#20: John Coltrane
https://s3.amazonaws.com/allaboutjazz/photos/a_large/29e07806110865f75c9c2aa744946e39.jpg
Mijn gemiddelde: 3,96 (27)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: A Love Supreme
Favoriete nummer vandaag: Ascension part I

STELLAR REGIONS!

'Nuff said.

#19: Yo La Tengo
https://www.lantarenvenster.nl/wp-content/uploads/2022/10/DSC_2124-credit-Cheryl-Dunn-e1667394752733-1746x981-c-center.jpg
Mijn gemiddelde: 3,48 (31)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: Ja
Favoriete plaat: Painful
Favoriete nummer vandaag: Let's Be Still

Een band met zo veel gezichten, welke Yo La Tengo wil je luisteren? Ik leen even een paar typeringen en playlists uit dit artikel:
Catchy guitar-pop Yo La Tengo
Hushed and subdued Yo La Tengo
Blistering feedback freaks Yo La Tengo
Genre-dabbling Yo La Tengo
Cover band Yo La Tengo

#18: Tom Verlaine
https://i.guim.co.uk/img/media/bba1d40705ef19e4b092699d92f89cb91801f63a/0_37_2983_1791/master/2983.jpg?width=1200&height=1200&quality=85&auto=format&fit=crop&s=254c18c84b14418f955cfb7c0079662b
Mijn gemiddelde: 3,95 (10)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Marquee Moon (Television)
Favoriete nummer vandaag: Words From the Front

Voorman van Television, een band die relatief lang bestond in verhouding tot de kleine output. Ik zie hem als een Mark Knopfler die leukere muziek maakt, door zijn soortgelijke stem en kenmerkende gitaarspel (clean Fendergeluid). De aanloop naar Marque Moon duurde jaren, maar leverde dan ook een absoluut hoogtepunt in de smaakvolle gitaarmuziek op. Verlaine werd hierbij naar grote hoogten gestuurd door Richard Lloyd, maar ook omgekeerd. Na de goede tweede plaat Adventure begon een in kwalitatief opzicht succesvolle maar in financieel opzicht minder succesvolle solocarriere van Verlaine, waarbij ale platen t/m The Wonder (1990) meer dan beluisterenswaardig zijn. Daarna volgden een paar soundrack/ambientachtige albums die op zichzelf best okee zijn maar waar de inspiratie wat lijkt weg te vloeien. In 1992 verschijnt van Television nog een heel behoorlijke comebackplaat.

#17: Shane MacGowan
https://static.independent.co.uk/2023/12/01/13/Shane%20Barcelona%2011-2-1.jpg
Mijn gemiddelde: 3,80 (12)
Land van oorsprong: Ierland, Verenigd Koninkrijk (geboren)
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Hell's Ditch (The Pogues)
Favoriete nummer vandaag: White City (The Pogues)

Qua songschrijven hoort Shane bij de allergrootsten, levend en dood. De man heeft een berg ontzettend mooie nummers geschreven maar was zelf zijn grootste vijand: zoals bekend ging hij ten onder aan drank en drugs, en hoewel hij het nog verbazingwekkend lang heeft volgehouden doofde zijn muzikale vlam langzaam uit.

#16: Can
https://classicalbumsundays.com/wp-content/uploads/2019/05/can-all-gates-open-book-irmin-schmidt.jpeg
Mijn gemiddelde: 3,70 (21)
Land van oorsprong: West-Duitsland
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Ege Bamyasi
Favoriete nummer vandaag: Future Days

Pioniers in de knip- en plakmuziek en het gebruik van de studio als instrument. Daarnaast een stel telepathische muzikanten die van zichzelf al een goede basis legden om voorgenoemde te kunnen doen.
Het recept van Can is dat ze, in de geest van die tijd, met zijn allen bij elkaar woonden en ellenlange jams speelden onder het genot van een jonko e.d.
Al dat gejam werd opgenomen en bassist Holger Czukay plakte en mixte in zijn vrije tijd op vooruitstrevende en invloedrijke wijze al die fragmenten aan en door elkaar, zodat er weer wat heel nieuws ontstond. En in de gelederen hadden zij natuurlijk een paar kleurrijke figuren: werelddrummer Jaki Liebezeit (een mix van funk en duitse punctualiteit) en zanger (I am) Damo Suziki, een enigmatisch persoon die net twee centimeter boven het aardoppervlak voortbewoog. En dan waren er nog gitarist Michael Karoli (die nogal de neiging heeft om door alles heen te soleren) en toetsenist Irmin Schmidt (hij is de enige die nog in leven is).

