95. Great White
https://i.discogs.com/gzeoqQk_H9D7H0N6k9yDvnuFlXgDbm2GCYfLpe7trR0/rs:fit/g:sm/q:90/h:415/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTI5MzEx/NS0xNDM4NTg0NTU4/LTQ1MzEucG5n.jpeg

* Mijn favoriete album: Psycho City (1992)
* Een goed instapalbum: Once Bitten (1987)
* Meer informatie: Great White(wikipedia)
* Soortgelijke bands: Tesla, Whitesnake, Y&T, Thunder

Een zogenaamde Glam Metal-band, zoals die werden genoemd, lijkt Great White een beetje een vreemde band in de lijst. Eerst even iets over die term. Glam Metal is niet (zoals veel mensen menen) hetzelfde als Glam Rock. Sterker nog Glam Rock is een jaren zeventig stroming met bands als Slade, Queen, David Bowie, Roxy Music en T.Rex. Glam Metal was een wat neerbuigende term voor hardrock-bands die de nadruk op kleding en make-up legden (denk aan Twisted Sister of Motley Crue).

Van de weeromstuit werd alle melodieuze hardrock uit de Verenigde Staten maar Glam Metal genoemd, ook al hadden bands als Kix of Bon Jovi of Lynch Mob weinig overeenkomsten behalve veel haar. Een andere (neerbuigende) term was dan ook Hair Metal (of nog erger Poodle Rock), maar ook leden van Thrash Metal en Death Metal bands hadden veel haar op het hoofd (en geen make-up). Overigens Tina Turner, Boy George, Rod Stewart en David Bowie ook. Het was gewoon een periode waar zo'n beetje iedereen van alles met zijn of haar haar deed. Great White had alleen lang haar, maar dat was voldoende om ze weg te zetten als Glam Metal

Dat soort termen zegt eigenlijk helemaal niets over de muziek. Wat wel iets zegt over de muziek is een term als bluesrock, hardrock of melodieuze hardrock en Great White past veel meer in die hoek. De hoek waar grote, wereldberoemde bands als Whitesnake en Y&T al furore maakten.

Hoe kom ik nou zo'n band Great White op het spoor? Dat zit zo. Rond 2011 werd ik de drummer van een coverband (The Pocketbunnies) en het doel was om die rockklassiekers te spelen uit de jaren 90 en 70. Nu was ik totaal onbekend met Pearl Jam, Guns n Roses, Alice in Chains, Stone Temple Pilots, Rolling Stones en Kings of Leon, waar de setlist uit bestond. Ik moest dus aan de grunge en de sleaze rock. Er ging een wereld voor me open. Nu was dat ook een periode waarin ik veel dronk, dus daar paste dat soort muziek wel bij. Harde muziek, gitaarsolo's en veel bier. Ik haalde op mijn dertigste wel even mijn pubertijd in. In elk geval leerde ik ook in hoog tempo veel jaren '90 muziek kennen.

In de inleiding schreef ik al dat ik dit soort muziek en die periode ver achter mij heb gelaten, maar er zijn wel wat bands komen bovendrijven, waaronder Great White, die toch echt heel goede muziek maakte. Ja, veel teksten gaan over erotiek, feestjes, relaties en andere redelijk banale zaken, maar het luistert toch allemaal lekker weg, ook zonder bier. In de kroeg en in 90's coverbands vind je mij niet meer, maar een Great White-plaat zet ik toch zo nu en dan nog wel eens op.

Mijn favoriete songs zijn:

Rock Me



en

Love is a Lie



Voor wie benieuwd is hoe The Pocketbunnies klonken, hier is totaal offtopic een cover van Pearl Jam (uiteraard met mij op drums):

Bij de 1ste bands zitten er een paar waar ik zelfs geen cd's van heb. Uiteraard zijn de namen wel bekend. Na Alphaville is Sky mij het meest bekend. Ik heb daar ooit ergens in de jaren 90 een paar cd's van gekocht voor (errug) weinig. Leuk en aardig maar voor mij geen eeuwigheidswaarde.

