Apart, dat hoor je niet vaak dat tijdstip. Dan ben je ook allejezus laat klaar met werken gok ik zo? Hier gaat de wekker elke ochtend om half 7

Ik werk tot 18 uur dan, maar dat is prima voor mij. Heb ook collega's die altijd tot 19 uur werken (dan sluit het gebouw), dus het kan nog erger.

…. en dan nog wat prietpraat tussendoor... . n.b. bij The Jam, bij verder goed inhoudelijke stukken!

https://i.discogs.com/RmWljCIqXDEX0pb778J20g8n2XuqHBNHV8ImmeYYEfw/rs:fit/g:sm/q:90/h:408/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTMyMjQ1/My0xMTY4MDE4NTE5/LmpwZWc.jpeg

75. Gorki

Favoriete album(s): Ik Ben Aanwezig (1998), Eindelijk Vakantie! (2000)
Favoriete nummers: Punk Is Dood, Ik Ben Aanwezig, In Mijn Betere Wereld, XTC
Deep cuts: All Men Are Equal (Automatic Buffalo), Lieve Kleine Piranha (live met Isabella A)
Ook in de lijst van:

Van Gorki had ik in 1998 nog nooit gehoord, tot ik in OOR een recensie las van Ik ben aanwezig door good old Erik van den Berg. Wat me direct triggerde, was de vergelijking met een album waar ik toen helemaal gek van was:

"Samen met producer/geluidstovenaar Attie Blauw heeft Gorki een OK Computer-achtig klankbeeld in elkaar gedraaid, waarbij men zowel harde gitaren, weelderige strijkersarrangementen als overstuurde, bijna industriële decors krijgt aangemeten."

Ook stond er iets over Luc De Vos' teksten, die zouden lezen als een verward jongensboek, geschreven vanuit een puberbrein, omdat dat de mooiste beelden op zou roepen. Die combinatie—tekstuele verbeeldingskracht en een blijkbaar wat experimenteel geluid—zorgde ervoor dat ik een kruisje in de kantlijn zette: hier moet ik achteraan.

Eenmaal in huis bleek het album een taaie brok. Het voelde als een lange zit; bijna elk nummer duurde gevoelsmatig één of twee minuten te lang. Uitzondering was het vinnige Mijn Dierbare Vijand (zeg maar de Electioneering van de plaat). Toch bleef het album rondspoken. Twee jaar later verscheen Eindelijk Vakantie!, en in de OOR-recensie was er een verwijzing naar het floppen van de voorganger (briljante plaat, maar slechts 350 exemplaren van verkocht). Ik kocht ook dit album en was deze keer meteen om: het ene nummer nog mooier dan het andere—tekstueel gevoelig, tragikomisch, soms ronduit absurd.

In die periode zag ik Gorki drie keer live in totaal verschillende settings: in het Leidse LVC, op loopafstand van mijn ouderlijk huis; in een Amsterdamse radiostudio tijdens Club Lek van Jaap Boots—een cafésetting met drie uur live-radio en elk uur een live-optreden van een kwartier. Beide optredens waren prima, maar verbleekten bij de zegetocht op Werchter dat jaar. Luc De Vos werd droogkomisch aangekondigd als “De bastaardzoon van God! Ofwel de Jesus Christ Superstar van Wimpelgem en zijn bende! Gorki!” De tent ging volledig plat. Een thuiswedstrijd waarin iedereen elk woord meezong. Een van de mooiste dingen van het internet is dat het hele optreden nog steeds integraal terug te zien is:
Gorki op Rock Werchter 2000

Beetje bij beetje heb ik mezelf verder bijgespijkerd in vooral het jaren ’90-werk van Gorki. Ook Ik ben aanwezig is inmiddels helemaal geland. Het titelnummer—met een zeldzame Nederlandstalige bijdrage van Tom Barman—en Punk Is Dood behoren nu zelfs tot mijn favoriete Gorki-nummers.

Luc De Vos is helaas niet meer, maar hij is nog altijd aanwezig.

Voor de liefhebbers: dit heerlijke topic is een goudmijn:
Top 100: Mooiste tekstregels van Luc de Vos (Gorki) - MusicMeter.nl

Gelukkig nog live mogen meemaken op de Gentse Feesten, 2013 of 2014, vlak voor zijn tragische dood. Over thuiswedstrijden gesproken!