Shane endie staat precies goed

Oh ja, even vergeten dat we hier mogen klagen over de posities van de artiesten. Nou bij deze dan: Cale staat natuurlijk veel en veel te laag verdorie. Maar wel fijn dat ie er in staat hoor

#15: Pavement
https://static.spin.com/files/2022/07/GettyImages-1265047947-1.jpg
Mijn gemiddelde: 4,19 (8)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: vrienden vroegen me of ik mee ging naar Pavement. Ik had geen zin (geen idee meer waarom). Dat bleek later het 1-na-laatste optreden van Pavement te zijn :fail: Maar het scheen niet best geweest te zijn. Malkmus die de rest en plein publique aan het afzeiken was e.d.
Favoriete plaat: Slanted and Enchanted
Favoriete nummer vandaag: Major Leagues

Pavement, de olijke indierockband uit Stockton, Californië maakte 5 platen (allemaal goed) en heel veel toffe EP's en B-kantjes, zo bleek uit verzamelaars en reïssuelaars. Aangevoerd door de lijzige Stephen Malkmus (zijn teksten-zijn ze nou serieus of niet?) waren ze een tijd lang best wel groot, maar voor Lollapalooza waren ze niet stoer genoeg (goddank) en werden met modder bekogeld. Boeh!

#14: Nina Simone
https://cdn10.phillymag.com/wp-content/uploads/sites/3/2019/05/nina-simone-fb.jpg
Mijn gemiddelde: 4,19 (8)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Sings the Blues
Favoriete nummer vandaag: I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free

Wilde graag klassiek pianist worden maar leefde daarvoor in de verkeerde tijd. Om in haar levensonderhoud te voorzien speelde ze van lieverlee dan maar (in haar ogen) "minderwaardige" muziek als soul, jazz, gospel en musical. Dat smeedde ze echter tot een uniek almagaan en bereikte daarmee hoge toppen. Daarnaast was ze erg actief in de (radicalare vleugel van) de burgerrechtenbeweging. Tot haar bipolaire stoornis haar serieus in de weg begon te zitten: langzaam doofde haar vlam uit. Na haar overlijden werd ze weer herontdekt als de klassemuzikant die ze altijd was geweest.

#13: Lou Reed
https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2016/12/lou_Reed1-1088x816.jpg
Mijn gemiddelde: 3,61 (88)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: New York
Favoriete nummer vandaag: Doin' the Things That We Want To

Een songschrijver van wie de teksten in boekvorm zijn uitgegeven en hoewel ik dat vaak pretentieus vind, vind ik dat bij Reed niet (staat hier in de kast). De man schrijft echt hele goede teksten. Eerst in de decadente Velvet Underground, waarna een grillige solocarriere begon. Ooit geloofde ik OOR nog en daarin schreef Bert van der Kamp dat je gerust alle platen tussen Berlin en New York kon overslaan. Deze journalistenvent is dus schuldig aan het feit dat ik pas laat erg toffe platen als The Bells, The Blue Mask en New Sensations leerde kennen. Maar New York is zijn magnum opus, en daarna heeft hij ook nog mooie dingen gemaakt.

Lou Reed een van mijn top 3 helden


Zijn VU periode weegt daar zwaar in mee.

