Er liggen al twee nummers voor je in de haven. Klaar om uit te varen.

Ik ken er niet veel die bekend zijn, maar in elk geval 'Scarborough Fair' van Simon & Garfunkel, 'For Your Love' van The Yardbirds en 'The Fairy Feller's Master-Stroke' van Queen.

Ik was ze al aan het luisteren. Goede uptempo newwave, met vooral een stuwende bas en inthepocket-drums. Het eerste keyboard-thema van 'The Raven' vind ik wat melig en doet me denken aan Sesamstraat, maar de rest van de song maakt veel goed.

Verder heb ik ook wat Hawkwind-gevoelens bij 'The Raven' ten tijde van 'Quark, Stangeness and Charm' en dat bevalt me wel. Leuke ontdekking.

Volgens mij heb ik het al vaker geroepen maar ik vind Golden Brown en soort combinatie van Nescio en Adieu Sweet Bahnhof. Raar misschien maar niet alle eigen muzikale associaties zijn verklaarbaar

Verder is Toiler inderdaad een erg sterk nummer, afgelopen week heb ik nog met veel plezier de live versie van de All Live plaat uit 1988 opgezet !

05. TIM & NEIL FINN
https://i.postimg.cc/FR5JKZDg/Finn-Brothers.png

Of Split Enz en Crowded House als je wil. Ik ga niet vertellen hoe ik hun muziek leerde kennen. Het verhaal zou te weinig verschillen van de meeste reeds vertelde verhalen uit mijn top 20. Ik maak liever tijd voor de hartenrubriek. Wie in mijn hart wil kijken, moet maar een plaatje draaien van Tim of Neil. Hun songs beschrijven hoe ik me voelde en voel als het over de liefde gaat. Over de liefde tot mijn partner maar ook die tot mijn vrienden. En over de liefde tot mijn kinderen (al moet ik dat luik eigenlijk nog ontdekken). Zal blijken.

Een liefdesverhaal in vier hoofdstukken.

HOOFDSTUK 1 (Split Enz)

Vermits Split Enz ophield te bestaan voor ik mijn vrouw leerde kennen, gaan de meeste van hun liefdesliedjes in mijn beleving over mijn eerste liefde. / I GOT YOU (Neil) / Over de schat van je leven en de kunst haar niet te verliezen. Dat is kort samengevat de rode draad door de meeste love songs van Neil Finn. Goed om te onthouden. / POOR BOY (Tim) / Over de schat van je leven en de kunst haar voor jou te winnen. Dat is kort samengevat de rode draad door de meeste love songs van Tim Finn. Ook goed om te onthouden. Ziehier de yin en yang van de hartenrubriek. En zo klinken de broers ook als ze samen hun hart delen met de luisteraar: als yin en yang. / HISTORY NEVER REPEATS (Neil) / Over de kunst om te leren uit je fouten en daar zo moeilijk in slagen. Over de aard van het beestje dus. / PIONEER (Eddie) / Don't worry. Toetsenist Eddie Rayner componeerde deze instrumentale prelude op het volgende nummer. / SIX MONTHS IN A LEAKY BOAT (Tim) / Over een huwelijksbootje dat schipbreuk lijdt. En over de schrale troost dat er nog genoeg vissen zwemmen in de zee. Voetnoot: ik heb in heel mijn leven nog nooit een vis gevangen. Er zijn er wel ooit twee op het dek gesprongen. Gelukkig maar. / FRACTION TOO MUCH FRICTION (Tim) / Over de battle of the sexes. All we need is some positive action. All we need is some positive tought. / MESSAGE TO MY GIRL (Neil) / Over een betere versie van jezelf worden om de ander niet te verliezen. En over hoe weinig duurzaam goede voornemens meestal zijn. / NO THUNDER NO FIRE NO RAIN (Tim) / Over hoe werk een impact heeft op je relatie. Een thema dat Tim wel vaker zal exploreren in zijn songs. Hij neemt dan even afstand van zichzelf en observeert koppels om hem heen. / DON'T DREAM IT'S OVER (Neil) / Een gelijkaardig onderwerp hier. Over de woelige wereld die een muur probeert te bouwen tussen twee geliefden. En over de vastberadenheid om de droom niet op te geven. Tevens onze openingsdans.

