Er staan toch 10 nummers op het origineel? Hothouse is een bonustrack die er eigenlijk niet op hoort zoals Alicia ook al aangeeft. Daarnaast vind ik het ook lastig om van zwak nummer naar sterk te gaan. Het hele album, dus alle 10, zijn voor mij toppers. Dan zet ik net als dix The Fire maar op 10, als ik een "zwakker" nummer moet kiezen. De rest van de volgorde wordt lastig.

Bij mij staat The Fire op 11 maar daar heb ik inderdaad een foutje gemaakt. Hij moet op 10 staan en Hothouse komt in mijn lijst niet voor omdat ie niet op de plaat staat. Ik ken dat nummer helemaal niet dus als die ook mee doet, laat die dan op 11 terechtkomen.

11. Hothouse
10. The Fire

10. POSSESSION

Natuurlijk niet op 11.

09. FATAL FLOW

A fatal attraction
Been growing away from the light

Dit is het tweede nummer dat me muzikaal net iets minder zegt dan de rest. The Sound varieert op haar eigen sound die (zoals Arthur al schreef) op andere tracks van het album beter uit de verf komt. Fatal Flow haalt het van Possession omwille van dat puntige gitaartje dat iedere keer opnieuw mijn oren spitst. Best gek, vind ik, dat de opener van kant 2 zo laag in mijn lijstje genoteerd staat. Normaal verwacht je daar een track die je mee op sleeptouw neemt. Fatal Flow is wat dat betreft een beetje flauw.

10. CONTACT THE FACT (staat hier op mijn ook echt op '10')

09. SKELETONS

Galopperende tromroffels leiden het nummer in. Een nummer dat me te zeer lijkt op Contact The Fact. Hier klinkt een dissonante piano op de achtergrond en verder het kenmerkend stukje gierende gitaar waardoor het nummer misschien wat te zeer inwisselbaar wordt met andere Sound nummers.

Ik voorzie de komende dagen gevarieerde lijstjes. Nu nog niet:

9. Skeletons

Na een spannend intro dat het nummer goed op tempo brengt, is na twee coupletten bij Skeletons de koek plotseling op. Wat volgt is een beetje geforceerde brug, waarna het nummer nogal lomp geparkeerd wordt. Verder is er niet veel mis mee en het klinkt zeker overtuigend, maar Skeletons hoort niet bij het geraamte van FTLM.

10. Silent Air

9. Skeletons

Basgitarist Graham Bailey: “Het is af en toe net alsof hij (Adrian Borland) rechtstreeks tegen je praat. Ik dacht weleens: gaat dit liedje nu over mij, of…?”

“Skeletons” is wederom een van die nummers waarin The Sound haar eigen wanhoop vertaalt naar universele gevoelens van leegte en verlangen. Je leeft en beweegt nog wel, maar je bent niet echt (meer) aanwezig. Bewust of onbewust.

De zin “We’re living like skeletons” gaat over mensen die nog wel functioneren, maar emotioneel of sociaal zijn uitgehold. De openingsregel “There’s a gaping hole in the way we are” lijkt te spreken over het verlies van verbondenheid. Zinnen als “Won’t someone wake the dead in me?” en “Give me water, give me bread / But don’t give me up for dead” drukken een wanhopige roep om hulp en erkenning uit.

De instrumentatie is spaarzaam: het basspel is dominant en repetitief, de drums zijn strak en de gitaar vult aan met heftige akkoorden. Adrian zingt dit keer niet om te overtuigen, maar om te overleven.

Hij klinkt - als het ware - een beetje uitgeput.

Hehe, iedereen begon met een nummer 11 dus ik dacht, blijkbaar is dat Hothouse ook wel een essentieel onderdeel van de plaat, nooit geweten Heb hem zo wel voor het eerst geluisterd en toch wel een kleine ontdekking, heerlijk nummer! Maar past idd niet echt bij de rest.

10. Fatal Flaw
9. Silent Air

Ook een van die Lions Mouth-nummers waar ik nooit echt grip op heb gekregen. 'Ene oor in andere oor uit', is misschien een wat oneerbiedige beschrijving voor eender welk nummer op zo'n intense plaat als deze, maar stiekem is het hier wel op mij van toepassing.