Hier is Lou ook een held. Maar Cale is een nog grotere held

#12: Low
https://static.stereogum.com/uploads/2021/08/Low_2021_promo_02_NathanKeay_2250x1500_300-1629127001.jpg
Mijn gemiddelde: 3,62 (19)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Secret Name
Favoriete nummer vandaag: Old Man Song

Van alle artiesten die tijdens mijn leven zijn overleden raakte dat van Mimi Parker me het meest, op de één of andere manier. Van Low had ik het gevoel dat ze erg dichtbij staan, misschien door de intieme optredens of omdat het mensen zijn die, alss je ze zou kennen, qua type vrienden zouden kunnen zijn.
Een dappere band: mimimalistische, trage muziek maken zoals Low deed vergt lef. Er werd iets gevraagd van het publiek. En van de band, want dergelijk trage muziek spelen vergt concentratie. Elk foutje is hoorbaar. Daarnaast werd af en toe het roer rigoreus omgegooid, natuurlijk het duidelijkst met de laatste 3 platen waar een electronisch en vervormd geluid werd gebruikt. Nagelbijtend spannend, en dat was het optreden in Paradiso een paar maanden voor Parker's overlijden ook.

Gelukkig geen top 100 zonder Pavement, en mooi plek ook. Zit in een behoorlijke revival-fase. Favoriete nummer vandaag: Rattled by the Rush.

Deze te laag of is dit te makkelijk

#11: Built To Spill
https://www.motherjones.com/wp-content/uploads/1666_built-to-spill-leanback_cropped.jpg?w=990
Mijn gemiddelde: 4,05 (11)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Keep It Like a Secret
Favoriete nummer vandaag: Carry the Zero

Doug Martsch is de lekkerste gitarist die ik ken! Ik heb het dan niet over zijn gezellige postuur of zijn wollige baard, maar om zijn vermogen om de nummers van Built To Spill precies te voorzien van de heerlijkste riffjes, loopjes, lickjes, akkoordjes en arpeggio'tjes, en wat je nog meer aan jargon hebt om gitaristenkneepjes te beschrijven. Zijn iele stem past wonderwel ook precies bij de muziek. Elke plaat van Built To spill is een genot om naar te luisteren en ontstijgt ver het niveau van het doorsnee gitaarbandje.

Wow, wat een lijst weer, itchy, van Lou tot Low en van Eno tot Nina! Veel verwachte artiesten, maar ook wel de nodige verrassingen en totale onbekenden.

En wat ga je er (weer) in sneltreinvaart doorheen!

#10: Deerhoof
https://d94thh4m1x8qv.cloudfront.net/eyJidWNrZXQiOiJkaXktbWFnYXppbmUiLCJrZXkiOiJkL2RpeS9BcnRpc3RzL0QvRGVlcmhvb2YvZGVlcmhvb2ZfMjAxNDExMDdfMjA0N3gxMzY1LmpwZyIsImVkaXRzIjp7ImpwZWciOnsicXVhbGl0eSI6MTAwLCJwcm9ncmVzc2l2ZSI6dHJ1ZSwidHJlbGxpc1F1YW50aXNhdGlvbiI6dHJ1ZSwib3ZlcnNob290RGVyaW5naW5nIjp0cnVlLCJvcHRpbWl6ZVNjYW5zIjp0cnVlfSwicmVzaXplIjp7IndpZHRoIjoxNTAwLCJoZWlnaHQiOjEwMDAsImZpdCI6ImNvdmVyIn0sInNoYXJwZW4iOnRydWV9fQ==
Mijn gemiddelde: 3,98 (25)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Milk Man
Favoriete nummer vandaag: Immigrant Songs

Over twee jaar bestaan ze 30 jaar! Als je dan nog steeds inventieve, energieke en speelse platen uitbrengt zoals Immigrant Songs (2025), dan die je iets goed. De muziek van Deerhoof omschrijven is lastig. De twee gitaristen zijn technisch erg onderlegd en speelden eerder in de band Colossamite, die we eerder genoemd zagen op #64. Drummer Greg Saunier is een fenomeen, samen met Brian Chippendale en Zach Hill een soort drie-eenheid in dit soort muziek. Zangeres/bassist Satomi Matsuzaki is dan weer een andere eyecatcher (je moet dan wel naar beneden kijken want ze is erg klein): haar basspel klinkt verraderlijk simpel maar houdt wel de complexe muziek bij elkaar, haar stem is kinderlijk en haar teksten zijn dat soms ook, maar soms ook heel venijnig. Deerhoof live is een feest: als je dat ens kan zien, ga dan kijken!

