Nice gedaan, daz!

Was heerlijk om je verhalen te lezen dazzler! Mooie lijst ook met lekker veel 'typische 80s artiesten'

Was leuk om te volgen dazzler, vooral de verhalen waren mooi om te lezen en er kwam een hoop jeugdsentiment voorbij.

Goed. Dan is het nu aan mij om een top 100 te presenteren. De afgelopen twee of drie maanden ben ik daar mee bezig geweest en het was niet gemakkelijk. Dat heeft verschillende redenen. Hoe bepaal je welke artiest favoriet is? Aan de hand van welke voorwaarden moet een artiest voldoen om een plek te krijgen in een top 100.

Ik liep al gauw tegen een aantal zaken aan. Ik had een excel-lijst aangemaakt met daarin kolommen met variabelen, uiteen lopend van "heb ik de artiest live gezien? '', "hoeveel albums heb ik van deze artiest?" tot "heb ik boeken van en over deze artiest?". Het beantwoorden van deze vragen leverde punten op, en met veel rekensommetjes kwam er een top-100 met een niet zo heel verrassende top-20. Maar hoe zit het met de artiesten die ik nog nooit heb gezien, of geen boeken van heb, of die ik alleen stream? Hoe komen die aan punten, en hoe krijg ik die hoger in de lijst. Ik ga jullie verder niet vermoeien met hoe ik toch met veel gehussel en gepuzzel tot een bevredigend resultaat ben gekomen.

Een ander probleem waar ik tegenaan liep, was dat ik bij het (her-)beluisteren en beoordelen van artiesten die ik mijn leven heb beluisterd, best ook vaak door emotionele dalen moest. De artiesten die ik veel luisterde tijdens perioden dat ik vooral harde muziek wilde luisteren om problemen weg te duwen of laten-we-lekker-veel-drinken-en-gek-doen-muziek staan niet in de lijst, omdat het vaak toch maar weinig om het lijf hebben. Daarbij doen die artiesten meer verdriet dan dat ze vreugde brengen. Geen goed idee is.

De artiesten die me door andere dalen hebben geholpen heb ik wel opgenomen. Die artiesten hebben me wel echt goed geholpen en mij goed doen voelen in tijden die vooral erg zwaar en soms ondraaglijk waren. Bij die artiesten voel ik me nu ook goed, omdat ze troosten.

Dan is er natuurlijk ook de categorie artiesten waarmee mijn muzikale 'leven' startte. Ik noem dat stepping stone-artiesten. Vaak heeft die muziek niet veel om het lijf, maar ze zijn wel belangrijk gebleken om mijn muzikale richting vorm te geven. De laatste en grootste categorie artiesten zijn de artiesten die ik gewoon goed vind. Dit zijn de artiesten die ik óf al 35 jaar lang luister of pas heb ontdekt, maar mijn echte muzikale sma(a)k(en) vertegenwoordigen.
____________________________________________________________________________________________________________

In tegenstelling tot mijn voorgangers heb ik muziek niet ontdekt via de radio of muziekzenders als MTV of Top Pop. Mijn muzikale ontdekking werd ook niet gestimuleerd door mijn ouders, want een vader had ik sowieso niet en mijn moeder had alleen een grote rij platen staan van ABBA, Neil Diamond, John Denver en series van 'Back to the Sixties'. De belangrijkste platen die ik vond ik de platenkast waren:

- Various – Hold Me Tonight - 26 Romantic Popsongs (uit 1986)
- Various – 16 Golden Top 40 Oldies (uit 1982)

De muziek op deze platen sprak mij erg aan. Een aantal nummers ook weer totaal niet, maar de zaadjes van de classic rock, soft-rock, symfonische rock en pop-rock waren wel al geplant. Ik zie deze twee platen dan ook als mijn startpunt als pre-tiener om muziek te ontdekken. Ik ga nu nog niet verklappen met welke artiesten ik vanaf mijn 11e / 12e mee aan de slag ging, want dat komt wel als ik de artiesten zelf behandel de komende weken.

De insteek die ik wil hanteren is niet om hele lappen tekst te schrijven over de artiest die ook via wikipedia (of andere sites) te raadplegen zijn. Het zullen korte analyses zijn en wat een artiest bij mij teweeg brengt; het waarom ik een artiest als favoriet aanmerk. Bij erg onbekende artiesten zal ik er ook wat bij vertellen.

