95. Los Kjarkas

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPpgB8BtqPhj_2CgOu_9PAnzUv2u1mIU78Lr_QCcD8No6nmfpTnBRpetuvSJ2YEoDKxQTkSb8h-pELij_p_GbVVQ5YZorjS97gnv61yKBNxc_4ieVEh-bOlytOsoOe3sfNeAKWkzMYjNY/s1600/kjarkas.jpg

Afkomstig uit: Bolivia
Nog actief: ja
Favoriete albums: Los Kjarkas - El Álbum (2011)
IJzersterke nummers: Bolivia, Siempre He de Adorarte
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Als je dan toch naar Andean luistert, dan ook maar meteen naar het allerbeste dat het genre (nou ja, zeg maar gerust ‘levensstijl’) te bieden heeft. Andean music, van de indigenous bevolking, is groot onderdeel van de cultuur. In dit geval uit Bolivia, maar Andean music kan natuurlijk uit meerdere landen komen. De variant uit Peru is wellicht het bekendste, maar geef mij deze toppers uit Bolivia maar. Ook is vaak Ecuadoraanse folklore onderdeel van deze muziek.

Als je zoekt naar nog een geniaal nummer uit deze stijl, check dan Secreto Amor van Proyección.

Spotify wrapped op het eind van het jaar gaat heel wat van deze songs bevatten. Ik word hier heel gelukkig van.

Werkelijk fantastische muziek waarbij zeker Munasquechay en Puedo Vivir me diep raken. Het is dan ook onmogelijk om hier één favoriet nummer te kiezen, ik ga ze gewoon allebei posten als favoriet nummer.


Favoriete nummer:





en

Deep cut toppers:




en

94. Beth Hart

https://lflmagazine.nl/wp-content/uploads/BETHHART-9.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Live at Paradiso (2005), Leave the Light On (2003), Bang Bang Boom Boom (2012)
IJzersterke nummers: Caught Out in the Rain, Bang Bang Boom Boom, I’d Rather Go Blind (feat. Joe Bonamassa), I’ll Take Care of You (feat. Joe Bonamassa)
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -

Beth Hart, nondejuu wat kan deze vrouw zingen.

Iets wat al volledig terecht werd opgemerkt door Poek bij aanvang van mijn Top 100: vocals zijn voor mij heel belangrijk.

Sterker nog, laat er geen discussie over bestaan: vocals zijn het allerbelangrijkste voor mij.

Ik heb dit in de presentatie van mijn top 100 favoriete songs De top 100 van... (Shaky) ook wel eens genoemd; meestal raak ik pas verslaafd aan een artiest of aan een nummer als ik de pijn van de uitvoerende tot in mijn botten voel. Het kan mij niet naargeestig, droevig, bombastisch of treurig genoeg zijn. Wat heb ik nu aan gelukkige vrolijke mensen die een leuk liedje voor mij zingen? Gedver. Ik wil pijn verdorie. Ik wil voelen hoe de zanger(es) verscheurd wordt van binnen en zich enkel kan uiten door het uitkosten van de ziel op plaat. Dat moet mijn oortjes in. Dat gaat door mijn hele lichaam en ziel heen. Dat vind ik prachtig.

Welkom Beth Hart.

Beth heeft een zwaar leven achter de rug en dat is niet alleen duidelijk door wat ze er over loslaat, maar vooral in haar muziek. Dit is een kapotte ziel en laten we eerlijk zijn: dat zorgt altijd voor de mooiste kunst. De eerste keer dat ik Beth hoorde was met Leave the Light on. Holy shit…. die kwam binnen zeg. Toen ben ik meteen meer van haar gaan uitpluizen en kwam ik erachter dat ze (zeker in haar beginperiode) een ongekend podiumbeest was. Live in Paradiso? Pure seks, pure perfectie. Knettertje stoned sloopt ze heel de boel; de dampende mensenmassa is volledig betoverd door haar charisma en vocale power.