In België is de debuutplaat onaantastbaar (met Mia als de klassieker die jong en oud wel mee weet te zingen). De andere platen staan er soms een beetje in de schaduw van, wat ik zeker in het geval van Eindelijk Vakantie wel jammer vind, inderdaad ook een prachtwerk.

Ik leerde Gorki kennen in de voorbereiding op Werchter 2000 en vooral Mia maakte indruk. Het optreden heb ik toen niet gezien - we zullen toen als groep een andere keuze gemaakt hebben. Jammer maar helaas, de band verdween uit mijn zicht (tot een paar jaar geleden) dus een herkansing is er nooit gekomen.

Zonde... maar zo loopt dat soms. Na 2000 heb ik Gorki eigenlijk ook nauwelijks nog op mijn concertradar gehad op de een of andere manier.

En ik weet nog dat ik op Werchter 2000 vooral Nine Inch Nails en Death in Vegas wilde zien, maar die bleken tegelijkertijd te spelen.

https://mirafestival.com/wp-content/uploads/Copyright-Laura-Lewis-IMG_0274_JH.5-1.jpg

74. James Holden

Favoriete album(s): At the Controls (2006), The Inheritors (2013)
Favoriete nummers: A Break In The Clouds, 10101, Lump, Renate, The Caterpillar’s Intervention, Black Strobe - Nazi Trance Fuck Off! (Holden Remix)
Deep cuts: Common Land, Essential Mix 2006-03-19 - Nathan fake & James Holden
Ook in de lijst van:

James Holden dook halverwege de jaren '00 op in mijn muzikale wereld, en hoe. A Break In The Clouds kwam binnen als een openbaring: percussie als zonlicht, een dromerige melodie, warme synthlagen, een prachtige baslijn—een absolute voltreffer. De titel klopte precies: het voelde alsof er een lichtstraal door mijn muzikale wolkendek brak.

In die periode luisterde ik veel naar indie-gerelateerde dance en popremixes, en Holden’s vroege werk op zijn label Border Community sloeg een brug tussen die werelden. A Break In The Clouds, maar ook zijn remix van Nathan Fake’s The Sky Was Pink—ze klonken als niets anders. Vooral die remix… de ruis, de etherische melodie, de manier waarop het nummer boven zichzelf uitstijgt—ik had nog nooit zoiets gehoord. Toen het kwartje viel, viel het hard. Ik was een paar jaar lang een Holden-adept en luisterde alles wat ik van hem kon vinden, inclusief alles wat op Border Community verscheen.

Die ontdekking bracht me vanzelf bij zijn livesets en dj-werk. Zijn BBC Essential Mix, met een liveset van Nathan Fake (die ik sterker vond dan diens album) én een uur lang James Holden achter de decks, was betoverend. Destijds werkte ik een paar dagen per week als postbode en deze muziek was een grandioze soundtrack, zeker ’s ochtends vroeg (toen begon ik om 8 uur ). Misschien nog wel beter dan zijn mixalbums—al blijft At The Controls een indrukwekkend geheel. Hoe hij daarin bijvoorbeeld een track van Midimiliz moeiteloos laat samensmelten met zijn eigen 10101… om je vingers bij af te likken.

Via Holden groeide ook mijn liefde voor krautrock: Cluster, Harmonia, Neu!—ik begon ze met nieuwe oren te horen. Hij trok elektronica open en liet horen hoe experimenteel én emotioneel die kon zijn, zonder de dansvloer uit het oog te verliezen. Sommige muziek die ik eerder niet goed kon plaatsen, viel dankzij hem alsnog op z’n plek. Zo kon ik destijds weinig met Four Tet’s Everything Ecstatic, maar in de context van een Holden-mix viel het kwartje alsnog.

Ook zijn remixes maakten diepe indruk. Breathe On Me (Britney Spears) is zo’n nummer dat in zijn handen volledig herboren wordt. Het origineel stelt weinig voor, maar Holden tovert het om tot iets episch: een speels intro, een baslijn die je meteen meezuigt, en vervolgens een voortdurend golvende, zwoele trance waarin Britney’s stem genadeloos wordt vervormd tot iets hemels. Negen minuten gelukzalig wegzweven.

