22. Big Country


Favoriet album: The Crossing
Favoriet nummer: Chance
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2007-heden
Ook in de lijst van: dazzler

De overeenkomst tussen deze en de vorige entry? Dat ik er op een gegeven moment gewoon eens ingedoken ben, omdat ik een onbestemd gevoel had dat de band wat voor mij zou kunnen zijn. Big Country's Silent Lucidity was dan het minstens even Veronicafähige Look Away (in In a Big Country hoorde ik het niet zo)... op die vrij dunne basis heb ik als eerste The Buffalo Skinners aangeschaft, als mijn geheugen me niet bedriegt uit de inmiddels weer ter ziele online cd-handel van een ooit prominent MusicMeter-lid.

The Buffalo Skinners was een fijne rockplaat met misschien net een paar te veel hetzelfde klinkende nummers. Althans een goede springplank om daarna de voor de hand liggende albums te verkennen en al snel te concluderen dat Big Country in het laatje "het debuut was meteen het beste" past. The Crossing combineert een stevige rocksound met een stukje mystiek, dat grotendeels voor rekening van de doedelzakeffecten uit de e-bow komt. Het levert een nog immer overdonderende debuutplaat op (met Chance, The Storm, Lost Patrol en Porrohman eruit springend) uit wat waarschijnlijk mijn favoriete debutenjaar is. Het was toch mooi geweest om in 1983 al wat ouder dan 2 te zijn geweest en de debuten van Big Country, twee bands die hier al langs geweest zijn en nog twee bands die nog langs gaan komen live meegemaakt te hebben. Ach en wee...

Steeltown levert in op mystiek, maar overtuigt als rockplaat bijna even sterk als de voorganger (Flame of the West!), terwijl op The Seer de rock wat inlevert en de mystiek weer wat terrein terugpakt (en niet alleen in de vorm van Kate Bush' gastrol). Qua albums is de koek daarmee wel een beetje op, maar vier prima tot meer dan prima albums - je zou voor minder. Onder de kruimels zit nog een aantal nette non-albumsingles, waarvan het grote gebaar (en de pompeuze gitaarintro) van Save Me ergens hoog op mijn guilty pleasureslijst staat.


Uitgelicht nummer: Alone

In 1995 kwam er nog een flinke kruimel, zeg gerust brok, uit in de vorm van Why the Long Face. Mooie titel, goede hoes en sterke plaat!

21. Gazpacho


Favoriet album: Tick Tock
Favoriet nummer: Tick Tock
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2009-2022
Ook in de lijst van: -

Wat Genesis was voor de jaren '80 neoprog en King Crimson voor de jaren '90 Zweedse scene, dat was (post-neoprog) Marillion voor een lichting 21e eeuwse progbands die we, bij gebrek aan een fatsoenlijke benaming, wel 'moderne prog' zouden kunnen noemen. Het Noorse gezelschap onder leiding van zanger Jan Henrik Ohme dat zich, via de omweg van een wat minder bekend Marillionnummer, naar een Spaanse koude tomatensoep genoemd heeft, is een van de grotere namen in deze.

Gazpacho had er al drie albums met nette, maar niet wereldschokkende liedjes (die, naast die voor de hand liggende referentie, ook meer dan eens een Radiohead-echo hadden) op zitten, toen ze hun cultdoorbraak beleefden met vierdeling Night. Ik had het idee via Bravo al wel voldoende aan boord te zijn en liet hem, het enthousiasme bij sommige Progwereld-collega's en zelfs hier op MusicMeter niet te na gesproken, in eerste instantie links liggen. In tweede instantie is de schade ingehaald... ik geloof niet dat er veel albums zijn die ik hier op MusicMeter een openingsbod van 4,5* gegeven heb, maar Night viel die eer te beurt, zo overdonderend waren met name Dream of Stone en de finale van Upside Down bij eerste beluistering.

Meer (en meer beklijvende) overdondering was er bij opvolger Tick Tock, waarbij ik de band rond het uitkomen ook live gezien heb (en waarbij het nieuwe album 'uiteraard' integraal gespeeld werd). Het titelnummer en The Walk horen tot de beste prog epics uit de 21e eeuw, terwijl opener Desert Flight de rockinjectie geeft die op Night een beetje vergeten was. Opvolger Missa Atropos sla ik bijna even hoog aan (Vera!), daarna ben ik de nieuwe albums nog een tijdje trouw blijven kopen, maar het gevoel dat het nieuwste er wel weer af was, drong zich steeds meer op.

Die 'moderne prog' stroming? In mijn herinnering werd Big Big Train er ten tijde van The Difference Machine ook wel toe gerekend, maar zij gingen daarna toch een wat bloemrijker, classicistischer kant op. Gazpacho's landgenoten Soup hebben deze lijst ook niet gehaald, maar hun, best een beetje Gazpacho-achtige, Sleepers was in 2017 een parel zoals Gazpacho ze toen al even niet meer gemaakt had.


Uitgelicht nummer: Desert Flight

20. Simon & Garfunkel


Favoriet album: Sounds of Silence
Favoriet nummer: For Emily, Whenever I May Find Her
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: levenslang
Ook in de lijst van: dazzler

Geen Beatles en Stones in deze lijst; dit Amerikaanse duo heeft voor mij de ultieme jaren '60 muziek op hun naam staan. Dat ze integraal onderdeel van de muzikale paplepel waren, heeft daar vast iets mee te maken, al kan ik me in het geval van Simon & Garfunkel voorstellen dat ze anders later ook wel waren komen bovendrijven.

