Supersister heeft zich eigenlijk nooit echt met de prog geassocieerd en komt ook eerder uit de psychedelische hoek. Je hoort de klassieke scholing van Stips er wel in terug, maar het is verder geen ELP of Yes ofzo.

Ik zou gewoon eens een van de door Casartelli genoemde albums proberen (tenzij je meer van jazz houdt, dan zou je met Iskander kunnen beginnen).

Het was, behalve kennelijk ook een van hun drie (!) top 40-hits, ook de enige andere MML-notering ooit. Ik vind het net de minste van Adventures...

89. The Nits


Favoriet album: In the Dutch Mountains
Favoriet nummer: Cars & Cars
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2010-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Henk Hofstede, Rob Kloet en (andermaal) Robert-Jan Stips zullen hier niet veel introductie behoeven. Een 89e plek voor deze eigenzinnige band van eigen bodem voelt wat laag, maar het is een neerslag van het weliswaar waarderen van de band en een flink aantal albums behoorlijk goed vinden (veel 3½*, enkele naar boven afgeronde 4*), maar weinig uitschieters.

Een handzaam boxje (naar een van de nummers Soap Bubble Box genoemd) met daarin negen albums plus de live-dubbelaar Urk vormt de voornaamste basis onder mijn Nitskennis, al kwam de vrij pure new wave vroegeling Work daar nog wat voor. Enkele recente albums zitten ook in de collectie, maar uit een repertoire van 21 (!) albums ontbreekt ook nog het nodige. Het jaren '80 werk (met Henk, Omsk en In the Dutch Mountains als nipt favoriete albums, waarin de pop en de art elkaar aardig in balans houden) vormt voor mij het zwaartepunt. Geen van die albums heb ik in hun geheel in het hart kunnen sluiten, maar als ze opstaan, zijn het prettige luisterervaringen met genoeg herkenningspunten. Ting (uit 1992) opent met hun beste nummer, maar als album kan ik er wat minder mee. Soit, een band die zijn eigen gang gaat, raakt af en toe een luisteraar kwijt.

Drie maal zag ik de band live. Daarvan was er een ter gelegenheid van het veertigjarig jubileum van de band, met diverse sprekende hoogwaardigheidsbekleders, een tweede was in een heus theater en een derde was mijn eerste postcovidconcert. Never a dull moment... live is de band altijd alleszins bescheiden en sympathiek. Als ik voor dat criterium bonuspunten had uitgedeeld, waren ze beslist hoger in de lijst geëindigd.


Uitgelicht nummer: Sleep (What Happens to Your Eyes)

96. Ride
De grootsheid van deze band heb ik nooit helemaal kunnen ontdekken al zijn hun 1ste twee albums toch wel enigszins klassiekers. Beide ook keurig in de kast en voorzien van een keurige beoordeling (3,5*).

95. Green Carnation
Deze band leren kennen door de enthousiaste verhalen van Casper en door een paar nummers in de diverse proglijstspelletjes. Niet verkeerd maar ook geen uitnodiging tot verdere ontdekking.

94. The House of Love
Dit is wat meer een band die in mijn muzikale straatje past. Sterker het past er zelfs goed in, de output is wat chaotisch en niet al te veel wat daarin dan weer niet al te veel helpt. Maar dat ze meer dan 1 hand vol fantastische liedjes hebben lijkt me duidelijk. Ik heb ze ooit ontdekt door het Beatles en Stones liedje, bij wie ik dat voor t eerst hoorde weet ik niet meer. Ik gok op Stenders en misschien anders JD Kroeske. Ik was in ieder geval op slag verliefd.

93. Bon Jovi
Als je zoals ik een heel eind in de veertig ben (...) dan was Bon Jovi iets waar je niet omheen kon. Sterker nog, Bad Medicine was destijds het 1ste singletje wat ik zelf kocht! Uiteraard koester ik daar warme herinneringen aan en ook aan de nodige nummers uit hun begin tijd (Runaway, I'd Die for You en Lay Your Hands on Me bv) en ik heb het meeste werk tot zeg 1993 wel in huis maar tot een echte liefde is het niet gekomen.

92. Supersister
Prettige band natuurlijk rond de enige echte Nederlandse wizard RJ Stips. Behoudens een vermelding was er geen eigen plekje voor de band die dat wellicht wel verdiende. Een eigenzinnig geluid en daarmee krijg je bij mij al snel bonuspunten.