HOOFDSTUK 2 (Crowded House)

Vermits mijn eerste relatie op de klippen liep toen Crowded House twee albums ver was, ervaar ik de muziek van Neils nieuwe band als toepasbaar op mijn tweede liefde. / BETTER BE HOME SOON (Neil) / Liefde is meer dan passie. Over liefde als een huis om in thuis te komen. En ja, de achtergrondzang is van grote broer Tim. / INTO TEMPTATION (Neil) / Maar liefde is natuurlijk ook passie. Een gevaarlijk spel soms. Wie een vis met blote handen tracht te vangen, laat haar wellicht ontglippen. / HOW 'M I GONNA SLEEP (Tim) / Mijn hart brak een eerste keer en Tim schreef daar een soundtrack bij. Je hoort het orgel van Crowded House producer Mitchel Froom. En het gitaarwerk van kleine broer Neil. / CHOCOLATE CAKE (Tim & Neil) / We zouden het ook over vriendschap hebben. Een song met humor schrijven is moeilijker dan een song schrijven over een gebroken hart. Daarom deze oefening, zei Tim in een interview die zich aansloot bij de band van zijn broer. / WEATHER WITH YOU (Tim & Neil) / Lied over iemand die altijd het weer met zich meeneemt. Een mooie metafoor voor iemand die voldoende uitstraling heeft om de barometer van je humeur om te draaien. / HIT THE GROUND RUNNING (Tim) / Mijn hart brak een tweede keer en Tim schreef daar een soundtrack bij. Op het album Before & After (1993) schrijft Tim over het leven na de breuk met Crowded House. Hit The Ground Running gaat over de artistieke breuk met zijn broer maar ook over de vrienden die hij verloor door het AIDS virus. Tot dat zinnetje komt: I can more or less continue my life. Toen wist ik dat hij ook over de breuk met mijn tweede vriendin zong. En aan het einde van het nummer gaat hij nog een potje janken. / PERSUASION (Tim) / Maar Before & After (1993) gaat ook over wat komen zal. Persuasion vertelt letterlijk hoe de breuk met mijn tweede vriendin hersteld zal worden. Als dat niet mooi is. / PRIVATE UNIVERSE (Neil) / Gaat over de cocon waarin een koppel zich terugtrekt om uit te hijgen van het jachtige bestaan. Het gaat misschien ook wel over mijn eigen wereldje en hersenspinsels. En het gaat evengoed over de vrienden van vroeger waar je na lange tijd weer onmiddellijk die klik kan maken. Want op Together Alone (1993), het album waarop Neil de artistiek breuk met zijn broer verwerkt, treden een aantal vrienden van Split Enz op als gastartiest. Vooral in Private Universe is de Split Enz vibe voelbaar. / ONLY TALKING SENSE (Neil & Tim) / Lang hoeft een artistieke breuk tussen twee broers niet te duren. Op deze Finn Brothers plaat is alles weer koek en ei. En laat ik alvast dit geheim verklappen: Neil was al hoorbaar op Before & After (1993) en Tim op Together Alone (1993).

HOOFDSTUK 3

Tim en Neil brengen soloplaten uit. Na de dood van Crowded House drummer Paul Hester, vindt een reünie plaats van de band die goed is voor twee nieuwe albums. Split Enz houdt geregeld reünieconcerten. En ik volgde de twee broers niet meer. Ik trouwde met mijn tweede lief en zette samen met haar vier kinderen op de wereld. En ik begon allerlei reünies te organiseren. Want het verhaal over liefde gaat ook over de liefde voor je vrienden. Het voorbije jaar kocht ik alle Finn platen uit deze periode. Wellicht ga ik ze deze zomer voor het eerst integraal beluisteren. Om mijn schade in te halen en om te kijken of Tim en Neil mij nog kennen.

HOOFDSTUK 4

De wereld na corona. Tim collaboreerde de voorbije jaren met een paar oude, muzikale vrienden. Neil blies Crowded House voor de tweede keer nieuw leven in. Zijn twee zonen maken nu deel uit van de band. Hoofdstuk 4 gaat over waardig ouder worden in een dolgedraaide wereld. Over het terugblikken op wat geweest is. Over het loslaten van je kinderen en over het weer aanhalen van verloren gewaande banden. Maar dat hoofdstuk bevat voorlopig vooral toekomstmuziek.

https://i.postimg.cc/sXPdFjM9/Knipsel.jpg
Listen while you read.

Verhalen vol passie. Chapeau!