Ik ben niet veel naar concerten gegaan, omdat het mij gewoon niet ligt. Toen ik vanaf mijn 40ste veel meer naar jazz en andere akoestische muziek ben gaan luisteren, ben ik wel meer naar concerten geweest. Het helpt dat het Bimhuis in Amsterdam staat, waar ik woon. Dus daar zal ik ook niet veel over vertellen. Daarbij bestaat mijn lijst voornamelijk uit artiesten die in mijn leven niet hebben opgetreden.

Ik twijfelde of ik een lijstje zou maken met artiesten die zijn afgevallen, maar waar ik wel echt heel veel naar heb geluisterd, maar mij in het heden helemaal niets meer doen. Ik heb besloten dat toch te doen, dan weet iedereen ook welke artiesten ze niet hoeven te verwachten en kunnen we ons richten op de artiesten die er wat mij betreft wel toe doen. De volgende artiesten stonden kort in de lijst maar zijn eruit geduwd door andere artiesten die ik veel liever in de lijst heb:

- Biohazard
- Suicidal Tendencies
- Red Hot Chili Peppers
- Faith No More
- Incubus
- Roni Size
- Jamiroquai

Ik heb wel geprobeerd de lijst zo divers mogelijk te maken, en uit alle perioden uit mijn leven wel een artiest te laten mee doen. Dat was voor bepaalde perioden wel wat lastiger door bepaalde factoren. Een factor kan zijn, dat tussen 1998 en 2008 ik vooral cd's kocht, en die waren achterlijk duur en daardoor kon je niet echt lekker muziek 'binchen' zoals dat nu kan. De periode 1988-1998 was een stuk makkelijker want toen ik kocht ik lp's (die mensen wegdeden) voor 1 gulden of iets meer. Vanaf 2008 brak de periode van downloaden aan en vanaf 2018 ging het streamen van start. Wat dat betreft kan mijn muzikale leven in vier blokken ingedeeld worden..

Het is een flinke lap tekst, en ik hoop dat het niet verveelt. Ik heb het stuk even geredigeerd en de veel te persoonlijke stukjes weggelaten of anders verwoord, want het is geen therapie-sessie hier, en het moet wel leuk en vooral gezellig zijn.

Ik hoop vooral veel mensen te verrassen en wat artiesten te bespreken die wat onderbelicht zijn, maar mij wel dierbaar. Vanmiddag start ik met de eerste artiest (plek 100).

https://i.discogs.com/0gPhcF-7GPic2gf5QiYh8U9lFFTXECBSfNlALJhh73g/rs:fit/g:sm/q:90/h:399/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTcwMjk5/NjEtMTU2MTc0MTIw/NC0yMzM0LmpwZWc.jpeg
(Er zal ook wel veel over drummen gesproken gaan worden. Hier ik zonder baard rond 2013)

Los van de vaste lezers van dit topic, zou ik ook graag mijn oude vrienden uitnodigen; Sir Spamalot, BoyOnHeavenHill, gaucho en Mjuman. Je trekt op zo'n forum ook al snel zo'n 15 jaar samen op, is het niet?

Present! Wat je schrijft over artiesten van vroeger: ik heb altijd het idee dat een mens "bestaat" uit twee top-tienen, namelijk de top-tien van artiesten die je nu (of de afgelopen vijf of tien jaar) het mooiste / belangrijkste / beste vindt, en de top-tien die gevuld is met mensen waarvan je je in je vroegere leven niet had kunnen voorstellen dat ze ooit níét in je top-tien zouden staan – je jeugdhelden, zeg maar, beginnend met Slade of de Spice Girls en eindigend met die bands die je twintig jaar geleden grijs draaide maar die sindsdien van de ene dag op de andere niet (nooit) meer van de plank zijn gekomen. Het probleem is dat zo'n jeugdhelden-top-tien alleen voor jouzelf interessant is... behalve wanneer er een pagina als déze bestaat. Ik lees mee!

100. The Tremeloes
https://i.discogs.com/4mPd4V9weDUFXt7liS3ooeVreU71z1_Yo8lX1UKvCMY/rs:fit/g:sm/q:90/h:378/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTQ5NjIx/LTE2NTY1OTM1NDgt/MzY5Ny5qcGVn.jpeg

* Mijn favoriete album: n.v.t.
* Een goed instapalbum: The Tremeloes - The Golden Era of Pop Music (1972)
* Meer informatie: The Tremeloes (Wikipedia)
* Soortgelijke bands: Marmalade, Herman's Hermits, Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich

Als ik mijn herinnerende geheugen zou moeten vertrouwen zou deze band de eerste band moeten zijn die ik eigenhandig heb ontdekt. Na het doorspitten van de platenkast van mijn moeder (vol met Elly & Rikkert, Neil Diamond, John Denver en Back to the Sixties-platen) vond ik 'Even The Bad Times Are Good'', een verzamelplaat uit 1981. Quasi-stoere mannen in quasi-stoere poses, dit moest wel rock zijn of iets dergelijks.