Van de bands die ik niet in mijn kast heb staan verwacht ik dat The Great White het best bij mij past. Ik zit nu een beetje in mijn Kingdom Come periode en daar zitten wel de nodige overeenkomsten in (zeker ook qua Robert Plant achtige zang) al is The Great White misschien iets Amerikaanser afgaande op de twee nummers die zijn geplaatst. Ze beginnen beide als redelijke standaard nummers met de nodige Blues invloeden maar later in het nummer trekken ze me over de streep. Rock Me is een sterk "ouderwets" op hardrock gebaseerd liedje met splijtende gitaarsolo op het eind (die overigens te abrupt wordt weggedraaid) en Love is a Lie is een meer slepende track met een zeer mooi tweede gedeelte met fraaie muzikale passages, de gitaarpartijen en de heldere drumpartijen vallen het meest op.

P.s. ook van The Pocketbunnies heb ik geen cd's maar die klonken best aardig, vooral die energieke drummer sprak me aan

vigil, wat grappig dat je juist in zo'n periode zit. Misschien komt er nog zo'n soort band langs in mijn top-100. Hardrock met blues-touch, daar heb ik wel echt een zwak voor. Als je Great White wilt leren kennen, kan ik 'Once Bitten' en '... Twice Shy' allebei aanbevelen. De zang neigt naar Coverdale. De gitaarriffs en -solo's van Mark Kendall vind ik echt fantastisch. De band stak hun liefde voor Led Zeppelin niet onder stoelen en banken, want ze hebben enkele coverplaten opgenomen, geheel aan Led Zeppelin gewijd. Misschien ook leuk om eens te proberen. Bedankt voor het meelezen en -luisteren.

Omega: echt nog nooit van gehoord, maar desondanks een niet onaangename kennismaking.

Sky ken ik natuurlijk wel. Ik heb hun eerste vier albums. Het is knappe muziek, maar ook nogal netjes en keurig binnen de lijntjes. Ach, op zich mag ik er op zijn tijd graag naar luisteren. Het zijn topmuzikanten, en dat hoor je eraan af. Maar ook ik vind hun eerste album het beste, en daarna wordt het geleidelijk steeds minder interessant. Sky2 is ook leuk, maar als dubbel-LP misschien net iets te lang, met net iets teveel nummers die minder boeiend zijn. Vooral die Tuba smarties van bassist Herbie Flowers zijn een beetje storend.

Met Great White ben ik eigenlijk ook niet zo erg bekend, behalve die paar Amerikaanse hitjes. Al heb ik wel een paar singles van ze: Face the day, Once bitten twice shy (overigens een cover van Ian Hunter, wiens muziek ik veel hoger aansla) Heart the huntger en Angel song. Niet eens hun bekendste nummers volgens mij. Leuk, maar niet heel bijzonder in mijn beleving.

Kijk, mooi nieuws!

Dear UNIVERSE, we're very excited to finally be able to share with all of you what's been cooking behind the scenes of Alphaville: In celebration of our 40th anniversary this year, we'll be releasing our first ever anthology FOREVER! BEST OF 40 YEARS on 27 September 2024 with Warner Music Central Europe! It has been remarkable to recap 4 decades of ALPHAVILLE history and to include you, our fans, in the process by voting for your favourite songs that will make up the tracklist of the 3CD digipack and the digital version! FOREVER! is also available on limited 180g Vinyl incl. an exclusive poster.

Het hangt er een beetje vanaf hoe je 'anthology' uitlegt, maar er zijn in het verleden aardig wat verzamelalbums van Alphaville verschenen, dus dat 'first ever' lijkt me hier niet op te gaan. Ik heb zelf ook nog die so80s verzamel-dubbel-CD, die alle 12 inch mixen op een hoop veegt. Een aanrader, want de 12 inches van Alphaville waren de moeite waard.
Niettemin: fijn dat er weer eens wat aandacht voor Alphaville komt. En de eerste 40 jaar waren natuurlijk nog niet eerder zo samengevat. Ook leuk dat ze de fans betrekken bij de samenstelling.

