Dit was een hele fijne top 100!

Dank je Omsk, heb met plezier je stukjes gelezen.

Leuk om te volgen. Bedankt!

Mooie lijst, mooie nummer twee en drie! En ik snap dat BtS op 1 moest, want de zanger is niet iemand die geen vlieg kwaad doet.

Hadden ze 'm?

Nee. Heb wel dit sympathieke plaatje kunnen scoren als alternatief. Zijn wel mad sympathieke dudes trouwens.

- Snoeperd
- Reijersen
- itchy
- WVTRVE

Ik ben nog niet eens begonnen, dus zet ik me onderaan:

- Snoeperd
- itchy
- WVTRVE
- Reijersen

Ligt dit alweer stil vanwege waarde vriend @Snoeperd?

Als Snoeperd niet kan beginnen of niks meer laat horen, zou ik zo tegen de kerstvakantie kunnen beginnen.

Ik kan na de kerstvakantie aanvangen. Dan heb ik een maand vrij en tijd genoeg!

Is dat binnenkort?

nog specifieker, tussen welke kerstvakanties?

Iemand die hier verder wil gaan?

Toch maar itchy, als Snoeperd niet wil/kan?

Ik heb uit betrouwbare bron dat Snoeperd eerdaags begint.

Bump.

Snoeperd is online geweest maar heeft zich niet geroepen gevoeld dit te bevestigen. de spanning is niet te houden, maar ik ga het toch proberen (variant op....) ofwel, uit mn updates ermee.

Ik zal morgen of overmorgen wel beginnen als Snoeperd (die overigens de betrouwbare bron was) dat niet voor die tijd meer doet. Ik bedoel, dit begint op moedwillige sabotage te lijken.

Moeilijk hoor, zo'n album top 100 maken vooral omdat er zo ontzettend veel goede platen buiten de boot vallen. Ik heb het uiteindelijk niet heel anders aangepakt dan al mijn 5* en 4,5* in een lijst te zetten en een rangorde te bepalen. Daarmee ontkwam ik er niet aan om mijn top-10 te wijzigen, maar om niet te veel te verklappen heb ik deze op de site nog ongewijzigd gelaten. Maar wat zegt zo’n rangorde uiteindelijk?
Grofweg: #1-25 zijn mijn onbewoond eiland-platen (ik ben geen doomsday prepper maar heb wel een figuurlijke platenkoffer klaarstaan). Deze muziek is een constante factor in mijn leven en hier staan ook veel platen die ook al in mijn top-10 hebben gestaan. De rangorde heb ik zo goed mogelijk bepaald.
#25-50 zijn me bijna net zo dierbaar, maar die laat ik achter voor de muzikale opvoeding van de plunderaars. De rangorde is al wat meer arbitrair.
#50-100: gewoon Heel Goede Platen. Hier staan ook veel dingen die ik wel heel goed vind, maar niet vaak meer luister. Die hoorden dan bij een bepaalde “periode” en de aandacht voor die artiest is wat weggezakt. Hier staat er meer een getalletje omdat het handig is. Rangorde zegt hier heel weinig.

Ik ben geen nostalgisch of sentimenteel ingesteld persoon maar ik moet toegeven: als ik uitzoom zie ik toch heel veel muziek uit de jaren 90, het decennium dat mij muzikaal het meest heeft gevormd. En: het is toch een weinig diverse lijst: heel veel witte mannen, een aantal vrouwelijke soloartiesten, maar wel veel vrouwen verstopt in bands. De laatste 10-15 jaar heb ik heel veel naar hiphop en jazz geluisterd maar die platen zijn schandalig ondervertegenwoordigd. Blijkbaar zijn er in die genres toch weinig platen die een blijvende indruk achterlaten.

Een andere constatering: Parallel ben ik mijn artiesten-top 100 aan het maken. Toch leuk om te zien dat in deze lijst best veel platen staan van artiesten die niet in mijn artiesten-top 100 komen. Bijvoorbeeld omdat hun oeuvre uit maar 1 of 2 platen bestaat, of omdat het aandeel platen van ze die ik goed vind klein is ten opzichte van de rest. En het blijkt ook de andere kant op te werken!

Afijn, ik ga van start en maak van de gelegenheid gebruik eens een heleboel stukjes te plaatsen bij platen waar ik nog nooit wat heb getypt. Verwacht platen van obscuur tot klassiekers uit de top-250 (9 stuks zelfs…). Bij (bijna) elke plaat vermeld ik de nummers die ik op deze site als “favoriet’ heb aangegeven, een filmpje van het allerfavorietste nummer en een tip voor een andere goede plaat van die artiest.

Kan Casartelli of cosmic kid de titel aanpassen?
https://i.imgur.com/ESPVGSw.jpeg
Ik zet het eerste plaatje op.