91. Split Enz
(+ Crowded House)
Deze combi staat uiteraard wel bij mij in de lijst, een flink stuk hoger zelfs. Ik kan er dan ook weinig negatiefs over verzinnen. Goed dat dit er bij Casper ook in staat.

En zo is het 1ste rijtje besproken. Tot nu geen verrassingen tegen gekomen als die al komen zullen dat denk ik toch de wat meer hedendaagse progbands zijn denk ik of wellicht een indieband waar ik de klik niet mee voel. Maar Parijs is nog ver (in dit geval Toronto) en er kan nog van alles gebeuren!

Toronto is inderdaad nog ver. Maar als je de Tour al jaren volgt, heb je allicht wel bij steeds meer verrassende wendingen en hoogtepunten een déjà-vu.

88. Television


Favoriet album: Marquee Moon
Favoriet nummer: Marquee Moon
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2015
Ook in de lijst van: -

Met punk heb ik vrij weinig, maar een paar bands op het grensvlak hebben de lijst wel gehaald. Television levert op Marquee Moon wel de Sturm und Drang en de zang van Tom Verlaine grijpt je bij de keel, maar voor een echte punkplaat zijn de composities toch te bestudeerd en niet zelden te lang. Vooral op de eerste plaatkant staat de ene klasbak na de ander, culminerend in het titelnummer waarin Verlaine en Richard Lloyd ruim tien minuten al gitaar-duellerend de aandacht vasthouden.

In der Beschränkung zeigt sich der Meister: Marquee Moon kreeg een opvolger die goed genoeg was om geen afbreuk aan de legende te doen (Adventure, andermaal 4*) en kwam veertien jaar later met een comeback die de erfenis evenmin te schande maakte. Vrij overzichtelijke band om compleet te hebben ook. Alleen een concert zit er met het toch wat vroegtijdig verscheiden van Tom Verlaine niet meer in.


Uitgelicht nummer: Friction

Prachtige band, Television. Marquee Moon is onovertroffen. Maar een paar van de soloplaten van Tom Verlaine komen dicht bij dit niveau (meer dan de tweede Television-plaat wat mij betreft).
Zijn eerste titelloze soloplaat is absoluut het luisteren waard als je hem nog niet kent en heeft een nummer dat je zou kunnen kennen omdat Bowie het heeft gecoverd.
Dream Time, Words From the Front en Flash-Light zijn eveneens geen kattenpis.

(The) Nits inderdaad wel een goed voorbeeld van een band die je degelijk zou kunnen noemen, stellen nooit teleur maar een mumeladderfinale zit er niet in. Wat Television vorig jaar wel gelukt is (en mag van mij een blijvertje zijn). Zou je misschien ook een (al dan niet echte) Musicmeterband kunnen noemen?

Ik ben trouwens benieuwd of de beste schaker in deze top 100 (toen ie nog leefde althans) alleen met band of ook solo (met een eigen notering) komt.

Even een rij artiesten die ik niet ken. Crowded House heb ik begeleid op drums (een cover dus) en ik vin de melodie.zanglijn 'things ain't cooking in my kitchen' één van de mooiste ooit geschreven.

Television heeft een album met een nummer van 10 minuten die ik erg gaaf vind. Een soort crossover van punk, new wave en progressive rock. Nooit goed begrepen waarom postpunkers zo anti-progressive rock zijn maar wel naar Talking Heads, Talk Talk, Propaganda en Television luisteren. Wat mij betreft ook gewoon progressieve muziek.

Niet zozeer tegen progressieve ideeen maar eerder tegen de vermeende virtuositeit die daarvoor nodig zou zijn.

Van Propaganda en Talk Talk weet ik niks, maar aan de andere twee kan ik weinig progressiefs ontdekken behalve één meanderend nummer van 10 minuten (Television) en het meedoen van Adrian Belew op 1 of 2 Talking Heads-platen. Geïnteresseerd welke progressieve elementen jij er in hoort.

Progressief = vooruitstrevend, nieuwe dingen proberen, de grenzen opzoeken, effecten en instrumenten inzetten op nieuwe geluiden te creeeren, experimenteren, openstaan voor andere muziek (reggae, funk, electronics, dance, ambient, afrobeat, etc.) en deze verwerken in de muziek.

Het overdreven virtuoze spel wat genoemd wordt is niet een element uit de progresseieve rock per sé, het komt ook voor in de hardrock, heavy metal, jazzrock, klassiek. Veel progressieve rockbands willen niet een zo genoemd worden, omdat ze zichzelf zo niet eens zien, zoals Jethro Tull.