04. COCTEAU TWINS
https://i.postimg.cc/SsP6nzHc/COCTEAU-TWINS.jpg

Amper 20 en al meteen opgemerkt door OOR. Garlands (1982) was het donkerblauwe debuut van het Schotse Cocteau Twins. Gitaarwaaiers galore en zoekende zanglijnen. Maar het was vooral de bas van Will Heggie die de toon zette. Na twee ep's kiest Heggie voor zijn eigen muzikale pad Lowlife. Op Head Over Heels (1983) zijn gitarist Robin Guthrie en zangeres Elisabeth Fraser op elkaar aangewezen. En op hun onafscheidelijke ritmebox. Sugar Hiccup is het eerste quintessenial Cocteau Twins nummer. Niet toevallig dat het ook op de ep Sunburst & Snowblind (1983) terugkeert. Op de ep The Spangle Maker (1984) zijn de Twins opnieuw een trio. Bassist en toetsenist Simon Raymonde doet zijn intrede. Pearly Dewdrops's Drops eindigt hoog in de UK Indie Charts. Het trio is ook te horen op It'll End In Tears (1984), het eerste album van This Mortal Coil, het studioproject van 4AD baas Ivo Watts die zijn muzikanten in diverse samenwerkingsverbanden uitspeelt en fijn gekozen covers afwisselt met eigen werk. Guthries en Frasers interpretatie van Song To The Siren verstilt de luisteraar. Wat kan die dame mooi zingen. En dat is nog zoveel beter te horen op Treasure (1984) waarop Liz werkelijk al haar registers opent. Fraser zingt niet in klanken (zoals Lisa Gerrard van Dead Can Dance) maar verzint woorden die op basis van hun klankleur inhoud moeten oproepen. Treasure (1984) is het eerste Cocteau Twins album dat ik ooit kocht (mijn klasgenoot had de voorganger al in huis). En het is nog steeds mijn favoriete langspeler. Al kan ik me voorstellen dat de plaat voor nieuwe oren wellicht gedateerd zal klinken door de prominente aanwezigheid van de ritmebox waar ik me geen mallemoer van aantrek. In 1985 verschijnen drie ep's op een rij. Guthrie en Raymonde bouwen immers een eigen opnamestudio en die moet uitgetest worden. Het is op deze schijven dat de groep wat meer durf te experimenteren. Op Victorialand (1986) Simon niet van de partij omdat hij curator is van het tweede This Mortal Coil album Filigree & Shadow (1986). Door de afwezigheid van baslijnen kiezen Robin en Elisabeth voor een ambient aanpak. Ik heb de Cocteau Twins wel eens een ambient versie van The Cure genoemd. Datzelfde jaar verschijnt ook nog de ep Love's Easy Tears (1986) en de lp The Moon And The Melodies (1986) waarop de drie Twins de krachten bundelen met minimalist Harold Budd. Daarna gaat het iets langzamer met de carrière van het drietal. Blue Bell Knoll (1988) is een sprankelend geproducet album waarop het unieke geluid verder wordt uitgesponnen: niet voor beginners. Dat geldt wel voor het opvallend toegankelijk Heaven Or Las Vegas (1990) waarmee de band ook doorbreekt in de States. Iceblink Luck en vooral de titeltrack zijn ook op MTV te bekijken. Robin en Liz trekken zich even terug om aandacht te schenken aan hun dochter. Ook Simon wordt vader en van dat ouderschap brengt Four Calender Cafe (1993) muzikaal verslag uit. Het is het eerste album voor Fontana. Maar mooie liedjes duren niet lang en tijdens de opnames van Milk & Kisses (1996) drijven echtelijke spanningen Guthrie en Fraser uit elkaar. Niet veel later gaat ook de stekker uit hun professionele partnerschap. Simon Raymonde start een platenlabel waarop hij beginnende indie bands kansen wil geven. Guthrie wordt producer en brengt solowerk uit. Fraser gaat sporadisch samenwerkingsverbanden aan. Het meest bekende is dat met Massive Attack. Na de dood van Jeff Buckley, een zielsverwant van de zangeres, kiest Elisabeth de zijde van Damon Rice (Spiritualized). Het is lang wachten op een plaat van het duo. Sun Signature (2022) is een schat van een mini-album. Een Cocteau Twins reünie blijft jammer genoeg een gerucht. Liz haakt op het laatste moment af. Op het moment dat dit geschreven wordt, tourt de nachtegaal met Massive Attack. Cocteau Twins is één van mijn favoriete groepen omdat ze over een uniek geluid beschikken waar je of smoorverliefd op bent of hoofdschuddend van weggloopt. Voor mij geldt uiteraard het eerste. Precies omdat de teksten weinig bestaande woorden bevatten, is het muziek die het hoofd behoorlijk vrij laat. Luisteren naar de Cocteau Twins staat voor mij gelijk aan het aanscherpen van mijn creativiteit. Heel wat goeie ideeën werden dan geboren.

https://i.postimg.cc/zDjL2hx7/Knipsel.jpg
Hetzelfde verhaal opnieuw maar dan in 18 songs.

Prachtige groep Ambient versie van The Cure is mooi omschreven maar ze zijn toch vooral compleet uniek idd. Sun's Signature was een mooie verrassing. Hopelijk komt er ooit nog eens iets aan, maar als het niks meer wordt is het ook goed zo...