Mijn absolute favoriet blijft zijn remix van Black Strobe – Nazi Trance Fuck Off! (de titel is een knipoog naar een Dead Kennedys-track). Ik kende Black Strobe vooral van de vleermuizige electro van Me & Madonna, maar wat Holden hier deed was van een andere orde. Het begint met doffe klappen en ontwikkelt zich als een onderzeeër die afdaalt in een diepte vol bliepjes, ratels en ruis. Alles muteert, maar blijft helder. En dan die slotfase waarin het nummer openbloeit in twinkelende synths—hallucinant en groots. Voor mij is dit zijn ultieme remix, en misschien wel zijn beste werk, los van zijn latere albums.

In 2006 verscheen The Idiots Are Winning, deels gevuld met experimentele minimal techno, deels met dj-tools. Half meesterwerk, half zelfbouwpakket. Een paar jaar later besefte ik pas hoeveel navolging het album had gekregen. Een nummer als Open Eye Signal van Jon Hopkins—hier op MuMe populair—is voor mij pure Holden-navolgerij (zij het op hoog niveau).

Met The Inheritors veranderde de toon. Een prachtig en avontuurlijk album, maar ergens raakte ik hem toen een beetje kwijt. Zijn latere werk draaide ik zelden meer, en toen ik hem een tijdje terug live zag als support van The Smile, had ik ook een beetje een “das war einmal”-gevoel. Als ik deze lijst tien jaar eerder had gemaakt, had Holden ongetwijfeld veel hoger gestaan. Maar als geluidstovenaar, grensverlegger en gids naar muziek die ik anders misschien nooit had ontdekt, kon hij hier natuurlijk niet ontbreken.

Ha, dit klinkt bekend. Voor mij geldt precies hetzelfde

Ik ben geen kenner van Holden, maar Holden & Zimpel - The Universe Will Take Care of You (2025) - MusicMeter.nl kan ik aanraden.

Holden is voor mij een wat ongrijpbare muziekmaker/producer waar je je ook een beetje je best voor moet doen om het te waarderen, dat geldt zeker w.b. het latere meer experimentele werk dat complexer van aard is, maar wat ik dus bij vlagen kan appreciëren. bijv. het nummer Common Land uit 2023.

https://www.walterfilm.com/wp-content/uploads/2024/10/BeachBoys-DESTset_a.jpg

73. The Beach Boys

Favoriete album(s): Pet Sounds (1966), 20/20 (1969)
Favoriete nummers: California Girls, Sloop John B, Heroes and Villains, Here Today, God Only Knows, Break Away
Deep cuts: Lonely Sea, Gettin’ Hungry, Bluebirds over the Mountain
Ook in de lijst van:

Mijn kennismaking met The Beach Boys verliep via een omstreden route: Kokomo. Geen klassieker uit hun glorietijd, maar een laat hitje uit de jaren ’80, bekend van de film Cocktail met Tom Cruise. Door critici wordt het vaak weggezet als kitsch of zielloos, maar ik vond (en vind) het gewoon een leuk, zonnig liedje. Vrolijk, tropisch, niet te moeilijk. Later begreep ik dat het grote genie achter de band, Brian Wilson, er niets mee te maken had: hij schreef niet mee en werd zelfs weggehouden bij de opnames.

In de jaren ’90 kocht ik af en toe willekeurig klassieke popalbums op vinyl, gewoon omdat ze zo goedkoop waren. Van The Beach Boys waren dat een hitverzamelaar en Pet Sounds – voor een gulden per stuk (omgerekend nog geen 50 eurocent per plaat, inflatie daargelaten). De hits vond ik best aardig, al wat melig en erg zoet, en met Pet Sounds kon ik toen nog weinig. Langzaam begon ik het wel meer te waarderen, maar de echte omslag kwam in 2016.

