Muziek / Toplijsten en favorieten / De artiesten top 100 van (herman)!
0
geplaatst: 19 mei 2025, 10:17 uur
Ouch, dat is wel heel snel na mijn album top 100.
herman, zou jij eventueel al kunnen beginnen?
En anders begin ik binnenkort wel, maar doe ik het geinspireerd door Kronos met korte stukjes.
herman, zou jij eventueel al kunnen beginnen?
En anders begin ik binnenkort wel, maar doe ik het geinspireerd door Kronos met korte stukjes.
0
geplaatst: 19 mei 2025, 11:37 uur
Ah, liever eigenlijk na de Greatest Hits van Bob Dylan. Dus na volgende week vrijdag. Anders wordt het wel heel druk ineens.
1
geplaatst: 19 mei 2025, 17:04 uur
Kronos schreef:
Dmitri Shostakovich
Geen andere klassieke muziek heb ik vaker beluisterd dan het eerste vioolconcert van Shostakovich. Soms alleen het derde deel, de Passacaglia. Nadat de paukenslagen tot rust zijn komen, nemen houten blazers even de hoofdrol in. Op ongeveer 1'40" zet de viool in maar zo zacht dat je de aanzet amper hoort. En dan, terwijl verschillende thema's op de achtergrond door verschillende instrumenten terugkeren, ontvouwt zich een melodieuze en emotionele rollercoaster, die op 4'25" tot een climax komt. Nabeschouwend komt de rust terug, alvorens een cadenza de luisteraar voorbereidt op het stormachtige vierde deel, de Burlesque.
De uitvoering met Mordkovitch (leerling van David Oistrakh, aan wie de componist het concert opdroeg) heb ik het langst en is onovertroffen in de Passacaglia vind ik. Maar Maxim Vengerov doet nog beter in de snelle delen. Ook mooi om te zien, de jonge Hilary Hahn (een dag voor of na haar 20ste of 21ste verjaardag).
Dmitri Shostakovich
Geen andere klassieke muziek heb ik vaker beluisterd dan het eerste vioolconcert van Shostakovich. Soms alleen het derde deel, de Passacaglia. Nadat de paukenslagen tot rust zijn komen, nemen houten blazers even de hoofdrol in. Op ongeveer 1'40" zet de viool in maar zo zacht dat je de aanzet amper hoort. En dan, terwijl verschillende thema's op de achtergrond door verschillende instrumenten terugkeren, ontvouwt zich een melodieuze en emotionele rollercoaster, die op 4'25" tot een climax komt. Nabeschouwend komt de rust terug, alvorens een cadenza de luisteraar voorbereidt op het stormachtige vierde deel, de Burlesque.
De uitvoering met Mordkovitch (leerling van David Oistrakh, aan wie de componist het concert opdroeg) heb ik het langst en is onovertroffen in de Passacaglia vind ik. Maar Maxim Vengerov doet nog beter in de snelle delen. Ook mooi om te zien, de jonge Hilary Hahn (een dag voor of na haar 20ste of 21ste verjaardag).
Mooi om hem nog even op een voetstuk te zetten.
Ik noemde hem ook in mijn lijstje favorieten.
Geen componist met " mooie en zwierige melodieën zoals Tsjaikovski maar veel sfeer en spanning.
De oorlog en Stalin komt vaak terug in zijn muziek.
Mijn favoriete compositie is toch ook het 1e vioolconcert met dat dreigende, beklemmende 3e deel ( de Engelse hebben er ern mooi woord voor : "haunting".
Vengerov en enkele oude van Oistrakh ken ik maar favoriet blijft voor mij Mulova op Philips met Previn.
Bedankt nog voor de mooie reis ik hebbhem met plezier gevold.
1
geplaatst: 19 mei 2025, 17:55 uur
Rudi S schreef:
Vengerov en enkele oude van Oistrakh ken ik maar favoriet blijft voor mij Mulova op Philips net Previn.
Vengerov en enkele oude van Oistrakh ken ik maar favoriet blijft voor mij Mulova op Philips net Previn.
Die met Mullova heb ik ook. Het concert wordt minder vaak opgenomen dan dat van Tchaikovsky, Brahms, Sibelius... maar ik heb er intussen toch twaalf verschillende uitvoeringen van. Mullova en Previn heb ik bijna even lang als Mordkovitch en Järvi, en vind ik bijna even goed.
Vengerov en Rostropovich heb ik vijf jaar geleden bijgekocht. Die opname is echt een meerwaarde in de snelle delen vind ik. Superstrak en krachtig gespeeld. Brengt helderheid in de passages die bij andere uitvoeringen soms wat rommelig gaan klinken.
Naast deze drie vind ik Alina Ibragimova en Vladimir Jurowski ook erg de moeite. Daarin speelt de viool in het begin van het laatste deel ook weer meteen de solo, zoals het oorspronkelijk bedoeld schijnt te zijn geweest. Dit werd aangepast om de violist even op adem te laten komen na het cadenza.
