Wat bedoel je met “uitgerangeerde”? En wie precies allemaal?

Poek





Gezapige muzikanten die zelfs in 1985 al gedateerde rock- en popmuziek maakten. Om ze nou allemaal te benoemen, pak de poster van Live Aid erbij, haal er een handjevol artiesten vanaf en je hebt ze.

Ik kon me nauwelijks voorstellen dat je Paul McCartney, Queen, U2 en David Bowie bedoelde met uitgerangeerd in 1985, maar blijkbaar wel. Maar goed, je gaf sowieso al de indruk dat je feiten maar hinderlijk vindt voor je betoog.

Wat vind je van de muziek die erbij zit?

Niet mijn smaak.

Misschien kunnen we elkaar weer vinden als er housemuziek voorbij komt

80. Melt-Banana - Shield For Your Eyes, A Beast In The Well On Your Hand
van: Melt-Banana - Cell-Scape (2003)
https://i.imgur.com/JVo9CWk.jpeg
Life goals: een leuke baan, een leuke vriendin, lekker eten en Melt-banana weer eens live zien. Melt-Banana is love, Melt-Banana is life. Tijd dat ze weer naar Nederland komen.

Ben het topic niet vergeten! Ik ga snel weer verder.

79. Abandon - Somnabulistic
van: Abandon - In Reality We Suffer (2004)
https://i.imgur.com/gxBakaQ.jpeg
Waar wendyvortex als pittige punker op volle vaart haar album top-100 weet te vertellen, blijf ik ik bij nummer 79 hangen alsof ik een lethargische stoner ben die het niks meer uitmaakt. Niets is minder waar en ik wil echt vaker posten, maar toepasselijk wel bij dit logge nummer: stuwende sludgemetal van de zwaarste variant. Heftig, intens en zwaar emotioneel. De getergde pijnen die uitgekrijst worden klinken bijzonder persoonlijk, en blijken helaas een voorbode te zijn op een onfortuinlijke einde. Rest in peace Johan Carlzon, moge je ziel rust hebben gevonden.

78. Sons of Kemet - My Queen Is Harriet Tubman
van: Sons of Kemet - Your Queen Is a Reptile (2018)
https://i.imgur.com/ejWQrBP.jpeg
Ik geef het toe, veel Jazz luister ik niet. Af en toe wil ik wel eens de ECM/Noorse Jazz/Nils Petter Molvaer playlist opzetten op Spotify als ik in een herfstige bui ben, of als er sfeervolle muziek op kan, maar aangezien we de zomer naderen (hopelijk!) heb ik nu meer zin in Sons of Kemet. Heerlijk volle blazers, swingende actieve percussie en een helder doch vettig geluid om de vingers bij af te likken. Volgens mijn buurman moet ik aan echte jazzklassiekers gaan, maar die sprong heb ik nog niet durven wagen.

Dit is (hoewel ik over het algemeen niet van jazz hou) wel mijn smaak.

Same here. Klinkt erg lekker.
Alvast bedankt voor de tip WVTRVE!

My Queen Is WVTRVE!

Ah fijn, toch nog mensen die mijn top-100 volgen Dacht al dat ik het alleen voor mezelf deed haha.

77. The Untouchables - Tell Dem
van: The Untouchables – Mystic Revelations EP
https://i.imgur.com/ieNpd45.jpeg
Mijn favoriete duo uit België. Nog altijd gutted omdat ik ze heb moeten missen in de Waalhalla. Ik was te moe, maar echt wtf waar was mijn hoofd, ik had destijds gewoon moeten gaan natuurlijk, nu heb ik voor altijd spijt. De Waalhalla er helaas niet meer (althans, niet zoals vroeger), maar gelukkig gaat The Untouchables nog wel gewoon lekker door, met onlangs weer een nieuwe toffe EP op Samurai Music. Dubby drum 'n' bass infused tribal dub die te nerveus is om er lekker op te chillen en te donker is voor een zomerse buitenfeestje op het terras. Heerlijk!

76. DJ Luna C - Edge Of Madness (Sublove Remix)
van: Luna C – The Luna C Project
https://i.imgur.com/68j3DMH.jpeg
Wat zou ik graag teruggaan naar 1992 (of 1993 in dit geval) en de bloei van de UK breakbeat, happy hardcore en andere ravemuziek mee willen maken. Knal een goed geluidsysteem in een grote leegstaande loods, zet een paar leuke artiesten neer, deel wat xtc uit, geluidsvolume op 10 en bam, uren aan plezier.

Wel graag met de leeftijd van nu, want geboren in 1990 maakt dat mij te jong om daar iets van mee te krijgen. Voetballen op straat met de buurt, Commander Keen op de computer, de krant van mijn vader saboteren en met de Dinky Toys speelgoedauto's van mijn oom spelen, Bert en Ernie en Pluk van de Petteflet op de cassette en de vakantie naar Frankrijk, dat is waar ik als kind mee bezig was.