Sounds of Silence en Bridge over Troubled Water waren de albums uit mijn jeugd, aangevuld met de Greatest Hits. Vooral die eerste, met het duo als de storytellers van (voornamelijk) het Paul Simon Songbook, is hier een evergreen, met naast het welbekende titelnummer, glansrollen voor Leaves That Are Green, het dramatische duo Richard Cory / A Most Peculiar Man en de jeugdige angst van I Am a Rock. Bridge over Troubled Water leunde en leunt vooral op de drie grote nummers (The Boxer, The Only Living Boy in New York en het titelnummer). De wall of sound van The Boxer hoorde tot het overdonderendste waar mijn jeugdige oren mee geconfronteerd werden.

Van de resterende albums had met name Parsley, Sage, Rosemary & Thyme nog veel moois te bieden, terwijl ik bij Bookends niet zo veel verder dan de bekendste nummers gekomen ben. Natuurlijk was Simon & Garfunkel op zeker moment die oubollige muziek van mijn ouders en natuurlijk keerden ze later weer terug. Ook de al eerder gememoreerde ex lustte er wel pap van. Dappere pogingen van haar om ook Paul Simons solowerk te promoten zijn hier (vooralsnog) in betrekkelijk dorre aarde beland en van Art Garfunkels solowerk ben ik geloof ik nog nooit een liefhebber tegengekomen. Dan nog... samen legendarisch van 1964 tot 1970 - je zou voor minder...


Uitgelicht nummer: America

19. Twelfth Night


Favoriet album: Fact and Fiction
Favoriet nummer: Creepshow
Live gezien: Nee
Hoogtijdagen: 2006-heden
Ook in de lijst van: Mssr Renard

Enkele trouwe volgers zagen deze vast van een kilometer aankomen, enkele andere trouwe volgers hebben hier wellicht hun laatste "Huh? Wie?"-erlebnis.

IQ en die-band-die-vast-nog-komt waren grote namen in de eerste neoproggolf, maar Twelfth Night ging daar, in hun korte bestaan, nog aan vooraf. De discografie is een wild allegaartje van 2½ volwaardig studioalbum, een paar volwaardige non-album epics en nog wat demo-materiaal waarvan de geluidskwaliteit bij vlagen zelfs de kwalificatie 'demo' amper verdient en een hele sloot Definitieve en Nog Definitievere edities waarop dat alles schots en scheef samengevoegd is. Het levert tragische missers op, zoals het uitbreiden van het ooit legendarische livealbum Live and Let Live met andere opnames van schier onbeluisterbare kwaliteit die in een lineaire luistersessie de flow compleet verzieken. Moet ik dan zelf aan het programmeren slaan?

Als de rook van de twijfelachtige releasepolitiek opgetrokken is, springt met name een totaal briljant debuutalbum (Fact and Fiction) eruit. Dit is neoprog zoals het hoort: de traditie van de klassieken (Genesis voorop) vermengd met een gezonde dosis punk en new-wave. Het album leunt op de beide epics We Are Sane en Creepshow, maar het was beslist minder sterk geweest zonder luchtiger bijdragen als Love Song en het titelnummer. Mini-album Art & Illusion en zwanenzang XII laten een poppier geluid horen en blijven daarmee ook aardig overeind. Losse epics Sequences en The Collector hadden een volwaardige plek op een album verdiend; nu maken ze 'slechts', samen met enkele reguliere highlights, Collectors Item tot het wellicht sterkste verzamelalbum ooit.

Er hebben zich nog de nodige extra releases in mijn cd-kast verzameld (waarvan met name het allround nette live-album MMX en de Definitive Edition van de facto demo Smiling at Grief de moeite waard zijn), maar op zeker moment was zelfs deze fanboy verzadigd.


Uitgelicht nummer: Creepshow

18. King Crimson


Favoriet album: Red
Favoriet nummer: Starless
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2005-heden
Ook in de lijst van: vigil, Mssr Renard

Van de eerste neoprogband naar de eerste progband tout Court. Althans, hoewel een begin van een muziekstroming geen exacte wetenschap is en anno 1969 enkele bands die hier al langsgekomen zijn, maar ook bijvoorbeeld Procol Harum, The Nice en Frank Zappa, al even bezig waren, wordt In the Court of the Crimson King toch wel vaak als progs startpunt gezien.

King Crimson zat hier niet in de eerste golf der proginteresse maar voorzichtig aan toch wel in de tweede. Aanvankelijk viel met name het debuut in de smaak. Starless and Bible Black en Discipline waren minder succesvolle opvolgers. Bij die laatste is dat goedgekomen, bij de eerste houdt het nog steeds niet echt over - heilig trio of niet. Een integrale verkenning van het repertoire volgde later en dat doet toch meer recht aan het repertoire. Nee, het is niet allemaal briljant (In the Wake of Poseidon zal toch altijd wel een magere carbonkopie van een legendarisch debuut blijven), maar bij de meeste albums blijkt een zekere vasthoudendheid zich uit te betalen.

En dan is het repertoire lang en divers genoeg om af en toe eens een tijdje links te grazen, dan weer een tijdje rechts. Klassiekers als In the Court of the Crimson King, Larks' Tongues in Aspic en Red zijn inmiddels wel voldoende doorgrond, maar op een ander oudje als Lizard kauw ik nog (met smaak, dat wel). Voor de rest staan de laatste tijd vooral de jaren '80 albums in de belangstelling. Over een paar jaar de jaren '90 en '00? De onheilspellende en tamelijk fantastische instrumental Dangerous Curves is hun roem in elk geval al vooruitgesneld.