Ik vind Talking Heads en ook Television, maar ook New Order, Godspeed, You Black Emperor, Motorpsycho en veel andere bands uit de postrock en -punkstromingen veel progressiever en vooruitstrevender dan veel bands die zichzelf progrock noemen.

Overigens is goede instrumentbeheersing en moeilijke muziek maken niet hetzelfde als progressieve rock maken. Ik ben niet goed erin om dit uit te leggen. Ik ben gewoon soms zo verbaasd over waarom progressieve rock zo nodig zo vreselijk zou moeten zijn, terwijl het niet eens een afgebakend genre is, en er zeven miljoen werelden van verschil zijn tussen Gentle Giant, Death en Marillion. Ook zogenaamde prog-liefhebbers vinden niet alles goed (zoals Soft Machine of Zappa of Kraan), en er zijn ook progrockliefhebbers die een hekek hebben aan punk, wave en post-genres.

Ik vind het gewoon verwonderlijk dat als ik die plaat van Television hoor, ik gewoon progressieve rockmuziek hoor, maar dat dat niet zo mag zijn. Grappig trouwens dat er op Progarchives ook raar werd gedaan als ik muziek pushte als Propaganda. Het werkt dus beide kanten op.

Ik ben trouwens wel benieuwd naar de essentie en omschrijving van progressive rock, want ik heb het volgens mij helemaal verkeerd begrepen. Maar ja, ik vind Emerson, Lake & Palmer dan ook niks aan.

Er is niets mis met goede instrumentbeheersing toch? Dát in combinatie met veel emotie en een pakkende song, is waar ik wel artiesten graag op beoordeel.

Bij jazz, blues en veel jam-based muziek gaat het mij dan veel meer om de emotie en het samenspel.

Binnen de pop en rock vind ik virtuositeit minder belangrijk, maar vind ik de melodie weer belangrijker.

Jams bij vaak psychedelische bands die in mijn oren niet echt ergens heen gaan, vind ik lastiger om uit te zitten, maar kan ik soms ook echt voor in de stemming zijn.

Bij slecht en rommelig spel haak ik wat sneller af, zoals de vroegste platen van Hawkwind. Overigens een 'prog' band die als zeer belangrijk voor de ontwikkeling van de punk werd gezien.

Wat ik eigenlijk het leukst vind is durf, enthousiasme en oprechtheid, binnen bijna alle genres. En crossovers vind ik vaak ook gaaf, zoals The Nits of Twelfth Night. Maar goed ik heb mijn kans om uitgebreid hierover te praten al verspeeld, dus ik houd nu op en ga weer in mijn hoek. Sorry Casartelli.

Progrock is - wat de naam zegt - rock met experimentele insteek (instrumentatie, variatie van ritmes ...). Aanvankelijk symfonische rock genoemd omdat rock ofwel werd gecombineerd met symfonieorkest (Moody Blues, vroegere Electric Light Orchestra) ofwel gebaseerd op thema's en akkoorden uit de klassieke muziek.
Nadien werd mede door de introductie van de synthesizer dat vele mogelijkheden biedt de term veranderd in progrock en werden ook invloeden uit de folk en jazz verwerkt.

Progrock was lange tijd een term die een hele lading dekte. Ook elektronische muziek in de jaren '70 werd onder progrock geklasseerd evenals de krautrock uit Duitsland alsook Frank Zappa die zowat alle genres vermengde.

Overigens heeft new wave (voortkomend uit de punk) ook vele elementen uit de progrock overgenomen met name het gebruik van de synthesizer (in de punk taboe maar onder invloed van o.a. Kraftwerk terug in de gratie). New wave is echter minder complex of pretentieus dan de meeste progrock.

LucM, pretentieus is misschien wel het kernwoord. En dat dat mensen tegenstaat. Maar ik vind niet alle progrock pretentieus hoor. Bijvoorbeeld binnen de meer jazzrock- en Canterbury-stujlen, gaat het meer om de composities, improvisaties en vask zelfs plezier maken.

Buiten de progrock waren er ook flink wat pretentieuze platen: 'Tommy', 'Goodbye, Yellow Brick Road', 'Ziggy Stardust'.

Wat je in je laatste alinea bondig schrijft, was wel een beetje mijn punt. Dank.