#9: Jason Molina
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5cb464403560c31dc74c6df9/1555326420253-O5A6I301ZM46A9NYCZKK/jasonmolina_wide-15ca7f3a693069279e301a7284f6c593e76188c0-s800-c85.jpg?format=2500w
Mijn gemiddelde: 3,95 (26)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: nee
Favoriete plaat: Didn't It Rain (Songs: Ohia)
Favoriete nummer vandaag: The Grey Tower (Songs: Ohia)

Wat de muziek van Jason Molina speciaal voor mij maakt is de stem van Jason Molina. Die is zo dichtbij, intiem, als een goede vriend. Hij klinkt voor mij als een goed persoon die naast je loopt op het pad des levens en af en toe ongevraagd een welgemeend advies of een schouder biedt. Niet dat hij het zelf zo makkelijk had: mensen die het makkelijk hebben maken niet zulke muziek.
Met Songs: Ohia maakte hij bijna alleen maar sterke platen. Zo veel parels. Onder zijn eigen naam verschenen Pyramid Electric Co (een persoonlijke favoeriet) en Let Me Gox3, ook een prachtige plaat. De countryrock die hij maakte met Magnolia Electric Co. doet mij net even iets minder, maar ook hier de nodige parels. Op slechts 39-jarige leeftijd verliet hij dit leven, maar wat heeft hij veel achtergelaten...

#8: Bruce Springsteen
https://uproxx.com/wp-content/uploads/2019/08/bruce-butt.jpg?w=650
Mijn gemiddelde: 3,78 (43)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja
Favoriete plaat: Nebraska
Favoriete nummer vandaag: This Hard Land


Belofte maakt schuld. De output van Bruce van 1975 t/m 1985 (zijn gouden jaren) is boven alle twijfel verheven, en eigenlijk hoort The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle (1973) daar ook al bij. Net als iedereen ontdekte ik de baas met Dancing In the Dark, dat zo vaak op de radio was dat je het nog hoorde als je die uitzette. Ik was toen 12, en bereikte dus de leeftijd om te ontdekken dat de wereld groter is dan een zolderkamer in het ouderlijk huis in een randgemeente van Leiden. De muziek van Springsteen bood een deur die grotere wereld, die naar later bleek nog steeds vrij beperkt (want erg Amerika-centrisch) was. Op dat moment maakte dat niet uit, en op dit moment voor die reeks platen nog steeds niet. Ze staan vol met grote en kleine verhalen op vaak bombastische, maar soms ook subtiele muziek. Al deze platen komen nog steeds regelmatig uit de kast.
Zo rond mijn 17e sloop alternatieve(re) muziek mijn leven in en in die kringen was het lange tijd salonfähig om op Springsteen neer te kijken. Dit was dus lang voordat een Arcade Fire of War On Drugs hun liefde voor de baas openlijk in hun muziek lieten doorklinken. Ik werd een meer kritische fan: zijn latere werk werd door de lens van mijn eigen smaakverbreding beoordeeld en bleek vaak té glad (naar een plaat als Working On a Dream kan ik niet luisteren). Maar toch af en toe een positieve uitzondering, zoals Wrecking Ball. Een liveconcert bezocht ik pas in 2016 (Malieveld) en zelfs daar besloop me enig cynisme over de wel heel gelikte show (maar de eindindruk was goed, hoor). De Springsteen van de laatste jaren is natuurlijk gewoon een legacy act en ook de documentaire Road Diary die ik laatst op een streamingdienst zag bezorgde me behoorlijk kromme tenen: pure hagiografie en sentimenteel gedoe door oude mannen. Ik hoopde dat Baas weer eens ouderwets boos zou worden en ziedaar: hij ligt in de clinch met Trump (of eerder: andersom) naar aanleiding van zijn kritiek op die persoon. De boodschap vind ik meer dan goed, maar de manier waarop die gebracht word is dan weer zo geregisseerd en niet-spontaan dat de kracht verloren gaat. Precies hoe het niet moet, denk ik. Ja, zelf zou ik dat veel beter kunnen
Nee, ik ben het kwijt met Springsteen. Deze notering is puur op de klasse van zijn werk uit 1975-1985 (inclusief alle outtakes e.d., ook allemaal geweldig, zie de 2e video) en het gevoel dat ik toen en nu bij die specifieke reeks platen had.

