96. Ride


Favoriet album: Going Blank Again
Favoriet nummer: Not Fazed
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2010-2011
Ook in de lijst van: -

De eerste (maar zeker niet de laatste) echte MusicMeterband in deze lijst. Bij het grazen in de toplijsten kwam ik ooit Rides tweedeling tegen en dat viel wel in de smaak. Het echtere shoegaze-album Nowhere werd in eerste instantie wat moeilijker bevonden, maar ook dat is goed gekomen. Daar is het ook wel een beetje bij gebleven... Carnival of Light heb ik nog wel eens gehoord, maar dat de comeback inmiddels ook alweer drie nieuwe albums opgeleverd heeft... het zal.

Shoegaze is een wat lastig verhaal. Waar de liedjes goed genoeg zijn en de feedback/effecten subtiel genoeg, kan een fraai, bij vlagen magisch resultaat bereikt worden en op Nowhere gebeurt dat (met Dreams Burn Down en Paralysed als favoriete nummers). De klassiekerstatus 's ondanks, kan ik daarentegen niks met The Jesus and Mary Chains Psychocandy of My Bloody Valentines Loveless. Dan houd ik het wel bij Ride... en dan nog nipt meer bij het meer gangbare (vroege) britpopterritorium van Going Blank Again... maar dat is wel heel nipt.


Uitgelicht nummer: Not Fazed

95. Green Carnation


Favoriet album: Light of Day, Day of Darkness
Favoriet nummer: Light of Day, Day of Darkness
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2005-2012
Ook in de lijst van: -

Een van de eerste promo's die ik voor Progwereld te beschrijven kreeg (en de eerste waarover het oordeel onverdeeld positief was) was The Quiet Offspring van Green Carnation, een Noorse band die, net als wat concullega's (waarvan sommige later in deze lijst nog zullen langskomen), het pad van doom metal via meer conventionele progmetal naar welhaast familievriendelijke progrock zou afleggen. The Quiet Offspring zat in het middenstuk van dat pad en het straffe titelnummer (fijn drumwerk!) en de grootse melodieën van Purple Door, Pitch Black en Pile of Doubt zijn er hier altijd goed in gegaan.

Twee albums voor deze promo had de band hun vermoedelijke meesterwerk gemaakt: Light of Day, Day of Darkness bestond uit slechts één nummer dat vrijwel exact één uur duurde en, omdat de mooiste muziek toch vaak uit lijden voortkomt, geïnspireerd was door het overlijden van de dochter van zanger Tchort. Het vermoeden bleek te kloppen.

Tussen 2006 en 2020 was het stil rond Green Carnation. Toen het eenmaal tijd was voor de onvermijdelijke comeback, lag mijn muzikale interesse inmiddels primair elders, maar toen de band in Utrecht in het voorprogramma van The Gathering zou optreden, heb ik daar toch maar een kaartje voor gehaald. En als het titelnummer van die comebackplaat dan zo als thuiskomen voelt als bij Leaves of Yesteryear het geval is...


Uitgelicht nummer: The Quiet Offspring

Ride en Green Carnation vallen beide bij mij in de categorie; erg goede bands maar denk niet dat ze mijn top 100 zouden halen, maar waardeer het toch dat ze die van jou wel halen. De stukjes erbij laten de waardering aleen maar toenemen.

Exact wat ik al verwacht had: veel overlap met daar tegenover enorm uit elkaar liggende smaak
Ben benieuwd naar welke kant de balans uiteindelijk het meest zal uitslaan.

Jeetje, die twee had ik niet verwacht. Ride heb ik echt simpelweg nog nooit van gehoord. En Green Carnation ken ik alleen van het enige spel dat ik meespeelde: 'De Prog k.o.'. Ik geloof dat ik er niet zo veel aan vond. Hadden ze niet een nummer dat een uur duurde?

Wat doom en shoegaze betreft laat ik wel verstek gaan. Ik heb in het verleden veel doom geprobeerd, en zo nu en dan is het wel raak (Trouble bijvoorbeeld), maar meestal vind ik het wat saai en te slepend. My Dying Bride vond ik wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Maar heb je Loveless wel met een koptelefoon beluisterd? Want dat scheelt nogal.