Uitgelicht nummer: Larks' Tongues in Aspic, Part 2

King Crimson zou me moeten liggen.
Ken en heb enkel hun debuut.

17. The Church


Favoriet album: Starfish
Favoriet nummer: Reptile
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2013-heden
Ook in de lijst van: -

Wat? Heb jij Chvrches in de kleine zaal van Paradiso gezien? Nee dus. Maar The Church wel. En het was even schrikken dat ze daar stonden, want met de wetenschap dat ik bij start van de verkoop niet online kon zijn, zou ik die boot vast missen.

Nou, dat viel wel mee. De toch knap muzikale vriendin die de bandnaam verkeerd verstond (of überhaupt niet begreep) was wellicht toch vrij representatief voor de bekendheid danwel geliefdheid van deze steady Australiërs. Het is wat clichématig om naar de leegte van het land te wijzen en de weidsheid van de muziek daaruit te verklaren, maar dat moet dan maar. Favoriet hier zijn 'gewoon' het 'hitalbum' (Starfish) en het 'secundaire hitalbum' (Priest=Aura). Under the Milky Way was de echte (film)hit, maar heel Starfish (dat als album nog een blauwe maandag in mijn toptien alhier gestaan heeft) bevat muziek van eenzelfde filmische kwaliteit, die met de wals Antenna en het energieke Reptile tot een climax komt. Priest=Aura is wellicht een tikkeltje té geproduceerd (Aura!), maar dat zit mij niet in de weg - integendeel. Het niveau is ook niet even constant als op Starfish, maar de finale (Chaos!) wel van een grootse schoonheid.

Er zitten nog wel wat Churchalbums van rond die tijd in de collectie, alsook een paar recente (Further / Deeper, The Hypnogogue), maar mede door moeizame beschikbaarheid zitten er vooral veel albums niet in. Ik heb het op MusicMeter wel eens vaker gezegd, maar je weet nooit of Steve Kilbey nou net toevallig deze Top 100 wel meeleest... in dat geval: kom maar door met die carrièrebox!

En dat concert in de kleine zaal van Paradiso in 2015? Dat was best ok. Maar de top-20-waardigheid van de band was in de concerthiërarchie toch wel ver weg.


Uitgelicht nummer: Ripple

The Church, voor mij typisch zo'n band die ik ongeveer eens per jaar herontdek, me dan voorneem er meer van te luisteren, en repeat. En Reptile is inderdaad hemels.

Ik kom niet verder dan Starfish bij The Church. Ik beloof mezelf al jaren om daar wat aan te doen. Maar hun albums liggen niet voor het rapen. Toch maar eens in de gaten houden op 20 oktober op de platenbeurs in Kortrijk.

Ik heb er welgeteld twee van The Church. Naast het fantastische hitalbum ook nog de opvolger Gold Afternoon Fix. Die vind ik zonder meer goed, maar haalt het niet bij dat andere album. Wellicht ervoer ik het toch als een lichte tegenvaller en kan het mede de reden zijn dat ik me verder nauwelijks heb verdiept in deze bandf. Het is sowieso een gelukkig toeval dat Under the Milky Way een hitje was, anders ben ik bang dat de band volledig onder mijn radar doorgevlogen zou zijn. Daar was/is de Top 40 dan toch wel weer goed voor.
Ik zie nu dat ik ooit ook nog eens een Best of van ze aan mijn collectie heb toegevoegd. Die heb ik volgens mij erg weinig gedraaid, maar het staat me wel bij dat ik op basis daarvan denk dat er méér moois in het Church-gebouw te ontdekken moet zijn...

Met Big Country doe je me altijd een groot plezier. Hun debuut is momenteel nummer één in mijn persoonlijke top-10 op deze site. Een overweldigend album met, wat mij betreft, een uniek geluid: die overdonderende drumsound in combinatie met de doedelzakgitaren, de soms felle, soms berustende stem van Stuart Adamson en bovenal uitstekende nummers. De opvolgende EP Wonderland maakte de honger naar méér alleen maar groter, en hoewel opvolgende albums iets van het unieke karakter van de band inleverden, ben ik ze lang blijven volgen.
Toch ben ik ze na een viertal albums uit het oog verloren, want ik kwam er pas jaren na dato achter dat ze met The Buffalo Skinners en Why the Long Face nog twee indrukwekkende albums aan hun oeuvre hadden toegevoegd. Hun 12 inches waren ook altijd wel de moeite waard. Heerlijke band.

Ook bij mij maakten Simon & Garfunkel deel uit van mijn muzikale opvoeding. In eerste instantie vooral de bekende hits, zoals die op de in mijn tienerleeftijd al veel gedraaide Greatest Hits uit 1972 stonden. De albums volgden later, waarbij Bridge over troubled water de logische inkopper was, maar waar andere albums als Sound of Silence en Bookends ook onverwacht sterk bleken over de hele linie (al heeft Bookends wel een paar kleine dipjes).

Ik ben ook een groot fan van Paul Simon solo. Weliswaar minder folky en soms wat meer jazzy, en later natuurlijk met de bekende invloeden uit de wereldmuziek, maar altijd hoogstaand, zowel qua tekst als qua muziek. Arts solocarrière valt daarbij natuurlijk in het niet: vooral veel soft werk en fraai gezongen covers, waarbij ik aan een verzamel-CD voldoende heb. Al was deze trioplaat, met warempel enkele eigen composities, zowaar een laat hoogtepuntje in 's mans carrière.

