Ja nou, als ik straks zelf nog maar wat nieuws te melden heb...

Maar ongetwijfeld ook veel moois wél tegengekomen wat je gemist zou hebben als je niet je eigen pad had gekozen.

Absoluut, qua symfo is de put straks wel leeg.

Zo zie ik het zelf ook graag.

89. Tears for Fears

https://i.discogs.com/yUJLd1jxQKtupplhtfdhv5wfMfNE5NJ00LVTr5gLMhM/rs:fit/g:sm/q:90/h:558/w:522/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTE5ODE0/LTE1MzkxOTUzODAt/NDM3Ny5qcGVn.jpeg

Sorry, lieve vrienden dat deze fantastische band nu al aan bod komt. Dé band die zowel proggo's, popliefhebbers, new wavers, goths, vleermuizen, rockers, metalheads en hiphop-liefhebbers goed vinden. Ik kan bijna geen band bedenken die in alle lagen van de bevolking goed gevonden wordt. Sterker nog, drie van de vier reeds gepubliceerde lijsten heeft deze band)

Is het de quasi-arenarock van 'Shout', de borderline soul van 'Woman in Chains', middle-of-the-road 'Everybody Wants to Rule the World', the post-apocalyptische newwave-epic 'Mad World', ik heb nog nooit iemand iets slechts horen zeggen over deze band, waarvan de output niet eens zo enorm is.

Ik leerde band kennen omdat ik rond 1998/1999 in een broodjeszaak werkte. Na mijn HAVO wist ik niet wat ik moest doen, en solliciteerde ik op alles wat ik tegenkwam. Ik werkte in een gokhal, sjouwen bij het Nationaal Toneel, een broodjeszaak, noem maar op, tot ik tegen 1999 in het archief kwam te werken (mijn roeping!). Bij de broodjeszaak stond een cd-wisselaar de hele dag te draaien met daarin een vijftal cd's met allemaal pop- en rockclassics. Zo hoorde ik 'Woman in Chains' welke ik geweldig vond.

Ik kwam erachter dat dat Tears for Fears was, en ik bedacht mijzelf "die ken ik toch". En jawel ik kende 'Seeds of Love' en 'Shout'. Ik had deze beiden weleens op tv gezien, maar mijn moeder vond het vreselijke muziek. Zij vond veel muziek op tv vreselijk, dus we keken eigenlijk nooit muziek op tv. Maar deze twee songs hadden dus wel grote indruk op mij gemaakt als pre-tiener. Sterker nog, ik kan op 'We Are the World' nagenoeg geen enkele liedjes uit de jaren '80 herinneren.

Enfin, ik kocht de cd's 'Songs from the Big Chair' en 'Seeds of Love' en als liefhebber van uitgesponnen pop en progressieve rock spraken de cd's me enorm aan, en ik draaide ze letterlijk stuk. Inmiddels was de walkman vervangen door een discman, dus ik liep altijd met een schoudertas met minstens 20 cd's erin (inclusief jewelcase, want ik wilde de cd-boekjes wel bij me hebben). Mensen vonden me maar raar met zo'n zware tas. Maar ik vond muziek leuker dan mensen, dus dat kwam wel goed.

Later (kan ik me herinneren) toen ik een jaar of 26 was, en in Rijswijk woonde, kocht ik een (veel te dure) platenzaak de twee cd's die ná het vertrek van Curt Smith waren gemaakt: 'Elemental' en 'Raoul and the Kings of Spain', welke ik ook geweldig vond. Een beetje meer alternative rock, maar ik vond vooral de stem van Roland zo sterk en gevoelig. Het was ook de periode dat ik me helemaal had overgegeven aan Hogarth-era Marillion, dus dat paste allemaal wel goed samen.

Ik vond die mid-nineties sound stiekem wel erg mooi. Maar ik heb echt totaal geen verstand van die muziekperiode, ik ken alleen Marillion, Tears for Fears en recentelijk Aimee Mann. Maar als ik weleens een liedje uit die tijd hoor (bijvoorbeeld 'Iris' van Goo Goo Dolls) dan merk ik wel dat ik veel muziekkennis mis. Maar ja, je kunt ook weer niet alles kennen. In elk geval hadden de nineties best een mooie, warme sound.

Eigenlijk ben ik mijn interesse in de band wel kwijtgeraakt omdat ik het gewoon teveel gedraaid heb. Zo enorm veel heeft de band muzikaal niet te bieden. Het is en blijft een popband. Vooral ook omdat de reunie-platen mij erg tegenvielen. Een band die veel voor mij betekende in goede en slechte tijden, een band waar ik luidkeels meezong op de fiets (ik zing mee op de fiets), en waar ik de teksten zelfs enigszins begrijp.