0
geplaatst: 19 mei 2025, 18:49 uur
Een plaats na Shostakovich, Coltrane, Bach en Pärt is toch niet slecht. Hij heeft de hoogste positie bij de pop- en rock artiesten.
11
geplaatst: 21 mei 2025, 12:18 uur
Aftrap
Ondanks dat dit wat een lang intro is geworden, weet ik nog niet of ik epistels ga schrijven of Kronos-style ga. Het hangt denk ik een beetje van de artiest en inspiratie van het moment af. Ik heb niet de intentie dit te lang te laten duren. Mijn artiesten top-100 zit dicht op mijn album top 100 dus ik hoop niet dat ik jullie ga vervelen met dubbele verhalen. Maar zoals ik bij die lijst zei:
Ik begin met de artiesten uit de shortlist die het niet hebben gehaald, en artiesten met een * hadden wel een album in mijn album top 100:
Alva Noto*, A Place To Bury Strangers, Blumfeld*, Boris*, Brainbombs, Eric's Trip*, The Hold Steady, Hood*, Juno*, June of 44*, Kraftwerk, PJ Harvey, Rolling Stones*, Slint*, Solbakken, Spoon*, Stars of the Lid, Steve Reich*, Tocotronic, Today is the Day*, Tortoise*, Zeni Geva*.
Wat maakt een artiest een goede artiest?
De volgorde in mijn lijst is in elk geval niet gebaseerd op mijn stemgemiddelde bij die artiest. Het is allemaal veel gevoelsmatiger. Factoren die meespelen zijn in elk geval:
- een consistente ijzersterke discografie, geen uitschieters naar beneden. Artiesten met zo'n discografie hebben zelden meer dan 5-6 platen gemaakt.
- een enorme, zeer inconsistente discografie waarvan de toppen dan wel erg hoog moeten zijn. Een discografie om op onderzoek in te gaan, of te verdwalen.
- de artiest als persoon. Bij sommigen voel ik niks dan sympathie. Authentieke gekken kunnen rekenen op mijn waardering. Weer anderen zijn ware dictators of psychopaten en het lijkt me de hel op aarde om daarmee te moeten samenwerken maar zijn als fenomeen erg vermakelijk (toch, MES?) en wekken door de goede muziek een bepaalde mate van vergevingsgezindheid op.
- een reünie kan ik doorgaans niet waarderen tenzij deze sterkere muziek oplevert dan in de eerste periode. De nummer 100 op mijn lijst bijvoorbeeld is het ultieme voorbeeld van hoe het niet moet en had veel hoger gestaan als ze het gewoon bij de eerste platen hadden gelaten: dan waren ze een ultiem voorbeeld van de consistente ijzersterke discografie. Nu kostte het ze bijna een notering. Daar zouden ze natuurlijk wel even van wakker liggen.
- ook het artwork speelt op de één of andere manier een rol. Het draagt bij aan het totaalbeeld. Komen artiesten daardoor daadwerkelijk hoger op de lijst? Ik zou het niet kunnen zeggen maar een constatering is dat het artwork van de hoger geplaatste artiesten niet lelijk is.
Ook ik al per artiest video's plaatsen: de grootste hit/het bekendste nummer (indien mogelijk
) en een persoonlijke tip/deep cut die een niet-fan over de streep zou kunnen trekken.
Ondanks dat dit wat een lang intro is geworden, weet ik nog niet of ik epistels ga schrijven of Kronos-style ga. Het hangt denk ik een beetje van de artiest en inspiratie van het moment af. Ik heb niet de intentie dit te lang te laten duren. Mijn artiesten top-100 zit dicht op mijn album top 100 dus ik hoop niet dat ik jullie ga vervelen met dubbele verhalen. Maar zoals ik bij die lijst zei:
Een andere constatering: Parallel ben ik mijn artiesten-top 100 aan het maken. Toch leuk om te zien dat in deze lijst best veel platen staan van artiesten die niet in mijn artiesten-top 100 komen. Bijvoorbeeld omdat hun oeuvre uit maar 1 of 2 platen bestaat, of omdat het aandeel platen van ze die ik goed vind klein is ten opzichte van de rest. En het blijkt ook de andere kant op te werken!
Ik begin met de artiesten uit de shortlist die het niet hebben gehaald, en artiesten met een * hadden wel een album in mijn album top 100:
Alva Noto*, A Place To Bury Strangers, Blumfeld*, Boris*, Brainbombs, Eric's Trip*, The Hold Steady, Hood*, Juno*, June of 44*, Kraftwerk, PJ Harvey, Rolling Stones*, Slint*, Solbakken, Spoon*, Stars of the Lid, Steve Reich*, Tocotronic, Today is the Day*, Tortoise*, Zeni Geva*.
Wat maakt een artiest een goede artiest?