Ik vond de aanstekelijke feelgood-pop met zang-harmoniëen erg gaaf. Binnen de kortste tijd kon ik alles meezingen. Ik had het ook op een cassettebandje gezet en het ging mee naar school en de krantenwijk (samen met nog een artiest die ik al vroeg ontdekte, maar dat verklap ik nog niet). Op mijn tiende liep ik nog geen krantenwijk, maar wel al rond mijn twaalfde/dertiende. Dus het herinnerende geheugen haalt wellicht wat zaken door elkaar, maar het is ook alweer zo lang geleden.

Een jaar of wat later kocht ik bij het Kruidvat deze verzamelaar: 'Greatest Hits'. Bij het Kruidvat kon je voor heel goedkoop van die Disky-verzamelaars kopen voor een paar gulden. We hadden nog niet zo lang een cd-speler, en er mochten dus ook cd's in huis komen. Deze plaat was mijn bijdrage aan het muzikale huishouden. Inmiddels was ik wel al 13 jaar oud, en luisterde ik al naar nog stoerdere bands als Queen en Saga en was ik net gestart de symfonische rock te 'ontdekken' via allemaal bands die nog behandeld gaan worden. Maar dat deze plaat mijn eerste gekochte album op cd was, moet wel kloppen.

Ik hoorde wel dat er niets niet helemaal in de haak was met deze verzamelaar uit 1990 (die weer een heruitgave was uit 1988). Later snapte ik wat er niet klopte; alle hits waren opnieuw opgenomen. Iets wat The Tremeloes om de zoveel jaar, in elke nieuwe bezetting weer deden. Het is op deze plaat dat er trouwens wel drie of vier volledig nieuwe songs staan, en één daarvan was toentertijd het mooiste liedje wat ik kende ('Never Win'). Ik realiseerde me ook veel later dat The Tremeloes veel van hun eigen nummers niet zelf schreven en vooral teerden op de successen van anderen, door bekende hits te coveren.

Tussen mij en The Tremeloes is nooit echt een vlammende liefde ontstaan, maar omdat het mijn eerste bandje was, dat ik ontdekte in die prille jaren tussen mijn tiende en twaalfde, heb ik toch altijd een zwak voor ze gehad. Later leerde ik dat het The Tremeloes waren die bij Decca mochten tekenen in plaats van The Beatles. Hoe raar kan de pop-geschiedenis toch lopen. Want zelfs ik weet dat The Beatles beter waren.

Verder heb ik niet echt heel veel over ze te vertellen, behalve dan dat ik graag dit eerste 'mooiste liedje ooit' wil delen (ik vind/vond hem nog mooier dan 'Silence is Golden').

Ja, The Nits op één bij dazzler. Die zag ik wel aankomen, met je uitstekende kennis van de Nits-discografie. Moet wel zeggen dat ik het pas kon raden nadat OMD op twee geëindigd was. Dat waren natuurlijk wel je twee meest favoriete bands, zo wist ik.

Maar voor het overige een soms verrassende lijst, met altijd goede onderbouwing en leuke, persoonlijke verhalen. Veel herkenbaarheid, soms absoluut onbekend bij mij, en ook veel bands die ik redelijk ken, maar waarvan ik op basis van je enthousiaste verhalen denk: daar moet ik ook eens dieper in duiken. The Stranglers bijvoorbeeld - een band met veel gezichten, waarvan ik denk dat de meesten mij wel zullen bevallen.

Met Mssr Renard denk ik veel overeenkomsten te hebben qua smaak, maar ook veel verschillen. Volgens mij hangt bij jou veel af van het moment of de fase waarin je muzikaal verkeert. Dan kan het soms voorspelbare kwartje in jouw ranglijst soms heel anders vallen, in de zin van bands die hoger of lager in de lijst komen dan ik zou verwachten. We gaan het zien, want natuurlijk ga ik je lijst volgen.

Nummer 100 is alvast verrassend! Net als trouwens je lijstje van artiesten die net buiten de boot zijn gevallen. En toch weer een heel verhaal bij de Tremeloes: geen artiestenbio, maar lekker persoonlijk getintje ervaringen en observaties. Dat maakt het leuk om dit topic te volgen. Maar uiteraard is het aan jou om te bepalen hoe ver je daarin wilt gaan. Denk zelf maar goed na over de grenzen die je wilt stellen. Dat lijkt me een gezond uitgangspunt.