De laatste tijd luister ik haar wat minder. Ze is een beetje een mafklapper af en toe, en soms kunnen haar live optredens wel heel erg vol verhalen zitten, maar in de basis is dit een ongekend goede zangeres. De soul druipt uit elke porie van haar lichaam, de blues zit diepgeworteld in haar gekwelde ziel. Artiesten die van binnen net zo dood zijn als ik, daar houd ik van.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en

Beth Hart ❤️
Wat een stem inderdaad!

Am I The One in Paradiso, geweldig zeg, en ook een beetje ongemakkelijk...:)

In 2004 op Eurosonic (waar ze feitelijk als Amerikaanse natuurlijk eigenlijk niets te zoeken had) mogen zien in het Newscafé. Zoals zo vaak bij Eurosonic geen echt goed idee waar we heen gingen. En toen begon ze te zingen. Wat een stem, wat een intensiteit en je hoorde en voelde de emotie in de muziek. Zet het eigenlijk nooit op, mevrouw Bonk nog wel een enkele keer, maar wel een van de meer indrukwekkende optredens die ik gezien heb.

Ik ken van haar niet veel meer dan haar ene hit (L.A. Song) maar dat is een heel mooi nummer. En dat leverde haar een top2000docu op:

93. Mike Farris

https://storage.pubble.nl/96897487/content/2024/3/4e59513e-84ef-41de-b809-1ec326d629ee_thumb1920.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Silver & Stone (2018) en Shine for All the People (2014)
IJzersterke nummers: Mercy Now, Snap Your Fingers, Let Me Love You Baby
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -


Grammy Award winnaar Mike Farris verdient absoluut een plek in mijn top 100. Ik heb hem nu een paar keer live gezien en wat is deze man ongelooflijk goed. Die stem…. wow. Zo’n klein mannetje, maar zo’n ongelooflijk krachtige, soulvolle, dwingende stem.

Mike begon als zanger van The Screamin’ Cheeta Wheelies en was vanaf jonge leeftijd al vatbaar voor een overdaad aan drank, drugs en seks. Mike leefde het stereotype rockstar-leven, maar dat eiste een tol. Net als Jimmie Wood van Imperial Crowns eerder in mijn lijst, vond ook Mike verlossing in God en gooide hij zijn leven om. Hij werd clean, trouwde met de liefde van zijn leven en maakte de beste muziek die hij ooit maakte.

Mike komt uit Tennesse en groeide op met de muziek van de oude bluesmannen, de Gospel koren en country rock’n’roll. Al deze elementen verwerkt hij in zijn eigen muziek om tot een geweldige Roots blend van genres te komen.

Wat ik ook zo geweldig aan hem vind is dat hij tijdens liveoptredens tussen zijn eigen populaire nummers door ook covers van de oude grootheden speelt. 30s blues, Gospel spirituals; Mike speelt wat hij voelt. De laatste keren dat ik hem live zag deed hij een a capella versie van John the Revelator. Ongelooflijk goed, snijdt tot diep in de ziel.

Mike Farris met zijn Gospel, Roots, Blues, Soul ga ik zeker weten nog een keer live bewonderen. Tijd dat hij weer deze kant op komt.

Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en

Ken hem niet, maar goede stem ja!

Fijne tip, Mick Farris. Ik luister al voor de tweede dag naar zijn laatste album.

Silver & Stone, MarkS73? Goed he! Heerlijk man. Live vind ik hem wel een paar tikkeltjes beter, maar ook op plaat vaak ontzettend fijn.