De volgorde in mijn lijst is in elk geval niet gebaseerd op mijn stemgemiddelde bij die artiest. Het is allemaal veel gevoelsmatiger. Factoren die meespelen zijn in elk geval:
- een consistente ijzersterke discografie, geen uitschieters naar beneden. Artiesten met zo'n discografie hebben zelden meer dan 5-6 platen gemaakt.
- een enorme, zeer inconsistente discografie waarvan de toppen dan wel erg hoog moeten zijn. Een discografie om op onderzoek in te gaan, of te verdwalen.
- de artiest als persoon. Bij sommigen voel ik niks dan sympathie. Authentieke gekken kunnen rekenen op mijn waardering. Weer anderen zijn ware dictators of psychopaten en het lijkt me de hel op aarde om daarmee te moeten samenwerken maar zijn als fenomeen erg vermakelijk (toch, MES?) en wekken door de goede muziek een bepaalde mate van vergevingsgezindheid op.
- een reünie kan ik doorgaans niet waarderen tenzij deze sterkere muziek oplevert dan in de eerste periode. De nummer 100 op mijn lijst bijvoorbeeld is het ultieme voorbeeld van hoe het niet moet en had veel hoger gestaan als ze het gewoon bij de eerste platen hadden gelaten: dan waren ze een ultiem voorbeeld van de consistente ijzersterke discografie. Nu kostte het ze bijna een notering. Daar zouden ze natuurlijk wel even van wakker liggen.
- ook het artwork speelt op de één of andere manier een rol. Het draagt bij aan het totaalbeeld. Komen artiesten daardoor daadwerkelijk hoger op de lijst? Ik zou het niet kunnen zeggen maar een constatering is dat het artwork van de hoger geplaatste artiesten niet lelijk is.
Ook ik al per artiest video's plaatsen: de grootste hit/het bekendste nummer (indien mogelijk
) en een persoonlijke tip/deep cut die een niet-fan over de streep zou kunnen trekken.
11
geplaatst: 21 mei 2025, 13:09 uur
#100: Pixies
https://www.vinylchapters.com/wp-content/uploads/2021/07/pixies2.jpg
Mijn gemiddelde: 3,57 (14)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Doolittle
Favoriete nummer vandaag: Gouge Away (Doolittle)
De eerste vier Pixies-platen zijn perfect. Vol met merkwaardige popparels die eigenlijk helemaal niet kunnen. De zang van Black Francis zal voor velen het struikelblok zijn, al zingt hij steeds normaler, vooral op plaat 3 en 4. Ze hebben allemaal een eigen karakter:
Surfer Rosa(/Come On Pilgrim EP): jachtig, nerveus, Spaans.
Doolittle: bijbels, surrealisisch
Bossanova, surf, sciencefiction
Trompe le Monde: woestijn, heelal, roadtrip.
Toen waren ze opeens uit elkaar, Frank Black maakte eerst behoorlijke en later steeds minder wordende soloplaten en Kim Deal startte door met het veel fijnere Breeders an Amps.
Vanaf de doorstart in 2014 werden meer platen (5) uitgebracht dan in die eerste legendarische "run" en ik heb mijn best gedaan om er iets positiefs in te zien, echt. Live zal het best leuk zijn om ze eens te zien. Maar al snel haakte Kim Deal weer af en ik vind het eerlijk gezegd maar een genante vertoning. ik kan ze absoluut niet meer serieus nemen. De enige reden dat ze deze lijst hebben gehaald zijn die eerste vier heerlijke platen....
https://www.vinylchapters.com/wp-content/uploads/2021/07/pixies2.jpg
Mijn gemiddelde: 3,57 (14)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Doolittle
Favoriete nummer vandaag: Gouge Away (Doolittle)
De eerste vier Pixies-platen zijn perfect. Vol met merkwaardige popparels die eigenlijk helemaal niet kunnen. De zang van Black Francis zal voor velen het struikelblok zijn, al zingt hij steeds normaler, vooral op plaat 3 en 4. Ze hebben allemaal een eigen karakter:
Surfer Rosa(/Come On Pilgrim EP): jachtig, nerveus, Spaans.
Doolittle: bijbels, surrealisisch
Bossanova, surf, sciencefiction
Trompe le Monde: woestijn, heelal, roadtrip.
Toen waren ze opeens uit elkaar, Frank Black maakte eerst behoorlijke en later steeds minder wordende soloplaten en Kim Deal startte door met het veel fijnere Breeders an Amps.
Vanaf de doorstart in 2014 werden meer platen (5) uitgebracht dan in die eerste legendarische "run" en ik heb mijn best gedaan om er iets positiefs in te zien, echt. Live zal het best leuk zijn om ze eens te zien. Maar al snel haakte Kim Deal weer af en ik vind het eerlijk gezegd maar een genante vertoning. ik kan ze absoluut niet meer serieus nemen. De enige reden dat ze deze lijst hebben gehaald zijn die eerste vier heerlijke platen....