8. Judgement

Na voorgaande twee tracks is het alles goud wat er blinkt op FTLM dus de kans is aanwezig dat ik hiermee nu al andermans podium kandidaat lanceer. Maar wellicht is het omgekeerde ook het geval?

Muzikaal is Judgement genietbaar, Tekstueel buitencategorie. Borland verknoopt hier het maatschappij kritische met het bovennatuurlijke in een soort alomvattend cultuurpessimisme. Vooral in de tekst vind je de opbouw van het nummer terug en minder in de begeleidende muziek. Daar waar die tekst wordt beëindigd met een nadrukkelijk statement, gaat het muzikale zoekend door, zonder tot een vergelijkbare afronding te geraken.

Wel... een van mijn podiumkandidaten is inderdaad al gesneuveld.

08. SILENT AIR

Rustpuntje tussen twee vurige nummers. Net als de muziek is hier ook de zang en zelfs de solo ingetogen.
Naar het einde begint het herhaalde refrein wat te vervelen.

08. THE FIRE

I'm a willing victim of circumstance

Ik vind het wel een bijzonder vinnig ding en hij stond aanvankelijk dan ook wat hoger geparkeerd. Maar na herhaalde beluisteringen, beginnen de teksten te spreken en dan komt The Fire er eerder bekaaid vanaf. Het nummer houdt er echter wel de vaart in. Dat geschreeuw doet me inderdaad wat aan Missiles van Jeopardy denken, de enige titel die ik voor de kennismaking met From The Lions Mouth kende.

8. The Fire

Ook The Fire past binnen The Sound’s thematiek: de flinterdunne grens tussen kracht en kwetsbaarheid. Waar Skeletons de leegte beschrijft, toont The Fire het moment waarop je jezelf blindelings ergens in stort. De herhaalde regel “Fell into the fire” vormt immers het hart van het nummer en omschrijft een allesverterende passie en mogelijk zelfs destructie.

Andere regels als “I’m a willing victim of circumstance” en “I can’t change a thing / I can’t take the chance” suggereren een gevoel van machteloosheid in een situatie die weliswaar heel verleidelijk of zelfs onontkoombaar is, maar tegelijkertijd heel gevaarlijk kan zijn. Ik vind het nummer niet misstaan op dit album. Het vormt de brug tussen Jeopardy en From The Lions Mouth en zorgt voor afwisseling.

The Fire werd ook een deel van Adrians liefde-haatstrijd met U2. U2 bracht niet alleen Fire uit rond dezelfde tijd dat From The Lions Mouth werd uitgebracht – The Sound schreef hun Fire in 1980 – maar Adrian beweerde zelfs dat Bono het refrein had ‘gestolen’. In 1980 begaf U2 zich inderdaad in ongeveer hetzelfde circuit als The Sound, dus is het best mogelijk dat beide formaties op de hoogte waren van elkaars doen en laten, schrijft Simon Heavisides in zijn boek Destiny Stopped Screaming. Dit lijvige boekwerk is trouwens een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in het leven en de muziek van Adrian Borland.

10. Fatal Flaw
9. Silent Air
8. Possession

Het valt me nu op dat het tweede deel van From The Lions Mouth me gewoon minder grijpt dan het eerste (met een paar uitzonderingen natuurlijk, stay tuned!). Possession is niet slecht, maar ik veer er ook niet echt bij op.

7. Winning

Als Adrian die ononderbroken doorjengelende toetsenpartij nu eens zelf op gitaar had ingespeeld? En als het nummer dan verder op smaak werd gebracht met wat gedoseerde lijntjes synth?

Winning is natuurlijk een binnenkomer van jewelste, eentje met een in your face lyric die nu eens energie geeft in plaats van opslurpt. Bovendien is het een uiterst sterke song, met kracht gezongen!

Het slotakkoord van The Sound live is echter niet mijn 'Winner', verre van dat. Er is iets met het nummer waar ik moeilijk omheen kan en ik hoef er denk ik nu verder niet de vinger op te leggen.

