Denk sowieso het ene fenomeen uit L.A. die onlangs nog in het zonnetje werd gezet met een Greatest Hits

Ik vond de nummer 100 van Casartelli beter

Lekkere deep cuts, goed begin Shaky!

Poek en Gretz, ik zou er graag op ingaan, maar ik wil natuurlijk nog niks verklappen .

Dat ik het niet alleen in een bepaalde hoek zoek, dat is zeker waar. Mijn albumcollectie gaat alle kanten op. Ik vermoed dat een korte blik op mijn stemmen en deelname aan spelletjes ook wel aantoont dat mijn smaak in die zin relatief breed is.

Maarrrrrr, ik snap ook wel waarom ik geassocieerd word met Oldies; en daar kan ik heel goed mee leven

Voor mij blijft het in ieder geval altijd zoals ik in mijn openingspost schreef: het maakt mij niet uit hoe oud een song of artiest is, zolang ik er maar van kan genieten. Songs uit 2024 of 1924, dat maakt me verder niks uit.

Het zou dus zomaar kunnen dat Arctic Monkeys niet de enige "nieuwere" artiest gaat zijn in deze Top 100

Voor de liefhebbers (en zeker ook voor mijzelf) houd ik een Spotify playlist bij met daarin alle songs die ik noem tijdens de presentatie van mijn top 100:

Mijn Top 100 favoriete artiesten

99. Ghalia Volt

https://rocknforce.com/wp-content/uploads/2021/02/GHALIA-VOLT-2.jpg

Afkomstig uit: België
Nog actief: ja
Favoriete albums: One Woman Band (2021), Shout Sister Shout! (2023)
IJzersterke nummers: Loving Me Is a Full Time Job, Espìritu Papàgo, Can't Have It All
Live gezien: Ja
Ook in de lijst van: -


Hellraisin’, asskickin’, funlovin’ powerhouse Ghalia Volt uit België, wat een topper.

Deze kleine duivel heb ik in 2023 op Blues Peer gezien waar ze de tweede artiest was die in de tent (het 2e podium) mocht spelen. Holy shit….het duurde niet lang voordat de hele festivalweide zich om dat podium probeerde heen te wurmen. Ze speelde alles plat. Het is “enkel” Ghalia met haar gitaar, haar drum, haar ongelooflijke stem en vooral het speelplezier dat er vanaf spat. Een en al persoonlijkheid deze dame. Dan speelt ze ook nog eens vunzige blues met de nodige slideguitar. Heel veel fijner dat dit kan het niet worden.

Ik krijg ontzettend goede zin van Ghalia. Haar diepgewortelde voorliefde voor de blues druipt van haar nummers af en haar one-woman-band aanpak werkt uitstekend. Ze is begonnen met een band, maar door de Covid-crisis werd die droom op pauze gezet. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht om te stoppen, dus ging ze op zoek naar alternatieven. Dat bleek dus: alles zelf doen.

Ondertussen is ze een force to be reckoned with binnen de blues scène en ik hoop nog heel lang van deze dame te kunnen genieten.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en

Dat was meer zelfspot dan Shakyspot. Volgens mij had Bonk dat heel goed in de gaten.

Van Ghalia Volt heb ik overigens nog nooit gehoord.

Top. Én een verrassing dus én weer iemand Ghalia Volt kunnen introduceren

Dat begint goed, die top 100 van jou. Ghalia Volt kende ik niet, nu wel. De vorige lijsten waren ook leuk maar ik merk dan toch dat mijn smaak vaak wat afwijkt van de gemiddelde user hier, ik geloof dat wij wel een hoop overeenkomsten hebben:)

98. Don Gibson


https://cmhof.imgix.net/wp-content/uploads/2022/06/03171212/Williams_GibsonDon_D198810944_Neg.jpg?q=70&auto=format&or=0&fm=jpeg&w=480

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Oh Lonesome Me (1958), The King of Country Soul (1968)
IJzersterke nummers: Oh Lonesome Me, Blue, Blue Day, Everybody but Me
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Bij de meeste artiesten die ik goed vind (en holy crap dat zijn er nogal wat) weet ik nog precies wanneer ik ze voor het eerst hoorde of wanneer ik voor het eerst betoverd werd door hun muziek. Bij Don Gibson heb ik echt gewoon geen idee meer.