De prognamen in de lijst zeggen me deze keer wel wat, maar tussen Gazpacho en mij is het nooit wat geworden. Twelft Night heb ik verder eigenlijk ook nooit gevolgd, al heb ik me in een ver verleden wel eens het voortreffelijke live-album Live and Let Live laten aanpraten door een vriend die dieper in de prog zat en zit dan ik. Kennelijk de oorspronkelijke versie, en zo te lezen kan ik de 'definitive edition' beter links laten liggen. Een aanbeveling waar ik overigens nooit spijt van gehad heb, want het is een voortreffelijke staalkaart van wat deze vrij onbekende progband kennelijk in huis had. Maar het heeft me blijkbaar nooit aangespoord om me er meer in te verdiepen...

King Crimson is natuurlijk een ander verhaal. Een verhaal apart, zou je kunnen zeggen. Want het is een band waarvan ik sommige albums koester, maar sommige andere vrijwel onbeluisterbaar vind. Dat laatste geldt wat mij betreft voor grote delen van Larks' Tongues in Aspic - die ik overigens wel in huis heb - en Starless and Bible Black. Van de laatste spreken voornamelijk de opener en de fantastische laatste twee nummers me aan, maar het middenstuk zakt flink in en sommige stukken vind ik niet om door te komen.
Absolute klassiekers zijn natuurlijk het debuut (en ja, Poseidon is een wat flauwe kopie daarvan, maar wel genietbaar) en Red, terwijl ik ook het drie platen uit de eerste helft van de jaren tachtig van onvergelijkbare klasse vind. Daarna viel het doek voor mij, want recenter werk heb ik zelden of nooit beluisterd.

16. Pulp


Favoriet album: Different Class
Favoriet nummer: Common People
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2010-heden
Ook in de lijst van: vigil

Oasis was toen, Blur is nu en Pulp… zat daar tussenin.

Ook ik was 'erbij' toen Common People een MTV-hit was. Vond het een goed nummer, maar indertijd niet zo overdonderend als Sander dat kennelijk wel vond. Vond nochtans Disco 2000 ook fijn, het album kwam uit de bibliotheek... en dat vond ik toen grotendeels toch een maatje te weird, of zo. This Is Hardcore ook als hit meegemaakt - vond hem vet en anders, maar heb daar alsnog niet echt gevolg aan gegeven. Ergens later zullen Do You Remember the First Time en Babies ook wel bekend geworden zijn, en dan nog...

Een jaar of vijftien geleden heb ik de Pulpalbums eens een nieuwe kans gegeven. Kennelijk was ik toen wel rijp voor Different Class en toen ging het ook rap. His 'n' Hers, This Is Hardcore en We Love Life werden in vrij kort tijdsbestek aangeschaft en het wat oudere Separations met daarop het fantastische Countdown kwam er nog achteraan. Different Class is niet voor niks de klassieker: de bloemrijke muziek met de soms getroubleerde, soms maniakale en altijd erg Britse Jarvis Cocker als showman bereikt hier een climax en albumtracks als I Spy, Live Bed Show en F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E. steken de hits bijkans naar de kroon. This Is Hardcore laat een grimmiger sound horen; het staat de herkenbaarheid soms wat in de weg, maar de kwaliteit ligt nog steeds hoog.

Ik doe verder niet zo aan bucketlists, maar Pulp stond toch wel een aantal jaar bovenaan de concertwishlist (althans, de lijst waarop geen dode artiesten tot leven gewekt worden en waarin inmiddels al te onwaarschijnlijke reünies zoals die tussen Bryan Ferry en de rest van Roxy Music ook uitgesloten waren). Afgelopen mei mocht het ervan komen. Het concert, met een bijna integrale Different Class en de essentiële nummers van His 'n' Hers en This Is Hardcore stelde, om er, hoe Brits, maar eens een understatement in te gooien, niet teleur.


Uitgelicht nummer: Live Bed Show

15. Pet Shop Boys


Favoriet album: Very
Favoriet nummer: Being Boring
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 1993-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Bij een aantal artiesten noteerde ik "levenslang" bij de hoogtijdagen. Pet Shop Boys gaan in elk geval nagenoeg zo lang mee als ik een eigen muzikaal leven heb, namelijk vanaf het moment dat Go West de Top 40 haalde (en dat was een klein halfjaartje nadat ik begonnen was de Top 40 te volgen). Hun laatste grote hit in Nederland levert bij fans nogal eens wenkbrauwfronsen op, maar voor de 12-jarige Casartelli was het de onmiddellijke wow-ervaring waar ik hier bij anderen nogal eens over lees, maar die hier niet al te vaak plaatsvindt.

Het onderliggende album Very kwam vrij snel uit de bibliotheek en niet al te veel later ook echt in de cd-kast. Daar kwam verzamelaar Discography vrij snel achteraan, zodat ik ook bij was met de hits die het duo tot dan toe gehad hadden. De sterke melodieën, het fijne stemgeluid van Neil Tennant en, het heeft meestal niet zo mijn aandacht, maar bij Pet Shop Boys viel het zelfs mij soms op, de spitsvondige teksten, het beviel mij allemaal prima, vooral ook in de tijd voordat ik de rockliefhebber in mezelf ontdekte. Toen dat laatste gebeurde, gingen de Pet Shop Boys een tijdje op een wat lager pitje, al bleven Very en Discography gedraaid worden. Veel commerciële potten braken de heren in de tweede helft van de jaren '90 ook niet meer, de indruk was dat ze toen niet hun beste werk maakten en eerlijk gezegd is dat nog steeds mijn indruk.