Ook leuk dat die Hold me tonight-verzamelaar een muzikale instapper voor je was. Ik liep toen al wat langer mee, maar daar stonden zoveel goede nummers uit het recente verleden op (ik heb ze bijna allemaal op single) dat dat destijds een van mijn eerste aankopen op CD was. Dure grap trouwens, want de oorspronkelijke dubbel-LP brachten ze op de CD-markt als twee aparte, los verkrijgbare schijfjes van volgens mij elk rond de 30 gulden.

Die 16 Golden Oldies heb ik trouwens ook nog op LP. De prijssticker (9,95 gulden bij Radio Modern) zit er nog steeds op. Die was niet los te weken zonder de hoes te beschadigen, wist ik toen al...

THE TREMELOES / Daar heb ik een compilatie van uit de SIngles reeks van BR Music, een Nederlands label dat in de jaren '90 heel goeie verzamelaars uitbracht met aandacht voor de nummers die in de Lage Landen hits waren geweest. Uit dezelfde reeks heb ik ook verzamelaars van 10CC, Barry Ryan, The Buffoons, Dave Berry, Dave Dee Dozy Beaky Mick & Tich, Dr. Hook, Earth & Fire, The Fortunes, Guys & Dolls, Jim Croce, JImmy Cliff, Joe Cocker, Kayak, Manfred Mann, Mud, The New Seekers, The Osmonds, Sandy Coast, Spencer Davis Group en The Troggs. Allemaal artiesten waarvan ik nooit een full album zou kopen. Ik heb ook alle 2CD's uit de parallelle reeks Singles+. Als ik je verhaal lees, had ik The Cats op 100 kunnen zetten. De band waar mijn vader fan van was. Hij had er ook een plaat van. The Tremeloes kwamen ook voorbij op zijn vele mixtapes die hij draaide als we gasten hadden. Silence Is Golden zit in mijn geheugen gebeiteld. Maar een hitparade nerd als ik heeft natuurlijk ook graag de andere hits in huis: vandaar de aanschaf van die CD compilaties.

Als ik naar de afvallers kijk, zou het wel eens een behoorlijk zware lijst kunnen worden waar ik wat minder affiniteit mee heb. Tenzij je voor voldoende afwisseling gaat. Red Hot Chili Peppers, Faith No More en Jamiroquai staan hier ook in de kast met hun classic album(s) en een verzamelaar. Veel succes op je lange reis. Ik probeer te reageren van zodra ik wat zinnigs te vertellen heb. Of ik zwijg en leer bij.

Ik dacht meerdere malen: een top 200 was beter geweest. Nooit gedacht dat een top 100 zo snel gevuld zou zijn. Maar is zit nog genoeg stoere muziek, jaren '90 muziek en swingende muziek in mijn top 100 om de afvallers te compenseren.

Er zitten veel interessante artiesten in de lijst van Dazzler maar het valt mij op dat er geen enkele tussen zit van de 21e eeuw. Vooral jaren '80 en in mindere mate jaren '70-artiesten.
The Tremeloes vind ik een leuke groep maar niet belangwekkend net als bv. Marmalade, Dave Clark Five, Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich, The Fortunes, Manfred Mann in de jaren '60, Mud, Rubettes, Smokie, The Osmonds, George Baker Selection, Hot Chocolate, Jackson-5 in de jaren '70 en Culture Club, Wham!, Level 42, Spandau Ballet, A Flock of Seagulls, Bow Wow Wow in de jaren '80. Van die typische hitsingle-artiesten moet ik enkel een (hit)compilatie hebben.

Mooie start met ook weer een persoonlijke touch, dat belooft wat. Ik heb hier ook wat LP's staan (Dark Side of the Moon, Wish You Were Here e.a.) die ik in de jaren '90 voor een gulden heb gekocht.

Mijn favoriete Tremeloes-nummer is overigens Here Comes My Baby, blijkbaar geschreven door Cat Stevens (die het zelf later pas uitbracht).

Ik zit net zo in elkaar als jij: een hitparade-nerd (althans tot circa 1995) die van dit soort bands graag een compilatie wil bezitten. Dat viel bij The Tremeloes nog niet mee, herinner ik mij. Er zijn zat CD's die remakes bevatten, óf ze zijn hopeloos incompleet (met name zonder de Nederlandse en Belgische hitnoteringen) of té compleet (want ik hoef ook geen 3CD-set van ze).