4
geplaatst: 21 mei 2025, 13:46 uur
#99: M. Gira
https://www.the-berliner.com/wp-content/uploads/2022/02/credit-Beowulf-Sheenan.jpg
Mijn gemiddelde: 3,47 (15)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja, au (met Swans)
Favoriete plaat: To Be Kind
Favoriete nummer vandaag: New Mind (Children Of God)
Dit zal vaker gaan voorkomen: de persoon is verbonden aan meerdere projecten maar dat maakt geen fluit uit: het klinkt toch altijd als muziek van die persoon.
Zo ook bij Michael Gira. Of hij nou muziek maakt onder zijn eigen naam, met Swans, Angels of Light, Skin, het maakt niet uit. Het is bijna altijd duister en Zo Serieus. De totale afwezigheid van lucht en/of humor is bij veel artiesten een struikelblok, an bij M. Gira eerst ook. Gaandeweg ging ik zijn consequentheid in het vasthouden aan het Bloedserieuze wel waarderen. Swans is voor mij hét voorbeeld van een band die na de reunie wel beter werd. Vroege Swans is extreem zwartgallig, maar toch ook wel gedateerd. De huidige tijd heeft een ander soort walging nodig die in die muziek zat, ofzo. Voor mij komt deze muziek niet aan. Ik heb het ook niet bewust meegemaakt, dat helpt ook nooit. Kinderen voor kinderen was toen mijn go-to muziek. Zo vanaf Children Of God werd het veel interessanter, er kwam meer lucht en melodie in. Vroege fans haakten af, nieuwe kwamen erbij. Love Of Light kwam zelfs langs op MTV. Toen was de koek op, en startte Angels Of Light die een paar mooie platen maakten. Vanaf de reünie is Swans alleen maar groter geworden, ook al is bij mij inmiddels toch wel weer de verzadiging bereikt met die ellenlange nummers en het gedeclameer.
Oftewel muziek die ik met mate moet draaien, maar als ik dan de juiste plaat kies: genieten!
https://www.the-berliner.com/wp-content/uploads/2022/02/credit-Beowulf-Sheenan.jpg
Mijn gemiddelde: 3,47 (15)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja, au (met Swans)
Favoriete plaat: To Be Kind
Favoriete nummer vandaag: New Mind (Children Of God)
Dit zal vaker gaan voorkomen: de persoon is verbonden aan meerdere projecten maar dat maakt geen fluit uit: het klinkt toch altijd als muziek van die persoon.
Zo ook bij Michael Gira. Of hij nou muziek maakt onder zijn eigen naam, met Swans, Angels of Light, Skin, het maakt niet uit. Het is bijna altijd duister en Zo Serieus. De totale afwezigheid van lucht en/of humor is bij veel artiesten een struikelblok, an bij M. Gira eerst ook. Gaandeweg ging ik zijn consequentheid in het vasthouden aan het Bloedserieuze wel waarderen. Swans is voor mij hét voorbeeld van een band die na de reunie wel beter werd. Vroege Swans is extreem zwartgallig, maar toch ook wel gedateerd. De huidige tijd heeft een ander soort walging nodig die in die muziek zat, ofzo. Voor mij komt deze muziek niet aan. Ik heb het ook niet bewust meegemaakt, dat helpt ook nooit. Kinderen voor kinderen was toen mijn go-to muziek. Zo vanaf Children Of God werd het veel interessanter, er kwam meer lucht en melodie in. Vroege fans haakten af, nieuwe kwamen erbij. Love Of Light kwam zelfs langs op MTV. Toen was de koek op, en startte Angels Of Light die een paar mooie platen maakten. Vanaf de reünie is Swans alleen maar groter geworden, ook al is bij mij inmiddels toch wel weer de verzadiging bereikt met die ellenlange nummers en het gedeclameer.
Oftewel muziek die ik met mate moet draaien, maar als ik dan de juiste plaat kies: genieten!
2
geplaatst: 21 mei 2025, 13:46 uur
itchy schreef:
Vanaf de doorstart in 2014 werden meer platen (5) uitgebracht dan in die eerste legendarische "run" en ik heb mijn best gedaan om er iets positiefs in te zien, echt. Live zal het best leuk zijn om ze eens te zien. Maar al snel haakte Kim Deal weer af en ik vind het eerlijk gezegd maar een genante vertoning. ik kan ze absoluut niet meer serieus nemen.
Vanaf de doorstart in 2014 werden meer platen (5) uitgebracht dan in die eerste legendarische "run" en ik heb mijn best gedaan om er iets positiefs in te zien, echt. Live zal het best leuk zijn om ze eens te zien. Maar al snel haakte Kim Deal weer af en ik vind het eerlijk gezegd maar een genante vertoning. ik kan ze absoluut niet meer serieus nemen.