Rond het uitkomen van Fundamental (2006), waarschijnlijk hun beste plaat sinds Very, maakte ik een inhaalslag. Achteraf bezien is het moeilijk voor te stellen waarom ik zo lang gewacht heb met het verkennen van de onderliggende albums van Discography: Please en vooral Actually hadden, buiten de ijzersterke hits, elk nog zo hun sterke albumtracks (vooral One More Chance springt eruit) en onder de streep stellen die eerste twee platen alle output van de laatste dertig jaar in de schaduw. Van de lange albumversies van Introspective ben ik wat minder geporteerd, maar Behaviour was weer essentieel. Hoewel ik hem tekstueel pas vrij recentelijk doorgrond heb, was Being Boring allicht wel al bekend van Discography en in muzikaal opzicht was het nagenoeg perfecte melancholische popliedje van de heren dan ook al lang gevonden.

Op albumniveau is de band alweer heel wat jaren compleet vertegenwoordigd, inclusief trouwe aanschaf van elk nieuw album. Een nieuwe Actually of Very zit er niet meer in, maar elk album levert weer wat solide nieuwe klassiekers, waarbij het openingsnummer niet zelden meteen het sterkste van de plaat is (Axis! Will-o-the-Wisp!). De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat laatsteling Nonetheless nog niet erg aangeslagen is, maar zelfs de beste breisters...


Uitgelicht nummer: Being Boring

PSB zo hoog vind ik verrassend.
Verrassend tussen al die prog namen.

Fantastische singles.
Maar op hun albums ben ik nooit verliefd geworden.

Ik zelf had de heren misschien nog wel iets dichter tegen de Top 10 aan verwacht maar goed er komen natuurlijk nog wel de nodige kleppers. Cappella enzo, u kent ze wel.

PSB openers:

Loneliness is een fijne single maar idd geen legendarische opener zoals One More Change, Being Boring, Axis, Two Divided by Zero of For Your Own Good. Maar goed die lat ligt ook wel extreem hoog.

Hoewel Cappella de enige artiest is waarvan ik een album bezeten, verkocht en weer teruggekocht heb, zou 2 Unlimited toch veruit de grootste kans op een trip down memory lane-notering hebben. Maar in een top-14 hoeft de meelezer ook daar wellicht niet meer zo bang voor te zijn.

14. Yes


Favoriet album: Relayer
Favoriet nummer: Awaken
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2002-heden
Ook in de lijst van: -

Yes is (jawel, ook bij mij) altijd makkelijk mikpunt van grappen en grollen, onder meer over het astronomische aantal bezettingswisselingen, de muzikale wijdlopendheid en over de teksten van Jon Anderson die variëren van wat naïeve red-de-wereld en groot-zij-de-geest tot volkomen onnavolgbare vertellingen, culminerend in een infame dubbelelpee met vier plaatkantvullende nummers die terug te voeren zijn op een voetnoot in een of ander wijs oosters boek. Er bestond zelfs, lang voordat AI met een minimum aan gebruikersinvoer zelfstandig muziek (of recensies) schreef al een online Jon Anderson-tekstgenerator.

Als het tij van de topografische oceaan zich teruggetrokken heeft, blijft, met name in de eerste vijftien jaar van de band, een hoop erg fraaie en niet zelden grensverleggende muziek over. Over de hits hoef ik niet flauw te doen: Owner of a Lonely Heart was 'gewoon' mijn kennismaking met Yes en het, ook met de kennis van nu, best prima 90125 de albumkennismaking. De usual suspects volgden. The Yes Album, Close to the Edge en Going for the One behoeven geen krans, maar ook de onder fans controversiële albums Relayer en Drama sla ik hoog aan. Aanschaf van een boxje met alle remasters t/m Big Generator heeft de band recentelijk weer een opkontje in de belangstelling gegeven en heeft er ook voor gezorgd dat ik een aantal minder voor de hand liggende albums (onder meer de eerste twee en Tormato) wat (her)ontdekt heb. Die recente belangstelling helpt wel mee aan de 14e plek die ook voor mijn eigen gevoel misschien net iets aan de hoge kant is.

90125 was fijn, maar Big Generator is zelfs voor deze verklaard jaren '80 liefhebber een brug te ver. De band draaideurt daarna verder en het gebodene wordt er door de bank genomen niet beter op, maar het wat atypische Talk is een solide plaat en de onlogisch gereleasede Keys to Ascension-albums leveren ook nog wat fijne bijdragen aan het repertoire.

Yes is ook verantwoordelijk voor het met afstand langst uitgestelde concert in mijn concertgeschiedenis. Was het het wachten waard? Mwah. Een optreden van gelegenheidsformatie Anderson Rabin Wakeman een aantal jaar ervoor (met daarmee stiekem ook meer klassieke bandleden) krijgt een volmondiger antwoord op de vraag of het nog een beetje leuk was: Yes!


Uitgelicht nummer: The Gates of Delirium

Ik blijf abonnee! Veruit mijn favoriete progrockband trouwens, al is het wel vooral vanwege het oude werk.

Yes! No? Maybe...

Ik heb hun classic album en dat met Owner of a Lonely Heart. Wat daartussen ligt, vind ik moeilijker te verteren. En Jon ken ik natuurlijk ook wel vanuit de Vangelis en Oldfield catalogus.