In 1992 was er ook nog de geboorte van mijn zus en de verhuizing omdat Utrecht te klein werd voor ons gezin, maar van echte muziek had ik nog geen weet. En om eerlijk te zijn: met Moffel en Piertje, Ernie en Bert, Pino en Meneer Aart, Sesamstraat, Pluk van de Petteflet, het jeugdjournaal en Jip en Janneke in de buurt had ik daar ook nog geen behoefte aan.

Laatst was ik op een leuk feestje in Nijmegen waarbij er voornamelijk drum 'n' bass werd gedraaid en in het kleine bijzaaltje was er UK rave. Na het zien van de hoofdartiest heb ik mij toch regelmatig verhuist om helemaal los te gaan op de happy breakbeats. Heerlijk om even af te wisselen tussen stijlen. Wat denk je? Van de in totaal (ruwe schatting) 80 mensen die er waren stonden er in dat kleine vrolijke zaaltje vier andere mensen....om gezellig met elkaar te babbelen. Geen dansmoves, niet door de zaal heen stuiteren als een lammetje in de wei maar maar stilstaand praten over matige zaken. Onbegrijpelijk.

Gelukkig dans ik er zelf echt niet minder om

Wat een heerlijke oldskool is dat Edge of Madness, toffe ontdekking.

Geen liefde voor The Untouchables?

Morgen komen er nog 2 rave classics aan!

Geen wonder dat niemand hier The Untouchables kent, er stond namelijk nog helemaal niks van ze op de site. Net even een massatoevoeging gedaan en de discografie is nu praktisch compleet:
The Untouchables (II) - MusicMeter.nl

Wel een vet nummer trouwens, dub / techno / drum & bass crossovers worden te weinig gemaakt.

Ik raad het eigenlijk aan om te beginnen met hun mixsets, door de continue flow van het materiaal wordt je helemaal in hun eigen wereld gezogen, en dat missen de albums wel een beetje.

(te vinden op hun Soundcloud)

75. Sound Corp - Toll
van: Spirit E.P. (1993)
https://i.imgur.com/Kz3Fglv.jpeg

We blijven in rave sferen, alhoewel boze tongen beweren dat dit nummer al veel te serieus en donker klinkt en daardoor niet meer tot de ongedwongen sfeer en magie van de originele UK Hardcore / Breakbeat sound behoort. De cheeseyness is eraf, de humor is omgeruild voor een hardere sound en waar blijven de catchy melodieën? Niet dat er geen humor in het nummer zit, maar het gevoel is anders, grimmiger, cynischer misschien. Drum 'n' bass heet het destijds nog niet, maar we zijn ook niet ver weg.

Hoewel Sound Corp vooral bekend is legendarische nummers als Dreamfinder en het duo Regen-Time en Regen Time Part II, die evenzeer heel tof zijn, is het voor mij Toll dat als geen ander nummer knalt en beukt waar ik niet zonder kleerscheuren uit weet te komen. En alhoewel beide genre's niet direct beïnvloed zijn door dit nummer hoor ik hier wel een blauwdruk in voor de latere Techstep en zelfs het bunkerbeuken van een aantal vuige Tekno platen.

Grappig genoeg zit er nagenoeg geen overlap van mensen die naar Tekno en naar Drum 'n' Bass luisteren. Tekno schijnt te schizofreen te zijn volgens de D'n'B adepten, Drum 'n' Bass te neurotisch voor de Tekno junkies. ffs

74. The Criminal Minds - The Criminal
van: The Criminal (1993)
https://i.imgur.com/uVRkAaR.jpeg

Dat saxofoonloopje op 1:44 is echt geweldig.

73. MC5 - Kick Out the Jams
van: MC5 - Kick Out the Jams (1969)
https://i.imgur.com/AlE1feZ.jpeg

Het zal niemand verbazen, maar ik heb niet zo heel veel met ouderwetse rockmuziek. The Velvet Underground, Iggy Pop & The Stooges, Blue Cheer en zelfs Black Sabbath, af en toe best wel lekkere riffjes, en zeker Black Sabbath heeft ook nog wel lekker drumwerk, maar verder kan ik er niet zoveel mee. Het allemaal net wat te braafjes ofzo.

Mötorhead gaat al de goede kant op, maar het is MC5 die al deze bands eruit blaast en mij blijk maakt. Vuig, wild, swingend, het schuurt tegen je oren aan en de drummer lijkt door zijn drumstel heen te willen slaan als een wilde caveman neanderthaler, heerlijk! Ze zetten alle voorgaande bands in hun onderbroek en geven een flinke klap tegen de ballen aan alsof ze in een totaal andere divisie spelen. Niet meer rockmuziek met nette kleren aan, of als een Iggy Pop een wilde podiumpresentatie geven maar alsnog gewoon songs speelt, maar balls to the wall beuken, schreeuwen en scheuren totdat we erbij neervallen.

Het zal nog wel even duren voordat deze gedrevenheid weer evenaart zal worden.. Punk voordat er punk was, maar dan met een snuifje soul en heroine in de aderen. Jammer van de korte bestaansduur, maar ja, die heroine hé, gevaarlijk spul.

Lange tijd gedacht dat dit ergens eind jaren '70 gemaakt was, uit de punkperiode. Vind ik nog steeds geen rare gedachte.