Maar je hebt gelijk: die van BR is de enige die aan al mijn wensen voldeed, inclusief mijn persoonlijke favoriet Storm in a teacup. Sowieso is dat Nederlandse label (oftewel platenbaas Bert van Breda) een kei in het samenstellen van GH-albums van dergelijke hit-artiesten uit de jaren zestig en zeventig. Ik heb er ook heel wat. Blij mee, want ze zijn inmiddels allemaal vervallen.

Jamiroquai is zo'n artiest die bij mij ook net buiten de lijst zou vallen waarschijnlijk. Vroeger erg veel gedraaid, zeker die eerste twee albums toen het nog meer om de band draaide en minder om Jay Kay zelf. Ik weet dat jij die vroege albums ook het beste vindt, daar ben ik je berichten wel tegengekomen.

The Tremeloes, ik kan het me prima voorstellen als begin van je muzikale reis. Erg vriendelijke, goed in het gehoor liggende muziek.

Ik ben benieuwd naar je lijst Mssr Renard, en je verhalen. Ik schat zo in dat we aardig wat overeenkomsten hebben maar ook dat ik een hoop nieuwe muziek ga ontdekken.

Ja The Tremeloes, fond memories: mijn eerste (cover)bandje, -we repeteerden in het schuurtje bij mijn ouderlijk huis - fietsen naar buiten en we speelden My Little Lady - wat ik eigenlijk een zeiknummer vind (en onze drummer ook). We hadden dat nummer al een keer of zes gespeeld, steeds met kleine aanpassingen, klopt mijn moeder op de deur of we niet eens een ander nummer konden spelen. Dat werd dus Even the Bad Times Are Good wat vervolgens door bas en drum vrij funky werd neergezet. Deed vrij het goed op feesten en partijen.

Wat sommige nummers betreft doen The Tremeloes ook wel denken aan The Casuals (When Jezamine Goes).

In de afvallers kan ik me trouwens goed vinden - Jay Kay was een bepaalde periode heel populair en dan hoor je 't gewoon te veel. Benieuwd of andere bands uit die acid-jazzstroming wel overleefd hebben.

99. Alphaville
https://i.discogs.com/w3ucRYVVQ1sbaqHWqp2j9pWaZudy_U-FGzxWyaNzZMY/rs:fit/g:sm/q:90/h:402/w:300/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTU5Nzc2/LTExNTIxMjQ4NTku/anBlZw.jpeg

* Mijn favoriete album: The Breathtaking Blue (1989)
* Een goed instapalbum: Forever Young (1984)
* Meer informatie: Alphaville (Wikipedia)
* Soortgelijke bands: Ultravox, a-ha, Yazoo

Een artiest die ik bij mijn drie voorgangers wel miste. Met name omdat we toch allemaal een beetje dezelfde leeftijd hebben, en de band toch ook wel wat behoorlijke hits had gescoord ('Big in Japan', 'Forever Young').

Mijn liefde met de band begon via de eerder aangehaalde verzamelaar die we thuis hadden (Hold Me Tonight - 26 Romantic Popsongs). Hier stond 'Forever Young' op. Ik was als 9 / 10 jarige ondersteboven geblazen door het arrangement. Een nummer dat begint als ballad en eindigt met een symfonisch coda. Ik vond het machtig mooi en het zou zomaar kunnen zijn dat hier mijn liefde voor symfonische rock is ontstaan, ook al is het nummer eigenlijk synthpop.

De exacte leeftijd wanneer ik de lp's ben gaan kopen van de band weet ik niet meer, maar ik weet wel de volgorde. Eerst huurde ik mij de muziekbibliotheek de plaat 'Forever Young' en deze kwam op cassette. Ik moet wel een jaar of 13 zijn geweest, want ik draaide het tijdens mijn krantenwijk. Ik vond de overdadige synthesizerpartijen gepaard met livedrums (van Curt Cress die ook bij Saga speelde) en drumcomputers in combinatie met de dramatische zang van Marian Gold echt heerlijk.

De tweede plaat die ik van ze kocht is mij nog steeds dierbaar. Deze kocht ik wat later toen ik eigenlijk al helemaal bezig was met symfonische rock en 'Thick as a Brick', 'Mirage', 'Octoberon', 'Night at the Opera' en 'Script for a Jester's Tear' verslond (maar daarover later meer. De plaat die zich, wat mij betreft kon meten met de symforockers van weleer was 'The Breathtaking Blue' uit 1989.