Ik moet bekennen dat ik zelfs nog geen enkele release van de doorstart heb gehoord, en ben eigenlijk ook niet van plan daar verandering in te brengen. Heb ze wel 1x live gezien, maar dat was in 2004 dus heel kort na de doorstart. Tevens zo'n 10 jaar voor de eerste 'nieuwe' plaat, dus er stonden alleen nummers van de eerste 4 worpen op de setlist. Dat was best amusant, maar nul interactie met het publiek en in 90 minuten ten minste 30 nummers er doorheen jagen was ook weer niet bijzonder genoeg om ze daarna nog een keer te gaan zien
0
geplaatst: 21 mei 2025, 13:48 uur
GrafGantz schreef:
Ik moet bekennen dat ik zelfs nog geen enkele release van de doorstart heb gehoord, en ben eigenlijk ook niet van plan daar verandering in te brengen. Heb ze wel 1x live gezien, maar dat was in 2004 dus heel kort na de doorstart. Tevens zo'n 10 jaar voor de eerste 'nieuwe' plaat, dus er stonden alleen nummers van de eerste 4 worpen op de setlist. Dat was best amusant, maar nul interactie met het publiek en in 90 minuten ten minste 30 nummers er doorheen jagen was ook weer niet bijzonder genoeg om ze daarna nog een keer te gaan zien
(quote)
Ik moet bekennen dat ik zelfs nog geen enkele release van de doorstart heb gehoord, en ben eigenlijk ook niet van plan daar verandering in te brengen. Heb ze wel 1x live gezien, maar dat was in 2004 dus heel kort na de doorstart. Tevens zo'n 10 jaar voor de eerste 'nieuwe' plaat, dus er stonden alleen nummers van de eerste 4 worpen op de setlist. Dat was best amusant, maar nul interactie met het publiek en in 90 minuten ten minste 30 nummers er doorheen jagen was ook weer niet bijzonder genoeg om ze daarna nog een keer te gaan zien
Dat is ook het beeld van wat ik van de live-Pixies heb. Van veel artiesten heb ik spijt dat ik ze niet live heb gezien of kunnen zien maar Pixies horen daar niet bij. Een ex-vriendin die grote fan was en telkens boos terugkwam van concerten hielp ook niet
1
geplaatst: 21 mei 2025, 14:00 uur
Ik heb ze nu drie keer live gezien. Drie keer intens genieten. Het studiowerk mag dan niks meer zijn, live staan ze voor mij nog steeds als een huis. Interactie met het publiek hoeft voor mij niet, gewoon raggen!!
Props voor the legend M. Gira ook
Props voor the legend M. Gira ook
2
geplaatst: 21 mei 2025, 14:06 uur
#98: Circle
https://f4.bcbits.com/img/0007223609_10.jpg
Mijn gemiddelde: 3,65 (20)
Land van oorsprong: Suomi Finland
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Miljard
Favoriete nummer vandaag: Dedofiktion (Prospekt)
Ongrijpbare band. Rustig brengen ze een ambient-album uit na een metal-album, om op de volgende helemaal psychedelisch of kraut te gaan. In elk geval: de discografie van deze Finnen is een avontuur en het uitspitten waard. De kwaliteit is consequent hoog, het plezier groot, en het is altijd weer een verrassing wat je nu gaat horen.
https://f4.bcbits.com/img/0007223609_10.jpg
Mijn gemiddelde: 3,65 (20)
Land van oorsprong: Suomi Finland
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Miljard
Favoriete nummer vandaag: Dedofiktion (Prospekt)
Ongrijpbare band. Rustig brengen ze een ambient-album uit na een metal-album, om op de volgende helemaal psychedelisch of kraut te gaan. In elk geval: de discografie van deze Finnen is een avontuur en het uitspitten waard. De kwaliteit is consequent hoog, het plezier groot, en het is altijd weer een verrassing wat je nu gaat horen.
1
geplaatst: 21 mei 2025, 14:16 uur
#96: Fucked Up
https://f4.bcbits.com/img/0008807666_0
Mijn gemiddelde: 3,65 (20)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: David Comes To Life
Favoriete nummer vandaag: Son Of the Father
Punk met een niet te missen laag shoegaze. Vooral de platen The Chemistry Of Common Life en de (punkrockopera) David Comes To Life kan ik heel erg waarderen, maar al hun platen zijn beluisterbaar en vermakelijk. De ultieme meebrulbad, vuist in de lucht, zomer.
https://f4.bcbits.com/img/0008807666_0
Mijn gemiddelde: 3,65 (20)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: David Comes To Life
Favoriete nummer vandaag: Son Of the Father
Punk met een niet te missen laag shoegaze. Vooral de platen The Chemistry Of Common Life en de (punkrockopera) David Comes To Life kan ik heel erg waarderen, maar al hun platen zijn beluisterbaar en vermakelijk. De ultieme meebrulbad, vuist in de lucht, zomer.