Er was een periode dat ik heel veel naar moderne progressive rock luisterde: RPWL, Blackfield, Porcupine Tree, Pineapple Thief, Sylvan, en ik heb altijd het idee gehad dat deze bands ook goed naar Tears for Fears hebben geluisterd. Want zij waren (voor mij) wel de meesters van de goede popsong.

Soms zet ik het nog wel eens op (en dan vooral 'Seeds of Love' die in al zijn gelicktheid muzikaal het interessants is), maar ik word nu wel snel moe van de stem van Roland. Ik houd toch meer van instrumentale muziek. Maar als ik mee wel zingen met iets, dan is Tears for Fears zeker een goede.

Mijn lievelingsnummers (die ik van voor naar achter kan meezingen) zijn:

Famous Last Words (prachtig hoe het opbouwt naar het middenstuk):



Tears Roll Down (bijna progrock met de combinatie van 7/8 en 8/8 maatsoorten, een erg knappe song):



Goodnight Song (zo'n typische mid-nineties romantische pop-rock-song. Let op bassiste van David Bowie die mee speelt.)

Zo bedoelde ik het ook weer niet

Tears for Fears is wel de derde zekere match op rij.

Ja, zo leer je ook nooit iets nieuws kennen. Maar ik heb wel over een half uur een aangename verrassing in petto. Ook voor vigil en Brunniepoo en Tony, dat weet ik zeker. Let op je tellen.

Zowel Tears For Fears als Eloy had ik hoger op je lijst verwacht. Maar er komt ongetwijfeld nog veel meer moois aan. De progmetal van VandenPlas en Threshold is mij nagenoeg volledig onbekend en spreekt mij bij eerste beluistering ook niet direct aan.
Eloy ken ik pas een jaar of vijf, iets langer misschien. Ik heb er inmiddels een handvol CD's van, maar tot dik in het nieuwe millennium had ik nog nooit van ze gehoord. Ik sluit zelfs niet uit dat ik ze op het spoor ben gekomen door jouw aanbevelingen, maar dat weet ik niet zeker.

Niettemin een heel gevarieerde lijst, maar dat had ik ook wel verwacht. Mijn smaak is ook heel breed, maar in tegenstelling tot Mssr Renard heb ik niet zozeer periodes waarin ik me in een bepaalde stijl of genre stort en even genoeg heb van stijlen waar ik voorheen zo van hield. Ik laat me meestal inspireren door het moment: waar ben ik juist nú voor in de stemming. Dat kan dus het ene moment een prog-album zijn en een paar uur later een discoplaat.
Platen waar ik mee opgroeide, blijven me doorgaans dierbaar en die komen om de zoveel tijd - er kan best een paar jaar tussen zitten - weer op de draaitafel of in de CD-speler. Eigenlijk alle albums van Tears For Fears behoren daar in elk geval toe.

Ik vind het wel mooi dat je die forse smaak- en stijlverschillen uitlegt aan de hand van periodes uit je leven waarin bepaalde muziek je tot steun was. Je hebt een bewogen leven achter de rug, zo te lezen, en kampt nog steeds met bepaalde issues, maar dat maakt de verhalen over je top-100 juist zo persoonlijk. Mooi om te lezen, en dat het soms lange lappen tekst zijn, vind ik geen probleem (ik kan er soms ook zelf wat van ).

Wat anderen schrijven benadruk ik ook: overweeg vooral zelf hoe ver je daarin wilt gaan en waar je je goed en veilig bij blijft voelen. Die grens moet je echt zelf afbakenen, maar vooralsnog leer ik je steeds meer kennen als een echt mens van vlees en bloed. En dat is bijzonder genoeg, als je bedenkt dat we uitsluitend via een sociaal medium communiceren.

O ja, en voel je niet verplicht om er een haastklus van te maken. Af en toe een rustpauze inlassen is helemaal niet erg.

88. Erik Truffaz

https://i.discogs.com/PyERRrKyqtqg_-biVx1fI96RA6ltWRZwq4K0tTqG4So/rs:fit/g:sm/q:90/h:314/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTEyNjMx/LTE2NjY3MzA0NTIt/NDkxOS5qcGVn.jpeg

De eerste jazz-artiest in de lijst (meer zullen volgen) en wat voor één. Truffaz hield altijd heel goed in de gaten welke kanten de moderne muziek opging, en verwerkte dit in zijn muziek: hiphop, acidjazz, nu-jazz, drum&bass, future jazz, jazzpop, jazztronica en gewoon post- en nubop.