Dat jaar ging ik naar Primavera Sound, waar Brian Wilson Pet Sounds integraal zou opvoeren. Ik luisterde me vooraf in en raakte in de ban van het album — een proces dat alleen maar werd versterkt door het uiteindelijke, niet eens zo sterke concert. Samen met Al Jardine en een uitgebreide begeleidingsband speelde Wilson het album integraal. Een bijzondere ervaring, al was het ook wat schrijnend om te zien hoe broos hij erbij zat. Hij schuifelde naar zijn piano, zong zelf nauwelijks, en liet de meeste zang over aan de jongere stemmen om hem heen. Maar toch: God Only Knows en Caroline No live horen uit de mond van de man die deze muziek ooit uit zijn hoofd haalde — dat had iets magisch.

Dat optreden bleek een breekpunt. Ik begon Pet Sounds anders te horen. Plotseling viel alles op zijn plek: de melancholie, de verfijning, de gelaagde productie. Niet alleen de bekende klassiekers, maar ook de instrumentale pareltjes als Let’s Go Away For A While en de exotische grandeur van het titelnummer raakten me. Sindsdien beschouw ik het als een topplaat, eentje die ik geregeld draai — en waarbij ik telkens weer iets nieuws ontdek.

Inmiddels heb ik de meeste albums uit de jaren ’60 wel gehoord, inclusief de vroege platen waarin de invloeden uit de jaren ’50 nog overduidelijk zijn. In nummers als Fun Fun Fun hoor je de geest van Chuck Berry door de gitaarriffs razen. En ook de girlgroup-rage van begin jaren ’60 is niet aan de band voorbijgegaan, getuige fraaie covers van The Ronettes en The Crystals.

Na het optreden ben ik verder gaan graven. Heroes and Villains vond ik minstens zo indrukwekkend als de betere stukken van Pet Sounds. Het mysterieuze Gettin’ Hungry, met z’n stotterende orgel en spoken word-passages, liet een heel andere, experimentele kant van Wilson horen. Ook raakte ik gefascineerd door het onvoltooide Smile-project. Smiley Smile bleek een bizarre, haast stonerachtige plaat, die tegelijk voortborduurt op de exotische kant van Pet Sounds.

De topalbums uit de jaren zeventig heb ik nog te goed. En misschien is dat wel het mooie aan deze band: er valt altijd nog iets te ontdekken. The Beach Boys, dat was voor mij geen liefde op het eerste gezicht — eerder een band waarmee je langzaam een relatie opbouwt. Van oppervlakkig naar diepgaand, en verrassend duurzaam.

NB. Vond het wel enigszins verrassend dat ik de eerste ben met The Beach Boys, al worden ze in dit topic wel een paar keer genoemd, bij behoorlijk uiteenlopende namen, waaronder mijn nummer 72.

The Beach Boys, mooie muziek en er is pas hier nog een fraaie greatest hits editie gespeeld.

Dat zijn er wat mij betreft maar 3, dus dat hiaat in je muziekkennis moet snel op te vullen zijn

Zeker, en die albums duren volgens mij ook niet zo lang. Ik ben de laatste weken chronologisch alle albums aan het afluisteren, dus ik verwacht dat die binnenkort ook wel aan de beurt komen.


Helaas heb ik daar geloof ik niet aan meegedaan. Precies toen Brian overleed zat ik in een intensieve cursus van werk en kon ik 3 dagen nauwelijks muziek luisteren (zeker geen volledige albums). Terwijl ik toen ook heel veel zin had alles nog eens te draaien.

Sunflower, Surf's Up en Loves You zijn bij vlagen net zo briljant als Pet Sounds, vind ik. Zeker het titelnummer van die tweede (geschreven in de Smile-periode). Wordt nog een mooie reis denk ik herman!

Geloof ik??
Het is nog maar een paar weken geleden.
Gelukkig kan ik jou geruststellen jij hebt niet meegedaan

Haha, goed dat jij het nog wel weet Ik herinner me vooral dat ik toen veel minder Beach Boys kon luisteren dan wat ik wilde.

https://www.ultimate-guitar.com/static/article/news/7/60187_0_wide_ver1496138731.jpg@1200

72. Motorpsycho

Favoriete album(s): Blissard (1996), Angels and Daemons at Play (1997), Trust Us (1998)
Favoriete nummers: Plan #1, A Shrug & a Fistful, The Wheel, The Golden Core, True Middle, S.T.G., Starmelt / Lovelight, The Ocean in Her Eye, Taifun
Deep cuts: Back to Source, Young Man Blues, Mad Sun, A K9 Suite,
Ook in de lijst van: Kronos (75), itchy (7)