03. NEW ORDER (JOY DIVISION)
https://i.postimg.cc/NG8dHspt/Joy-Division.jpg

Waar was jij toen je voor het eerste Blue Monday hoorde? Ik herinner me een discussie tussen klasgenoten over dit bizarre nummer van meer dan 7 minuten in de bus op weg naar de Provence. Blue Monday werd de new wave hit van het jaar. Een nummer dat ook eeuwig met de zomer van 1983 verbonden zal blijven. Zo werd mijn vader veertien dagen lang uit zijn slaap gehouden door de Blue Monday dreun die elke avond meermaals uit de stranddisco knalde. Toen we weer thuis waren van vakantie aan zee en zijn zoon een geleend exemplaar van de best verkocht 12" single allertijden onder de naald legde, knalde mijn vader uit zijn vel. Fast forward naar de winter van 1984. Ik volgde Paul Young omdat ik Come Back And Stay een goede single vond. Beter dan Love Of The Common People. Maar dan volgde Love Will Tear Us Apart. Ook niet onaardig, dacht ik. Het origineel was van Joy Divsion, wisten enkele slimme klasgenoten. Dat was New Order met een andere zanger en die had toen zelfmoord gepleegd. En zo vielen langzaam maar zeker de puzzelstukjes samen. In de loop van 1984 kocht ik dan toch het New Order album en Blue Monday. Fast forward naar de winter van 1985. Unknown Pleasures (1979) mee genomen uit de bibliotheek. Ik hoor nog steeds hoe de naald inzet op de drum beat van Disorder en ik weet nog dat ik dacht: yep, dat zijn die gasten van New Order. Alsof deze muziek speciaal voor mij gemaakt was. Want zo beleef je het natuurlijk wel as puber. En daarna volgde Closer (1980). En zelfs Still (1981) zat in de collectie van de bib, al viel de hoes wel bijna uit elkaar. Je hoorde aan de vertolking dat de woorden van zanger Ian Curtis de moeite waard moesten zijn. Op school circuleerden handgetypte tekstblaadjes die al tig keer gefotokieerd geweest waren en die achteraf gezien boordevol fouten stonden: je schreef immers op wat je dacht te horen. Fast forward naar de zomer van 1985. Weet je nog dat ik bij The Cure over die mixtape van een klasgenoot schreef? Daar stond dus ook Low Life (1985) van New Order op. De 12" single van The Perfect Kiss had ik al. Confusion en Thieves Like Us had ik overgeslagen. Die waren aanvankelijk ook niet op mijn radar verschenen. Ik vond per ongeluk de 12" remix van Sub-Culture in zijn egaal zwarte hoes. Hoewel veel fans die versie behoorlijk over de top vinden, kon ik er maar niet genoeg van krijgen. Shellschok volgde maar jammer genoeg in zijn US remix op een import exemplaar en niet in de originele 12" versie. State of The Nation, Bizarre Love Triangle werden trouw buit gemaakt maar Brotherhood (1986) sloeg ik over. Mijn budget was niet eindeloos. In plaats van True Faith kocht ik Substance (1987) op CD. Nog niet wetende dat 5 van de 12 a-kanten uit nieuwe of ingekorte versies bestond (dat is de reden waarom ik de recente heruitgave niet heb opgepikt want die bevat exact dezelfde cuts). Uiteraard kocht ik ook Substance (1988) van Joy Division op CD. Touched By The Hand Of God vond ik een lichte teleurstelling. Blue Monday 1988 was de laatste New Order plaat die ik toen op vinyl kocht. Technique (1989) sloeg ik aanvankelijk over maar zou net als Brotherhood (1986) in mijn studententijd alsnog worden binnen gerijfd. De voetbalsingle van New Order vond ik een draak en kocht ik wijselijk niet. Het was tevens hun laatste release op Factory. Regret vond ik best goed, al was ik niet zo'n fan van het refrein. Maar het album Republic (1993) was een afknapper. Dit klonk niet als New Order maar als een Stephen Hague plaat met Pet Shop Boys achtige productie waaraan New Order had meegewerkt. Was het daarom dat er "A New Order Release" op de hoes stond? Daarna is het nooit meer goed gekomen tussen mij en New Order. Al zou Get Ready (2001) naar het schijnt wel moeten liggen. Zeker na het geruzie tussen Sumner en Hook heb ik mijn buik een beetje vol van New Order. Daarom staat Ian Curtis hierboven op de foto. Het Factory werk van New Order draai ik nog geregeld. Vooral de eerste drie albums en bijhorende singles, vind ik nog steeds subliem. Joy Division draai ik bijna nooit. Die muziek heb ik vroeger zo vaak gespeeld, dat ze voor altijd in me zit. Ik kan de gewenste song in noodgevallen in me zelf oproepen vanuit mijn ingebouwde memory bank. Daarom staat Joy Division hierboven tussen haakjes.