Ik denk dat de gedoodverfde winnaar (het nummer met de meeste stemmen op MuMe) nog nooit eerder zo vroeg viel in dit topic. Het zal nog een verrassende week worden.

Die statistiek had ik er nog niet bij genomen. Nu zie ik dat de nr 2 uit dat lijstje hier ook al meermalen in de achterhoede is verschenen.

07. SKELETONS

There's a gaping hole in the way we are

Skeletons mag rammelen. A Flock Of Seagulls: daar moest ik aan denken toen ik hoorde hoe de gitaren de melodie mogen bepalen. Een tijdgenoot die zich van new wave elementen bediende om hun doordeweekse popsongs aan te kleden. Hairdresser on fire, zong Morrissey ooit. Maar doordeweeks is niet genoeg voor Borland. Die heeft graag dat er wat vlees aan de botten hangt als hij zijn honger naar inhoud wil stillen.

07. THE FIRE

Heerlijk uptempo nummer gedragen door de stevige bas van Graham Green. De hakkende ritmegitaar van die eerste strofes doet me denken aan Gang Of Four. In de derde strofe wordt die ritmegitaar door zweverige synths vervangen dat leidt tot een mooie spannende opbouw naar het derde refrein.

Aan de credits te zien en ook te horen dat het een ouder Sound-nummer is.

7. Winning



Het bovenstaande schreef ik ooit op mijn blog, dat destijds nog geheel gewijd was aan The Sound en The Comsat Angels.

De beste versies van dit nummer zijn dan ook de live-uitvoeringen. De Winning van Adrian Borland en The Sound was echter geen triomfantelijke overwinning op vijandelijke troepen of ander groot onheil van buitenaf. Deze Winning bestond uit een moment van pure wilskracht om te overleven, en dat maakt de tekst des te universeler. Iedereen die ooit met depressie, angst of existentiële twijfel heeft geworsteld, kan zich hierin herkennen. Bovendien was het een Winning die telkens opnieuw bevochten moest worden.

“I was going to drown / Then I started swimming”
“I was going down / Then I started winning”

10. Fatal Flaw
9. Silent Air
8. Possession
7. Contact The Fact

Eén van de meest memorabele refreinen op Lions Mouth imo. Ook fijn hoe de strofes daarentegen dan weer erg ingetogen klinken, Pixies-songdynamiek avant la lettre als het ware. Waarom dan toch maar zevende? Tja, het liedje duurt me toch net een minuutje te lang. Vanaf hier ligt het ook voor mij allemaal erg dicht bij elkaar dus dan doen zulke details er extra toe!

06. CONTACT THE FACT

You take me out of myself
You can take what you want from me
Because I know you

Hate it when Im crazy

Hoe wil je je postpunk? Wel, precies zoals Contact The Fact klinkt. Een muzikaal palet met Cure allures ten tijde van Seventeen Seconds: een onheilspellende baslijn, een onderkoeld gitaartje dat een melodietje plukt en warme synthesizer akkoorden die zich als een deken om je koortsige lijf leggen. We zitten wat mij betreft al een tijdje tussen de uitstekende songs maar het is wachten op het drietal dat me me tot op het bot weet te raken. Deze probeert contact te zoeken en wordt daarvoor beloond met vijf kleine sterretjes.

6. Contact The Fact

Blijmoediger dan op Contact The Fact klinkt From The Lions Mouth nergens. Een uitnodigend intro, uptempo accoordenprogressie, dialoog via de backings die ook voor handjeklap zorgen, het kan niet op zou je zeggen. All This Beauty, Taken For Granted ... Op een plaat van Franz Ferdinand zou zo'n nummer dood slaan, hier niet.

6. Possession

“There's a devil in me, trying to show his face
There's a God in me, wants to put me in my place…”


In Possession dwingt Adrian Borland zichzelf om heel diep na te denken over wat hem steeds weer in zijn greep houdt. Hij lijkt hier zelfs zijn duistere kant aan te spreken, een kant die in ieder van ons min of meer aanwezig is. Maar Possession heeft niet alleen door deze tekst een beangstigende ondertoon meegekregen; ook de muzikale omlijsting speelt hierin een belangrijke rol. Terwijl de ritmesectie een vlot tempo suggereert en de gitaar schijnbaar opgewekt overal omheen cirkelt, worden deze noten op een akelige wijze gevangen gehouden door het simpele, doch indringende keyboardspel van Colvin (Max) Mayers. Jawel, het is nu Colvin die de ongrijpbare, naargeestige sfeer creëert die we al eerder tegenkwamen in een ander liedje, een liedje waarin Borland je een spiegel voorhoudt waar je liever niet in kijkt.