Ik vermoed dat mijn Don Gibson reis begon met Oh Lonesome Me op een oldies verzamelalbum. Ook weet ik dat ik Everybody but Me enkel van Dean Martin kende, maar er op een gegeven moment achter kwam dat het nummer origineel van Gibson was. Dat was het moment dat ik meer achter de muziek van Gibson aan ging.

Zo ontdekte ik de rijke discografie van deze man. Don’s 2e album: Oh Lonesome Me uit 1958 is een zeer sterk country pop album dat vol staat met klassiekers, No One Stands Alone is een Gospel album en een heerlijk punt van rust, en vanaf de 70s bracht Don wat zwaardere country albums uit. Zwaarder als in: emotioneel, dramatisch; niet zwaar als in violen, fiddles, bretels of andere voorbeelden van die vreselijke kant van de country.

Bij het verdiepen in iemands muziek kom je vaak pas achter de enorme legacy van een artiest. Don was een hele, hele grote meneer die voor mijn gevoel niet bepaald in het collectief geheugen zit. In ieder geval niet in Nederland en al zeker niet bij de moderne muziekluisteraar (al kan deze laatste zin bij heel wat artiesten in mijn top 100 uit de kast worden gehaald). Het aantal artiesten dat zich lovend over Gibson heeft uitgelaten is enorm en ook vanuit de industry zelf krijgt hij veel erkenning.

Ik snap het wel. Het is country gemengd met pop gemengd met rock dat in sterke composities vorm wordt gegeven. Blue, Blue Day is een heel fijn voorbeeld; een super vrolijk melodietje, een catchy hook, maar dan de tekst:



Favoriete nummer:

Deep cut toppers:

Ik vind Sea of Heartbreak een beetje klinken als het betere werk van Elvis.

We gaan het zien als Les de Groot en ik bij de hogere regionen komen in ons topic: The Man, The Legend, The Music: Les en Shaky's Elvis Presley Top Songs....

..maar ik kan eigenlijk nu al verklappen dat Don Gibson en/of Sea of Heartbreak in de verste verte niet lijkt op iets van Elvis, maar dit was wel een mooie kans om mijn andere topic ff te promoten. En daarvoor ook dank Poek

Jouw mening is onjuist, Poek.

Zie je Poek, zelfs Johnny Marr zegt het.

Ik kan niet ontkennen dat Shaky er meer verstand van heeft.

hey, laat mij ook eens een keer iets weten.

Maar alle gekheid op een stokje, natuurlijk begrijp ik wat je bedoelt Poek. Ik denk alleen dat het komt vanuit een in de basis wat vluchtige luisterbeurt van zowel Gibson als Presley. Ik hoor ook nooit verschil tussen allerlei dj's enzo, terwijl sommige mensen mij in hele epistels proberen uit te leggen wat dan het verschil zou zijn. Voor die mensen een wereld van verschil, voor mij dezelfde aaneenschakeling aan eenzijdige geluiden.

Zo kan ik me heel goed indenken dat als iemand niet echt in de 50s zit, alles wel op elkaar vindt lijken. En dat is helemaal prima. Ik zie het niet als aanval; enkel als een observatie van iemand aan de zijkant.

Ik hoop trouwens niet dat dit negatief overkomt, want zo bedoel ik het werkelijk totaal niet. maar als ik het teruglees kan ik me voorstellen dat ik wat cynisch klink. Dat is het nadeel van typen in plaats van praten .

Kort samengevat: ik begrijp je helemaal Poek, en I respectfully disagree. Enkel het feit al dat je reageert op iemand die Don Gibson in zijn lijst zet doet mij goed. Ik denk dat er nu al meer over Gibson gepraat is op deze site dan ooit tevoren

Ja, ik had zelf ook het idee dat het een "They all look the same to me" zou kunnen zijn. Maar ik vond het nummer dus best goed klinken.

Ik ook

Gisterenavond bij Seasick Steve (oeh, zou die ook in mijn Top 100 staan??) in De Bosuil geweest, geen mogelijkheid gehad om mijn volgende entry te posten. Ik heb besloten geen dag over te slaan en post er daarom vandaag 2 .

97. B.J. Thomas

https://www.christianitytoday.com/wp-content/uploads/2021/06/123853.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: On My Way (1968) en Raindrops Keep Fallin' on My Head (1969)
IJzersterke nummers: I Just Can’t Help Believing, Raindrops Keep Fallin’ on My Head, I’m So Lonesome I Could Cry
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Wie houdt er nu niet van een beetje B.J. op zijn tijd?....damn it, ik beloofde mezelf nog om dit niet te doen.

