronde cirkel of zo. Maar dit is wel een absoluut hoogtepunt uit het concert, waarbij de gouden combinatie van Welch en Rawlings, aangevuld met de oorspronkelijke zanger van I Hear Them All, van twee uitstekende nummers een medley maken die meer is dan de som der delen. Hoogtepunten zijn de gitaarsolo’s van Dave Rawlings (die met een plectrum speelt, dat dan weer wel), en wanneer het publiek onmiddellijk begint te joelen van herkenning bij “As I went walking / That ribbon of highway”: er gaat toch niets boven de klassiekers.
1
geplaatst: 12 februari 2024, 11:20 uur
Ik ben panjoe nu al om twee redenen dankbaar. Ten eerste natuurlijk vanwege het meer dan smaakvolle begin van zijn top-100, en ten tweede vanwege de Spotify-lijst, die mij daarna dankzij het algoritme van Spotify een paar uur heerlijke chill opleverde.
2
panjoe (moderator)
geplaatst: 12 februari 2024, 11:24 uur
91. Jack J - Only You Know Why
downtempo, indietronica; Canada (2022)
Jack J is een Canadese artiest die voornamelijk bekend staat om zijn housemuziek - eind jaren 2010, toen house een enorme revival meemaakte op YouTube, kwam zijn melancholische track Something (On My Mind) telkens weer omhoog in het aanbevelingsalgoritme. Ik was dan ook verbaasd toen hij bijna precies twee jaar geleden een eerste single uitbracht voor zijn nieuwe album, en dat dit een veel meer traditioneel ‘liedje’ bleek te zijn, nog steeds met elementen van die melancholische producties van weleer, maar qua genre meer richting de indie pop en chillwave. De warme, zomerse productie wist me gelijk te raken, en hoewel de zang technisch gezien misschien niet erg sterk is, ben ik de combinatie van die twee naar verloop van tijd meer en meer gaan waarderen – sterke productie en matige zang (denk ook aan artiesten als Caribou) werkt voor mij sowieso oneindig veel beter dan andersom, en die combo zullen we later in de lijst nog vaker tegenkomen.
Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreekt Assalariado op het platform, dus die heb ik vervangen door het (overigens ook uitstekende) Dissan Na M’bera.
downtempo, indietronica; Canada (2022)
Jack J is een Canadese artiest die voornamelijk bekend staat om zijn housemuziek - eind jaren 2010, toen house een enorme revival meemaakte op YouTube, kwam zijn melancholische track Something (On My Mind) telkens weer omhoog in het aanbevelingsalgoritme. Ik was dan ook verbaasd toen hij bijna precies twee jaar geleden een eerste single uitbracht voor zijn nieuwe album, en dat dit een veel meer traditioneel ‘liedje’ bleek te zijn, nog steeds met elementen van die melancholische producties van weleer, maar qua genre meer richting de indie pop en chillwave. De warme, zomerse productie wist me gelijk te raken, en hoewel de zang technisch gezien misschien niet erg sterk is, ben ik de combinatie van die twee naar verloop van tijd meer en meer gaan waarderen – sterke productie en matige zang (denk ook aan artiesten als Caribou) werkt voor mij sowieso oneindig veel beter dan andersom, en die combo zullen we later in de lijst nog vaker tegenkomen.
Bij deze ook weer een linkje naar de Spotify-playlist, die ik om de vijf nummers zal blijven updaten. Helaas ontbreekt Assalariado op het platform, dus die heb ik vervangen door het (overigens ook uitstekende) Dissan Na M’bera.
5
panjoe (moderator)
geplaatst: 12 februari 2024, 15:21 uur
90. Round - Glass
micro house; Denemarken (2014)
Micro house, een minimalistische vorm van house die voornamelijk bekend is geworden door labels als Kompakt en Playhouse, en door artiesten als Jan Jelinek, Pantha du Prince, en Matthew Herbert, is een genre dat eigenlijk al min of meer irrelevant was geworden toen John Talabot in 2013 zijn editie van de DJ-Kicks serie uitbracht. Maar toch was het hoogtepunt van dat geweldige mixalbum een onvervalst microhousenummer: dit Glass, van de verder totaal onbekende Deense producer Round. De titel van deze track past perfect bij het nummer, want de productie, die draait rondom een simpele doch dodelijk effectieve 4-bars synthmelodie, is glashelder. De percussie, die bestaat uit een doffe kick en vlijmscherpe hi-hats, past typisch in de microhousetraditie, maar de afwerking met allerlei samples geeft de track toch een eigen smoel. Een dik jaar later zou Round Glass uiteindelijk uitbrengen op Talabots label Hivern; op een 12-inch die overigens zéér de moeite waard is, en dan niet alleen over de hoes die ik al enige tijd als avatar heb, want er staan drie fantastische tracks op. Helaas heeft Round daarna verder weinig boeiends uitgebracht, en lijkt het voorlopig een eenmalige voltreffer te zijn.