94. Vanden Plas
https://i.discogs.com/VoOLqKOjndSYiV6BY7v6JfpSmkHss6CRdrQS8x7ANvY/rs:fit/g:sm/q:90/h:374/w:472/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTQyNjIz/LTExNTY1OTQ4NzQu/anBlZw.jpeg

* Mijn favoriete album: The God Thing (1997)
* Een goed instapalbum: The God Thing (1997)
* Meer informatie: Vanden Plas (Encyclopaedia Metallum)
* Soortgelijke bands: Threshold, Shadow Gallery, Fates Warning

De eerste metalband in de lijst, want ik ben in de periode 1997 tot pak 'em beet 2001 best wel veel met metal bezig geweest. Van alle metal-stromingen vond ik de technische metal het fijnst; thrash, death en progressive. Van progressive metal ben ik zelfs liefhebber geweest.

Vanden Plas is (denk ik) één van de eerste moderne bands die ik volgde. Geen gouden oude, maar gewoon een artiest die platen uitbracht tijdens mijn leven en ook optredens had. Naar optredens ging ik dan niet, maar we snappen wat ik bedoel. Veel progressieve metal vind ik nu te druk en ik voel me er als luisteraar zelfs wat claustrofobisch bij. Wat ik overigens met alle moderne metal ook al snel heb. Vanden Plas trok mij aan door hun melancholische en mystieke sfeer, wat op het album 'The God Thing' helemaal goed tot wasdom komt.

Ik heb de band trouw gevolgd tot en met 'Christ.O', waarna mijn muzikale interesse volledig omsloeg. Jaren later (toen ik meer hardrock weer ging luisteren) pikte ik ook wel weer de metal in het algemeen en de progressive metal in het bjizonder op. Toen heb ik ook wat nieuwere releases van de band geluisterd, maar de magie was weg. De oudere platen van de band ('The God Thing', 'Far Off Grace' en 'Beyond Daylight') draai ik nog graag als ik een metal-bui ben.

Het luisteren naar dit soort muziek teleporteert me ook direct terug in de tijd. Ik was net klaar met school. Ik haalde op mijn 21ste (1998) eindelijk mijn HAVO-diploma en een VWO-certificaat. Ik was klaar voor de wereld, dacht ik toen. Maar het leven had even andere plannen met mij. Het was een vreemde periode met een hoop ellende, waar ik niet al teveel op in ga. Pas rond 2003 had ik alles weer een beetje op de rails. Een handjevol cd's van bands als Vanden Plas reisden wel met me mee, dus sleepten mij wel door die ellende heen. Dat melancholische helpt dan wel, al is het wel een valkuil voor zelfmedelijden.

Mijn favoriete songs zijn:

Garden of Stones



en

I'm In You

Ik ga het vanaf nu even anders doen. Ik merk dat ik heel veel tijd kwijt ben aan bands die mensen nauwelijks kennen. Ik merk ook dat het me allemaal nogal raakt, om zo in het verleden te wroeten.

Onderin de lijst staan vooral bands die ik niet veel meer luister of die ik kwalitatief niet zo goed vind als de bands/artiesten hoger in de lijst. Dan kan ik beter wat meer tijd besteden aan de artiesten hoger in de lijst, en wat sneller en makkelijker door die artiesten lager in de lijst.

Dat scheelt jullie ook weer heel veel lezen, want ik neig nogal naar het typen van epistels met veel te veel zijwegen. Ik hoop dat mijn nieuwe aanpak wat meer zal bevallen.