De muziekbibliotheek hield in die tijd een uitverkoop van lp's. De cd had de lp toen verslagen als populaire mediadrager. Er was een flinke run van Hagenezen op deze lp's. Echt mooi waren ze niet, want de gebruikssporen zorgden nou niet direct voor mooie hoezen (die bovendien allemaal kleurenstickers hadden om genres aan te duiden) en de platen zaten vol krassen. Maar het was een goedkope en snelle manier om heel veel gave platen in huis te halen (ik kocht Magnum, U.K., Rush, de "rock"-kant van de symforock zeg maar). Maar ik kocht dus ook 'The Breathtaking Blue'.

Ik vond de mix van uitgekiende pop, de warme, heldere productie van Klaus Schulze, de analoge instrumenten (trompet, basgitaar, gitaar, etc.) veel mooier dan de wat kille synthpop van het debuut. Als ik verzin dat ik deze plaat rond 1991 kocht, dan luister ik de plaat (met tussenpozen) al zo'n 32 jaar. Dan kun je wel spreken van een favoriet.

De derde plaat die ik van de band kocht 'Afternoons in Utopia' vond ik wisselvalliger, al heeft de plaat in 'Lassie Come Home' ook een borderline symforock-song. De latere platen van de band heb ik wel eens geprobeerd, maar geen enkele plaat heeft de impact op mij als het debuut en de 'The Breathtaking Blue', en ik heb de band maar gelaten voor wat het is.

Alphaville is voor mij dé jaren '80-synthpop-band en verdient een plek in mijn top-100. Al vind ik het muzikaal niet zo sterk dat deze artiest hoog in de lijst eindigt.

Mijn favoriete songs van de band zijn 'Mysteries of Love' en 'For a Million' met wat subliem faux-flamencogitaarspel in de middle-eight. De tweede video kan je schijnbaar helaas niet hier zien, en moet je naar youtube om te zien.

Andrew Gold had een paar fijne hits maar niet met Alphaville. Dat was Marian Gold

Ik tik uit uit mijn hoofd. En dan plaats ik nog een wiki-link erbij voor mensen die meer info willen, en dan doe ik het zelf fout. Misschien toch iets minder uit mijn hoofd tikken. Bedankt. ik pas het aan.

Het wachtwoord bij de Tremeloes is voor mij radio, en de arbeidsvitaminen voor de lopende band. Alphaville was de escape uit de jaren 80 doem, quasi romantiek op Toppop en MTV.

De verwarring bij Mssr Renard komt natuurlijk ook omdat die Hold me tonight-verzamelaar ook een nummer van Andrew Gold bevat. Dat nummer (Lonely boy) was voor mij destijds een van de belangrijkste redenen om dat album in huis te halen.
Van Alphaville heb ik ook alleen de eerste drie platen, de rest ken ik niet. Maar hoe dan ook prachtige synthpop, met de galmende stem van Marian Gold als kers op de taart. Al heb ik dat voor een zanger altijd wel een wonderlijke voornaam gevonden.

ZIjn echte naam is Hartwig Schierbaum.

Dat nummer van Andrew Gold vond ik trouwens ook erg gaaf, maar ben nooit verder op zoek gegaan naar zijn muziek.

ALPHAVILLE / Ze stonden niet in mijn top 100 maar horen wel thuis in het lange rijtje 80's pop artiesten die ik omwille van hun singles en dat ene succesalbum (Forever Young (1984)) erg kan smaken. Nochtans heb ik hun eerste drie albums in huis: allemaal in de uitstekende 2CD deluxe releases van een aantal jaren geleden. Maar ik heb me nog nooit helemaal in het tweede en derde album verdiept. Heel typerende voor jaren '80 artiesten is wat ik de 3 album regel noem. Het succesvol debuut (voor sommigen al meteen de artistieke piek), het commerciële hoogtepunt en daarna het album van de terugval. Sommige artiesten kunnen deze cyclus meerdere keren voorleggen en stijgen in gewicht zo boven hun concurrenten uit. Ik vergelijk het Duitse Alphaville wel eens met het Noorse a-ha: twee trio's uit de tweede synthipop golf die in het Engels zongen. Goed geschreven soft pop en een zanger met een behoorlijk bereik. Als ik me niet vergis vertrok met Frank Mertens één van de bepalende songschrijvers van het album Forever Young (1984) dat met zijn vier succesvolle singles en aardige deep cuts een classic album mag genoemd worden. Dat album en een zelf gemaakte verzamelaar met 12 singles uit hun 80's oeuvre worden hier nog regelmatig gedraaid. De song Forever Young is ook best wel een anthem geworden met de jaren. Het nummer roept het nodige jeugdsentiment op. 1984 is voor mij nog steeds het sterkste pop singles jaar van de 80's.

dazzler, in een top 101 had Alphaville er vast in gestaan.