Sins het typen van het Pavement -stukje zit Starlings Of the Slipstream in mijn hoofd. Telkens gniffelen om de zin there's no creoles in Vermont

Deerhoof, nooit van gehoord, maar met deze enthousiaste beschrijving maakt het wel nieuwsgierig.

#7: Motorpsycho
https://www.ultimate-guitar.com/static/article/news/7/60187_0_wide_ver1496138731.jpg
Mijn gemiddelde: 3,82 (49)
Land van oorsprong: Noorwegen
Live gezien: zo'n 80 keer, schat ik
Favoriete plaat: Blissard
Favoriete nummer vandaag: Hey, Jane

Motorpsycho (uit Trondheim, Noorwegen) begon als heavy rock/grungeband in de vroege jaren 90. De eerste twee platen bevatten zware riffs en schreeuwzang, en klinken nogal gedateerd. Voor mij begon het met hun derde plaat Demon Box, die een lovende recensie in OOR kreeg. Uit nieuwsgierigheid beluisterd, en die plaat heeft me nooit meer losgelaten. (hard)rock, folk, indie, noise, psychedelica, het zit allemaal in deze plaat zonder dat het geforceerd werd. Dat werd ook het handelsmerk van de band in het eerste deel van het bestaan: het kon allemaal, en ze konden het allemaal. De ene na de andere prachtplaat verscheen: Timothy's Monster (tot en met deze plaat maakte #72 deel uit van de band), Blissard, Angels and Daemons at Play, Trust Us. Dit is ook de tijd dat ik alle concerten die ze in Nederland deden bezocht en het leuke van Motorpsycho live is ook dat de setlist nooit hetzelfde is (dat is nu nog steeds zo) en dat er flink wordt gejamd waardoor de nummers allerlei verschijningsvormen hebben.
Na Trust Us werd het roer omgegooid: Let Them Eat Cake, Phanerothyme (beiden zeer geslaagd) en It's A Love Cult (meh) bevatten veel sixties-invloeden (Beach Boys-arrangmenten, Burt Bacharach, Blazers) etc.
Hierba verliet drummer Gebhardt de band en dat was het einde van Motorpsycho deel I. Gebhardt was een persoonlijkheid die groot onderdeel was van het bandgevoel, en dat is daarna nooit meer helemaal hetzelfde geworden.
Goede muziek bleef gemaakt worden maar de platen werden wel steeds eenvormiger: meer prog, langere nummers, overkill dreigt continue. Er werd met verschillende drummers gewerkt: Kenneth Kapstad (was geen fan van deze man), Tomas Järmyr (die was goed!) en recent wordt uit een losvast team van drummers gevist, waardoor Bent Sæther en Snah (Hans Magnys Ryan) met zijn tweeën de band zijn. De platen uit deze tweede periode die ik echt goed vind zijn Little Lucid Moments, Here Be Monsters, The All Is One en Yay! (korte terugkeer naar indieliedjes!!!). Op de rest is het meer cherrypicken. Live blijft het altijd heel goed. Maar wat een enorme discografie en een berg goede nummers hebben de hardwerkende Noren bij elkaar gepend, en nog steeds! De tweede video is het laatste liedje van hun meest recente plaat en één van de beste liedjes die ze in lange tijd maakten.

#6: Steve Albini
https://ca.billboard.com/media-library/steve-albini.jpg?id=52215849&width=1200&height=800&quality=90&coordinates=0%2C0%2C0%2C320
Mijn gemiddelde: 3,85 (20)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja (met Shellac)
Favoriete plaat: At Action Park
Favoriete nummer vandaag: Dog and Pony Show

Hij kwam al een aantal keer langs als producer van een boel artiesten in deze lijst, maar nu ook als muzikant maar eigenlijk is deze positie voor zijn gehele werk als muzikant, producer (engineer zei ie zelf liever), opinieschrijver en algehele spil/belangrijk figuur in de muziekhoek waar ik veel zit: de ruim een jaar geleden overleden Steve Albini. Begonnen als zanger/gitarist van Big Black, doe liever met Roland (een drumcomputer) dan met en echte drummer speelden. Erg stoere muziek. Na het uiteenvallen van die band speelde hij kort in Rapeman (1 plaat) en begon met het produceren van bands, eerst vanuit de kelder van zijn huis en later vanuit de state-of-the-art Electrical Audio studio in Chicago. Toen begon hij ook Shellac, het super/powertrio dat vlak voor zijn dood nog een goede plaat uitbracht en live altijd bijzonder leuk was.