Dat maakt dat het oeuvre van de Fransman erg divers maakt, en ook dat niet elke plaat mij direct aanspreekt. De samenwerkingen van Truffaz en legio, zo werkte hij samen met Rokia Traoré, Nya, Sophie Hunger, Murcof, etc. Het trompetspel van Truffaz is erg relaxed (ala Miles Davis) en de beste man is meer befaamd om het neerzetten van een goede sfeer dan virtuoo spel en intense improvisaties. Altijd omringd door talent is de muziek altijd vooruitstrevend en zoekt Erik nieuwe paden en horizonten.

Ik kwam Truffaz op het spoor via een Nederlands jazzmagazine (waar een gratis cd bij zat). Dit magazine behandelde jazz, wereldmuziek, en dat soort dingen. Volgens mij heette het Jazzism, maar ik weet het niet zeker. Qua datering zitten we inmiddels ergens richting 2003 of 2004.

Enfin, ik kocht 'The Mask' en 'Bending Corners', waar een bonte mengeling van postbop, jazzrock, acoustic D&B, hiphop en future jazz. Deze moderne jazzfusion-stijl sprak mij enorm aan in een tijd waarin ik veel bezig was met acid jazz, triphop, hip -hop en andere urban stijlen. Ik raakte de muziek en de artiest even uit het oog, toen ik me weer wat meer ging bezighouden met de rockgenres, maar altijd had ik wel eens een luistermomentje met hem.

Van zijn latere (recentere) platen vind ik 'Doni Doni' uit 2016 ijzersterk en kan ik van harte aanbevelen. Rokia Traoré werkt hier aan mee, en tilt deze plaat naar een ongekende hoogte. Een andere plaat die ik wel bijzonder vind is 'Lune Rouge' uit 2019 waar de geweldige Sophie Hunger aan meewerkt.

Erik staat zo laag in de lijst, omdat ik andere ariesten in zijn vakgebied hoger waardeer, dus er is verder niets mis met deze man en zijn muziek. Dit is jazz voor de mensen die van sfeer en melancholie houden en niet gek willen worden van intens gesoleer en eindeloze improvisaties. Ik deel wat filmpjes en jullie mogen zelf oordelen.

Erik Truffaz Quartet met Nya - Yuri's Choice (luister naar de referenties naar d&b helden Roni Size en Alex Reece, en dan die breakdown met die funky drums en basslicks, krankzinnig goed)



Erik Truffaz met Sophie Hunger - Let Me Go (live, maar wel bijgeknipt helaas)



Erik Truffaz met de wonderschone Rokia Traoré - Dijiki'n (er is geen goede livevideo beschikbaar dus maar even zo)

Mssr RenardIs inderdaad een interessante en met name veelkleurige muziekmaker, die zich in diverse ‘stijlen’ en samenwerkingen beweegt.. Op zijn laatste album :clap! komt dat ook goed naar voren. Speelt 11 juli op het jazzfestival in Gent.

De laatste platen moet ik nog tot me nemen. Maar dat zit met Truffaz vaak wel goed, al vind ik hem wel typische herfst-artiest.

Wat gaaf dat Gent een jazzfestival heeft. Wel heel ver weg en waarschijnlijk heel druk. Ga jij?

87. Magnum

https://i.discogs.com/_N8cgt7cROznqudlkLh3PXriHzg51_c6IzAcPlWHrB4/rs:fit/g:sm/q:90/h:418/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTIzNDE3/Ni0xNDYzODYwNDA5/LTMwOTYuanBlZw.jpeg

Magnum vind ik nou zo'n sympathieke band. Geleid door gitarist Tony Clarkin (rest in peace) en zanger Bob Catley. Clarkin was het muzikale genie achter de band en schreef alle teksten; van fantasie/dungeons and dragons tot politiek en zelfs liefdesliedjes. Magnum had altijd de wind tegen. Ze gingen tegen alle stromingen in, waren niet metal genoeg voor de NWOBHM, niet progressief genoeg voor de NeoProg, niet knap genoeg voor de Glam Metal en niet rauw genoeg voor de Grunge.

Wat ze ook probeerden, het wilde maar niet. De platenlabels wilden overigens ook niet, en echt veel steun heeft de band nooit gehad. Alleen SPV steunde de band volop, maar dat was ná de reunie in het nieuwe milleniuem. Héél even wilde het wel en dat was met 'Vigilante' en 'Wings of Heaven', vooral die tweede was de perfecte AOR-plaat in een periode dat AOR best populair was. Het was ook in deze periode dat de band veel Top 40-hits had (1986-1990), daarna was de koek al snel op en rond 1995 stopte de band voorlopig.