Ach, ik heb inmiddels zelf ook al geconstateerd dat dit toch best een hoop tijd kost. Soit.

Verder natuurlijk prima als er hier en daar wat discussie ontstaat - ik ben sowieso verheugd met alle reacties. Mocht ik in de komende tijd toch iemand kunnen overtuigen dat niet elke progband op "vermeende virtuositeit" leunt, dan is dat alweer winst.

Misschien is het sowieso wel weer even tijd voor wat prog.

87. Caravan


Favoriet album: In the Land of Grey and Pink
Favoriet nummer: Memory Lain / Hugh / Headloss
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2007-2009
Ook in de lijst van: Mssr Renard

U vroeg meer canterbury? U krijgt meer canterbury. Ook Caravan was bij mij een trage groeier, waar vermoedelijk nog meer in zit. In the Land of Grey and Pink schafte ik ooit eens voor vrij weinig aan ("dit schijnt een klassieker te zijn") en zoals meer mensen die dit album voor het eerst hoorden, zat ik na de eerste afloop wat verbaasd te kijken... what's the fuzz about? Langzaamaan raakte ik vertrouwd met de droogkomische muziek. Winter Wine sprong er eerst uit, het titelnummer nam de status langzaamaan over. Alleen dat lange nummer, dat blijft toch wat vrijblijvend...

For Girls Who Grow Plump in the Night kwam er vrij snel achteraan (als ik nu de muzieklogs teruglees, komt me voor dat ik nieuwe muziek toen toch echt nog een stuk meer kansen gaf dan waar ik nu nog aan toe kom). De iets conventionelere progsound van dat album (hoewel conventioneel? Hoe veel progalbums openen zo swingend?) zorgde ook voor een snellere klik - het was wellicht een geschikter instapalbum geweest, al prefereer ik uiteindelijk Grey and Pink wel. De eerste twee albums zijn er in de loop der tijd nog bijgekomen zonder een heel diepe indruk achter te laten... en er zou nog een wereld aan latere Caravanalbums kunnen opengaan ook. Ach, tijd...


Uitgelicht nummer: Memory Lain / Hugh / Headloss

Ook voor mij de kennismaking met Caravan, en ook voor mij sprong Winter wine er als eerste uit, vooral dankzij die solo. Inmiddels staat deze band op 3 in mijn top-10 van artiesten, en deze plaat op 4 bij de albums, en toch heb ik er op MusicMeter nog nooit wat over kunnen schrijven: net als bij Astral weeks bespringen mij hierbij zóveel associaties dat ik niet weet waar te beginnen. Leuk om dit album hier tegen te komen.

Caravan (ik heb even mijn lijst niet voor ogen) is minstens een top-20 artiest voor mij. Toen ik 'prog' ben gaan ontdekken, startte ik aan het begin van het alfabet, daarom ken ik Asia, Barclay James Harvest, Camel en Eloy (bijvoorbeeld) het best. Caravan zit ook aan het begin van het alfabet, maar door (volledig) uitblijven van successen, altijd moeilijk te pakken te krijgen toentertijd. Een Caravan-plaat in de tweedehandsbak vinden is als zoeken naar een naald in een hooiberg.

Ooit begonnen met 'The Album' en 'Better By Far' werkte ik mezelf steeds verder terug in de discografie en nu anno 2024 heb ik wel echt alles gehoord en op lp tenminste tot en met 'Back to Front' in de kast staan.

Caravan vind ik één van de meest sympathieke bands uit het genre, met een verfijnde "touch". Meer pop en soms (in het begin) wat psychedelica in de muziek, leunt deze band niet per sé op virtuositeit en pretenties al heeft de band wel enkele "prog-epics" op hun conto staan.

Caravan staat voor romantische en dromerige muziek, richting Barclay James Harvest en Moody Blues, maar dan toch ook weer heel anders, door het orgeltje van Sinclair en zijn opvolgers. Een prachtband met prachtplaten, waarvan ik maar niet genoeg kan krijgen.

Ik mag Casartelli nog graag 'Blind Dog at St. Dunstans' (meer pop) aanbevelen, omdat het gewoon zo'n heerlijke, sympathieke plaat is.

Het lijkt zelfs zo dat Beardfish voor hun gitaarklank en melodieën op hun laatste album goed naar Marquee Moon heeft geluisterd.

Wat muzikaal kunnen betreft misschien minder pretentieus, maar het is volgens mij toch dat als er neergekeken wordt op progrock dit vanuit een bepaalde pretentie is.