2
geplaatst: 21 mei 2025, 14:27 uur
#96: Tobias Möckl
https://i.ytimg.com/vi/teo0i8t12Ck/mqdefault.jpg
Mijn gemiddelde: 3,75 (16)
Land van oorsprong: Zwitserland
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Darkspace II
Favoriete nummer vandaag: Offenbarung (Das Tor)
Tobias Möckl is de mastermind achter twee blackmetalbands: Paysage d'Hiver en Darspace. In de eerste heeft hij de blackmetalcliche's ijs en nacht tot in het extreme, maar ook tot in de perfectie doorgevoerd. Darkspace gaat zoals de naam al zegt over het heelal, het absolute niets, waar de temperatuur trouwens nóg lager is.
Nihilistische herrie, er zit geen slechte plaat tussen en variatie is afwezig. Daarom kan ik ze nooit uit elkaar houden. Al ging de laatste Darkspace opeens een wat meer industrial kant op, voor mij iets minder interessant. Perfecte muziek om bij te lezen of werken!
https://i.ytimg.com/vi/teo0i8t12Ck/mqdefault.jpg
Mijn gemiddelde: 3,75 (16)
Land van oorsprong: Zwitserland
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Darkspace II
Favoriete nummer vandaag: Offenbarung (Das Tor)
Tobias Möckl is de mastermind achter twee blackmetalbands: Paysage d'Hiver en Darspace. In de eerste heeft hij de blackmetalcliche's ijs en nacht tot in het extreme, maar ook tot in de perfectie doorgevoerd. Darkspace gaat zoals de naam al zegt over het heelal, het absolute niets, waar de temperatuur trouwens nóg lager is.
Nihilistische herrie, er zit geen slechte plaat tussen en variatie is afwezig. Daarom kan ik ze nooit uit elkaar houden. Al ging de laatste Darkspace opeens een wat meer industrial kant op, voor mij iets minder interessant. Perfecte muziek om bij te lezen of werken!
2
geplaatst: 21 mei 2025, 15:56 uur
#95: Adult.
https://www.freep.com/gcdn/-mm-/ef742628ab127689e12e8c2be3d04c97272f8369/c=0-47-2399-1402/local/-/media/2017/05/24/DetroitFreeP/DetroitFreePress/636312243220960036-ADULT-GuestRoom-OneHand-Cre.jpg?width=660&height=373&fit=crop&format=pjpg&auto=webp
Mijn gemiddelde: 3,75 (6)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Perception is/as/of Deception
Favoriete nummer vandaag: Perversions of Humankind
Ooit ontdekt omdat ze "in da mix" op deze plaat voorkwamen. Het waren de hoogtijdagen van electroclash, maar in huize Adult. is deze clash nooit opgehouden. 9 platen volgens min of meer hetzelfde stramien volgden. Moet een artiest ontwikkeling doormaken? Waarom komt het dat ik van sommige artiesten best kan hebben dat ze telkens dezelfde plaat maken? Relevante vragen, waarop ik geen antwoord heb. Ik weer wel dat ik Adult. altijd ben blijven waarderen, en daar spelen zeker ook het consequente artwork (met foto's de hand van zangeres Nicola Kuperus) en de grappige postmoderne videoclips een rol in.
https://www.freep.com/gcdn/-mm-/ef742628ab127689e12e8c2be3d04c97272f8369/c=0-47-2399-1402/local/-/media/2017/05/24/DetroitFreeP/DetroitFreePress/636312243220960036-ADULT-GuestRoom-OneHand-Cre.jpg?width=660&height=373&fit=crop&format=pjpg&auto=webp
Mijn gemiddelde: 3,75 (6)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Perception is/as/of Deception
Favoriete nummer vandaag: Perversions of Humankind
Ooit ontdekt omdat ze "in da mix" op deze plaat voorkwamen. Het waren de hoogtijdagen van electroclash, maar in huize Adult. is deze clash nooit opgehouden. 9 platen volgens min of meer hetzelfde stramien volgden. Moet een artiest ontwikkeling doormaken? Waarom komt het dat ik van sommige artiesten best kan hebben dat ze telkens dezelfde plaat maken? Relevante vragen, waarop ik geen antwoord heb. Ik weer wel dat ik Adult. altijd ben blijven waarderen, en daar spelen zeker ook het consequente artwork (met foto's de hand van zangeres Nicola Kuperus) en de grappige postmoderne videoclips een rol in.
11
geplaatst: 21 mei 2025, 16:08 uur
#94: R.E.M.
https://media.pitchfork.com/photos/5cdc420793a536034e1edb9e/16:9/w_1408,h_792,c_limit/REM.jpg
Mijn gemiddelde: 3,67 (15)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Document
Favoriete nummer vandaag: Leave
Altijd weten te waarderen, ondanks dat ik maar 1 of 2 platen in het bezit heb en geen van alleen enorm hoog heb zitten. Maar gewoon een band met een hoge dichtheid van goede liederen.
