WVTRVE schreef:
69. J-Shadow - Beneath The Undertow

WVTRVE schreef:
66. Aesoth - II

The Curfew Recordings were made at a disused industrial site on the river Tyne in 1984 and feature John Smith (then publisher of Interchange magazine), Sean Dower (ex Death Magazine 52 & later of Bow Gamelan Ensemble) And John Mylotte (of the band Metgumnebone), whilst all three were out on bail and under Police curfew back in 1984. Recorded in the dead of night at a disused industrial site The recordings were made inside a 10m tall and 26m wide, steel-plated cylindrical, structure, once used for bitumen storage. The instrumentation is acoustic and the recordings are unprocessed (the space however adds a remarkable reverb). Instrumentation included: bull roarers, spirit whistles, human thy-bone trumpet,chimes, pipes, gongs, flutes, drums, projectiles, scraped and bowed objects and other materials (glass, metal, bones and wood)

Verdwaald in een landschap met alleen zand, steen en verschroeide aarde, de zon die nooit ophoud met schijnen, een woest kolkende zee waar je met je vissersbootje inzit, vulkanen met hun lavamassa dat alles en iedereen op hun pad verkoold en verbrand, en uiteindelijk versteend.

En tussendoor wonderschone momenten van rust. Elk minimalistisch detail, elke verandering van het landschap, elke bij individueel in een zwerm. En geniet zoveel mogelijk als je kan van die details, want voor je het weet komt de allesverzwelgende storm die niets of niemand ontziet.

Zo kan je deze muziek zien. Een wisseling van harde, verschroeiende mokerslagen die doen denken aan woeste lavazeeën. Afgewisseld met prachtige natuur die zich kan ontginnen doordat de lavastroom alles heeft verzwolgen, mooi en lelijk, waardoor er een prachtig nieuw begin kan worden gemaakt, steeds maar weer.

Nu moet je niet denken dat die twee naast elkaar heen stromen en groeien. Ook de lavastromen zelf zijn betoverend, mischien wel juist omdat ze zo immens gevaarlijk en krachtig zijn. Maar niet alleen, de wisselende werking tussen bulderende kracht en de schoonheid van de natuur vormen een perfecte samenhang.

En natuurlijk moeten we de mens niet ontzien. De mens, het ingewikkeldste dier op aarde, en mischien ook wel daarbuiten. Niemand begrijpt ons, en we begrijpen onszelf vaak nog minder. De lelijkheid die wij creëren bevat voor een ander immense schoonheid. De lastigste fysica zit voor sommige mensen uiterst simpel in elkaar, terwijl hij moeite heeft met het oplossen van simpele puzzels.

De een zijn pracht, de ander zijn afschrikking. Niemand is perfect, en daardoor is eigenlijk iedereen zo mooi. Het is niet de perfecties die ons mooi maakt, maar het zijn in ieder geval wel de imperfecties die ons afmaken. En zo moeten we ook naar andere dingen kijken, de natuur bijvoorbeeld. Het is niet alleen de immense pracht die de natuur zo mooi maakt, maar het zijn wel de verschikkingen die de natuur brengt die het afmaken.