#100: Blumfeld – l’Etat et Moi (1994)

Het enige Franse aan deze plaat is de titel, want Blumfeld kwam uit Hamburg en de zanger met de wel heel erg Duitse naam Jochen Distelmeyer zingt in zijn moerstaal. Maar dat geeft helemaal niet, want Blumfeld heeft me doen inzien dat Duits een hele mooie zangtaal is. Distelmeyer klinkt hier poëtisch en de teksten, voor zo ver te volgen, zijn ook heel goed. Probeer het eens droog te houden bij Draußen Auf Kaution: dat gaat helemaal niet, vooral bij dit weer waarbij de regen horizontaal tegen het fenster klettert. Tiefer ins Alleine sein... De melancholieke muziek helpt ook al niet. Blumfeld maakt mooie indie-pop in de lijn van Pavement (maar strakker), de meest toegankelijke dingen van Sonic Youth (maar dan nog toegankelijker) en, vooruit, Blur. Verstärker was de hit en kwam regelmatig langs op MTV in de goede tijd. En daar ken ik het ook van, en daar ben ik blij om.

Aangekruist als favoriet:
1. Draußen Auf Kaution
2. Verstärker
3. Superstarfighter

Vind je deze plaat goed luister dan ook eens naar: Old Nobobdy

Is dat zo? Ik zelf ervaar met jazz vooral een flow en dat is lastiger vergelijken met andere albums waardoor dat soort albums minder makkelijk lijstjes halen (ja ja, misschien toch wel degelijk sentiment als invloed). Minder indruk? Een andere indruk wellicht?

Daar heb je een punt. Veel van die platen hebben wel degelijk veel indruk gemaakt. En de meeste hebben toch niet de lijst gehaald. Ik ben toch wel meer een rockist denk ik.

#99: Today Is the Day - Willpower (1994)

Nog een plaat uit 1994. Van dit soort muziek kon ik destijds geen genoeg krijgen. Eredivisie-noiserock van het geesteskind van Steve Austin, voorman en enige constante lid van deze band. De lelijke kanten van de (Amerikaanse) menselijke geest en samenleving komen uitgebreid aan bod op deze plaat en daarmee is dit bepaald geen feestje om te luisteren maar toch ook weer wel, want zoals bij veel van dit soort muziek zit de schoonheid ver onder de oppervlakte verstopt.

Later werd deze band veel meer metal en verloor ik de interesse, hier is het nog meer een mix van metal, sludgy rock, hardore en nog wat meer dingen.

Aangekruist als favoriet:
1. Willpower
2. Sidewinder
3. Promised Land

Vind je deze plaat goed luister dan ook eens naar: Today Is the Day

Amphetamine Reptile! De gloriejaren van de noiserock. Niet even ergens een paar jonge honden die hier even wat inspiratie uit kunnen peuren? Das war einmal, gelukkig hebben we de platen nog.

#98: Nico - The End (1974)

Ik ga alvast verklappen: The Velvet Underground staat niet in deze lijst. Meerdere bandleden echter wel, te beginnen met de chanteuse met een barre plaat die is geproduceerd door collega-VU'er John Cale.
Taaie kost, maar ook schitterend. De nummers zijn bijna middeleeuwse hymnen, gedragen door het harmonium van Nico, allerlei pionierende electronica en de ijzingwekkende zang. Junkie-wanhoop op een verschroeide postapocalyptische vlakte.

De culminatie van deze plaat is een cover van het Doors-nummer The End, compleet met authentieke doodsreutel. Net als het origineel vind ik het de ene keer schitterend en de andere keer vreselijk, maar altijd fascinerend.

Aangekruist als favoriet:
1. Secret Side
2. Innocent and Vain
3. The End

Vind je deze plaat goed luister dan ook eens naar: Desertshore

Het zal zo zijn dat nrs 51 t/m 100 op willekeurige volgorde staan, maar het is natuurlijk geweldig dat Blumfeld het bal mag openen.

#97: Armand Hammer - We Buy Diabetic Test Strips (2023)

Mijn favoriete rapper? Billy Woods. Zijn soloplaten en zijn samenwerkingen zijn zonder uitzondering goed tot heel goed. Een geheimzinnig persoon: Hij treedt naast zijn optredens niet in de openbaarheid en herkenbare foto's zijn zeldzaam. Hij laat de muziek en zijn intelligente teksten spreken. Het was dan ook moeilijk kiezen uit zijn indrukwekkende oeuvre.

Uiteindelijk vind ik zijn meest recente release toch het meest indrukwekkend. Onder de naam Armand Hammer (een collab met Elucid) had hij al een paar erg toffe platen gemaakt. Maar op We Buy Diabetic Test Strips gaan de heren nog een stapje verder. Abstract, duister, intens. Een productie die druk is maar tegelijk niet te veel op de voorgond treedt, als vanuit een claustrofobische bubbel. Een hoop vervreemding hier, dit klinkt echt als de soundtrack van de tijd waarin we leven. De variantie in de plaat komt van gastartiesten als JPEGMAFIA , EL-P en Moor Mother.

Aangekruist als favoriet:
1. The Gods Must Be Crazy
2. When It Doesn't Start with a Kiss
3. Empire BLVD

Vind je deze plaat goed luister dan ook eens naar: Aethiopes

Ik zou zeggen: Hiding Places. Voor mij z'n meesterwerk. Aethiopes is ook goed maar vind ik toch wat overschat. Maar dope dat je Billy in je lijst hebt man!