Ik ontdekte de band al redelijk vroeg in mijn leven. De Muziekbibliotheek verkocht al haar lp's voor een schijntje en ik kwam thuis met Mirador en Goodnight L.A. toen ik een jaartje of 15 was. Het paste helemaal bij Rush, Saga en Asia wat ik ook in huis had. Een soort kruising tussen melodieuze hardrock, poprock en progressive rock. Virtuoos was de band niet, maar Clarkin had wel erg pakkende melodiëen en hooklines, daarbij was Catley een erg sterke en krachtige vocalist.

Mijn favoriete plaat was heel lang 'Goodnight L.A.', maar de plaat die ik het meeste draaide was 'The Last Dance'. Het was een liveplaat die samenging met het opheffen van de band, en hier staan wat mij betreft de beste versies van al hun songs op. De energie, de sound, de arrangementen van oud materiaal, ik vond het heerlijk, en draaide het echt veel.

Ik denk dat rond 1995 ik ook echt definitief overstapt op cd's in plaats van lp's, omdat ik ook wat meer naar moderne muziek ging luisteren. Nou ja modern, nieuwe albums kwamen gewoon niet uit op lp, dus je had weinig keuze. Ik was toen nog schoonmaker in de ochtend- en avonduren, naast mijn school, dus had veel tijd om dit te draaien. Mijn herinnering zegt me dat ik ook veel Threshold en IQ draaide in die tijd.

Ik heb de band nooit live gezien. Ik volgde ze nog wel ná hun reunie, maar het werd me allemaal een beetje teveel van hetzelfde. Ik ben dan ook geen fan, maar liefhebber, en dan met name van hun periode 1985-1995. Met name 'Wings of Heaven' en 'Goodnigh L.A.' draai ik nog vaak en graag.

Mjin favoriete songs zijn:

Need a Lot of Love (geweldige tekst, veel power en een goede tekst, geweldig gezongen ook) nb: hier krijg ik nou kippenvel van.




Het magistrale 'Don't Wake the Lion', Magnum's progressive rock-epic.



'Only a Memory', gewoon een studioversie (voor de nerds: Michael Sadler en Jim Crichton van Saga werkte ook mee aan de plaat Goodnight LA, maar het is goed luisteren naar de backing vocals om Mike er uit te pikken)

Kijk, dat was welkom: een jazz-artiest. Nooit van gehoord, Erik Truffaz (ik houd wel van jazz, maar ben geen kenner), maar wat een fijne toeteraar is dat zeg. Heel toffe ontdekking. Eerst wat "losse" nummers opgezocht en nu met veel genoegen aan het luisteren naar de door jou aanbevolen LP Doni Doni.

Tears For Fears ken ik wel, en is voor mij eeuwig verbonden aan Shout, dat ik meteen meezong (ik was toen 5, dus wat ik zong wist ik vast niet). Veel verder in het oeuvre ben ik echter nooit gekomen.

86. The Atomic Bitchwax
https://f4.bcbits.com/img/0021402152_10.jpg

Een band die waarschijnlijk niemand, die dit topic volgt, kent. The Atomic Bithwax is de band die Ed Mundell oprichtte toen hij Monster Magnet verliet, samen met Chris Kosnik en drummer Keith Ackerman. De muziek is een mix van snoeiharde rock, progressieve rock, psychedelische rock en spacerock. Harder en rauwer dan Monster Magnet en meer gericht op de powertrio's van begin jaren zeventig (Blind Faith, Mountain, etc.) gemixt met invloeden van Pink Floyd en Hawkwind.

De eerste platen van de band bevatten een hoog jam-gehalte maar de latere platen zouden wat kortere songs bevatten en zich meer richten op heavy rock, ook al bracht de band in 2011 nog een album uit met 1 nummer van 42 minuten (hoe progrock wil je het hebben?). Het is een band die meer gitaarriffs, -licks, tempowisselingen en drumfills in één nummer stopt dan sommige bands op een heel album hebben. Ik kan me voorstellen dat het vermoeiend is, maar mij geeft het energie en ik word erg erg blij van.

Ik ontdekte de band in mijn spacerock/stonerrock-periode van 2009 en verder. Dat was best een fikse periode, want ik had voor mijn gevoel echt een totaal nieuw niche voor mijzelf, waar ik helemaal wild van was. Ik had toen ook voor het eerst een groepje vrienden (nou ja, twee) en ging zelfs naar concerten. Ik heb ook The Atomic Bitchwas live gezien in de Baroeg in Rotterdam, en had de fles whiskey van drummer Bob Pantella per ongeluk gestolen (niet teruggegeven, toen we backstage stonden te drinken).