Eind augustus ‘97 was ik via 3FM Lowlands aan het volgen. Ze hadden een soort schakelprogramma waarbij ze steeds een stuk van een optreden lieten horen. Een meeslepend stuk gitaarmuziek greep me, en ik spitste mijn oren bij de enthousiaste afkondiging. Motorpsycho blijkbaar. Geen idee wie ze waren, maar ik was meteen gegrepen. De dag erna ben ik naar de Velvet aan de Nieuwe Rijn gegaan en heb ik de meest recente CD van ze uit het Motorpsycho-vakje (dat hadden ze al wel) gehaald en gekocht. Dat bleek Angels and Daemons at Play te zijn. Geen slechte binnenkomer. Chien d’Espace, In the Family, Pills, Powders & Passionplays – dat album klonk als een soort gecontroleerde gekte, tegelijk lomp en subtiel. Ik vermaakte me er prima mee.

In 2000 zag ik ze dan eindelijk live – Tivoli, Utrecht. Inmiddels had ik wel wat meegekregen van de livereputatie van Motorpsycho, die in OOR al de keizers van de Europese underground werden genoemd en waarschijnlijk de beste liveband van Europa. Eenmaal daar wilde ik vooral Chien d’Espace horen, het epische nummer op Angels and Daemons dat ik steeds beter was gaan vinden. Al de rest was meegenomen. En zo geschiedde: ze begonnen er gelijk mee, en hoe. Na dik een half uur was het pas tijd voor het tweede nummer. Vanaf dat moment werd het alleen maar beter en beter – het was zo’n avond waarop je als publiek wordt meegezogen in een andere werkelijkheid. Een paar uur later stond ik buiten met het gevoel dat ik ergens geweest was waar anderen nooit zouden komen. We dronken nog wat in café België om het euforische gevoel maar vast te houden.

Vanaf dat moment ging het hard. Ik dook in hun discografie en werkte mezelf door alles heen van Timothy’s Monster tot Trust Us. Die albums hebben allemaal iets ongrijpbaars: je weet nooit wat je krijgt. Lange uitgesponnen stukken, brute noise, fluisterzachte ballads, prog-structuren, jazz, grunge-energie en zelfs wat country-uitstapjes (niet mijn favoriete kant van de band). Ik realiseerde me dat Bent Sæther niet de beste zanger was en niet elk nummer even gepolijst, maar de intensiteit en het lef waarmee ze muziek maakten, vergoedde alles voor mij.

Een jaar of vijf was ik behoorlijk groot fan. Ik zag ze regelmatig live, wat ook wel eens leuke dingen opleverde (voorafgaand aan een optreden wat eten in het Nighttown-restaurant en dan ineens naast de band komen te zitten – die moesten immers ook eten), en sowieso veel schitterende live-avonden. Ik meldde me aan op de g35-mailinglist, waar de echte die-hard fans zaten die soms heel Europa doorreisden om een tour te volgen (een Noorse fan vertelde me ooit dat dit voor hem goedkoper was dan thuisblijven, gezien hoe duur alles is in Oslo).

Ik werd vooral fan van Blissard – dat me overigens weer op het spoor van Sonic Youth zette – en Trust Us, en in mindere mate Timothy’s Monster en Let Them Eat Cake. Die laatste kwam uit toen ik midden in mijn fanfase zat en was een kleine breuk met eerder werk. Geen ruige gitaren meer, maar pop, jazz, blazers en Beach Boys-koortjes. Ik vind het nog altijd een hele goede plaat, maar als het erop aankomt, is Blissard waarschijnlijk het beste album, omdat het ijzersterk is opgebouwd en het door True Middle een behoorlijke dosis suspense en mysterie heeft. Trust Us is ook geweldig en haalt misschien nog wel hogere pieken (Taifun voor mij meer dan Vortex Surfer, dat ik destijds in een flinke relatiecrisis voorgoed heb stukgedraaid), maar is als geheel net iets wisselvalliger.