Ik selecteerde 18 favoriete nummers uit hun Factory catalogus.
Spelregel was dat geen enkele titel terug te vinden mocht zijn op Substance (1987/1988).
https://i.postimg.cc/xT6DLyt9/Knipsel.jpg Hier te beluisteren zelfs.

02. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK
https://i.postimg.cc/VkGj423G/R-12.jpg

Ik heb het verhaal al te vaak verteld om het opnieuw in detail uit te leggen.

De videoclip van Maid Of Orleans sloeg in de winter van 1982 in als een bom. Dazzle Ships (1983) is de eerste plaat die ik ooit kocht. Tussen mijn tien eerste elpees zaten er vijf van OMD. Ik ben de band altijd van nabij blijven volgen, zag ze een keer of vijf live, schreef tussen 2004 en 2014 tal stukken op hun toenmalige fansite, chatte meermaals met Andy McCluskey, werd door hem uitgenodigd op een soundcheck in 2013 maar miste de afspraak en ging in 2019 op de foto met Paul Humphreys. Ik ken het oeuvre van Orchestral Manoeuvres dus door en door, van binnen en van buiten en van achter naar voor. Ik kan tal van artiesten opsommen die ik artistiek hoger inschat maar deze top 100 gaat over meer dan de intrinsieke waarde van de muzikanten. Het gaat ook over je persoonlijke verhaal met de artiest. En die is wat OMD betreft dus behoorlijk intens. Ik besloot om voor deze gelegenheid een compilatie te maken met favoriete tracks uit hun vier laatste albums. Want sinds hun comeback in 2006 zat het duo uit Liverpool niet meer stil.

HISTORY OF MODERN (2010)
Het comeback album start met het venijnige New Babies New Toys waarin Andy afrekent met zijn recenter verleden als songschrijver voor onder meer Atomic Kitten (goed voor een UK nummer 1 met zijn Whole Again). De baslijn lijkt hard op die van Joy Divisions Isolation. History Of Modern I (er is zoals in de goeie ouwe tijd van Joan Of Arc ook een History Of Modern II) werd pas de derde single. Het nummer groeide live al snel uit tote en publieksfavoriet en zette de twee voorgaande singles meteen in de schaduw. New Holy Ground verwijst muzikaal zowel naar Architecture & Morality (1981) als naar Kraftwerk (de voetstappen in hun Hall Of Mirrors). Met het opnieuw betreden van heilige grond wordt uiteraard het podium bedoeld.

ENGLISH ELECTRIC (2013)
Bestond de voorganger nog voor de helft uit onafgewerkt solo materiaal, dan is het samenwerkingsverband tussen Andy en Paul weer als vanouds in evenwicht op dit album. En dat is voor een die hard fan als ik goed te horen. De twaalf nummers vormen ook netjes een geheel. Helen Of Troy doet denken aan Joan Of Arc. En dan bedoel ik niet zozeer de muziek maar de bezongen thematiek. Hetzelfde kan gezegd worden van Stay With me dat naar Souvenir verwijst. Het eerste OMD nummer met Paul op lead vocalen sings (Forever) Live And Die uit 1986. Voor mij een heel bijzondere track die altijd op single had gemoeten. Het lied neemt me onverwijld mee naar de dagen waarin ik mijn reis door de popmuziek begon dankzij mijn platen van OMD. Dresden met zijn baswerk gebruikt net als Enola Gay een bomardement uit WO II als metafoor.

THE PUNISHMENT OF LUXURY (2017)
OMD's elektro pop album met meer zin voor experiment maar ook met misschien net iets te veel door de computer bewerkte vocalen. Het evenwicht tussen Andy en Paul tilt dit album net als zijn voorganger uit tot boven de meeste post Dazzle Ships (1983) elpees. Op de titeltrack wordt afgerekend met het tanende Westen waarvan Trump het schaamteloze gezicht werd. Isotype is een parel en laat horen hoe goed Humphreys in vorm is. Art Eats Art is één van de vele leuke tracks op dit album dat in de oren van de liefhebber misschien te weinig echte popsongs telt.

BAUHAUS STAIRCASE (2023)
OMD's corona album. De twee songschrijvers werkten onafhankelijk van elkaar, gescheiden door een virus. Dat is te horen aan een paar nummers die het kwaliteitslabel van Paul missen. Maar de eindbalans van dit politiek geladen album dat wil afrekenen met Brexit en Poetin is nog steeds erg bevredigend. De titeltrack grossiert in oude synthesizerklanken zoals OMD ze in de prille beginjaren genereerde. Veruschka combineert een tekst van Andy met een muzikaal klanktapijt van Paul. En met Aphrodite's Favourite Child serveert Orchestral Manoeuvres In The Dark nog eens een track in het ooit zo succesvolle A&M (1981) kleedje.