Er komt veel voorbij waar ik ook wel wat mee heb gehad of nog steeds heb. Achteraf zijn er heel wat overeenkomsten ook in muziekstijlen, maar op het moment zelf terug in de tijdsgeest van toen waren of werden grote stappen gemaakt of dat leek zo. Het had ook te maken met de aankleding, de presentatie en een tijdsgevoel, de muziekpers en de mode. En men sloot aan op een nieuwe generatie, jongere leeftijd die zich weer in iets anders wilden herkennen en/of zich afzetten tegen het ‘oude’. Bovenal commercieel ook beter zo.
Zo kon of leek het dat een Television totaal iets anders was dan een Caravan.
Nu achteraf gezien hoor je de overeenkomsten en vallen de verschillen minder op, echter het beeld van ‘toen’ kleeft er nog wel aan vast en dat geeft ook kleur ook aan een lijst, die ieder ook weer anders kan lezen of interpreteren.

90. Buggles
Dat Buggles voorbij komt is geen suprise maar ik had het dan wel verwacht als toevoeging bij Asia of Yes (ik verklap vast niet veel als ik zeg dat die twee vast nog wel zullen komen). Maar ook een band met slechts twee studio-albums kan de lijst halen, zo had ik Frankie Goes To Hollywood. Wacht eens even draaide beide bands niet om dezelfde man? Maar goed, The Buggles dus... twee prima album waarvan de 1ste de klassieker is en ook gewoon beter is dan de 2de. Hé, was dat bij FGTH ook niet zo?

89. (The) Nits
Zoals opgemerkt ook bij mij in de lijst enkel dan een heel pak hoger. Qua favoriete nummer zitten we behoorlijk op één lijn. Wellicht is het tijd voor Casper om ook bescheidenheid en sympathie als KPI te gebruiken, tot die tijd doen we het gewoon met deze alleszins keurige 89ste plek.

88. Television
Dit is zo'n band waar ik nooit de echte klik mee heb kunnen vinden, zelfs geen cd in huis!. Dat heb ik met meer bands uit die voortkwamen uit het legendarische CBGB verhaal. Blondie is daarin dan weer de uitzondering. Zelfs Talking Heads heeft het moeilijk gehad maar daarin ben ik inmiddels ook wel om dus wellicht komt het nog. Ik sluit het niet uit want in principe ligt het wel redelijk in mijn New Yorkse straatje.

86. Pure Reason Revolution


Favoriet album: Amor Vincit Omnia
Favoriet nummer: Aeropause
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2020-heden
Ook in de lijst van: -

Dit was Andere Tijden, terug naar de onze.

De band rond Jon Courtney en Chloë Alper was in het eerste decennium van deze eeuw korstondig hip en happening in progland met hun muziek die de weinig aannemelijke brug tussen pakweg Pink Floyd, Frankie Goes to Hollywood en The Chemical Brothers sloeg. Het debuutalbum The Dark Third verscheen in diverse versies (en dat terwijl Taylor Swift nog in de schoolbanken zat) en was qua ontvangst meteen het hoogtepunt. De plaat, met het flink opgerekte The Bright Ambassadors of Morning als centrale stuk wist precies genoeg klassieke prog onder de hypnotiserende vocalen te leggen om bij zowel een ouder als een meer eigentijds publiek aan te slaan.

Opvolger Amor Vincit Omnia had een nog wat meer in-your-face elektronische benadering en dat kostte de band meteen een hoop fans. Wellicht mede doordat ik hem mocht recenseren, heb ik hem 'gewoon' in het hart gesloten. Ik heb de band toen nog live gezien op het lokale festival Waterpop. Rommelig optreden, maar hé, de nieuwe progsensatie stond wel gewoon in Wateringen. Er kwam nog een album uit (Hammer and Anvil) dat een beetje tussen de eerste twee in viel en toen was het verhaal alweer afgelopen.

Al te veel navolgers heb ik niet gevonden (het eveneens Britse North Atlantic Oscillation komt in de buurt; aardig, maar toch net een maatje minder), dus toen er anno 2020 een comebackalbum was, was het fijn dat er weer gewoon Pure Reason Revolutionmuziek gemaakt werd door de band zelf. Het nieuwste was er nu natuurlijk wel waf, maar Eupnea hoort niettemin tot hun sterkste albums. De comeback heeft voor mij ook hun oude albums opnieuw onder de aandacht gebracht en sindsdien staan ze daar eigenlijk vrij permanent weer in.