93. Rupert Hine

https://i.discogs.com/Xmu5bv27XV4ao_R4BInRvoWXeVwrKh4khlsqUkELK0E/rs:fit/g:sm/q:90/h:402/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTc1MTg0/LTE0MDM4OTc3NjMt/NDI4NC5qcGVn.jpeg

Ik wist al heel jong dat hij producer was van bands die ik leuk vind: Rush, Saga, The Fixx en Camel. Toen ik een lp zag staan van hem nam ik deze natuurlijk mee. Dat was 'Wildest Wish to Fly'. Ik vond het geweldig. Een mix van electropop en sophistipop met soms een progressief randje. Helemaal in mijn straatje. Ik vond ook de lp's 'Immunity' en 'Waving not Drowning' die in hetzelfde straatje lagen. Groot was mijn vreugd, dat Saga-drummer Steve Negus meespeeld op 'Waving not Drowning'.

Overigens voor de liefhebbers en geinteresseerden, op zijn platen doen onder meer mee: Robert Palmer, Phil Collins, Marianne Faithfull, Geoff Richardson (van Caravan) etc.

Ook leuk was zijn "project" Thinkman, waar hij nét deed of het een band was om de journalisten en muziekbladen om de tuin te leiden en dat lukte. De band bestond uit acteurs en die speelden ook in de muziekvideo's en deden zelfs interviews. De opzet van Hine was geslaagd. Overigens zijn de drie platen van Thinkman (eigenlijk soloplaten) ook erg de moeite waard. Deze liggen veel meer in de electropop en dancepop-hoek.

Bij Thinkman werkten wel echte artiesten mee, zoals Chris Thompson, Jamie West-Oram, Lisa Dalbello en Stewart Copeland. Niet de minsten dus. Het echte geld had Hine allang verdiend dankzij 'Private Dancer', waar hij aantal nummers schreef en produceerde,

Zijn meesterwerk kwam uit in 1994 en heet 'The Deep End'. Die had ik op cd gehuurd en op bandje gezet. Die draaide ik echt nonstop toen ik (blijkbaar) een jaar of 17 was.

Mijn lievelingssongs zijn:

De titelsong van Wildest Wish to Fly:



en

Firefly van dezelfde plaat



Dit is een leuke video waar Phil Collins niet mag drummen en wordt afgescheept met allemaal percussie:



Hier een goed voorbeeld hoe je met drie acteurs kan doen alsof er een echte band staat te spelen:

De "oude" aanpak bevalt me ook erg goed, maar je moet echt zelf doen wat je zelf het beste vind.
Rupert Hine is de 1e die ik zelf ook heb, de vorigen zelfs nooit van gehoord.

Ha, zowaar een artiest die ik 2x bestemd heb (Immunity en Waving & Drowning). Het moet toch niet veel gekker worden hier!

Om dat te vieren hier een livevideo van 'I Hang on to My Vertigo'.

P.s. er is meer in mijn top100 dat je kent. Toevallig net even veel rock en metal.

Rupert Hine ken ik natuurlijk als producer van Howard Jones en The Fixx.

Tot nu toe bevallen de persoonlijke verhalen prima, altijd leuk om mensen te leren kennen d.m.v. hun muzieksmaak. Met de bands zelf heb ik nog niet zo veel...

92. Threshold

https://i.discogs.com/cj4kbl5RU7ScR6xCMqFtxFBHd_8s1UmVnBxRy2UvcNs/rs:fit/g:sm/q:90/h:400/w:400/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTI3NTYx/Ni0xMTc0NDEyOTM0/LmpwZWc.jpeg

Ik beloof dat het snel klaar is met de metal in het algemeen en de progressive metal in het bijzonder. Ik kan gewoon niet liegen dat ik ook naar andere genres heb geluisterd.

Threshold kwam ik rond 1996 al op het spoor, al vond ik het eerder progressive rock met een metal-randje. Ik was nog volledig bezig een identiteit te vinden, en symforock heeft niet echt een subcultuur. Metal heeft dat wel, dus liep ik behoorlijk te koop met mijn Threshold-cd: 'Psychedelicatessen'. Alleen luisterden de anderen naar Type O Negative, Pantera, Nailbomb en wat er nog meer populair was. Threshold was niets, althans dat werd me verteld. Dus ik hield de band maar voor mezelf.