Enne… welk liedje is dat dan?

Dat zeg ik nog effe lekker niet!

06. POSSESSION

Ook een wat ingetogen nummer dat pas op het einde, na de solo losbarst. Ik hou van die mooi dromerige gitaar in het stukje 'I've got to be/I've got to be/I've got to be/In possession. In de laatste strofe een call-and-response tussen Duivel en God (?). Wie weet welke stemmen in zijn hoofd spookten.
'The deeper you cut/The less there's left of me'.

Ik sla vandaag een dagje over.

5. New Dark Age

Wie de hel maakt toch die protestsongs? Het klapstuk van From The Lions Mouth mag er wezen, vooral ook omdat die gitaar zo heerlijk krast. Tekstueel volop 'outward' wat toen wellicht gezonder was voor Adrian maar het maakt de song ook een tikkie pamflettistisch. Politiek getinte songs worden doorgaans niet mooi oud. Gegeven is wel dat -zoals een klok die stilstaat- ze bij tijd en wijle volop actueel klinken en met 2025 achter de rug kan ik daar niet omheen. Deze is al terugluisterend naar de bovenste helft van mijn lijst gekropen.

A New Dark Age! Gelukkig Nieuwjaar!

Zo is dat!

In the darkest times
Darkest fears are heard
And from the safest places
Come the bravest words

05. JUDGEMENT

Midtempo afsluiter van de A-kant. Strofes en instrumentale stukken wisselen elkaar af tot een mooie lange coda waar plaats is voor brede synthwaaiers. Tussendoor klinken ook pauken en harmonica.

10. Fatal Flaw
9. Silent Air
8. Possession
7. Contact The Fact
6. Skeletons

Even een bekentenis tussendoor: ik ben net wat meer fan van Jeopadry dan van diens opvolger. Dit nummer voelt nog het meeste van heel de plaat als de brug tussen die twee platen: het heeft nog wat van die schurende felheid van Jeopadry, maar de compositie is al Lions Mouth-verfijnd.

5. Winning

Ook bij mij sneuvelt Winning al vrij vroeg. Het is zonder twijfel de meest catchy song van de plaat voor mij (en ik ga ervan uit voor nog wel meer mensen, is namelijk ook hun hoogstgenoteerde in de MuMeLadder), en de combinatie van de haast majestueuze muziek en de 'jezelf moed inpraten aan de rand van de put'-tekst geeft de song iets wrang en cynisch mee zonder dat het teveel wordt, erg knap. Toch heeft deze song me nooit zo geraakt als waarschijnlijk de bedoeling was.

05. Judgement

I will push at the powers that be
I will pull you close to me
And if I fall, I go gracefully

Stapte ik een week geleden in deze aflevering van "Albumtracks gerangschikt en beschreven" met mijn focus op de muziek die ik hoorde, dan werd ik de voorbije dagen door de fans die hun ziel blootgaven ondergedompeld in flarden tekst. Judgement is de grootste groeier gebleken. Van de zes nummers die ik me nog onvoldoende eigen had gemaakt tijdens vroegere draaibeurten, is dit de winnaar geworden. De muziek is ingetogen en maakt op die manier tijd en ruimte voor de tekst. Judgement klinkt als een gebed. Eerst richt de ik-figuur zich porrend tot zijn medemens die ten prooi lijkt gevallen aan onverschilligheid. Ik ga niet machteloos blijven toekijken. Daarna richt hij zich in mijn verbeelding tot de gekruisigde. Waarom hangt Hij daar zo stil? Waarop wacht Hij om ons bij de hand te nemen? Als het waar is dat ooit de dag zal aanbreken waarop Hij over de mensheid zal oordelen, wil ik niet met lege handen voor Hem verschijnen. Of zoiets.