Als het een noise cancelling koptelefoon is, kan ik me daar nog iets bij voorstellen.

Potver, de opmerking van de dag valt vroeg vandaag

94. The House of Love


Favoriet album: The House of Love [1990]
Favoriet nummer: Shine On
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2010-2012
Ook in de lijst van: -

De parallellen met Ride liggen wel een beetje voor het oprapen: voor mij een echte MusicMeterband, Brits, twee echt relevante albums, twee niet zo relevante opvolgers (waarvan ik de eerste nog wel gehoord heb en hé, Feel is toch wel echt een pareltje), drie comebackalbums en ik zei de gek die de band rond een van die comebackalbums nog eens live ging zien (enkele jaren nadat de band mijn meeste aandacht kreeg). Ride had het betere concert, The House of Love de iets betere albums... of als we specifiek naar het tweede album kijken: het duidelijk betere album.

Hannah, Shine On en Beatles and The Stones vormen het soort 1-2-3'tje waar veel bands enkel van kunnen dromen. Dat de rest van het album een beetje als bleke kopieën van dat openingstrio klinkt is de band vergeven. Het (nogal korte) debuut wordt door de goegemeente nog iets hoger aangeslagen, maar ofschoon Christine, Hope en Love in a Car fraai zijn, is de opvolger hier dus favoriet.


Uitgelicht nummer: Feel

Geen onverwachte noteringen.

Ride, Green Carnation en The House of Love heb ik alle drie ontdekt via dezelfde MuMe-gebruiker. Van de drie bevalt Green Carnation me nog het beste, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ik me niet kan heugen wanneer ik ze voor het laatst gedraaid heb.

Als ik het goed begrijp zijn Musicmeter-bands, bands die je ontdekt hebt via Musicmeter, en niet op eigen houtje? Toen ik het woord voor het eerst las, dacht ik dat het een band was die bestond uit Musicmeter-users.

Ik heb eerlijk gezegd weinig Musicmeter-bands, omdat ik te eigenwijs ben om me te laten tippen. Ik heb dan wel heel veel Progarchives-bands, van die lijstjes aldaar.

Leuke Barclay James Harvest-achtigd hoes bij Housr of Love, maar ik heb echt nimmer van de band gehoord. Wat kan ik ervan verwachten? Of is het weer shoegaze?

Hoewel ik niet uitsluit dat dat laatste ook bestaat (er zijn/waren in elk geval op zeker MusicMeter-gebruikers muzikaal actief buiten het bandformat), doel ik inderdaad op het eerste. Of iets preciezer nog: op het eerste, waarbij ik er (ook later) in mijn fysieke omgeving eigenlijk nooit iemand over gehoord heb.

93. Bon Jovi


Favoriet album: Keep the Faith
Favoriet nummer: Save a Prayer
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 1995-2006
Ook in de lijst van: -

Oasis en Scorpions waren er mooi op tijd bij, maar Bon Jovi kwam nog iets eerder. Nou scoorden de heren ook nog regelmatig hits vanaf het moment dat ik naar de Top 40 begon te luisteren (medio 1993) en enkele concertregistraties op MTV (en later TMF) die, rond de tijd dat ik toch al mijn eerste Top 100 allertijden hoorde, ook de welbekende oude hits goed voor het voetlicht brachten, deden de rest.

In een kort tijdsbestek kwamen de hitalbums Slippery When Wet en New Jersey en het toen net nieuwe These Days in huis. En terwijl de band een paar jaar pauze nam, vulde ik de gaten in de discografie op (inclusief Blaze of Glory): een nieuwe favoriete band was gevonden. Hoewel ook ik inmiddels het vocale bereik van Jon Bon Jovi en het regelmatig bedenkelijke niveau van de teksten met wat meer kritische distantie bekijk, waardeer ik de muziek nog steeds. New Jersey en Keep the Faith zijn als albums het meest geslaagd, maar onder meer Runaway en Wanted Dead or Alive streden ook om de "favoriete nummer"-titel mee.