Net als Vanden Plas, was dit één van de eerste en enige bands die ik echt volgde en nieuwe releases van kocht. Zo kwamen ook 'Extinct Instinct', 'Clone' etc. in de cd-kast. Ik had zelfs fanclub-cd's op een gegeven moment. Die waren toen nog best moeilijk te bestellen, en ik had nog nooit bij een fanclub gehoord. Dus dat was wel spannend. Maar ze bevielen me prima, een live cd, een akoestische cd, geweldig vond ik het om een band eens op de voet te volgen.

Later ben ik deze band lange tijd uit het oor verloren, omdat ik op een gegeven moment wel heel veel een herhaling van zetten vond worden. De band zat heel erg gevangen in hun eigen sound. Progressief kon ik ze al lang niet meer noemen. Intussen luisterde ik ook naar hiphop, jazz, bossa, acidjazz, jazzfunk, dat soort genres stond echt haaks op de hakke-takke-staccato muziek van de progressieve metal.

Pas in een heel laat stadium (rond 2017) toen de tweede zanger (Glynn Morgan) weer bij de band kwam pikte ik de band weer op en had ik zelfs even een Progressive metal-renaissance, maar die duurde niet lang, want ik merkte weer hoe beperkt het genre voor mij was.

De band heeft drie toonaangevende zangers gehad, naast Glyn Morgan, de wereldberoemde Damian Wilson en de sympathieke Mac McDermott. Damian was technisch de begaafste, maar vond ik helemaal niks. Mac was echt mijn lievelingszanger (R.I.P.) omdat in zijn stem zoveel gevoel en emotie zat. Veel Threshold-songs hebben ook veel emotie, dus dat paste prima bij zwelgen en melancholisch voelen, waar ik nogal eens een handje van heb. De teksten begreep ik 9 van de 10 keer niet, maar ik ben ook geen teksten-persoon. Eén song vond ik de tekst wel echt prachtig, en dat is die van 'Sheltering Sky' wat volgens mij te maken heeft met overleven en doorzetten, hoe zwaar shit ook is (niet verdrinken dus).

Andere teksten die ik ook begreep en ik wel goed vond, waren de teksten over het klimaat en de paradox van de mens.

Hier Sheltering Sky:



En hier het magistrale Paradox:



De enige "hit" die de band had, was in de tijd van Headbanger's Ball (van MTV), waar deze video volgens mij veel werd gedraaid. Deze stamt uit hun begintijd (begin jaren 90) en dat is wel te zien aan de outfits en de lange haren.

Dat vind ik sympathiek. Ik heb helaas niet veel bands die tot de mainstream horen, al staan er bovenin de lijst, zelfs in de top10 wel bands die wereldberoemd en mainstream zijn. Maar tussendoor zit er vast wel iets voor je tussen. Het is nu even veel rock en metal. Het valt me zelf ook op. Ik schaam me er zelfs een beetje voor.

Haha, nergens voor nodig:) Als ik zo'n lijst zou maken zouden de onderste regionen volstaan met cheesy jaren tachtig bands waar ik mee ben opgegroeid. Niets om je voor te schamen..
In 1984 was ik zelfs lid van de Danny de Munk fanclub, ik heb nog steeds een zwak voor Amsterdam Is Poep Op De Stoep.

91. Asia

https://i.discogs.com/CubXPT2uRgfpza8-M69mp-0OvJZdEurr9yBsBYCPksM/rs:fit/g:sm/q:90/h:398/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTI1NzYx/OS0xNDUxODEzMzA4/LTU3MDYuanBlZw.jpeg

Mijn liefde voor Asia kent twee perioden; in het begin van de jaren '90 leerde ik de eerste 3 platen van de band met John Wetton kennen. Ik was ook een behoorlijk John Wetton van en had "alles" van hem (solo, U.K., King Crimson, Uriah Heep, Wishbone Ash, ik had zelfs Brian Ferry-lp's waar hij op speelde).