micro house; Denemarken (2014)
Micro house, een minimalistische vorm van house die voornamelijk bekend is geworden door labels als Kompakt en Playhouse, en door artiesten als Jan Jelinek, Pantha du Prince, en Matthew Herbert, is een genre dat eigenlijk al min of meer irrelevant was geworden toen John Talabot in 2013 zijn editie van de DJ-Kicks serie uitbracht. Maar toch was het hoogtepunt van dat geweldige mixalbum een onvervalst microhousenummer: dit Glass, van de verder totaal onbekende Deense producer Round. De titel van deze track past perfect bij het nummer, want de productie, die draait rondom een simpele doch dodelijk effectieve 4-bars synthmelodie, is glashelder. De percussie, die bestaat uit een doffe kick en vlijmscherpe hi-hats, past typisch in de microhousetraditie, maar de afwerking met allerlei samples geeft de track toch een eigen smoel. Een dik jaar later zou Round Glass uiteindelijk uitbrengen op Talabots label Hivern; op een 12-inch die overigens zéér de moeite waard is, en dan niet alleen over de hoes die ik al enige tijd als avatar heb, want er staan drie fantastische tracks op. Helaas heeft Round daarna verder weinig boeiends uitgebracht, en lijkt het voorlopig een eenmalige voltreffer te zijn.
1
geplaatst: 12 februari 2024, 16:18 uur
panjoe schreef:
90. Round - Glass
Helaas heeft Round daarna verder weinig boeiends uitgebracht, en lijkt het voorlopig een eenmalige voltreffer te zijn.
90. Round - Glass
Helaas heeft Round daarna verder weinig boeiends uitgebracht, en lijkt het voorlopig een eenmalige voltreffer te zijn.
en deze Kenton Slash Demon - Syko (Round's Slow Response Mix)?
Zowel 'Glass' als 'Only You Know Why' zijn hier ook favorieten, lekker bezig!
1
panjoe (moderator)
geplaatst: 12 februari 2024, 16:25 uur
Die is ook zeker niet verkeerd, heb die toevallig destijds ook zelf op YouTube gegooid, en is ook een stuk beter dan het origineel, maar w.m.b. nog steeds niet van het niveau van Glass / Float. Hij bracht in 2020 nog een nummer uit (Days), ook die was niet slecht maar die heeft destijds niet eens mijn Afrekening gehaald... Hopelijk komt het er in de toekomst nog eens uit!
0
geplaatst: 12 februari 2024, 17:47 uur
De remix van Soulwax en het origineel van Tame Impala kunnen prima naast elkaar bestaan, sterker nog: ik draai ze nu met het grootste plezier direct na elkaar.
3
panjoe (moderator)
geplaatst: 12 februari 2024, 20:21 uur
89. Peaking Lights - Beautiful Son
hypnagogic pop, dub; VS (2012)
Ik ben lang in de ban geweest van het album 936, een album waarop het getrouwde duo Peaking Lights een krappe 50 minuten aan hoogwaardige lo-fi dubby synthpop met een flinke snuf krautrock ten gehore brengen. Later is de groep (ik neem aan mede dankzij het succes dat ze hadden bij een publiek dat elektronische muziek meer waardeert) steeds meer richting de ‘four to the floor’ clubmuziek gegaan, met tracks die DJ-vriendelijk zijn maar daardoor helaas voor mij wat aan charme en diepgang zijn verloren. Mijn favoriete nummer van het echtpaar komt niet van 936, maar van de opvolger Lucifer, die wat minder gruizig is afgewerkt dan de voorganger - en waar ze trouwens ook een fantastische dubversie van hebben uitgebracht. Beautiful Son is een heerlijk psychedelische ode aan hun zoon Mikko, en twee jaar later zouden ze nog zo’n mooie zoon voortbrengen, met wie ze inmiddels in mijn woonplaats Amsterdam schijnen te wonen.