Comebackalbum Crush zette grondig de bijl aan de wortel van mijn Bon Jovi-liefde. Opvolger Bounce smaakte weer beter, maar daarna zijn Bon Jovi en ik alsnog elk onze eigen weg gegaan.


Uitgelicht nummer: Save a Prayer

Bon Jovi: zeker geen favoriete band, maar Keep the Faith weet me zo onderhand toch al ruim drie decennia te plezieren (en enkele oudere tracks ook). Daarna kon het me minder boeien.

Ik ken alleen de hits, geen verrassing welke dat zijn. Ik heb de band helaas nooit wat aan gevonden, ondanks mijn soms-liefde voor AOR en Melodieuze Rock. Zanger Jon kan wel echt flink uithalen, wat ik knap vind, maar ik vind de songs zo veilig en netjes.

Als ik met een pistool op m'n hoofd zou moeten kiezen tussen de eerste twee albums zou mijn keuze denk ik toch op de titelloze vallen

Tja, ik ben in dezelfde tijd groot geworden, dus Bon Jovi maakt ook deel uit van mijn muziekgeschiedenis, maar tot echte liefde heeft dat niet geleid. Het meeste zwak heb ik nog wel altijd voor Dry Country wat ik oprecht een echt goed nummer vind.

92. Supersister


Favoriet album: To the Highest Bidder
Favoriet nummer: Radio
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2018-heden
Ook in de lijst van: Mssr Renard (en bij vigil ook een beetje)

De eerste Nederlandse band is meteen een van de meest Britse bands die Nederland voortgebracht heeft. Tenslotte was Supersister een grootheid in de niche van de prog die zich vooral rond Canterbury afspeelde en qua jazzy uitweidingen en tekstuele meligheid deden Robert Jan Stips, Sacha van Geest, Marco Vrolijk en Ron van Eck niet onder voor hun Britse collega's. En wie zei er dat een rockband een gitarist moet hebben?

De eerste zes albums (eigenlijk: de eerste vijf albums plus halve verzamelaar Superstarshine Vol.3) waren budgetvriendelijk als 2-elpees-op-1-cd verkrijgbaar en rond 2007/2008 heb ik ze dan ook in kort tijdsbestek allemaal aangeschaft... om ze toen eerst een tijd vooral stof te laten vangen. Radio en She Was Naked waren natuurlijk fijn, maar verder was het toch ook wel een hoop ontoegankelijk geneuzel. Er ging wat tijd overheen, mijn smaak schoof langzaamaan wat op, je probeert het eens via wat losse nummers en ineens zitten met name Present from Nancy, To the Highest Bidder en Pudding en Gisteren met enige regelmaat in de cd-speler. En er valt nog genoeg aan door te ontdekken.


Uitgelicht nummer: Radio

Tof om hier Bon Jovi tegen te komen, en een herkenbaar verhaal; voor mij staat het album Keep the faith ook op 1 én is Runaway ook één van mijn favoriete Bon-Jovi-nummers. Ik heb in die periode alle albums die Bon Jovi al gemaakt had bij de bieb geleend en op cassette gezet. Maar halverwege de jaren '90, vrij kort na de release van These Days, verloor ik de band alweer uit het oog.

Ja.Supersister, één van mijn grootste en eerste liefdes (ik ontdekte ze als prille veertiener). Pudding and Gisteren is favoriet, maar eigenlijk alle platen. Ik spaar ook van de band en heb heel veel 7"-singles, die niet op lp zijn verschenen.

Iskander met mijn nieuwere held Charlie Mariano is ook erg de moeite waard, voor de liefhebber van midseventies Europese jazzrock.

Ik was bij het Supersister optreden ergens in 2019 in Utrecht en ik vond het vreselijk. De band speelde slecht en het publiek was dronken of banaal of allebei. Nog nooit een jeugdliefde zo van de troon zien vallen. Maar niets dan liefde voor frontman Robert Jan.

Het oude spul draai ik nog vaak en met veel liefde. Bij mij stonden ze hoger in de lijst. Ik hoop nog veel Canterbury in je lijst tegen te komen. Ik word er blij en enthousiast van.