Langzaam, bijna ongemerkt, begon de betovering te vervagen. In 2002 ging ik op vakantie naar Noorwegen en via een Noorse fan kocht ik kaartjes voor het Øyafestival, waar Motorpsycho zou spelen (tijdsbeeld: destijds ging dat nog niet digitaal – hij heeft ze gekocht en vlak voor het festival spraken we in een café af om de transactie financieel af te handelen). Het optreden was goed, maar heel anders dan ik gewend was. Ze speelden een kortere set, veel korte nummers, en het hele festivalpubliek zong alles keihard mee. Het was goed, nog steeds. Maar het voelde alsof de band langzaam veranderde in een ‘gewone’ band. Minder heilig. Minder mysterieus.

Niet veel later stapte drummer Gebhardt uit de band, en dat was voor mij het symbolische einde van Motorpsycho deel I. Hij was meer dan een drummer – hij belichaamde iets fundamenteels van die unieke bandchemie. Hij was een persoonlijkheid en onderdeel van de heilige drie-eenheid. Vanaf dat moment was de magie nooit meer helemaal hetzelfde, al waren de opvolgers heus wel (heel) kundig.

Ik heb daarna nog wel naar latere albums geluisterd – Heavy Metal Fruit, Here Be Monsters – die waren prima. Maar als ik Motorpsycho wil horen, grijp ik toch steevast terug naar het oude werk. Naar Timothy’s Monster, Blissard, Angels and Daemons, Trust Us. Dat is mijn Motorpsycho.

Soms heb je dat met een band: dat ze je een paar jaar helemaal opslokken, je wereldbeeld vormen, je vriendengroep kleuren. En dan ebt het langzaam weg. Zonder ruzie, zonder drama. Gewoon omdat het leven doordraait. Maar die piek – die blijft. En bij Motorpsycho ligt die voor mij ergens tussen 1997 en 2002. Met als absolute hoogtepunt Tivoli, 19 april 2000. Zo’n concert waarbij alles klopt. Waarna je buiten komt en denkt: dit had iedereen moeten meemaken.

Ja,ja, druk met de voorpagina hier

Deze verzamelaar hoort tot mijn vroegste muzikale herinneringen (in het bijzonder tot de vroegste Engelstalige) en een best aantal liedjes van ze heeft eeuwigheidswaarde hier. In de volledige albums heb ik het tot nog toe een stuk minder gehoord en dat fnuikte een mogelijke Top 100 positie toch wel.

Terechte opmerking, het was bij mij één van de laatste afvallers. De hoogtepunten zijn ook echt heel hoog (Good Vibrations, Heroes and Villains, Wouldn't it be Nice, God Only Knows zijn allemaal vijfsterrennummers, en ook nog een paar sterke albums, maar toch ook best veel zooi. Maar ik heb er tot het laatst over getwijfeld...

Motorpsycho
wel laag hoor

Dit is een uitstekende bloemlezing van wat ze in de jaren '60 hebben uitgebracht. De meeste albums duren maar 25/30 minuten en alle echte uitschieters zijn hier wel te vinden volgens mij. Alleen Pet Sounds is toch wel erg de moeite waard om in zijn geheel te horen, maar bij mij ging er wel wat jaar overheen voor ik tot die conclusie kwam...

Volgens mij stonden ze er bij mij in een eerdere versie ook nog niet, maar ik heb de lijst nog een paar keer herzien. Toch Wilson overleed dacht ik 'die staat er toch wel', maar dat was gelukkig toen al wel het geval.

Alle albums uit de eerste helft van de jaren '60 zijn wel interessant om kennis van te nemen, maar gemiddeld genomen is de kwaliteit daarvan nog niet heel hoog. En zo nu en dan staat er ook echt troep op waar je nu niet meer mee weg zou komen volgens mij.

Ja, vond ik ook wel lastig ergens - in hoeverre is het een lijst van je favoriete artiesten aller tijden of een momentopname. De laatste jaren luister ik nog maar weinig naar Motorpsycho, terwijl ze ooit mijn favoriete band waren.