98. Triumph
https://i.discogs.com/qCU0MaiVZU4Sku38V_fJ-Usc2PtK1XA8h5ZnD_o6gUg/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:471/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9BLTI2NzQ5/NS0xNTU3NTQ0NTYz/LTY2MzUuanBlZw.jpeg

* Mijn favoriete album: Never Surrender (1982)
* Een goed instapalbum: Classics (1989)
* Meer informatie: Triumph (Wikipedia)
* Soortgelijke bands: Night Ranger, April Wine, Y&T, Aldo Nova

Weer een trio die bekendheid genoot in de jaren '80. Maar dit trio is wel een onvervalste hardrockband. Gekscherend werd de band ook wel de poor man's Rush genoemd, omdat beiden uit Canada kwamen, beiden een trio waren en beiden rockmuziek maken. Maar dan houdt de vergelijking wel op, want Rush is een progressieve rockband met een zingende bassist, terwijl Triumph veel meer een hardrockband is met een zingende gitarist en zingende drummer. Een vergelijking met Night Ranger houdt meer steek.

Het verhaal hoe ik deze band op het spoor ben gekomen is wel een typische manier van mij om muziek te ontdekken. Voor de jaren van het wereldwijde web, moest je je kennis vooral in de bibliotheek opdoen. Eén van mijn favoriete naslagwerken was de 'OOR's Pop-encyclopedie, 8e editie uit 1992'. Deze rangschikte bands niet alleen op genre (zoals symfonische rock) maar ook op land.

En omdat ik de band Saga zo fantastisch vond ben ik niet alleen alfabetisch alle symfonische rockbands afgegaan en gaan ontdekken, maar van de weeromstuit was Canada ook mijn lievelingsland en moest ik aldus ook snel op zoek naar meer bands uit Canada, want misschien klonken die ook zo fantastisch als Saga. Zo kwam ik Triumph dus op het spoor onder het kopje "Canada".

Aangezien die encyclopedie uit 1992 is, moet ik rond de 15 jaar oud zijn geweest. Ik kwam als eerste de albums 'Rock 'n Roll Machine' en 'Just a Game' tegen, respectievelijk uit 1978 en 1979. Beiden nog in wrapping, dus erg goedkoop want ze hadden schijnbaar ooit niet goed verkocht en waren dus overstock, zoals dat zo mooi heette. Vaak werd er dan hoekje afgeknipt of een gaatje in de hoes geboord. Goedkoop dus.

Ik vond het wel erg gaaf, alleen niet alles. De band hinkte op verschillende benen. De band wilde een stoere partyrockband zijn, maar ook een progressieve rockband en flirtten intussen ook met hairmetal en bluesrock. Dat maakt de discografie wat grillig, maar met name de songs die gitarist Rik Emmett schreef vond ik erg fijn. Hij heeft toen hij uit de band stapte ook nog een vruchtbare solocarrière gehad.

Ik drumde toen nog in een Deathmetal-band (althans dat probeerde ik) en weet nog dat de rest me erg treiterde met deze band. De hardrock die ik luisterde (Saga en Triumph maar ook Rush en Kansas) waren niet stoer genoeg voor mannen die dood en verderf op hun t-shirts etaleerden. Ik was ook snel uit die band, om daarna in een soort crossover-alt.rock-grunge-band terecht te komen, dat ook helemaal nergens naar klonk, maar ja, ik was pas 16.

Mensen die je treiteren om je muziekkeuzes moet je ver van je gooien. Maar toen zat ik er wel erg mee. Reden te meer, waarom ik juist muziek die ik toen leerde kennen zo lang met me mee draag, Het is toch deel van je identiteit, al vinden anderen die identiteit maar niets.

Triumph is een band die ik nog weleens opzet, maar ik merk dat ik toch veel nummers skip en soms maar 1 of 2 songs per plaat luister. Een belangrijke band voor mijn muzikale groei, een leuke band ook, maar niet één die ik heel erg op handen draag. Het zijn met name de partyrockers (van drummer Gil Moore) die me wat tegenstaan. De late jaren '80 AOR/Arenarock-periode van de band biedt ook nog wel wat aardigs middels de lp 'Surveillance'.