Zeker niet, ze waren de tijd ver vooruit met hun krachtige en nietsontziende sound!

72. Gunshot - Mind Of A Razor
van: Mind of a Razor 12" (1993)
https://i.imgur.com/HgPZZvt.jpeg

Zeker niet de enigste hip-hop groep in Engeland destijds (Blade, Hijack, Son of Noise, Demon Boys, London Posse, Hardnoise etc.), maar gevoelsmatig voor mij UK's tegenhanger van Public Enemy door hun militante logo's en duistere (promo) foto's. Echter gaat veel van de thematiek ging over een uitzichtloze toekomst, futurisme en somberheid die er in de Britse samenleving heerste en minder de hoopgevende / activistische 'Fight The Power boodschap' van Public Enemy. Het blijven uiteraard Britten.

Leuk weetje: de basgitarist van Napalm Death Shane Embury verzorgt hier de riffs. Jawel, een hip-hop/metal crossover, maar ver verwijderd van de flauwe nu-metal van de 2000's.

Helaas is UK hip-hop (en later Britcore) nooit heel succesvol geweest. Na een aantal goed bedoelde pogingen besloot de zwarte gemeenschap zich meer te richten op Jungle en dancehall en is hip-hop pas weer in de spotlight gekomen door de introductie van R&B in de UK Garage en de introductie van Grime. Wat nu weer aan het doodbloeden is.

Ken het niet, maar goeie crossover ja.

71. Ramleh - 1962
van: Ramleh - 31/5/1962 ‎– 1982 (1982) en Ramleh - Awake! (1985)
https://i.imgur.com/DSJmZAI.jpeg

Weet niet per se of ik dit Ramlehs beste of gewoon een heel goed nummer vind, maar ik ga vanavond niet die fucking Awake set afluisteren om vervolgens alsnog te twijfelen over welk nummer nou het beste is. Daarnaast is dit ook gewoon een geweldig nummer uit de beginperiode van Ramleh. Manisch noise met een psychedelisch randje. Totale gekte van een stel edgy tieners (dat sowieso) of totale vrijheid in geluidsbeleving? Aan u de keuze.

70. The Panacea - Panik Orchestra
van: Panacea - Underground Superstardom (2002)
https://i.imgur.com/AI0sljB.jpeg

De drum 'n bass badboy uit Duitsland. Tegenwoordig wordt hij aardig voorbij geclasht door beter en vooral donkerder producerende genre-genoten, maar vroeger toch wel een grote naam vanwege zijn eigenzinnige aanpak en natuurlijk door z'n blinkende tanden en theatrale gedrag.

Alhoewel ik zelf niet zo'n fan ben van z'n aandachtshoererij heeft hij een flink aantal toffe klassiekers uit z'n mouw geschud waaronder Twisted Designz, Underground Stardom en Low-Profile Darkness. Geen fan van de persoon zelf, maar produceren kon hij zeker wel!

Na 2010 is het helaas allemaal misgegaan. Ik was fan en kon niet wachten om 'm zijn klassiekers te zien draaien, maar toen ik hem op een van de Deep Cutz avonden zag was het vooral oersaaie crossbreed die de klok sloeg. Dat was toch wel even slikken, een flinke ontluistering. Wat een teleurstelling. Was verder een errruuuug leuk feestje, maar vooral vanwege Lady Lite & Mary Jane, Addergebroed en Sperzieb00n en niet The Panacea.

Desondanks de teleurstelling, klassiekers blijven klassiekers, en Panik Orchestra zal voor altijd een moddervet nummer blijven met z'n toffe opbouw, ik-krijg-er-nooit-genoeg-van Whitney Houston vocalen, scherpe rave stabs en knallende breaks. Heerlijk hoe de breaks er na de intro erin knallen. Als ik even oud als Biden wordt blijf ik het waarschijnlijk vet vinden.

69. J-Shadow - Beneath The Undertow
van: The End Of All Physical Form (2023)
https://i.imgur.com/oiAxyns.jpeg

Mijn ontdekking van 2023. Zelfs als doorgewinterde muzieknerd hoor je nog wel eens iets dat je compleet verrast..Muziek waar je nog echt moeite voor moet doen. Zelfs al hoor ik dat het heel tof is, het lukt me nog niet helemaal om de muziek van J-Shadow te plaatsen. In het Britse vak bij drums en de bass, maar dan met een geheel eigenzinnige sound.

68. Marhaug | Asheim - Bordunal
van: Marhaug / Asheim - Grand Mutation (2007)
https://i.imgur.com/FT5PhAs.jpeg

Alhoewel Marhaug vooral bekend en geliefd is om zijn brute noise (en flink wat klassiekers op zijn naam heeft staan welke allemaal geweldig zijn: All Music At Once !, The Quiet North !!, The Great Silence !!!, White Inferno !!!!) kies ik hier voor het geweldige drones van Grand Mutation opgenomen in de Domkirke van Oslo. Orgeldrones. Majestueuzer kan welhaast niet. Wat een overdonderende pracht!