En als u liever zweert bij het oude werk, mag dat natuurlijk ook. Maar mensen die enkel de hits kennen, zouden toch eens naar wat deep cuts moeten graven. Parels genoeg op Orchestral Manoeuvres (1980), Organisation (1980), Architecture & Morality (1981) en Dazzle Ships (1983). Of in de link hieronder naar de hierboven beschreven deep cuts van de voorbije 15 jaar.

https://i.postimg.cc/gk5zDDgy/Knipsel.jpg
En via deze link allemaal gratis te beluisteren.

En in dit topic rangschikte ik vorig jaar de OMD albums: ranking the OMD albums - MusicMeter.nl.

Organisation maakte bij de eerste kennismaking erg veel indruk, denk o.a. aan het onvergetelijke ‘statues’, en heb de band een aantal jaren gevolgd. OMD had ook een sterk persoonlijke/melancholische kant en dat samen met de minimalistische muziek, …. maar laat ik niet verder gaan analyseren. Het verhaal van Dazzler is van een geheel andere orde, nu snap ik beter waarom hij het vaker over ‘onze helden’ heeft.

01. NITS
https://i.postimg.cc/J0DsrpH3/NITSS.jpg

Een jaar geleden heb ik al hun albums in De Platenkoffer (mijn muzikale Facebook pagina) besproken. Dit jaar vieren ze hun 50ste verjaardag. Ik heb toen ingezien dat dit Nederlandse trio mijn meest favoriete artiest is. Wanneer Robert-Jan halverwege de jaren '90 de groep verliet, kocht ik nog Alankomaat (1998). Ik zag de Nits in 1999 twee keer live maar ik miste de magische toets van Stips en verloor hen uit het oog. Toen ik jaren later vaststelde dat de toetsenist vanaf Les Nuits (2005) opnieuw deel uitmaakte van de band, ben ik de albums weer gaan kopen. Strawberry Wood (2009) was het eerste en dat heb ik ook beluisterd. Ik vond het best weer knap allemaal. Ik kocht de daarop volgende werkstukken maar draaide ze amper. En ik ging ook op zoek naar de ontbrekende stukken. Er echt helemaal voor gaan zitten deed ik uiteindelijk pas vorig jaar. En album na album werd ik dieper en dieper meegezogen in dat unieke, muzikale landschap van de Nederlanders. Hoe dieper de groeven in hun gelaat, hoe dieper de sporen die hun muziek in mijn ziel nalaat. Hun eerste twaalf platen laten horen hoe ik van Nescio tot Dreams opgroeide van een puber tot een volwassene met een job, partner, huis en kinderen. Vanaf Sister Rosa begon een nieuw verhaal. Dat van ouder waardig worden en loslaten. Een verhaal ook van terugblikken, achterlaten maar ook meenemen. Pockets Of Rain. We zijn ondertussen alweer elf platen verder en het einde is nog niet meteen in zicht. Ik denk dat Henk Hofstede, Rob Kloet en Robert-Jan Stips muziek zullen maken tot in hun kist. Zelf wil ik sterven met de muziek van de Nits aan mijn zijde. Ik pikte van elk van de 23 albums één song. Dat kan een bekend nummers zijn (vooral voor de eerste helft van hun carrière is dat zo) maar dat is ook zeker altijd een persoonlijke favoriet. Veel meer ga ik er niet over schrijven. We gaan samen luisteren in plaats van lezen.

https://i.postimg.cc/76vYkSrd/Knipsel-I.jpg



https://i.postimg.cc/k4d9Z9xd/Knipsel-II.jpg



Link naar mijn Facebookgroep De Platenkoffer: https://www.facebook.com/groups/913814392075669

Ik ken The Nits omdat Robert Jan Stips ook Supersister aanvoerde. Van The Nits heb ik de lp 'Omsk' in huis, die ik tot mijn schaamte en verbazing eigenlijk nooit opzet. Ik ben toch wel nieuwsgierig naar de banx en zal mijn ogen en oren wat meer open houden

Ik vind het leuk hoe je die platenhoezen in thumbnails bij voegt. Lijk me veel werk, maar ziet er goed en verzorgd uit.

Tuurlijk de NITS, ik volg ze van begin af aan, ook enkele (memorabele .. in Margraten) concerten en heb ook platen. Nu ook witte oude mannen maar oud is het niet, ook de laatste muziek is nog fris en verrassend. Uniek in de lage landen en daarbuiten.

Het is een mooie lijst geworden, Dazzler, en ik heb je bijdragen met veel plezier gelezen!