Het mooiste nummer van de band vind ik het magistrale en epische 'Blinding Light Show' van het debuut, wat eigenlijk een progrocks-songs is. Een andere favoriet is het titelnummer van 'Never Surrender' een soort positivo-song die de luisteraar een spreekwoordelijk hart onder de riem schuift.

Haha, ja, OOR's Popencyclopedie, dat komt me bekend voor. Je hebt gelijk: in de dagen vóór het internet had je de muziektijdschriften, maar als je een beetje een beeld van de pophistorie wilde krijgen om dingen in perspectief te plaatsen, dan was die Popencyclopedie wel een heel handig hulpmiddel. Ik leende ze in eerste instantie ook uit de bibliotheek, maar de eerste die ik zelf kocht, was de vijfde editie uit 1986. Die heb ik letterlijk stuk gelezen en stuk-erop nageslagen. Niet helemaal vrij van waarde-oordelen, zeg ik achteraf en de keuzes waren soms discutabel. Ik herinner me nog dat hardrock en heavy metal (althans de mindere goden zonder eigen entry) gewoon onder de noemer 'zware jongens' werden geplaatst, zodat ze alfabetisch gezien helemaal achterin stonden. Ik heb me nooit aan de indruk kunnen onttrekken dat de Oor-redactie dat bewust deed.

Triumph had in die editie overigens nog wel een eigen entry, wat toch iets zegt over hun populariteit van dat moment. Inderdaad, ze hadden een beetje weg van Rush, en een beetje van Boston. Op de radio hoorde ik eens de track Hold on, van het album Just a game, wat mij inspireerde om meer van deze band te gaan ontdekken. En 'ontdekken' hield toen vooral in: luisteren bij je plaatselijke platenboer. Als die dergelijke platen tenminste in voorraad had.
Ik kwam toen regelmatig over de vloer bij Simpele Fons in Dordrecht, die nooit te beroerd was om dat soort platen zonder koopverplichting ('ik raak ze toch wel kwijt aan liefhebbers') te bestellen. Soms moest je er wel weken op wachten, want hun vroege Attic-albums waren er alleen als US- of Canadese import, van latere MCA-albums bestonden ook Westduitse persingen.

De verzamelaar Classics was mijn eerste aanschaf: een goede keus, want die bevatte alleen maar sterke nummers. Latere individuele albums bleken vrijwel allemaal een paar mindere tracks te hebben, met uitzondering misschien van Thunder Seven, wat ik dan ook hun beste en meest complete album vind. Maar alle albums hebben ook gewoon enkele toptracks, zodat ik er per saldo nog aardig wat heb, deels op LP en deels op CD.

Alleen dat debuut-album heb ik om de een of andere reden nooit te pakken gekregen. Blinding light show ken ik dan ook niet. Net even de video aangeklikt: uitstekend nummer.

Ik herinner me ineens een andere herinnering en dat is dat ik een cassettebandje had voor onderweg met de beste songs van de band. En dat is best bijzonder, want zoiets zou ik nooit doen; songs buiten de context van een album luisteren. Ik luister een volledige plaat of niet. Maar van Triumph had ik dus wel een selectie gemaakt, en dat waren voornamelijk de songs van Rik Emmett; 'Blinding Light Show', 'Fight the Good Fight', 'Never Surrender', 'World of Fantasy', 'Magic Power', 'Lay it on the Line'. Dat soort songs. Ik was meer fan van Rik Emmett dan van Triumph schijbaar.

Dat was inderdaad "bijzonder". Want Saga was eerst een "zware jongen", daarna hadden ze een tijdlang ene eigen lemma, en daarna verdwenen ze naar de "symfonische rock". Vaak hanteerde de Oor ook een "selectieve discografie", dus echt compleet was het niet. Maar het is was desondanks wel mijn muziekbijbel.

Ik heb lange tijd nooit zo doorgehad wie wat schreef. Eigenlijk gek, want ik spelde destijds de credits op de LP-binnenhoezen. Maar ook bij mij zijn het toch met name die epische en melodieuze tracks die jij noemt. Van Rik Emmett dus. Veel van die nummers stonden ook op die Classics-LP, dus dat zullen ook wel de hits geweest zijn (althans in de VS en Canada).

Mag ik dan zo vrij zijn om deze aan te bevelen: Rik Emmett - The Spiral Notebook (1995) - MusicMeter.nl (een prachtige, melodieuze mid-nineties rockplaat)