92. MY BABY

https://image.volkskrant.nl/112654446/width/2480/de-nederlands-nieuw-zeelandse-band-my-baby-met-v-l-n-r-daniel

Afkomstig uit: Nederland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Sake Sake Sake (2022), Loves Voodoo! (2013) en Live! (2019)
IJzersterke nummers: Mad Mountain Thyme, Uprising, Seeing Red
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -


Heerlijke hypnotiserende muziek. Een live concert van MY BABY is stampende ritmes die vlekkeloos in elkaar over gaan, met de bijna tantrum-achtige stem van Cato daaroverheen. Een lichtshow die je in hogere sferen brengt. Een ambiance die je doet mee zweven en deinen in de golfbeweging die je als publiek maakt. Er kwamen individuen naar binnen, maar tijdens de set worden we één kolkende mensenmassa. Pure energie.

Met kennismaking was via Uprising, een nummer dat ik een keer per toeval ergens op tv voorbij hoorde komen. Toen ben ik met hun debuutalbum begonnen om me meer te verdiepen in deze band. Van daaruit groeide het en durf ik mezelf wel een fan te noemen.

Binnenkort ga ik ze weer live zien, heel erg veel zin in. Deze keer met hun akoestische club-tour. Ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken. Ik zou natuurlijk hun nieuwe album alvast kunnen luisteren, maar ik laat me liever verrassen.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en

Ah, tof om hier de geweldige Nederlandse band MY BABY in je lijst te zien. Ik heb Prehistoric Rhythm grijsgedraaid, maar nadat ik ze in 2019 live zag, draaide ik bijna alleen nog maar de liveplaat. De Dylan-cover Masters Of War is ook wel een blijver.

Wat ik tot nu toe gehoord heb van hun akoestische plaat, kon me echt niet bekoren, maar wie weet hoe dat live uitpakt.

Die live plaat is top Dim, absoluut. Ben erg benieuwd volgende week naar de club tour.

91. Robert Charlebois

https://www.cshf.ca/wp-content/uploads/2018/07/cshf_10_robert_charlebois_2_photo_library_and_archives_canada.jpg

Afkomstig uit: Canada
Nog actief: dit jaar gestopt
Favoriete albums: Québec Love (1969), Un Gars Ben Ordinaire (1970) en Le Mont Athos (1971)
IJzersterke nummers: Lindberg, Je reviendrai à Montréal, Je T’aime Comme un Fou
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Mister chanson Québécoise himself mag niet ontbreken in mijn lijst. Fantastische woordkunstenaar die in zijn lyrics serieus, grappig, sarcastisch, ironisch, kritisch, flauw en diepzinnig is.

In Nederland zo goed als onbekend, een God in Canada. L'Ordre national du Québec en L'Ordre du Canada heeft hij in ontvangst mogen nemen, en hoger worden de onderscheidingen niet.

Toch kennen we allemaal songs van Charlebois, of we hem nu bewust kennen of niet. Raymond van het Groenewoud heeft namelijk Je Veux L’Amour en Zanger Zonder Meer van Robert overgenomen.

Ik leerde Charlebois pas écht goed kennen door Gabrielle (Film, 2013). Super mooie film waarin de muziek van Charlebois (en de man zelf ook trouwens) een grote rol speelt. Lindberg en Ordinaire zijn de twee bekendste songs van Charlebois en twee vaste songs in mijn playlist.

Wat mij betreft is er nog nooit zo ontzettend goed verwoord wat het met iemand kan doen om een zanger te zijn, om in de spotlight te staan, hoe iemand zich nog steeds zichzelf voelt ook al trekt de wereld van alle kanten aan je. Hoe je nog steeds zou willen dat we ons als mensheid zouden concentreren op de belangrijke zaken van het leven in plaats van op het leven van een zanger.

Ik geef hem groot gelijk, en dat is op zich dan weer ironisch als ik kijk naar wat ik hier op deze website aan het doen ben.