De man die vlak voor Elvis I Just Can’t Help Believing uitbracht, al leerde ik hem kennen via Raindrops Keep Falling on My Head. Dat nummer balanceert voor mij op het randje van heel erg fijn en truttig. Tot nu toe valt het voor mij nog steeds meer die eerste kant op.

In het begin liet ik hem een beetje links liggen omdat hij totaal pissed off was dat Elvis een enorme hit scoorde met I Just Can’t Help Believing. Thomas vond de Elvis versie 3x niks en hij had via de geruchtenmolen gehoord dat Elvis gezegd zou hebben dat hij de Thomas versie slecht vond en een betere versie zou opnemen. Achteraf werd het bijgelegd omdat het onzin bleek te zijn (de geruchtverspreider verontschuldigde zich en gaf toe vooral gewoon een shitstorm probeerde te creëren). Maar goed, daardoor vond ik Thomas dus een beetje een zeikertje en heb ik me niet echt in zijn muziek verdiepd. En toch….. ik hoorde zo nu en dan eens een los nummertje van hem en die vond ik eigenlijk altijd heel sterk.

Ik werd pas écht enthousiast toen ik zijn albums ging luisteren. Wat een goede en uiterst zuivere stem, wat een sterke songs en vooral; wat een rust. Op de een of andere manier brengt Thomas een soort kalmte en rust in zijn zingen over waar ik heel gelukkig van word.

De knop ging volledig om toen ik Hey, Won’t You Play hoorde. Prachtig, wat een mooi opgebouwd nummer. Vooral het Hey, wontcha play…… another (kleine pauze) .....somebody done somebody wrong song.
Die pauze, die manier waarop de belangrijkste zin van de song de melodielijn inglijdt. Oei, heerlijk. Super smooth. Thomas zingt met groot gemak.

Op een gegeven moment werd hij een ‘born again Christian’ en dat werd ook in zijn muziek duidelijk. Dat zijn de albums die ik skip.

Ik heb een aantal LP’s van de man en die staan allemaal vol met hele fijn popliedjes. Braaf, maar ook heel professioneel en gewoon heel erg fijn.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:





en



 

96. Imperial Crowns

https://sleutelstad.nl/wp-content/uploads/2017/04/Imperial-Crowns-49.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Hymn Book (2004) en Star of the West (2007)
IJzersterke nummers: Lil Death, Big Love Generator, Star of the West
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -


Vieze, vadsige, ranzige, dampende, smerige, ruige, sexy, geile Sweet 'n cruel Swamp, Stomp, Rock ’n Soul Gospel Blues.

Imperial Crowns onderscheidt zich door geweldige liveshows, waarbij vooral frontman Jimmie Wood een blijvende indruk achterlaat. Deze voormalige heroïneverslaafde zag plots het licht, vond de heer en dook de opnamestudio in.

Als een soort unieke combinatie van James Brown en Willie DeVille (en een vleugje Elvis?) geeft Jimmie een dikke twee uur per avond, meermaals per week, alles wat hij in zich heeft. Het zweet gutst van hem af, de “hip thrusts”, het microfoonspel, de man barst van het charisma.

Imperial Crowns stonden al zó lang op mijn lijstje om live te kunnen bewonderen en in mei 2023 was het dan eindelijk zo ver. Ze kwamen niet alleen naar Europa, maar zelfs naar mijn favoriete en vaakst bezochte venue: De Bosuil in Weert. Sinds 2015 heeft Jimmie zijn dochter toegevoegd aan de band en wát een toevoeging bleek dat te zijn. De band speelde de zaal plat en mijn liefde voor de band groeide alleen maar.

Hopelijk komen ze snel weer eens terug naar Europa, waar ze sinds hun beginperiode meteen rete-populair waren. Zodra ze weer in de buurt zijn, heb ik een ticket in mijn pocket.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en

Hier hoor ik dan zelfs geen vleugje Elvis in Wel een beetje Cramps/Gun Club en de vergelijking met Willie DeVille snap ik ook (en dat ze live goed zijn).

Haha nee niet qua stem of geluid, maar live heeft hij de nodige moves en maniertjes overgenomen.
Ook het James Brown gedeelte: zwaaien met de mic stand, het vlugge voetenwerk. Zeker tegenwoordig.

Klinkt lekker, Imperial Crowns...

Ga ze live zien als je de kans hebt MarkS73, een belevenis.