Later bij een concert in De Melkweg in Amsterdam bij Monster Magnet (wat ik overigens veel te druk en te intens vond) kon ik mijn excuses aanbieden, want Bob is ook de drummer van Monster Magnet. Hij vond het helemaal niet erg, maar herinnerde mij nog wel, als 'the guy that stole his bottle of Jack Daniels'.

Nou ja, ik kwam er toen wel achter dat kleine concerten in kleine clubs ik wel okay vond (zoals De Baroeg of kraakpanden), maar grote clubs als Melkweg, dat was teveel voor mij. Toch handig om te weten.

The Atomic Bitchwax heeft een bepaalde energie, rauwheid en puurheid die me erg aanspreekt. Het heeft iets weg van punkrock maar dan met veel blues en pysch erin vermengd. Ik zet het nog geregeld op, maar mij zal je niet snel meer bij een concert van zo'n soort band zien. De beste introductie tot de band is hun eerste plaat: Atomic Bitchwax (1999)

Ook erg goed (en nog onbekender) is het zijproject van Chris Kosnik genoemd Black Nasa, wat de sound van Bachman Turner Overdrive en Steppenwolf mengt met progressive rock tot een heftig geheel. Erg fijn, en dat kent ook niemand. Dus vandaar even reclame maken. De eerste plaat ( Black Nasa (2002) ) is erg de moeite waard.

Hier wat muziekvideo's om zelf een oordeel te vellen. Het volume schijn je op 11 te moeten te zetten bij dit soort muziek:

De meer op-gerichte kant van de band (hier hoor je ook wat Monster Magnet-invloeden), maar de riffs blijven heavy rock:



Hier een video uit een 'harde' beginperiode met meestergitarist Ed Mundell. No nonsense heavy rock:



Hier voor de liefhebbers van spacerock en progressive rock, een jam/epic van 10 minuten lang:



Hier een nummer van de band Black Nasa (van bassist Chris Kosnik samen met fantastich slidegitaarspel van gitarist Stuart Hubbelfield:



Voor de liefhebbers van progressive rock, de band heeft ook een ontzettend mooie spacerock-epic:

TEARS FOR FEARS / Ja, ook bij mij stonden ze in de lijst. Een duo dat het typische 80's popband niveau toch een beetje ontstijgt, vind ik. Orzabal ging inderdaad solo verder in de jaren '90 maar zijn pad heb ik niet meer gevolgd. Hun laatste album leek me de moeite waard, maar tot aanschaf is het nog niet gekomen. Bij de DVD Scenes From The Big Chair (een docu bij het gelijknamige hitalbum) zit een extra schijfje met een live concert uit 1989 waar al hun 80's hits de revue passeren. Omringd door een geweldige live band die de muziek van Roland en Chris terecht boven de middelmaat uittilt. Een absolute aanrader.

En Magnum lust ik ook wel: liefst met een laagje karamel tussen het vanille ijs en de chocoladen korst.

85. Erykah Badu

https://i.discogs.com/eg9wzIIujCELBm8uB2nRb9F2d4dMUcNYxTgvq8i8E_8/rs:fit/g:sm/q:90/h:599/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTEwOTk1/LTE0NTM5ODc3NTYt/MzA5MS5qcGVn.jpeg

Erykah ontdekte ik pas in het nieuwe millenium, toen ik wat meer bezig was met hiphop, r&b en aanverwante stijlen. Ik luisterde veel naar The Roots, Erykah, India.Arie, Common, Soulive, Talbib Kweli, noem maar op. Er was toen ook een golf van goede muziek binnen de conscious rap, aangevoerd door Soulquarians en The Roots. Iedereen speelde ook op elkaars platen mee, en er was een kruisbestuiving van funk, rap, soul, r&b, jazz en blues. Een prachtige tijd om dit soort muziek te ontdekken. We spreken hier van de periode 2002-2007, maar ook daarna zet ik nog vaak dit soort muziek op. Juist omdat het zo tijdloos is.

Rond 2006/2007 zat ik zelf ook in een funk/rap-groep (als drummer uiteraard). Dat soort gigs waren zoveel rustiger en relaxter dan een gig met een rockband. Ik zou zo weer back-updrummer worden van een rap- of soulartiest. Maar ik vind moderne rap niet zo goed als die meer oldskool-sound.