Je suis un gars ben ordinaire
Des fois j'ai pu l'goût de rien faire
J'fumerais du pot, j'boirais de la bière
J'ferais de la musique avec le gros Pierre
Mais faut que j'pense à ma carrière
Je suis un chanteur populaire

Vous voulez que je sois un Dieu
Si vous saviez comme j'me sens vieux
J'peux pu dormir, j'suis trop nerveux
Quand je chante, ça va un peu mieux
Mais ce métier-là, c'est dangereux
Plus on en donne plus l'monde en veut

Quand j'serai fini pis dans la rue
Mon gros public je l'aurai pu
C'est là que je m'r'trouverai tout nu
Le jour où moi, j'en pourrai pu
Y en aura d'autres, plus jeunes, plus fous
Pour faire danser les boogaloos

J'aime mon prochain, j'aime mon public
Tout ce que je veux c'est que ça clique
J'me fous pas mal des critiques
Ce sont des ratés sympathiques
J'suis pas un clown psychédélique
Ma vie à moi c'est la musique
See upcoming pop shows
Get tickets for your favorite artists

Si je chante c'est pour qu'on m'entende
Quand je crie c'est pour me défendre
J'aimerais bien me faire comprendre
J'voudrais faire le tour de la terre
Avant de mourir et qu'on m'enterre
Voir de quoi l'reste du monde a l'air

Autour de moi il y a la guerre
Le peur, la faim et la misère
J'voudrais qu'on soit tous des frères
C'est pour ça qu'on est sur la terre
J'suis pas un chanteur populaire
Je suis rien qu'un gars ben ordinaire

Schitterend, schitterend, schitterend. Staande ovatie van mij, meneer Charlebois.


Favoriete nummer:

Ahhh, keuzestress. Zo ontzettend veel goede deep cuts, ik kan niet kiezen! Ik ga er voor het eerst 3 doen.

Deep cut toppers:




en




en

90. Eddie Cochran

https://www.zvuki.ru/images/photo/68/68189.jpg


Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Singin' to My Baby (1958), Somethin' Else: The Fine Lookin' Hits of Eddie Cochran (1998) en 12 of His Biggest Hits (1960)
IJzersterke nummers: C’mon Everybody, Summertime Blues, Somethin’ Else, Three Steps to Heaven
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

We komen voor het eerst een rockabilly / rock’n’roll artiest tegen in mijn Top 100, en wat voor een artiest!

Slechts één album heeft dit icoon op zijn naam staan. Ook hij stierf veel te vroeg en heeft nooit de kans gehad om zijn potentieel volledig te benutten.

Los van zijn hits en de vele classics die hij op zijn naam heeft staan, is Eddie vooral een grootheid geworden vanwege zijn geëxperimenteer op technisch vlak. In de early 50s was hij al aan het spelen met overdubs, distortion en multittrack recordings.

Eddie begon met het uitbrengen van singles in 1956, maar zijn eerste 5 singles wisten geen enkele hitlijst te bereiken. In 1957 coverde hij een Johnny Dee song, toen was het raak en ging het snel. Hij bereikte in no-time superstardom en wordt tot op de dag van vandaag gezien als één van de meest invloedrijke rockabilly artiesten.

Voor mij begon het met C’mon Everybody en Summertime Blues. Die nummers vond ik goed genoeg om me verder te verdiepen in zijn repertoire en toen kwam ik de échte klappers in zijn oeuvre tegen. Wat rockte deze man er op los. Mijn favoriete nummer steekt echt met kop en schouders boven de rest van zijn songs uit, en dan te bedenken dat ik de rest van zijn songs ook goed vind. 50s rock zoals 50s rock hoort te zijn.


Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en

Eddie Cochran die gaat bij mij ook al levenslang mee. Three Steps to Heaven / Cut Across Shorty zat in de singletjesbak van mijn vader (die meestal bij mij stond). A-kant is natuurlijk al heerlijk maar de net iets ruigere B-kant is minstens zo favoriet.
https://i.discogs.com/elVhhrJDCHCCo9ttRQPGR8eb-u0md5b1sksbitaC7ks/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:596/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTUzMzA4/MjgtMTQ1MzY1MDY5/MS05NjI0LmpwZWc.jpeg

Yes, zeker. Cut Across Shorty is een van de classics. Ongelooflijk hoeveel rock'n'roll standards Eddie op zijn naam heeft terwijl hij maar zo kort aanwezig is geweest

Mijn vader heeft ook wel eens uitgelegd dat heel veel gewoon onbekend was in Nederland in die tijd. Gene Vincent, die kende niemand want die werd niet gedraad op de radio. Eddie Cochran, Dion & The Belmonts, Billy Fury, Adam Faith en zo wel want die hadden wel hits.

Veronica was in het oosten van Nederland niet te ontvangen (en was grotendeels bestemd voor huisvrouwen), Radio Luxemburg moest het goed weer zijn en moest je met de antenne naar buiten gaan hangen. BFBS (British Forces Broadcasting Service) was voor mijn vader de voornaamste bron van nieuwe muziek.

Ge-wel-di-ge artiest. Summertime blues, onsterfelijk. Als ik meer over de man zou gaan schrijven zou ik zo'n beetje een begin met mijn eigen top-100 gaan maken, dus dat doe ik niet. Maar: de absolute top van de eerste generatie wat mij betreft.

Eddie Cochran is een artiest die ik zeker van naam ken maar waar ik mij nooit in heb verdiept, dat ga ik nu zeker eens doen. Dit klinkt wel goed.

Nooit geweten hoe het met zijn vroege dood zat, maar wat een dramatisch verhaal. Hij was na The day the music died erg bang dat hem hetzelfde zou overkomen en wilde daarom niet meer op tournee. Om financiële redenen moest dat toch. Zijn angst was helaas terecht.

Ja treurig. Samen in de taxi met Gene Vincent, die overleefde maar voor Eddie was het voorbij.

89. Bob Luman

https://i.pinimg.com/736x/99/96/ec/9996ec0d9d4c4112c06fdbfeac0e1bc3.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Lonely Women Make Good Lovers (1972), Ain't Got Time to Be Unhappy (1968) en Let's Think About Livin' (1960)
IJzersterke nummers: Let’s Think About Living, Ain't Got Time to Be Unhappy, Neither One of Us (Wants to Be the First to Say Goodbye)
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Red Cadillac and a Black Moustache was mijn eerste kennismaking met Bob en zo leerde ik hem ook kennen: als rockabilly/rock’n’roll zanger. Pas jaren later ging ik meer van Bob luisteren en kwam ik erachter dat hij precies die soort country maakt die ik wel goed vind. Er zijn heel wat subgenres binnen de country waar ik niks mee kan, maar die zwaardere dramatische nummers zonder het jolige banjo en violen geneuzel kan ik zeer goed waarderen.

Zijn eerste mainstream succes was de dikke hit Let’s Think About Living uit 1960. Die song kreeg hij van de Everly Brothers die het nummer eigenlijk moesten opnemen, maar zij vonden het niet genoeg bij hun stijl passen. De broertjes en Bob kenden elkaar goed en ze gaven het nummer door aan Bob. Die twijfelde heel erg, maar besloot het toch maar te proberen. Dat was het begin van een mooie carrière in de muziekindustrie. De planning was om meer hits te produceren, maar net nadat het balletje leek te gaan rollen moest hij het leger in.

Van 1966 t/m 1978 was hij een vaste klant in de Billboard Country Chart. Luman was nog lang niet klaar met muziekmaken en zijn populariteit nam ook niet af, maar hij kreeg longontsteking in 1978 en overleed dat jaar op 41 jarige leeftijd aan de gevolgen ervan. Wie weet wat hij nog allemaal voor moois op country gebied had kunnen uitbrengen.

Albums van Luman zet ik graag op wanneer het country leed zijn werk moet doen.

Favoriete nummer:

Deep cut toppers:




en