De lp's die ik kocht van de band zaten allemaal nog in wrapping, wat betekent dat ze onverkocht al meer dan 10 jaar in de platenbakken stonden. Weer een band waar ik niet mee moest aankomen bij mijn leeftijdsgenoten, maar daar had ik allang vrede mee.

Zoals bij veel bands, als de zanger de band verlaat, was de opinie dat de band er op achteruit was gegaan (AC/DC, Marillion, Asia, noem maar op). Ik volgde deze mening, want de autist in mij kan sowieso niet tegen verandering. Dus ik stopte met de band na 'Live in Moscow' uit 1990 (met Pat Thrall, een nogal stevige rock-plaat van de band).

Fast forward naar 1996. We gingen voor het eerst van ons leven op vakantie. Er was een tante van mijn moeder overleden en als erfenis kregen we (geloof ik) iets van duizend gulden. We gingen op een geheel verzorgde reis naar Tsjechië (met de touringcar). Erg spannend. Ik had mijn walkman bij me en had cassettebandjes met Uriah Heep en Eloy bij me. Deze draaide ik continu en ik kan niet naar de muziek luisteren zonder terug te denken aan die vakantie.

Er was een dag in die reis dat we kort Polen in gingen. Daar zag ik een cassette staan in een winkeltje (https://www.discogs.com/release/6356821-Asia-Aria). Asia! en nog wel een plaat die ik niet kende. Ik mocht deze kopen, want ik had nog wel wat geld. Deze 'Aria' draaide ik in plaats van de bandjes die ik mee had genomen. En ik werd echt helemaal verliefd op die plaat. Misschien de meest gedraaide plaat uit die periode van mijn leven.

Bij terugkomst in Nederland kwam ik eracht dat deze versie van Asia (met John Payne als zanger) net een nieuwe plaat uit had: 'Arena'. En deze was nóg beter dan 'Aria'. De drums van Mike Sturgis zijn tot op de dag van vandaag nog een inspiratie voor mij. Leuk detail: in 1996 kwam ook 'Illuminations' uit van Wishbone Ash, met ook Mike Sturgis oo drums. De hele plaat 'Arena' had elementen uit de AOR, progressive rock en classic rock en klonk als een klok. Knap hoe een zelfgeproduceerde plaat zo goed kon klinken.

John Payne verdrong John Wetton voor mij als favoriete zanger in de band. Met mijn heerlijke autistische kop ging ik zelfs een antipathie ontwikkelen jegense de eerste platen van de band. Het is niet altijd makklijk in mijn hoofd. Maar in elk geval was ik nu dus fan van Asia met John Payne. Ik was ook behoorlijk geïrriteerd toen John Payne wegens uitblijven van succes (de platen verkochten niet, de band tourde niet) uit de band werd gezet, en John Wetton weer aan het stuur kwam. Deze nieuwe/oude Asia vond ik niet zo bijzonder.

In elk geval zijn 'Aria' en 'Arena' nog steeds platen die ik graag opzet, en mijn drumskills oefen. Leuk weetje; Mike Sturgis begon als drummer bij a-ha.

Mijn favoriete nummers zijn:

Falling (let op dat geweldige hi-hat spel van Sturgis):



Free (magistraal drumwerk van Simon Philips en scheurend gitaarspel van Ian Crichton, Pat Thrall, Steve Howe en Guthrie Govan)

Twee progmetalbands dicht bij elkaar maar wel twee die voor mij een groot verschil zijn. Threshold vind ik top en Vanden Plas eeehhh niet.