Uitgelicht nummer: Aeropause

Pure Reason Revolution!

Ik vroeg een paar dagen terug wat een Musicmeterband was. Nou, Pure Reason Revolution is een Musicmeterband. Ontdekt via deze site, en ik was direct overdonderd. Het was ook een tijd dat ik veel luisterde naar Oceansize, Pineapple Thief, Porcupine Tree, 3, en andere toentertijd 'moderne' progrock-bands. Ik weet niet of ik het snel weer zou opzetten, ik ben wel echt deze stijl ontgroeid.

Ik vind de muziek best wel overvol, maar met name de zangharmoniëen staan mij bij als mooi.
Leuk dat deze band voorbij komt.

Het werd voor het hoofdverhaal een wat lange uitweiding, maar je noemt daar wel een aantal namen die indertijd inderdaad als new-prog (of post-prog of nu-prog) aangeduid werd. Konden vaak tekenen op het label KScope (en troffen daar dan bijvoorbeeld ook Amplifier, Engineers, Lunatic Soul, de al genoemde North Atlantic Oscillation en ook nog een paar bands die misschien hoger in deze lijst nog wel langskomen). Zet een nummer van zo'n band op en het klinkt wel fris naast een hoop andere, traditionelere (retro)prog. Zet een KScope-verzamelaar op en vooral de wat mindere goden lijken toch wel behoorlijk op elkaar. Oceansize heeft wat fijne muziek gemaakt, maar kwam bij deze Top 100 toch niet echt in de buurt. The Pineapple Thief kwam dichter in de buurt, maar is toch ook net iets te veel been there, done that.

Wat de MusicMeterbands betreft... ik neem aan dat mijn definitie vrij universeel was. Maar als ik voor mezelf spreek: 2005-2012 waren mijn Progwereldjaren (niet mijn belangrijkste muzikaal vormende jaren, maar wel tamelijk belangrijk) en daar kwam ik met al dit soort muziek wel in aanraking. De echte Musicmeterbands zijn voor mij over het algemeen derhalve juist geen progbands.

Ik heb niet veel bands/artiesten die ik in de Musicmeter-tijd heb ontdekt nog steeds in mijn top-100. Het zijn vooral bands die ik echt zelf heb ontdekt, óf voor dat ik bij Musicmeter kwam (voor 2009) of gewoon helemaal op eigen houtje. Ik heb weleens wat meegedaan aan games in het verleden en toen kwamen er wel wat uit Susanne Sundfor, Subsignal en misschien nog wat. Maar die luister ik verder amper. Ik ben ook vooral een album-luisteraar en Musicmeter-games richt zich vaak op losse songs.

Dat gezegd hebbende is platen in de platenbak ontdekken en biografieën lezen mijn voornaamste bron om platen te ontdekken. De grootste bron is en blijft Discogs, omdat ik dat op producer, label, studio, bandleden, composers, noem maar op, kan zoeken.

Maar er was dus een tijd, dat de New-Prog erg hot was hier op de site, en er zullen nog veel berichten van mij staan bij al die bands, die overigens nu ook al weer 10 of 20 jaar oude zijn. De bands die je noemt klinken (of klonken) inderdaad een stuk frisser en urgenter dan veel Neoprog of Retroprog uit die tijd. Maar ik ben het overzicht ook wel helemaal kwijt intussen. Ik volg geloof ik alleen nog Flower Kings, Tangent en Agusa.

Maar goed, terug naar Pure Reason Revolution. Een moderne klassieker aldus. al denk ik niet dat ze ooit zo 'classic' worden als Genesis, Yes of King Crimson, maar dat hoeft ook niet.

Een typische MuMe-band is toch meer een band/artiest die in de MuMe-bubbel een stuk groter is dan in echte mensenwereld ipv dat het een band is die je op MuMe hebt ontdekt?

Oh, dan heb ik het helemaal verkeerd begrepen. Maar ik zit denk ik ook niet in veel Mume-bubbels, denk ik. Ik dacht het een band was die je nooit had ontdekt zonder Musicmeter. Maar misschien is dat wel hetzelfde.

Het is (voor mij) inderdaad beide. Nu ken ik in de normale wereld ongeveer evenveel fans van Pure Reason Revolution als van Ride of The House of Love (namelijk: geen), dus PRR had ook een echte MusicMeterband kunnen zijn, ware het niet dat...