hypnagogic pop, dub; VS (2012)
Ik ben lang in de ban geweest van het album 936, een album waarop het getrouwde duo Peaking Lights een krappe 50 minuten aan hoogwaardige lo-fi dubby synthpop met een flinke snuf krautrock ten gehore brengen. Later is de groep (ik neem aan mede dankzij het succes dat ze hadden bij een publiek dat elektronische muziek meer waardeert) steeds meer richting de ‘four to the floor’ clubmuziek gegaan, met tracks die DJ-vriendelijk zijn maar daardoor helaas voor mij wat aan charme en diepgang zijn verloren. Mijn favoriete nummer van het echtpaar komt niet van 936, maar van de opvolger Lucifer, die wat minder gruizig is afgewerkt dan de voorganger - en waar ze trouwens ook een fantastische dubversie van hebben uitgebracht. Beautiful Son is een heerlijk psychedelische ode aan hun zoon Mikko, en twee jaar later zouden ze nog zo’n mooie zoon voortbrengen, met wie ze inmiddels in mijn woonplaats Amsterdam schijnen te wonen.
5
panjoe (moderator)
geplaatst: 13 februari 2024, 13:59 uur
88. Skee Mask - Flyby VFR
breakbeat, ambient techno; Duitsland (2018)
Skee Masks album Compro is één van mijn favoriete albums van het laatste decennium, vooral door de fantastische manier waarop hij ambient, techno, en breaks samen weet te brengen. Als de eerste reflex nu is om te vragen of Richard D. James dit niet al eerder en beter heeft gedaan, dan verwijs ik je bij deze graag naar Flyby VFR, een track die (voor mij ten minste) zeker niet klinkt als een Aphex Twin ripoff, en die ik na zes jaar nog steeds niet vaak genoeg kan luisteren. De intro met de vliegtuiggeluiden lokt je gelijk het nummer in, en wanneer de glitchy breaks langzaam binnenfaden ben ik helemaal binnen, en zit ik met alle liefde de dikke vijf minuten uit.
breakbeat, ambient techno; Duitsland (2018)
Skee Masks album Compro is één van mijn favoriete albums van het laatste decennium, vooral door de fantastische manier waarop hij ambient, techno, en breaks samen weet te brengen. Als de eerste reflex nu is om te vragen of Richard D. James dit niet al eerder en beter heeft gedaan, dan verwijs ik je bij deze graag naar Flyby VFR, een track die (voor mij ten minste) zeker niet klinkt als een Aphex Twin ripoff, en die ik na zes jaar nog steeds niet vaak genoeg kan luisteren. De intro met de vliegtuiggeluiden lokt je gelijk het nummer in, en wanneer de glitchy breaks langzaam binnenfaden ben ik helemaal binnen, en zit ik met alle liefde de dikke vijf minuten uit.
1
geplaatst: 13 februari 2024, 14:14 uur
Skee Mask lijkt toch helemaal niet op Aphex Twin? Dit nummer maar weer eens geprobeerd en ik vind het wel wat op LTJ Bukem lijken, maar dan lang niet zo goed. Helaas wordt het nooit wat tussen Skee Mask en mij.
Verder leuk om te lezen alllemaal!
Verder leuk om te lezen alllemaal!
1
WVTRVE
geplaatst: 13 februari 2024, 15:41 uur
Zijn 'microbeats' nummers vind ik wel erg leuk maar heb de hype rond Skee Mask ook nooit helemaal begrepen (breakbeats voor een house/techno crowd? Of vooral juiste artist in de juiste hippe scene net zoals varg2?). Gewoon prima, lekker om naar te luisteren, net als dit nummer, maar de afwerking had vaak wat straffer gemogen.
1
geplaatst: 13 februari 2024, 16:31 uur
Skee Mask wel verwacht, al doet deze track idd een aardige gooi in de Bukem-richting, met name dat panorama-effect, alsof je bij die inkomende synth een dichte deur opendoet en een wijds landschap ziet. Draai Compro meestal 's avonds laat om af te draaien. Hoe verder je trouwens komt in Bukem's Earth reeks, hoe mellower het wordt.
Varg's werk is tamelijk wisselend van kwaliteit (Nordic Fauna Series ok) en op dat label (Northern Electronics) zitten andere, imo meer boeiende artiesten, zoals Rune Bagge of Ulwhednar.
Wel paar dingen kunnen noteren
Varg's werk is tamelijk wisselend van kwaliteit (Nordic Fauna Series ok) en op dat label (Northern Electronics) zitten andere, imo meer boeiende artiesten, zoals Rune Bagge of Ulwhednar.
Wel paar dingen kunnen noteren
* denotes required fields.