Ik ga er vanuit dat deze volgorde puur is om het 2009 PSB album nog eens extra te eren

13. Simple Minds


Favoriet album: New Gold Dream (81-82-83-84)
Favoriet nummer: King Is White and in the Crowd
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 1995-heden
Ook in de lijst van: vigil, dazzler

Het grote gebaar, de grote collectie…

Mijn kennismaking met Simple Minds was She's a River, toen dat een single was. In datzelfde jaar (1995) hoorde ik mijn eerste Top 100 Allertijden, met daarin Don't You (Forget About Me) en Belfast Child en nog wat later in dat jaar schafte ik de verzamelaar Glittering Prize 81/92 aan. En daar kon ik wel even mee vooruit. Gaandeweg kwamen er, meestal eerst uit de bibliotheek, wat recentere albums bij: Real Life, Street Fighting Years. En laatste worp Good News from the Next World is, na een flink aantal keer beluisteren in de platenzaak (ja lieve kijkbuiskinderen, zo ging dat toen) ook maar aangeschaft toen hij voldoende afgeprijsd was. Die laatste was gewoon fijn hun recente rockplaat en de big music van die vorige twee beviel me ook goed. Ik had wel eens in een popencyclopedie (ofzo) gelezen dat dat juist zwakke broeders waren, maar ach, dat hadden ze vast verkeerd gehoord.

Ergens onderweg kwam New Gold Dream er ook bij, maar het was pas jaren later dat ik in de eerste albums dook en, jawel, erachter kwam dat dat eigenlijk de interessantste periode van de band was. Mét die kennis zag ik New Gold Dream ook echt als het scharnierpunt tussen de oude en de nieuwe Simple Minds. Ik heb hem als favoriet genoteerd, maar vooral bij Empires and Dance en Sons and Fascination / Sister Feelings Call scheelt het een banddikte in de waardering. Op die platen is de eigen sound tot wasdom gekomen, waar op de eerste twee onder meer Roxy Music, David Bowie, Magazine en Kraftwerk er soms wel erg dik bovenop liggen.

De albums van na New Gold Dream vind ik inmiddels minder, maar toch niet zo veel... van de resterende jaren '80 albums wint Once Upon a Time het op productie, maar Sparkle in the Rain en Street Fighting Years hebben hogere uitschieters in de composities. Good News is even verguisd geweest, maar inmiddels ook weer in genade aangenomen en Néapolis is waarschijnlijk hun meest onderschatte album. Van Black & White 050505 en Graffiti Soul heb ik het uitkomen nog meegemaakt en ja... daarna heb ik de heren weliswaar nog wel naar redelijke tevredenheid live gezien, maar ben ik een beetje gestopt het nieuwe werk nog bij te houden. Als ze hun output zelf ook al Big Music gaan noemen...


Uitgelicht nummer: King Is White and in the Crowd

12. Depeche Mode


Favoriet album: Violator
Favoriet nummer: Precious
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2003-heden
Ook in de lijst van: aERodynamIC, vigil, dazzler

Alsof we nog even wat jaren '80 bands erdoorheen moesten jassen…

Mijn kennismaking met Enjoy the Silence zal wel ergens rond dezelfde tijd als die met Simple Minds geweest zijn, maar de neiging om qua Depeche Mode door te pakken was er niet zo snel. Van de singles van Ultra kreeg ik wel wat mee (en dat sprak me toen niet zo aan), dus het duurde nog tot 2003 eer ik me eens aan Violator waagde. Eerlijk gezegd weet ik niet eens meer waarom - ik vermoed dat er gaandeweg wat losse mp3tjes op de pc gekomen waren en dat ik daar toch eens wat meer van wilde horen.

De complete inhaalslag (tot en met het toen net uitgekomen Playing the Angel) was enkele jaren later een feit en het beeld en de waardering van de band zijn sindsdien vrij consistent: een oninteressant synthpopdebuut en van daaraf een stijgende lijn naar Some Great Reward, dat als album nog steeds niet geheel overtuigt, maar met Blasphemous Rumours wel het eerste echte topnummer van de band bevat. Black Celebration bevat meer klasbakken (naast de voor de hand liggende A Question of Time, Stripped en het titelnummer memoreer ik graag Fly on the Windscreen nog even), maar het duurt nog tot Music for the Masses voordat het album als totaalplaatje overtuigt (en dat dan weer een beetje ten koste van de individuele uitschieters). Op Violator kloppen zowel alle individuele nummers als het totaalplaatje en de band had hier dan ook kunnen stoppen. In plaats daarvan maakten ze met het fijne Songs of Faith and Devotion hun gespiegelde Achtung Baby en, getroubleerde tijden voor de band of niet, met Ultra en (in iets mindere mate) Exciter kwamen er nog een paar prima, qua sound iets meer gestroomlijnde platen achteraan.

Playing the Angel markeert voor mij dan zowel begin als (langzaam) einde van de band: weliswaar flikten ze met Precious wat a-ha een paar jaar later met The Bandstand zou doen (een retronummer dat zó goed is dat het als een compacte tour langs de hoogtepunten van de band voelt), maar het album als geheel bevat veel meer nummers die me maar weinig doen. Bij Delta Machine (door een vriend treffend als "moerasplaat" omschreven) ben ik het echt kwijt, om het bij de gedenk-Andrew-Fletcherplaat Memento Mori weer een beetje terug te vinden. Let's have a black celebration tonight...