Heel raar misschien maar Steve Albini? Dan associeer ik die gelijk met itchy. Vraag me niet waarom

Bruce? Dan denk ik telkens weer: huh?!

Helemaal grijs gedraaid joh

Ja, dat begreep ik al eerder elders op de site. Zo zie je maar......

#5: Lou Barlow
https://dominopublishingco.com/app/uploads/2020/05/lou-barlow105037featured.jpeg
Mijn gemiddelde: 3,65 (39)
Land van oorsprong: Verenigde Staten
Live gezien: ja (met Dinosaur Jr, Sebadoh en solo)
Favoriete plaat: Bakesale (Sebadoh)
Favoriete nummer vandaag: Insinuation (Folk Implosion)

Als ik zeg Lou Barlow weet natuurlijk iedereen wie dat is: de bassist van Dinosaur Jr, die nadat hij uit die band stapte Sebadoh oprichtte (waarin hij de enige constante factor is), een behoorlijk succesvol zijproject had met Folk Implosion en ook solo platen maakte onder zij eigen naam of onder allerlei "Sentridoh"-variaties.
Begonnen als bassist in Dinosaur Jr. dus, waarin de schuwe Barlow in de slagschaduw van J. Mascis stond en weinig voet aan de grond kreeg. Zijn song-bijdragen in de eerste periode met dinosaur Jr. beperken zich tot het nummer "Don't" (van de plaat Bug, waarin hij de tekst "why don't you like me" ad infinitum schreeuwt, gericht aan Mascis natuurlijk, en de tape-collage "Poledo" op You're Living all Over Me, een doorkijkje naar zijn lofi-werk met Sentridoh.
De boel ontplofte dus, en de legende wil dat Barlow een advocaat inhuurde om achterstallige Dinosaur-royalties op te eisen waarna dit sujet er met zijn vriendin vandoor ging.
Hierna werd het sappelen: de eerste twee Sebadoh-platen zijn doorbijters, kenmerkend rommelig omdat hij het schrijverschap netjes deelde met bandmaat Eric Gaffney, een chaoot wiens jonkogebruik best veel weerslag had op de songs. Vanaf Sebadoh III wordt de boel gestroomlijnder en staat elke Sebadoh-plaat vol met constante Barlow-parels (en ook in kwaliteit nogal varierende bijdragen van andere bandleden).
Intussen verschenen ook lo-fi soloplaten, wrakkig opgenomen met 4-track recorder en met aliassen als Lou Barlow's Acoustic Sentridoh, Lou Barlow and His Sentridoh en Sentridoh: dit is allemaal gewoon Lou Barlow solo in zijn slaapkamer en bevatten de nodige tranentrekkertjes.
Enig succes kwam zelfs met Folk Implosion (zijn duo samen met John Davis). Vooral de nummers van de soundtrack van de film Kids hoorde je gewoon langskomen bij VPRO-radio.
Sebadoh bereikte haar hoogtepunt op Bakesale en Harmacy, de eerste is een keiharde indierock-klassieker.
Later werd de ruzie tussen Lou B. en J. Mascis weer genoeg bijgelegd om weer plaats te nemen in de klassieke bezetting, waardoor de schoorsteen bleef roken. Hij mag tegenwoordig zelfs 1 of 2 nummers per plaat aandragen, maar het is duidelijk dat hij zijn beste nummers voor zijn eigen projecten bewaard. Blijkbaar is de relatie puur professioneel, zo vertelde Lou bij een intiem optreden dat ik een paar jaar geleden bijwoonde, één van de meest bijzondere concerten die ik meemaakte.

Ja dus