Voor mij is Mac ook de beste zanger, ik kan zelfs wel zeggen dat één van mijn meest favoriete zangers is uit het genre. Tenminste ze passen niet echt in één genre want echt progmetal is het ook weer niet, meer Prog dan metal maar door de mega vette productie hangt het daar natuurlijk wel tegenaan.

Leuke verrassing dat ik Threshold hier tegenkom, had ik niet verwacht!

Ik kan niet jokken. Dat mag niet van mijn brein, zeg maar.
Dus ik kan niet uit top-100 maken van allemaal jazz en avantgarde artiesten en zeggen dat ik daar alleen naar luister en nooit naar gitaren en dubbel-bass, ook al doe ik dat nu niet meer zo vaak.

Uit eerlijkheid staan er veel bands in waar ik nu niet zoveel meer mee heb, en tot verbazing zullen leiden. Ik draaide Threshold echt stuk, in een tijd dat mensen maar 10 of 20 cd's in huis hadden, omdat het gewoon allemaal zo duur was. Sowieso was dit soort muziek nou niet echt overal te vinden. Gelukkig had Den Haag de Rocky Roads (die overigens mega-duur was), dus je kocht wel een cd per maand soms. Maar soms moest je dan weer andere cd's verkopen om aan geld te komen voor nieuwe cd's. Er was een hoop verloop, zeg maar. Maar Threshold (en Vanden Plas) heb ik nog behoorlijk lang (tot mijn 26e/27e) bij me gehouden.

Oh en daar is Asia ineens. Ik ben (ook) groot Wetton fan, wat een mooie stem had die man zeg en ook de bas wist hij uitstekend te bespelen liet hij horen bij (vooral) King Crimson, Roxy Music live en UK.

Gelukkig voor mij deed Wetton op heel veel platen mee dus er viel altijd wel wat te kiezen. De Asia platen vind ik daar binnen niet het beste wat hij gedaan heeft, de 1ste was wel mega succesvol vooral in Amerika! Veel nummers vind ik in herbewerkingen die zo vanaf 2000 verschenen beter zoals de prachtige en rustige versie van The Smile Has Left Your Eyes.

Deze van Asia (met Payne) wilde ik ook nog delen. Kippenvel krijg ik van die zangharmoniëen en dat sublieme drumspel (weer Mike Sturgis):

vigil. ik heb een boekje van Asia (On Track) en daar staat ook een opsomming van de Icon-platen, maar ik heb ze nog nooit gedraaid. Misschien komt dat er ook nog eens van.

90. Eloy
https://i.discogs.com/sELtABQvZdaNAeVY2X9-ynN3Ox1GRNopU3RjrIySAkA/rs:fit/g:sm/q:90/h:543/w:445/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTI4MDk2/OS0xNDYyMjkwMTY0/LTk1MTQuanBlZw.jpeg

Eloy is een spacerockband uit (West-)Duitsland waar ik toch een heel lange tijd erg warm voor liep. Ik kwam de band op het spoor middels 'Planets'. Dit moet ergens rond 1992 zijn geweest, toen ik een jaar of 15 was. Niet snel daarna volgden 'Colours' en 'Destination' (die net uit was). Ik vond de synthesizer-georienteerde muziek met science fiction-verhaal van 'Planets' echt geweldig. De meer hardrock-gerichte 'Destination' vond ik ook wel okay, maar verloor het van de rest van de platen die erna ging verzamelen. Want Eloy had een flink aantal platen al uitgebracht.

Als ik het liet horen aan iemand, vonden ze het vreselijk. Vaak kreeg ik ook te horen dat het wel erg op Pink Floyd leek. Dat zou allemaal wel, ik kende Pink Floyd niet. Later leerde ik Pink Floyd wel kennen, en moest ook wel erkennen dat de bands op elkaar leken. Veel songs, basslicks en ook gitaarsolo's waren al eerder door Pink Floyd gedaan. Uniek aan Eloy was wel de meer science fiction-benadering (of mythologie) en de drukke drumpartijen.