Murmur en Recknoning heb ik altijd maar zo-zo gevonden. Nog wat te dun en te new-waverig (en Amerikaanse New-Wave was toch echt vrij domme muziek). Fables t/m Green: hun beste periode, erg intrigerend. Een eigen smoel. Out of Time - New Adventures: hun commercieel meest succesvolle periode, ook deze stond bol van de goede nummers. Up en Reveal vind ik geen goede platen en de laatste 3 heb ik zelfs niet meer geluisterd. Gevalletje te lang doorgegaan, maar ze waren heel lang heel goed.
https://media.pitchfork.com/photos/5cdc420793a536034e1edb9e/16:9/w_1408,h_792,c_limit/REM.jpg
Mijn gemiddelde: 3,67 (15)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Document
Favoriete nummer vandaag: Leave
Altijd weten te waarderen, ondanks dat ik maar 1 of 2 platen in het bezit heb en geen van alleen enorm hoog heb zitten. Maar gewoon een band met een hoge dichtheid van goede liederen.
Murmur en Recknoning heb ik altijd maar zo-zo gevonden. Nog wat te dun en te new-waverig (en Amerikaanse New-Wave was toch echt vrij domme muziek). Fables t/m Green: hun beste periode, erg intrigerend. Een eigen smoel. Out of Time - New Adventures: hun commercieel meest succesvolle periode, ook deze stond bol van de goede nummers. Up en Reveal vind ik geen goede platen en de laatste 3 heb ik zelfs niet meer geluisterd. Gevalletje te lang doorgegaan, maar ze waren heel lang heel goed.
1
geplaatst: 21 mei 2025, 16:25 uur
Ik lees ook mee. Tot nu toe vrij veel onbekende namen voor me, dus ik ga een hoop nieuws ontdekken via jouw platenkast vermoed ik.
1
geplaatst: 21 mei 2025, 16:53 uur
All Day Watcher schreef:
Ik lees ook mee. Tot nu toe vrij veel onbekende namen voor me, dus ik ga een hoop nieuws ontdekken via jouw platenkast vermoed ik.
Ik lees ook mee. Tot nu toe vrij veel onbekende namen voor me, dus ik ga een hoop nieuws ontdekken via jouw platenkast vermoed ik.
Leuk! Maar als ik naar je stemmen kijk, wens ik je vooral veel succes. Maar hou vol, want ik zie ook overeenkomsten.
2
geplaatst: 21 mei 2025, 17:08 uur
#93: Prolapse
https://pennyblackmusic.co.uk/images/Pictures/PicWebP800/27442Pic3.webp
Mijn gemiddelde: 4,00 (4)
Land van oorsprong: Verenigd Koninkrijk
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Ghosts Of Dead Aeroplanes
Favoriete nummer vandaag: Flat Velocity Curve
Engelse muziek... ondervertegenwoordigd in mijn lijsten. In mijn vormende jaren was het Britpop wat de klok sloeg. Allemachtig wat had ik een hekel aan de Oasissen, Blurs en Pulpen en hun maniertjes en gedoetjes. In de kantlijnen en achterpagina's van de Engelse muziekmedia ontdekte ik dat er veel interessantere bands waren waar weinig aandacht aan werd geschonken waaronder het erg onhippe Prolapse uit het rurale nachtland van het UK, Leicester.
Vier platen gemaakt en allemaal tof. Een donkere, claustrofobische, best hectische mix van postpunk, shoegaze, The Fall, drum&bass, dub, kraut en altijd toffe afwisselende zang van Linda Steelyard en de bijtende, knauwende Schot Mick Derrick.
Vier platen dus maar, toch wel ongeveer het minimale aantal om in deze lijst te komen. Maar: er is veel te ontdekken in deze platen, en dat ze na al die tijd nog regelmatig in mijn CD-speler komen is een prestatie.
https://pennyblackmusic.co.uk/images/Pictures/PicWebP800/27442Pic3.webp
Mijn gemiddelde: 4,00 (4)
Land van oorsprong: Verenigd Koninkrijk
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Ghosts Of Dead Aeroplanes
Favoriete nummer vandaag: Flat Velocity Curve
Engelse muziek... ondervertegenwoordigd in mijn lijsten. In mijn vormende jaren was het Britpop wat de klok sloeg. Allemachtig wat had ik een hekel aan de Oasissen, Blurs en Pulpen en hun maniertjes en gedoetjes. In de kantlijnen en achterpagina's van de Engelse muziekmedia ontdekte ik dat er veel interessantere bands waren waar weinig aandacht aan werd geschonken waaronder het erg onhippe Prolapse uit het rurale nachtland van het UK, Leicester.