Uitgelicht nummer: Higher Love

Tja, niet geheel onverwacht zijn we vanaf Gazpacho een beetje in een rijtje bands gekomen waarvoor voor vrijwel allemaal geldt dat ik vind dat ze wel aardige, mooie en goede dingen gedaan hebben, maar die niet bij mijn favorieten horen en ik vaak een heel album vaak te veel vind. Of zoals bij Simple Minds die ik in de loop der jaren eigenlijk steeds wat minder ben gaan waarderen.
Maar goed, dat neemt niet weg dat ik de verhalen nog steeds met veel plezier lees en het geheel nog graag en met veel interesse volg.

11. Camel


Favoriet album: Camel
Favoriet nummer: Drafted
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2003-heden
Ook in de lijst van: vigil, Mssr Renard

Ik weet niet meer precies hoe… daar gaan we weer… nou, ik weet niet meer precies hoe het eerste Camel-mp3tje op mijn computer terechtkwam (want hoe zou ik anders voor het eerst van de band gehoord moeten hebben?), maar ik weet nog wel heel goed welke dat was: Pressure Points. Wow! Wat een prachtig mooie gitaarsolo was dat! Daar moest ik meer van horen!

Het lag voor de hand dat dat "meer" het onderliggende album, Stationary Traveller, was. En dat conceptalbum over het verdeelde Berlijn was verder toch wel andere koek. Naast die paar symfonische instrumentals (het titelnummer mag er ook erg wezen) stond nogal anders klinkende pop en hier en daar voluit AOR. Vergelijking met The Alan Parsons Project ligt voor het oprapen (en niet alleen omdat Chris Rainbow een paar nummers inzingt).

Gaandeweg verkende ik nog wat verder en net als bij Depeche Mode was het een kwestie van een jaar of drie voor ik alles wel gehoord had. Op de eerste vier albums is Camel een vrij klassieke symfoband in constante bezetting. De balans tussen gitaar en toetsen (in plaats van een sterke nadruk op een van beide) karakteriseert de band. De niet bijster opwindende zang (noch gitarist / meest constante bandlid Andrew Latimer, noch een van de collega's heeft een erg in het oor springend stemgeluid, maar gelukkig stoor ik me daar geenszins aan) ook. Het volledig instrumentale The Snow Goose vind ik, vooral sinds een integrale live-uitvoering ervan erg bekoorlijk, Moonmadness vond ik al voor een integrale live-uitvoering erg bekoorlijk, maar een beetje tegen de consensus in is het titelloze debuut (waarop alle frivoliteit, uitweiding en andere herkenbare muzikale ingrediënten al aanwezig zijn) mijn favoriet van de band.

Na dit viertal worstelde de band eind jaren '70, net als veel collega's, met de veranderende muzikale tijden. Het jazzy Rain Dances heeft zijn fans, maar daar hoor ik niet bij. Breathless en I Can See Your House from Here zijn op zijn best wisselvallig te noemen, maar daarna vindt Andy Latimer een nieuw format, als storyteller met los-vaste bandleden om hem heen voor een meer eigentijds prog-geluid (met veel nadruk op instrumentale stukken). Nude is het eerste prachtalbum in deze vorm; het al gememoreerde Stationary Traveller doet er niet te veel voor onder en het inmiddels op een eigen label opgenomen Dust and Dreams kan zich met het beste werk meten. Op het uit 1999 stammende Rajaz keert Latimer terug naar de jaren '70 symfo (maar dan met eigentijdse middelen), al zit er wel nog een losjes concept in, iets met de loopbeweging van een kameel. Three Wishes, Sahara en het titelnummer zouden ook in de periode 1973-1976 bij de beste nummers gehoord hebben. Qua nieuwe albums had de band hier wel kunnen stoppen. Dat hebben ze niet gedaan... dat ze sindsdien nog concerten gegeven hebben, daar ben ik ze dan wel weer erg dankbaar voor.


Uitgelicht nummer: Drafted

Het eind is in zicht. En ik merk bij mezelf dat ik de hoogste namen ook wel weer wat makkelijker opschrijf, dus ik ben optimistisch dat ik rond volgend weekend toch wel klaar ben. Zoals aangekondigd is mijn top-10 dezelfde die ook in mijn profiel... stond. Op aanraden van een van de trouwe meelezers heb ik hem een tijdje geleden maar even offline gehaald.

Het laatste tussenoverzichtje:

100-51
50-26

25 Jethro Tull
24 Opeth
23 Queensrÿche
22 Big Country
21 Gazpacho

20 Simon & Garfunkel
19 Twelfth Night
18 King Crimson
17 The Church
16 Pulp

15 Pet Shop Boys
14 Yes
13 Simple Minds
12 Depeche Mode
11 Camel

10. Van Der Graaf Generator


Favoriet album: Godbluff
Favoriet nummer: The Sleepwalkers
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2009-heden
Ook in de lijst van: vigil

Rond 2005 maakte ik, nog net voor mijn Progwereldtijd, via het toen bestaande Arrow Classic Rock forum met nogal wat nieuwe progbands kennis. Omdat daar wat mensen rondliepen die anderen graag wat verder wilden laten kijken dan hun neus lang was, zaten daar ook wat valse starts tussen. Ik noemde eerder Anathema (A Natural Disaster) al, maar de starts bij Gentle Giant (In a Glass House) en Tool (Lateralus) waren nog aanzienlijk valser. Het is bij die bands overigens allemaal goedgekomen. En tja, de nummer 10 van deze lijst, past met Pawn Hearts ook heel nadrukkelijk in dat lijstje albums waar ik in eerste instantie helemaal niks mee kon.