Het zijn screenshots van mijn mp3 databank waarin ik elk nummer aan de bijhorende hoes heb gelinkt.

DE EINDLIJST

1. Nits
2. Orchestral Manoeuvres In The Dark
3. New Order (Joy Division)
4. Cocteau Twins
5. Tim & Neil Finn
6. The Stranglers
7. Dead Can Dance
8. XTC
9. Mike Oldfield
10. The J. Geils Band

11. Prefab Sprout
12. The Cure
13. Kraftwerk
14. Sting (The Police)
15. ABBA
16. Kate Bush
17. Depeche Mode
18. The Smiths (Morrissey)
19. Paul Simon
20. U2

21. Jacques Brel
22. Lou Reed & John Cale (The Velvet Undergound)
23. Talking Heads
24. Roxy Music
25. Angelo Branduardi
26. Japan
27. Supertramp
28. Echo & The Bunnymen
29. Killing Joke
30. Midnight Oil

31. The Beatles (Paul McCartney)
32. Pixies
33. The Doors
34. The Pogues
35. R.E.M.
36. Roy Orbison (Traveling Wilburys)
37. Arno (T.C. Matic)
38. Talk Talk
39. Bob Marley (& The Wailers)
40. Townes Van Zandt

41. Fleetwood Mac
42. China Crisis
43. Sinead O'Connor
44. Soft Cell (Marc Almond)
45. Prince
46. New Musik
47. 2 Belgen (Rembert De Smet)
48. Fischer-Z (John Watts
49. The Alan Parsons Project
50. Sex Pistols (Johnny Lydon)

51. Kim Wilde
52. Suzanne Vega
53. Howard Jones
54. The Sound (Adrian Borland)
55. The Triffids
56. The Pretenders
57. Nacht Und Nebel
58. Pink Floyd
59. Tears For Fears
60. Jona Lewie

61. The Kinks
62. Siouxsie & The Banshees
63. Stevie Wonder
64. Lloyd Cole & The Commotions
65. Madness
66. The Pop Gun
67. Dexys Midnight Runners
68. Anne Clark
69. ZZ Top
70. The Stone Roses

71. Boney M.
72. David Bowie
73. The Sisters Of Mercy
74. Joan Armatrading
75. Big Country
76. Queen
77. Jo Lemaire
78. Cabaret Voltaire
79. Joe Jackson
80. Tracy Chapman

81. The Rolling Stones
82. Nick Cave & The Bad Seeds
83. Billy Joel
84. Led Zeppelin
85. a-ha
86. Blondie
87. The Clash
88. Eurythmics
89. The Scabs
90. Steve Miller (Band)

91. Bob Dylan
92. Pet Shop Boys
93. Simple Minds
94. Elton John
95. Peter Gabriel
96. Dirk Blanchart (Luna Twist)
97. George Michael (Wham!)
98. Deep Purple
99. Duran Duran
100. The Sundays

Ik geef het stokje nieuwsgierig door.

- Mssr Renard
- Casartelli
- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos

Het is een indrukwekkende lijst, met veel nieuwe artiesten die ik heb ontdekt, en bekende namen ook, waar ik nu meer van weet. Erg leerzaam dus ook. Met name de tweede helft vond ik erg interessant.

De lijst staat als een huis, de verhalen waren overtuigend en met passie geschreven en gaven context en kleur en heb er ook weer wat van geleerd w. b. zo eenieders unieke smaak of voorkeur.

Dus geen Paul Young? Dat kan ik toch enkel alleen maar verbazingwekkend noemen. Vele jaren 80 topics heb je over hem volgeschreven, alles werd verzameld in mijn beleving en ook gezien het 1ste kwart/derde van de lijst waar nogal de nodige kanttekeningen bij artiesten werden geplaatst door jezelf, maar blijkbaar zit ik er helemaal naast.

Dat maakt de lijst verder niet minder fraai en heb ik met plezier de passievolle verhalen gelezen van vooral de bovenste helft van de lijst.

Wat ik me wel afvraag, maar wellicht is dat meer voor PM, waarom je bij vrijwel alle artiesten afhaakte begin jaren 90.

Het verbaast me ook dat jij Paul Young (hoog) had verwacht. Ik heb zijn eerste drie albums in 2CD deluxe, een verzamelaar en de 2CD remix collectie. De box Tomb Of Memories heb ik enkel op mp3 (van mijn broer overgenomen). Ik heb me online wel druk gemaakt over de fouten in de 2CD deluxe edities. Er verscheen een nieuwe 2CD van No Parlez maar die heb ik (nog) niet kunnen vinden aan een betaalbare prijs. Sinds de Brexit is dat een pak moeilijker geworden. Paul Young zit in mijn 80's schuif naast The Human League, Ultravox, Culture Club, Kajagoogoo, Spandau Ballet, Nik Kershaw, Nena, Adam Ant, enz... Artiesten waarvan ik de muziek uit hun hoogtijdagen erg goed vind en die ik draai als ik in een 80s stemming ben.