'Mama's Gun' was de eerste plaat die ik van haar ontdekte en deze blies me over. Een plaat die de jaren 90 en de jaren 50, 60 en 70 verbond, met een bonte mix van rock, pop, r&b, funk, fusion en soul. Voor een liefhebber van jam-muziek was deze plaat ook recht in mijn straatje. Haar strijdvaardigheid en hele persona spraken mij ook aan. Haar talent om zowel hiphop als jazz- en soul-publiek aan te spreken is bijna onge-evenaard. Daarbij vond/vind ik haar een prachtige vrouw, maar dat telt niet mee voor deze top-100.

Deze plaat werd opgevolgd door het eveneens hoogstaande 'Worldwide Underground' waar nog meer de focus op improvisatie lag en waarschijnlijk daarom wat minder populair is. Ik vind zelf haar 'New Amerykah'-platen wat minder makkelijk en die draai ik ook nagenoeg nooit.

Maar 'Mama's Gun' en 'Worldwide Underground' des te meer, ook omdat ik ze tijdloos vind. Een aantal muzikanten die met Erykah samenwerkten komen nog wat hoger in de lijst voor, dus wees voorbereid.

Hier spreekt Erykah zich uit tegen de gangsta-rap en is een ode aan de hiphop die niet over geweld en vrouwonvriendelijkheid gaat. Een prachtige en tijdloze track.



In deze song hoor je duidelijk ook die Billy Holiday-invloeden:



En nog één die de late jaren-70 jazzfunk emuleert. Kippenvel krijg ik bij deze song:

Potver mijn grote kleine vriend heeft een flink tempo te pakken!

Eloy:
Bij een verder niet bij name te noemen cd-winkel hebben ze een hele tijd het meeste van hun (geremasterde) albums voor onder de 5 euro te koop gehad en daardoor heb ik nu een album of 12 in de kast staan. Zeg een beetje het werk tot 1985. Daar zitten zeer aardige albums bij maar ook wat minder werk en het accent, tja daar moet je aan wennen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het nauwelijks meer draai. Planets, Power and the Passion en Metromania zijn mijn grootste favorieten waarbij laatst genoemde dan nog wel eens in de cd-lade beland.

Tears for Fears:
Die staat in mijn lijst op een zeer nette (hogere) positie dus van daaruit is het makkelijk concluderen dat Ik een fan ben. Uiteraard van de 1ste drie maar ook het Raoul and the Kings of Spain album en hun prima laatste worp. Verder ook nog een kleine shout out naar het solo-album Raoul and the Kings of Spain uit 2001.

Erik Truffaz:
De naam ken ik, de bijbehorende muziek niet. Ik weet dat hij fan is van JM Jarre maar dat is misschien wel elke Fransman.

Ik vermoedde dat niet iedereen alles kende en wilde even richting de meer bekende artiesten. Maar nog (geen) reactie mogen ontvangen op de geweldig Badu. Maar ik weet zeker dat dat nog wel gaat gebeuren.

Truffaz zou je zeker eens moeten proberen. Klik dat liedje met Sophie Hunger maar eens aan.

Magnum:
Dat is opzich wel een band die me zou kunnen liggen al denk ik van wat ik van ze ken dat ze iets te "log" voor mij zijn. Maar met een titel als Vigilante moet ik ze denk toch nog maar een (echte) kans geven.

The Atomic Bitchwax
Een band die me helemaal niets zegt, ook wel eens leuk! Monster Magnet uiteraard dan weer wel maar dan ook met mate. Stonerrock is dan ook niet helemaal mijn ding. Kyuss kan ik wel waarderen, het hitalbum van Queens of the Stone Age ook wel en mag je Psychotic Waltz daar onder rekenen dan die zeker ook. Verder wel liefde voor Cream/Blind Faith en de meeste Spacerock maar ik denk dat deze kelk maar even aan mij voorbij gaat.

Erykah Badu
Een naam die ik niet had verwacht en daarom leuk is om tegen te komen. Interessante tante al kom ik niet verder dan het hitalbum en de nodige singles. Daar zal ik eens wat meer in gaan duiken (zonder daar een datum op te plakken)

Tevens geproduceerd door Roger Taylor en David Richards met wat achtergrondzang van Roger, dus lijkt mij wel, dat jij die tenminste een kans moet geven.

84. Goldie

Goldie, wat mij betreft één van de meester van de jungle en drum&bass. Ik was van plan meer drum&bass-artiesten in de lijst op te nemen, maar 100 artiesten vond ik al te weinig om iedereen een plekje te geven.