Leuk, Supersister. Ik heb ze nog wat eerder dan Mssr Renard kunnen zien, eind 2000 in 013 in Tilburg, en dat was een fris en sprankelend concert van een groep die aanzienlijk jonger overkwam dan de geboortejaren van de bandleden deden vermoeden. Mooie platen in de jaren dat Nederland sowieso veel hoogwaardige prog- en prog-gerelateerde muziek voortbracht.

91. Split Enz
(+ Crowded House)


Favoriet album: True Colours
(Together Alone)
Favoriet nummer: Message to My Girl
(Fingers of Love)
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2020-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst, gaan we even down under kijken. Net zoals bij mijn voorgangers is dit een soort dubbelentry, maar Split Enz wint op punten. Ook mijn kennis van die band bleef lang beperkt tot het terecht vaak als perfect popliedje bestempelde Message to My Girl, maar op zeker moment waren daar ineens een verzamelaar en het album True Colours. Dat album staat vol heerlijke popliedjes met een wave twist (naast het hier aangehaalde I Got You noteer ik nog Shark Attack, Nobody Takes Me Seriously, Poor Boy en het instrumentale The Choral Sea). Six Months in a Leaky Boat had het helemaal afgemaakt, maar die staat dus op opvolger Time and Tide. Ik wil eigenlijk nog wel wat meer van de band horen... met beleid, dat wel, want de verzamelaar enthousiasmeert dan weer wat minder voor de begindagen van de band.

Waardering voor de latere band rond de gebroeders Finn moest van wat verder komen. Een aantal van hun bekendere nummers nodigde hardnekkig tot het pejoratief "bejaardenpop" uit. Het kantelmoment kwam met het horen van Private Universe. Dat nummer strijdt nog steeds, met het eveneens van Together Alone afkomstige Fingers of Love om de favorietentitel. Toen er een schappelijk geprijsd boxje van de eerste drie albums uitkwam, kon de inhaalslag afgemaakt worden. Er zitten toch wel een hoop mooie nummers tussen. Of ik word zelf steeds bejaarder, correctie, ouder, dat kan natuurlijk ook.


Uitgelicht nummer: I Got You

Ride en Green Carnation zeggen me weinig tot niets. Ik heb sowieso helemaal niets met dat stofzuiger-gitaargeluid dat begin jaren negentig onder de noemer shoegaze opgang maakte. Al vind ik Ride zo op het eerste gehoor wat minder erg dan My Bloody Valentine of Low, die ik wel eens 'geprobeerd' heb.
Van The House of Love heb ik alleen die tweede titelloze CD, destijds gekocht op basis van het radiohitje The Beatles en The Stones. En dat vind ik ook een prima plaat, al vermoed ik niet dat de band mijn eigen top-100 zou halen.

Bon Jovi en Supersister zijn dan weer twee hele andere muzikale richtingen, bijna tegengesteld aan elkaar, zou je kunnen zeggen. Maar ik kan ze allebei wel waarderen. Tot begin jaren negentig (t/m Keep the Faith en These Days) was ik best wel een Bon Jovi-adept, met name toen ze hun muzikale aanpak een beetje ombogen tot Springsteen-achtig repertoire. Maar de navolgende albums vond ik behoorlijk doorsnee en toen ben ik eigenlijk afgehaakt.
Niettemin kocht ik veel later nog wel eens zo'n recenter album - onlangs nog The Circle - en ondanks de veelal negatieve kritieken vielen die me niet echt tegen. Al waren mijn verwachtingen ook niet echt hooggespannen. En hoogvliegers zijn het ook niet echt, zeker niet sinds Jons stem nogal achteruit is gegaan en Richie uit de band is.
Supersister ken ik vooral dankzij de Stips-connectie, al waardeer ik Nits een stuk hoger. Sommige van hun singles zijn briljant, maar het albumwerk (dat ik op CD kocht in die 2-in1-boxjes) bevat toch ook veel gefröbel en spielerei dat de tand des tijds niet zo goed doorstaan heeft. Niettemin opmerkelijk dat een Nederlandse band zo goed past in de Canterbury-stroming.