Ik ben niet zo heel gek meer op Eloy. Maar dat komt niet omdat ik de band slecht vind, maar omdat ik de wat meer richting jazz en andere akoestische genres ben opgeschoven. Zo nu en dan heb ik wel een symfo-bui, maar die duurt niet lang genoeg om flink wat Eloy te draaien.

Wat de band voor mij wel heel dierbaar was, was dat ik de cd's 'Chronicles I' en 'Chonicles II' op bandje had gezet, en op onze eerste vakantie ooit (rond 1996) draaide ik deze heel veel. Bij Eloy heb ik altijd een vakantiegevoel en denk ik aan verre plekken. Pas rond 2017 zou ik weer echt op vakantie gaan (sowieso voor het eerst in mijn eentje) en heb ik bewust niet Eloy, Uriah Heep of Asia meegenomen op reis, maar andere bands, om ook bij die bands een vakantiegevoel te hebben.

Nu de laatste 7 a 8 jaar genoeg op vakantie geweest, dat ik het wel heb ingehaald. En bij elke vakantie draai ik dan een specifieke artiest vaak. Maar daarover later meer.

Deze songs vind ik het gaafst:

End of an Odyssey (zo gaaf met al die synthesizers en die lange opbouw)



The Apocalypse (prachtige baslijn en mooi orgelspel)

Het is inmiddels wel behoorlijk Casartelli tijd!

Dat valt allemaal best goed mee. Je hebt al meer losgemaakt in de reacties met je onderste tien dan ik met mijn hele top 100. Er zitten inderdaad artiesten tussen die ik enkel van naam ken (of helemaal niet zelfs). Asia is zo'n band die ik geprobeerd heb maar waar ik eigenlijk geen klik mee heb. Ik denk dat het voor veel groepen geldt die wat harder of complexer rocken. Voor mij primeren melodie en onderwerp van een song vaak op de virtuositeit. Dat je in de onderste regionen voor artiesten gaat die vroeger veel voor je hebben betekent maar die je vandaag nog nauwelijks draait, lijkt me volkomen legitiem. Al kan ik me dat niet zo goed voorstellen. Ik ben eigenlijk alle muziek die ik vroeger draaide trouw gebleven. Wat ik dan weer heb, is dat ik het latere werk van die artiesten niet zo boeiend of urgent meer vind. Wat ik merkwaardig vond, is dat jij bij de (mainstream) artiesten uit mijn lijst regelmatig opmerkte dat je die nauwelijks kende. Hoe kan dat nou, dacht ik dan? En dat denk ik nu nog meer aangezien uit je verhalen blijkt dat je toch behoorlijk beslagen bent in de rockmuziek. En dat zelfs een synthipop band als Alphaville mag meedoen.

Wetton: geweldig bij King Crimson, maar Asia heeft me nooit kunnen boeien.

Eloy is een van de weinige prog bands die ik nog wel eens opzet en de twee genoemde nummers zijn ook mijn favorieten.

Dat legde ik de inleiding wat uit. Ik luisterde geen radio en keek nauwelijks tv. Alphaville en aha leerde ik kennen via de verzamelplaat 'Hold Me Tonight'. Zowat alle muziek die ik leerde kennen, vond ik de platenbak. Ik koos mijn eigen weg en heb daardoor wel een hoop misgelopen.

De bovenste tien artiesten zijn bands die ik tussen de 35 en 40 jaar luister. Daar komt geen nieuwe band tussen. Maar nu heb ik wel veel verklapt.

Eloy en Asia, now we're talking!! Ik heb van een bepaald iemand hier nog ooit 2 Eloy LP's gekocht en draai ze af en toe met veel plezier. Van Asia ken ik het debuut en dat is een aardig album, maar zeker niet mijn favoriete Wetton.

Gewoon doorgaan zoals je bezig bent Michiel, niet teveel piekeren wat je lezers ervan zullen vinden. Je krijgt er iedere dag een paar extra volgers bij en dat is niet voor niets.