NB. Nu pas dat iemand een artiest te laag vind staan, dat valt mee

https://external-preview.redd.it/new-autechre-interview-with-metal-magazine-v0-hNX1MmLBblaSDURU2w1L-7mvJs1HvIR9WxR0AQk4BFo.jpg?width=1080&crop=smart&auto=webp&s=0f00bc63b62f8f1dcf92fa160729db95afc408ef

71. Autechre

Favoriete album(s): Incunabula (1993), Amber (1994)
Favoriete nummers: Bike, Silverside, Nil, C / Pach, Overand, Rotar, known(1), Yuop, Second Scepe, VI Scose Poise
Deep cuts: Garbagemx36, VLetrmx21, Drane (Peel Session)
Ook in de lijst van: -

Eigenlijk weet ik niet meer precies hoe ik Autechre heb leren kennen. Waarschijnlijk omdat ik labelgenoot Aphex Twin had ontdekt en meer ‘WARP’ wilde leren kennen. En dan kom je al snel bij de gebroeders Booth uit. Ik weet in ieder geval dat ik geen enkel nummer van ze kende toen ik EP7 kocht – volgens mij mijn eerste aanschaf van Autechre. Ik draaide de cd voor het eerst thuis bij een studiegenootje die vooral naar Bryan Adams en soortgelijken luisterde. Uiteraard kon zij er niets mee, en ook het andere aanwezige studiegenootje, een metalliefhebber, vond het onbegrijpelijk. “Alsof de buren op de verwarmingsbuizen aan het slaan zijn,” luidde het commentaar.

Voor mij was EP7 destijds ook wel een van de uiterste uithoeken van mijn smaak, al valt het me achteraf allemaal nog wel mee. Van daaruit ploos ik hun eerdere werk uit, en vooral Tri Repetae en Incunabula begon ik steeds meer te waarderen. Tri Repetae is Autechre op zijn meest rechtlijnig, denk ik – met redelijk lineaire klanktapijten die zorgvuldig en behoedzaam worden opgebouwd en weer afgebroken. Mijn favoriet was lange tijd Clipper, met een fade-out van misschien wel twee minuten.

Incunabula, hun debuut, is mijn favoriete album. Bij die plaat moet ik altijd denken aan een treinreis naar Berlijn in 2004. We vertrokken om een uur of vijf ’s ochtends, en ik had die nacht nog niet geslapen. Eenmaal gesetteld in onze coupé dommelde ik half weg op de klanken van Incunabula – half slapend, half wakend, proberend het eerste zonlicht te negeren. Sindsdien is dat voor mij uitgegroeid tot een van de mooiste electronica-albums die ik ken.

Gaandeweg verloor ik mijn interesse wat in hun latere albums. Ik luisterde ze nog wel, maar kon er weinig mee. Te academisch misschien? Het is wellicht geen toeval dat ik uitgerekend met een wiskundestudent naar een Autechre-concert ging, in de Effenaar, die toen in verbouwing was. Een tijdelijke, donkere locatie bleek eigenlijk een perfecte setting om Autechre ten tijde van Untilted live te zien. Zeker omdat er geen enkele verlichting was – noch in de zaal, noch op het podium. Helaas begonnen ze erg laat, en ergens halverwege moesten we richting de laatste trein huiswaarts.

Een paar jaar later zag ik ze opnieuw, in de Melkweg. Maar ook dat werd geen bijzondere live-ervaring. Mijn vader was toen erg ziek, en ik keek voortdurend op mijn telefoon of ik misschien een bericht had. Hij overleed de ochtend erop.

De laatste jaren grijp ik weer vaker terug op Autechre – meestal als arbeidsvitaminen. Zeker op Amber is het goed werken. Al zijn er ook albums die ik vaak draai zonder dat ze echt blijven hangen, zelfs na ruim 20 jaar. Dat houdt het wel spannend op de een of ande manier. Beetje bij beetje ben ik nu opgeschoven richting het werk uit de late jaren ’90. Het zal me benieuwen of ik nu meer met LP5, Confield en aanverwanten kan dan destijds.

Grappig, wist niet dat we ooit bij hetzelfde AE concert in De Effenaar waren.

Het zelfde had ik hij mijn nummer top 100. Het is ook wel deels een momentopname, want over een paar jaar zal het waarschijnlijk weer helemaal anders staan. Alleen hoe dichter bij de 1 hoe moelijker het werd, aangezien je alles wel bovenaan wil zetten

Ben jij wel tot het einde gebleven?