Ik vind Goldie's 'Timeless' zelf een tijdloze plaat, al is veel van het werk dat hij later maakte van inferieure kwaliteit (hij werkte nog samen met David Bowie op 'Saturn's Return'.) Ik kan de plaat 'Timeless (1995)' van harte aanbevelen.

De officiële muziekvideo van het nummer 'Inner City Life' wat een onderdeel is van de 20 minuten durende d&B-epic 'Timeless'.

Mensen. Ik merk dat helemaal niet iets is voor mij. Het kost me heel veel tijd en energie, en ik merk dat ik erg weinig tot geen plezier aan beleef. Ik dacht in het begin dat ik het leuk zou vinden, maar het is meer iets voor een dagboek dan voor een muziekwebsite. Om dit nog een paar maanden vol te houden, is teveel. Ik draag het dan ook graag over aan de volgende deelnemer.

Mochten mensen nog geïnteresseerd zijn in de hele lijst, dan wil ik die wel posten.

Mijn verlate twee cent over Magnum:

Ergens redelijk vroeg in mijn carrière als progrecensent kreeg ik een promo van de laatste cd van Bob Catley, "bekend als de zanger van Magnum". Ik had van beiden nog nooit gehoord en met de mij toen nog kenmerkende ijver downloadde ik alles van zowel band als zanger. Het solowerk was geen blijvertje; het bandwerk ging in eerste instantie ook wat langs me heen, maar een voorzichtig positieve indruk was gevestigd.

Enige herbeluistering resulteerde op zeker moment in de aanschaf van On a Storyteller's Night, het AOR-album uit 1985 dat ik nog steeds als hoogtepunt van de band beschouw. Er staat nog een en ander in de kast (o.m. Vigilante, Wings of Heaven en ik geloof The Eleventh Hour ook nog)... ik kan er doorgaans best naar luisteren, maar heb wel de indruk dat als de inmiddels 23 (!) studioalbums uit progressie geboren moesten zijn, dat niet echt gelukt is.

Mijn lijst zal de verder best sympathieke band niet halen, dus dit moet mijn oordeel maar zijn.

Jammer, maar ik snap het wel. Het vooruitzicht dat je er weken aan vast zit en dat het een enorme klus is hield mij ook tegen om mij er voor op te geven. Ik ben wel benieuwd naar je complete lijst!