Om te antwoorden op je 90's vraag. Ik volgde begin jaren '90 de nieuwste dingen op de voet waardoor ik minder investeerde in de artiesten die ik tot dan toe trouw was gebleven. Er is de grunge geweest die mij richting Britpop dreef. Achteraf beschouwd hou ik wel van Britpop omwille van de singles op zich en een paar classic albums uit die periode. Maar ik heb nooit zo'n band opgebouwd met de artiesten in kwestie. Ik ben ze niet gaan volgen of heb me niet in hen verdiept. En dan is er het feit dat mijn professionele loopbaan begon in 1994 en ik vanaf dan langzaam maar zeker ben beginnen terugvallen op de platen uit mijn jeugd die vanaf toen (en ondertussen meerder) heruitgaven hebben gekend. Meer nog, ik ging eerder verder terug in de tijd (jaren '70, jaren '60 voor wat artiesten betreft en voor wat hitparades betreft zelfs tot in de jaren '50 en jaren '40) om mij te verdiepen in de muziekgeschiedenis. Door dit alles bleef er weinig tijd over om de nieuwste platen van mijn oude helden te kopen. OMD, Cocteau Twins en Dead Can Dance ben ik altijd trouw gebleven. Wat Nits, Prefab Sprout, Depeche Mode en sinds kort ook de gebroeders Finn betreft heb ik een inhaalbeweging gemaakt. Ik ga ook hetzelfde doen met The Stranglers. Wellicht ook Mike Oldfield en nog wat namen. Maar vermits mijn collectie veel en veel artiesten telt, kan je niet alles van iedereen in huis halen.

Ja, die had ik echt in de Top 20 verwacht dus zat ik helemaal fout al heb je natuurlijk genoeg waardering voor de man.

Het komt wellicht omdat jij in jouw topics vaak aandacht had voor de jaren 1983, 1984 en 1985 en dat waren voor Paul natuurlijk wel tropenjaren dus kwam hij vaak voorbij en (nogmaals) in mijn beleving altijd erg positief.

Mooie lijst en teksten, dazzler. En meer overeenkomsten dan verwacht. Van ruim de helft van de artiesten ben ik fan of heb ik op z'n minst iets in huis. Joy Division, Cocteau Twins, Crowded House, Dead Can Dance, Prefab Sprout, The Police, ABBA, Kate Bush, Depeche Mode, U2, Jacques Brel, Lou Reed & John Cale (The Velvet Undergound), Talking Heads, Roxy Music, Supertramp, Killing Joke, The Beatles (Paul McCartney), Pixies, The Doors, Roy Orbison (Traveling Wilburys), Arno (T.C. Matic), Talk Talk, Bob Marley (& The Wailers), Townes Van Zandt, Fleetwood Mac, Sinead O'Connor, Prince, The Alan Parsons Project, Sex Pistols, Kim Wilde, Suzanne Vega, The Pretenders, Pink Floyd, The Kinks, Siouxsie & The Banshees, Stevie Wonder, Lloyd Cole & The Commotions, ZZ Top, David Bowie, Joan Armatrading, Queen, Tracy Chapman, The Rolling Stones, Nick Cave & The Bad Seeds, Billy Joel, Led Zeppelin, a-ha, Blondie, Eurythmics, Bob Dylan, Pet Shop Boys, Elton John, Peter Gabriel, George Michael, Deep Purple.

Helemooie lijst dazzler. Je lijst en verhalen in 1 woord:PASSIE

Mooie lijst en nog mooiere persoonlijke verhalen. Af en toe ook een mooi tijdsbeeld (fotokopieën van uitgewerkte songteksten die circuleren op school). Inspirerend ook, heb zin (weer) in bepaalde artiesten te duiken en wellicht zelf ook eens een top 100 op te tuigen. Dank dazzler!

Ik laat deze nog heel even open staan voor mensen om met Dazzler over zijn lijst wat na te praten, en zal morgen een inleiding schrijven en posten.

Bedankt dazzler, mooi om te lezen.

Heerlijk leesvoer en bij vlagen zeer herkenbaar! Dank! Ik ben ook een kind van de jaren 80, maar wel iets jonger dan jij. In mijn vinyl-collectie heb ik 85% van de artiesten uit jouw lijst

Leuke lijst. Vandaag het boek over Henny Vrienten uitgelezen en daar komt Henk Hofstede ook aan bod.

Als leeftijdsgenoot heel veel herkenbaars kunnen lezen: dank daarvoor.