Split Enz en vooral Crowded House zijn dan veel meer mijn ding. Ik vind beide bands zó goed dat ik ze in mijn eigen rangschikking niet op één hoop zou gooien, maar ze afzonderlijk zou vermelden. Van Split Enz kocht ik de singles die in Nederland airplay kregen en/of hits werden, maar aan albumwerk van die band waagde ik me pas na de eerste successen van Crowded House (te beginnen met deze representatieve verzamelaar).

Mijn aanvankelijke veronderstelling van SE een iets minder poppy voorloper van CH zou zijn, werd echter gelogenstraft. Zeker, ze wisten toen al hoe ze een goede popsong moesten schrijven (naast de hitjes ben ik vooral gecharmeerd van Crossroafs, My mistake, History never repeats en Six months in a leaky boat), maar hun muziek heeft toch een soort aangename en experimentele gekte die ik mis bij Crowded House. De muziek van CH is prachtig, maar ook een beetje braaf en binnen de lijntjes, SE is meer een gekruid gerecht dat je af en toe weet te verrassen.

Het is een mooi trucje om iets meer dan 100 artiesten in een Top 100 te stoppen, maar er zullen zeker nog wat artiesten langskomen die samengevoegd hadden kunnen worden, maar het nadrukkelijk niet zijn.

Daarover gesproken...

90. Buggles


Favoriet album: The Age of Plastic
Favoriet nummer: Video Killed the Radio Star
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2006-heden (nou ja, hoog?)
Ook in de lijst van: -

Het format biedt voldoende ruimte om Buggles mee te smokkelen bij een band die nog komt, maar de novelty act met maar liefst twee albums (drie, als je Yes' Drama meerekent) en maar liefst één hit verdient zijn eigen entry ruimschoots. Teruglezend in de logs zie ik dat beide albums zich in 2006 in een download konden verheugen en in 2010 in aanschaf op cd. Video Killed the Radio Star is legendarisch op een manier die de band ruimschoots ontstijgt. De rest van het album The Age of Plastic is bijna per definitie minder, maar met name (Living in) The Plastic Age, Kid Dynamo, Elstree en Johnny on the Monorail houden de 1980-trip levendig.

Adventures in Modern Recording doet weinig onder voor het debuut, al is de speelsheid er wat af. Ook is I Am a Camera, de gerecyclede versie van Into the Lens een voorproefje van de muzikale inteelt die ook later soms rond Geoff Downes en zijn friends and relatives zou opduiken.

Om de band live te zien ben ik ruimschoots te laat geboren - al heb ik hit + min-of-meer-titeltrack van het debuut wel live mogen zien bij The Trevor Horn Band in 2015 en de hit eerder al bij Asia in 2008, waar inmiddels wijlen John Wetton er een megafoon bij pakte. Je moet erbij geweest zijn...


Uitgelicht nummer: Vermillion Sands

In den hoop hiermede iets op een vindbare manier vast te leggen:

- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos
- itchy

Ik dacht van te wachten met reageren tot de onderste tien voorbij waren gekomen. Want stel dat dit een lijst wordt met heel wat artiesten waar ik weinig over te vertellen heb... Opvallende vaststelling: slechts één onbekende naam voor mij en meer nog: van de overige negen staan er hier acht in de platenkast.

BILL WITHERS: heb ik enkel een verzamelaar van en dat volstaat. Niet omdat de beste man geen goed album zou gemaakt hebben maar omdat ik nu eenmaal niet alles kan kopen.

SCORPIONS: hier heb ik gek genoeg nog geen verzamelaar van. Maar ik kocht voor een prik de 2CD+DVD deluxe versie van Love At First Sting (1984). Still Loving You werd zowat op elke fuif gedraaid.

OASIS: ik volgde de Indie Top 20 CD reeks en ontdekte daar Oasis al met Supersonic. Definitely Maybe (1994) blijft mijn favoriete langspeler, Whatever een geweldige single tussen twee albums en (What's The Story) Morning Glory? (1995) is zonder meer een classic album. Maar daarna ging het snel bergafwaarts, vond ik.