Bij Van Der Graaf Generator was er een nieuwe start nodig en Godbluff leverde die, toen ik hem eenmaal gehoord had, snel en overtuigend. Dit leek wel een andere band dan dat onbegrijpelijke gekras van Pawn Hearts. Gaandeweg kwamen er meer albums bij en eigenlijk is met name uit de klassieke periode elk album eigenlijk wel goed geland. Godbluff is wel altijd (ruim) favoriet gebleven. De vier nummers vormen in mijn oren een logische luistertrip, waar domweg geen enkel moment van verzwakking in zit (nee, ook Arrow niet) en waar The Sleepwalkers de zinderende finale vormt.

De klassieke periode van wat ik inmiddels wel als prog voor Nick Cave-liefhebbers pleeg te omschrijven omvat zeven albums, waarbij ik het mij nog onbekende debuut niet meetel. De betrekkelijk toegankelijke albums The Least We Can Do Is Wave to Each Other en H to He Who Am the Only One (nouja, afgezien van de titel is de muziek dus best toegankelijk) vinden nog regelmatig hun weg naar mijn cd-speler, terwijl latere albums Still Life, World Record en The Quiet Zone / The Pleasure Dome hier nog wat meer in de verkennende fase zitten. Dat laatste geldt overigens nog meer voor het solowerk van Peter Hammill, waarvan ook best een rijtje in de kast staat, waarvan ik elke keer als ik het hoor denk "o ja, ook best prima", maar waarnaar ik om moverende redenen toch vrij weinig terugkeer.

En Pawn Hearts? Die is inmiddels ook in het hart gesloten. Maar daar is wel een flinke hoeveelheid water voor door de Rijn gegaan.


Uitgelicht nummer: The Sleepwalkers

De moverende reden is natuurlijk dat de hoes van Peter Hammill - Fool's Mate (1971) - MusicMeter.nl niet bij de titel past. Snap ik! Al is het los daarvan een goed album.

9. The Gathering
(Habitants)


Favoriet album: How to Measure a Planet?
(One Self)
Favoriet nummer: Waking Hour
(Winter)
Live gezien: Ja
Hoogtijdagen: 2000-heden
Ook in de lijst van: vigil

Er is wat vroeger in mijn studententijd nog een korte periode geweest dat ik, geïnspireerd door mijn omgeving, wegliep met gothic metal. Nightwish, After Forever, Edenbridge, Therion, Within Temptation… en bepaalde albums van The Gathering. Die eerste vijf heb ik vrij snel weer goeddeels achter me gelaten. The Gathering was een blijvertje. En een heel grote. Mandylion en vooral Nighttime Birds horen tot mijn meest gedraaide albums.

De aantrekkingskracht van The Gathering van toen is goed te bevatten: de muziek is stevig, op het overweldigende af, maar Anneke van Giersbergen onderscheidde zich als zangeres positief van concullega's die in de opera- of juist de sprookjesmodus meenden te moeten om hun muziek voor te dragen. De band bood echter ook uitdaging, want op de volgende albums, How to Measure a Planet? en if_then_else werd het metalgehalte flink teruggeschroefd. Dat is kennelijk voor veel fans van het eerste uur slikken geweest en het sprak mij in eerste instantie ook wat minder aan. Maar dat is goedgekomen. Dat het tekstueel allemaal een beetje kneuterig en dunglish is... kniesoor die daarop let.

In 2003 was ik 'bij', dus het toen nieuwe album Souvenirs kon ik live meemaken (en net zo grijsdraaien als ik met de vier voorgangers al gedaan had). Ten tijde van Home schreef ik inmiddels voor Progwereld en The Gathering was daar mijn persoonlijke knuffelband. Daar had ik er verder niet zo veel van (ik noemde eerder Beardfish al en de promo's van het Poolse Satellite kwamen ook vaak bij mij terecht, maar verder zou ik toch even diep moeten nadenken), maar dat The Gathering voor mij was, was wel duidelijk. Paatos moest ik nog ontdekken, maar dankzij The Gathering was ik into 'trip prog'.

En toen verliet Anneke van Giersbergen dus de band. Ik mocht nog even dapper doorschrijven en de eerste twee albums met nieuwe zangeres Silje Wergeland waren nog best prima, maar per saldo was dit toch zo'n afscheid waar beide zijden van de breuk artistiek niet echt beter van zijn geworden. Ook live houdt Wergeland helaas niet over. Naast een post-Van Giersbergen is er ook nog een pre-Van Giersbergenperiode. Het is verleidelijk deze eerste twee albums naast de humble beginnings van de hier eerder te berde gebrachte Anathema en Green Carnation weg te leggen onder het kopje "schattig... en door!", maar dat debuut Always... is ook nog best een fijne plaat.

Ten slotte zet ik graag het in 2018 debuterende Habitants nog even in het zonnetje: Gathering-gitarist René Rutten tekent als bandlid én producer voor deze nieuwe Nederlandse band. Zangeres Anne van den Hoogen had de vervanger van Anneke van Giersbergen kunnen zijn, maar dat liep dus anders. Onder de streep hebben we inmiddels twee prima albums van een band die klinkt als The Gathering ten tijde van pakweg Souvenirs. Aangezien The Gathering zelf dat niveau al een tijdje niet meer haalt... is daar niks mis mee.


Uitgelicht nummer: Waking Hour