Plek , Bandnaam → Beste album

01 . Jethro Tull (+ solo) → Thick as a Brick
02 . Allman Brothers Band → Brothers and Sisters
03 . Queen (+ solo) → Queen II
04 . Barclay James Harvest (+ solo) → Once Again
05 . Gov't Mule → Life Before Insanity
06 . Camel → Snow Goose
07 . Moody Blues (+ solo) → Seventh Sojourn
08 . Lynyrd Skynyrd (+ solo) → Pro(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)
09 . Soft Machine (+ solo) → Fifth
10 . Gentle Giant → Free Hand
11 . Eric Dolphy → Out There
12 . Caravan (+ solo) → In the Land of Grey and Pink
13 . Uriah Heep (+ solo) → Salisbury
14 . Al Stewart → Modern Times
15 . Outlaws (+ solo) → Diablo Canyon
16 . Wayne Shorter → The All Seeing Eye
17 . Kraan → Wintrup
18 . Wishbone Ash → There's the Rub
19 . Gregg Allman → Laid Back
20 . John Coltrane → Crescent
21 . Humble Pie → Humble Pie
22 . Freddie Hubbard → The Artistry Of
23 . Tedeschi Trucks Band (+ solo) → Made Up Mind
24 . Marillion → Clutching at Straws
25 . Uzva → Uoma
26 . Nucleus (+ Ian Carr) → Solar Plexus
27 . Hawkwind (+ solo) → Levitation
28 . Woody Shaw → Lotus Flower
29 . Volker Kriegel → Inside: Missing Link
30 . Hatfield and the North (+ National Health) → Hatfield and the North
31 . Dexter Gordon → One Flight Up
32 . Clifford Jordan → Glass Bead Games
33 . Yusef Lateef → Eastern Sounds
34 . King Crimson → Discipline
35 . Supersister → Pudding en Gisteren
36 . Art Blakey & The Jazzmessengers → Free For All
37 . 38 Special → Resolution
38 . Pekka Pohjola → Harakka Bialoipokku
39 . Max Roach → We Insist! Max Roach's Freedom Now Suite
40 . Peter Frampton → Premonition
41 . Fish → Vigil in a Wilderness of Mirrors
42 . Bill Bruford (+ Yes en dergelijke) → One of a Kind
43 . Herbie Hancock → Empyrean Isles
44 . Oregon → Roots in the Sky
45 . Jukka Tolonen → Summer Games
46 . Arthur Blythe → Basic Blythe
47 . Harmonium → Les Cinq Saisons
48 . Renee Rosnes → Written in the Rocks
49 . Matthias Eick → Midwest
50 . Groove Collective → We the People
51 . Chip Wickham → Blue to Red
52 . Cressida → Cressisa
53 . Kamchatka → The Search Goes On
54 . Melissa Aldana → Visions
55 . Brooklyn Funk Essentials → In the Buzzbag
56 . The Fixx → Reach the Beach
57 . Mike Oldfield → Hergest Ridge
58 . Muriel Grossman → Union
59 . Saga (+ solo) → Behaviour
60 . Ozric Tentacles → Waterfall Cities
61 . Mammal Hands → Shadow Work
62 . Agusa → En Annan Värld
63 . Graham Collier Music → Portraits
64 . Renaissance → Ashes are Burning
65 . Marshall Tucker Band → A New Life
66 . Hidria Spacefolk → Symbiosis
67 . Roy Hargrove → Habana
68 . Chico Hamilton → Passin' Thru
69 . My Brightest Diamond → A Thousand Shark's Teeth
70 . Salif Keita → Moffou
71 . Ott → Fairchildren
72 . Aimee Mann → Bachelor No. 2 or, The Last Remains of the Dodo
73 . Twelfth Night → Live and Let Live
74 . Entheogenic → Dreamtime Physics
75 . Rokia Traoré → Bowmboï
76 . GoGo Penguin → Man Made Object
77 . 4Hero → Two Pages
78 . Savatage → Edge of Thorns
79 . Thunder → Behind Closed Doors
80 . Screamin' Cheetah Wheelies → Magnolia
81 . Emil Bradqvist Trio → Falling Crystals
82 . IQ → Subterranea
83 . Common → Like Water for Chocolate
84 . Goldie → Timeless
85 . Erykah Badu → Mama's Gun
86 . The Atomic Bitchwax → Atomic Bitchwax II
87 . Magnum → Wings of Heaven
88 . Erik Truffaz → Doni Doni
89 . Tears for Fears → Seeds of Love
90 . Eloy → Time to Turn
91 . Asia → Arena
92 . Threshold → Clone
93 . Rupert Hine → Wildest Wish to Fly
94 . Vanden Plas → The God Thing
95 . Great White → Psycho City
96 . Sky → Sky
97 . Omega → 200 Years after the Last War
98 . Triumph → Never Surrender
99 . Alphaville → The Breathtaking Blue
100 . The Tremeloes → Master

Erik Dolphy als hoogste jazz artiest, verrassend!

Verder een gevarieerde lijst, waaruit ik zeker niet alles ken - en ook zeker niet alles wil kennen, vermoed ik.

Jammer dat je stopt. Ik las je stukjes wel met plezier, maar ik snap dat het te veel kan worden. Ik verwacht zelf ook niet bij elke plaat een heel epistel te gaan schrijven...

Dat is jammer Michiel maar het is jouw keuze en die respecteren we (of in ieder geval ik). Bedankt voor de tijd die je er in hebt gestoken en het moois wat je ons hebt laten weten, lezen en luisteren. Het waren interessante en leuke verhalen. Maar het roeren in je eigen verleden brengt soms dingen naar boven waar je liever niet meer aan denkt. Hopelijk zal het je plezier (al dan niet tijdelijk) niet ontnemen om wel gewoon op MuMe actief te blijven.

En nog erg bedankt voor de uiteindelijke 100, het is een fraaie lijst geworden!

Ik snap het ook wel. toch ook zo een mooie lijst, niets mis mee.

Oh, die had ik even niet aan zien komen, Mssr Renard. Maar wel goed dat je niet met tegenzin doorgaat, daar is dit het topic niet voor.
Mooi dat je nog wel je volledige top-100 geplaatst hebt, waarin ik blij verrast was met de naam GoGo Penguin op 76.

Ik heb zelf een lijst samengesteld met 100 muziekmakers. De ranking vind ik problematisch, hoe weeg je 100 artiesten tegen elkaar af, waar je in meerdere of mindere mate mee hebt / al dan niet een persoonlijke geschiedenis. Ik ga nog een kijken naar een andere vorm, maar zeker geen top 100. Meer zoiets als ‘mijn muziek in 100 artiesten’, mijn muziekgeschiedenis heb ik hier ook al gezien, maar dat wordt mij hier veel te persoonlijk.