Vier platen gemaakt en allemaal tof. Een donkere, claustrofobische, best hectische mix van postpunk, shoegaze, The Fall, drum&bass, dub, kraut en altijd toffe afwisselende zang van Linda Steelyard en de bijtende, knauwende Schot Mick Derrick.
Vier platen dus maar, toch wel ongeveer het minimale aantal om in deze lijst te komen. Maar: er is veel te ontdekken in deze platen, en dat ze na al die tijd nog regelmatig in mijn CD-speler komen is een prestatie.
1
geplaatst: 21 mei 2025, 17:23 uur
#92: Justin Pearson
https://threeoneg.com/new_site/wp-content/uploads/2013/09/tmc2899-675x350.jpg
Mijn gemiddelde: 3,99 (14)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja (met The Locust en Retox)
Favoriete plaat: Plague Soundscapes (The Locust)
Favoriete nummer vandaag: The World Is Ending and It's About Time (Retox)
Justin Pearson is de verbindende factor/grote man achter allerlei acts in de extremere muziek die ik heel tof vind (de "Pearson-factor"?): The Locust, Retox, Dead Cross, Swing Kids, Some Girls, Holy Molar. In een bepaalde niche is dit dus een hele grote naam. Die niche doet op deze site helemaal niks dus hou ik het kort. Dat doet Justin Pearson overigens ook: nummers van bovengenoemde bands hebben vaak een speelduur in het bereik tussen 30 en 90 seconden.
https://threeoneg.com/new_site/wp-content/uploads/2013/09/tmc2899-675x350.jpg
Mijn gemiddelde: 3,99 (14)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja (met The Locust en Retox)
Favoriete plaat: Plague Soundscapes (The Locust)
Favoriete nummer vandaag: The World Is Ending and It's About Time (Retox)
Justin Pearson is de verbindende factor/grote man achter allerlei acts in de extremere muziek die ik heel tof vind (de "Pearson-factor"?): The Locust, Retox, Dead Cross, Swing Kids, Some Girls, Holy Molar. In een bepaalde niche is dit dus een hele grote naam. Die niche doet op deze site helemaal niks dus hou ik het kort. Dat doet Justin Pearson overigens ook: nummers van bovengenoemde bands hebben vaak een speelduur in het bereik tussen 30 en 90 seconden.
1
geplaatst: 21 mei 2025, 22:01 uur
itchy schreef:
Het waren de hoogtijdagen van electroclash, maar in huize Adult. is deze clash nooit opgehouden. 9 platen volgens min of meer hetzelfde stramien volgden.
Het waren de hoogtijdagen van electroclash, maar in huize Adult. is deze clash nooit opgehouden. 9 platen volgens min of meer hetzelfde stramien volgden.
Hm, daar ben ik het toch niet helemaal mee eens. Mij raakten ze een beetje kwijt ten tijde van het 3e en 4e album, iets te veel punk en iets te weinig electro wat mij betreft. Gelukkig werd de balans daarna weer hersteld, al hebben ze debuutplaat Resuscitation niet meer overtroffen. Al is dat eigenlijk meer een soort verzamelaar van de eerste trits singles / EP's, al dan niet in een nieuwer jasje.
1
geplaatst: 21 mei 2025, 22:23 uur
Naast Pixies en R.E.M. ken ik van de geplaatste artiesten tot nu toe alleen ADULT., erg lang niet meer gehoord.
5
geplaatst: 22 mei 2025, 08:29 uur
Dim schreef:
Naast Pixies en R.E.M. ken ik van de geplaatste artiesten tot nu toe alleen ADULT., erg lang niet meer gehoord.
Naast Pixies en R.E.M. ken ik van de geplaatste artiesten tot nu toe alleen ADULT., erg lang niet meer gehoord.
Deze ken je wel:
#91 - Radiohead
https://rockhall.com/wp-content/uploads/2024/03/landscape.png
Mijn gemiddelde: 3,39 (9)
Land van oorsprong: Verenigd Koninkrijk
Live gezien: ja
Favoriete plaat: In Rainbows
Favoriete nummer vandaag: Everything in Its Right Place
Een grote fan van Radiohead ben ik niet en ik geef toe dat ik uit een bepaald dédain grapjes over OK Computer en de status van die plaat op deze site heb gemaakt. Ter verdediging: oprecht vind ik dit de minste plaat van de band, omdat hij me maar niet grijpt en op deze plaat de zang van Yorke me het meest tegenstaat. Want dat is een beetje de make or break: als Yorke zijn gedragen zang gaat doen, met langgerekte gekwelde tonen, dan haak ik al snel af.
Muzikaal vind ik Radiohead altijd wél heel interessant en ik heb niets dan respect voor de manier waarop de band ontsteeg aan een moeras aan Engelse bands en echt een instituut werd, en zich daarna altijd wel wist te vernieuwen dan wel uit te blijven dagen.
Bestaan ze nu eigenlijk nog?
* denotes required fields.