MUSE: een van de nieuwe hypes die ik niet meer oppikte wegens "te oud geworden" of zoiets. Kocht later toch Origin Of Symmetry (2001) om te kijken of ik wat gemist had. Goeie plaat maar zoals dat met bijna alle latere kleppers gaat, geen behoefte om naar terug te grijpen na de eerste draaibeurten.

RIDE: shoegaze heb ik overgeslagen. Ik ging van Cocteau Twins naar Stone Roses. Maar je had dus ook bands als Ride en My Bloody Valantine. Nowhere (1990) pikte ik later op maar als ik moet kiezen tussen Ride en My Bloody Valentine wordt het die laatste. Of Pale Saints, dat kan ook.

GREEN CARNATION: doet absoluut geen belletje rinkelen. Maar prog is nooit mijn ding geweest.

HOUSE OF LOVE: met die twee heerlijke singles Shine On en Beatles And The Stones die het zo goed deden in het jeugdhuis (en die ik zelf op vinyl heb). Ben nooit aan de aanschaf van een album toegekomen. Ik wilde de deluxe versie van hun tweede maar die staat tegenwoordig erg hoog geprijsd.

BON JOVI: die had ik niet verwacht. Een verzamelaar en Slippery When Wet (1986) staan hier in de kast. Dat laatste album roept wel herinneringen op (mijn broertje was fan en draaide die plaat regelmatig). Een paar goeie singles maar die macho saus verzwaart voor mij nog al eens de muzikale maaltijd.

SUPERSISTER: het zal menigeen verbazen. Maar als supernitser met een soft spot voor Robert-Jan heb ik helemaal niets van Supersister in huis. Ik weet namelijk niet waar te beginnen. En ben ook een beetje bang teleurgesteld te worden omwille van het feit dat prog dus nooit mijn ding is geweest.

SPLIT ENZ (CROWDED HOUSE): de eerste in de lijst die Casartelli en ik gemeen hebben. Ik kan de kritiek wel begrijpen als mensen CH te braaf noemen. Ik nam beide bands ook samen omdat het verhaal van Tim en Neil voor mij het verhaal van beide broers is. Ik vind Split Enz ook beter dan Crowded House. Maar als je het solowerk van Tim ook in de weegschaal legt, blijft hun post Split Enz oeuvre echt de moeite waard.

Ik weet niet welke Enz albums Casartelli wel of niet kent maar ik raad alvast de volgende drie elpees aan: Waiata (aka Corroboree) (1981) (de tweeling plaat van True Colours), Time & Tide (1982) (hun meest volwassen plaat met Six Months In A Leaky Boat) en voor de beginperiode zou ik Second Thoughts (1976) tippen. Die laatste plaat herneemt het beste van het debuut in een productie van Phil Manzanera en voegt er een paar sterke nieuwe nummers aan toe. Roxy Music meets Genesis down under.

Leuk dat Buggles in de lijst staat, maar met zijn bijna wetenschappelijke benadering van zijn top 100 is het toch wat teleurstellend dat Casartelli niet het nummer noemt met "Scientific, so scientific" als refrein (vooral omdat het ook mijn favoriet van de band is).

… En was Lenny niet de tweede hit van de Buggles? Een stuk minder legendarische dan de eerste, maar wat mij betreft wel een erg leuk nummer. Of was dat alleen een hit in Nederland?

EDIT: Ja dus. Terwijl die andere kleine hit, het titelnummer van het debuutalbum The Plastic age, ook nog een hitje was in het VK en Duitsland. Die was ik al bijna helemaal vergeten. Leuk bandje overigens, The Buggles. En natuurlijk het startpunt voor de carrieres van zowel Trevor Horn als Geoff Downes (én Hans Zimmer ). Ik heb beide albums, vind ze hartstikke leuk, maar ze zouden bij mij geen top-100 notering halen.

Late ontdekker van dit topic, maar leuk om het achterwaarts door te lezen.

De lijst van Casartelli ga ik volgen. Als hij ergens een lage stem aan geeft, is er grote kans dat ik het geweldig vind. Maar zijn hooggewaardeerde artiesten zijn tot nu toe lang niet slecht! Bon Jovi zij hem vergeven.