Als ik het album in zijn geheel draai valt me de drieeenheid tussen de eerste drie tracks ook op. Als ik ze afzonderlijk ga wegen, moet ik toch een handvol nummers boven With A Hip zetten. Niet zo gek als je, zoals ik al zei, niet met de plaat bent opgegroeid. Ik heb de songs nu vaker los van elkaar gehoord dan in hun albumcontext. Hoewel het album 11 songs telt, betekent dat niet dat mijn nummer 1 straks 10 keer beter zou zijn dan mijn nummer 10. Ik vind het alleen maar het meest aangrijpende nummer van de elpee.

Ik ben het niet altijd eens met dix, maar ik ga in zijn With a Hip analyse helemaal mee. Toevoeging is dat With a Hip wel wat langer had mogen duren, het lijkt wat onaf. Het refrein is eigenlijk het minste deel van het nummer, maar daar zit genoeg fraais omheen.

Dat is een belangrijk punt bij dit album. Ik weet nog heel goed het moment, dat ik dit eind 1982 voor het eerst hoorde (en dat was al anderhalf jaar te laat). Ik kan het gevoel zo terug halen, mijn zolderkamertje en mijn eerste albums op een stapel van Echo, U2, Simple Minds, New Order, Cabaret Voltaire, Scars etc.
Dit album drijft op sfeer én urgentie, een mooie combi, net als October.

Ik ben er bang voor...

Klopt en een van de redenen waarom ik wat langer wilde blijven hangen bij "het tweede album".
Zijn er parallellen tussen de vaak als moeilijke bevalling omschreven opvolger van het debuut?

02. A PROMISE

Dit nummer heeft alles wat wat ik van een Echo & The Bunnymen track vewacht. Het is één langgerekte, koortsachtige spanningsboog met een zanger die de ziel uit zijn lijf schreeuwt. Shout, shout, let it all out, zong een andere 80's band. Mee belten met McCullough werkt bevrijdend. A Promise is een grote stressbal vol opgekropte teleurstelling. Omwille van een geliefde die haar belofte niet houdt (moet ik plots even aan Promise van OMD denken, nog zo'n connectie tussen beide albums). Maar het gaat evengoed over de politicus die aan woordbreuk lijdt. (Ik heb de tekst toch even opgezocht om geen stommiteiten te schrijven.) Van woordbreuk naar wolkbreuk: de regen heb ik een paar keren horen voorbijkomen op dit album. Dat striemende weerfenomeen dat metafoor wordt voor de aanhoudende ontgoochelingen in dit tranendal.

2. Show of Strength

Dynamisch nummer vol urgentie, wat een nummer om een album te openen!
Heerlijk samenspel tussen de roffelende drums van De Freitas en de best wel funky bas van Les Pattinson en dan daarover heen de ragfijne gitaarlijnen van Sergeant. Ook Big Mac is in topvorm.
A show of strength
Is all you want
You can never set it down
Guts and passion
Those things you can't
Even set down
All those things
You think might count
You can never set them down
Don't ever set them down
Never set them down

01. SHOW OF STRENGTH

Met het meest toegankelijk nummer je album beginnen: het klinkt logisch. Het risico bestaat dan dat je de luisteraar nog eens tien tracks moet blijven boeien. Eerlijk gezegd: de plaat had meerdere draaibeurten nodig om me helemaal in te palmen. De nummers die ik min of meer uit het hoofd kende waren diegene die je wel eens op verzamelaars aantreft en deze opener die me meteen bij mijn nekvel greep. De gitaar voegt een melodielijn toe die ik nadien meteen kan oproepen als ik wil. Een klein oorwormpje op een voor de rest toch overwegend donker album. Op Show Of Strength toont Echo & The Bunnymen waar haar kracht zit. Alle ingrediënten van de langspeler zitten erin gebundeld als ware het een ouverture. Ik ben blij dat ik Heaven Up Here de voorbije twee weken beter heb leren kennen. Een verhoging naar 5 sterren heeft het avontuur uiteindelijk niet opgeleverd maar de 4 sterren die er al stonden zijn wel helemaal gerechtvaardigd nu.

4,5* mag ook hoor.....

2. Show Of Strength

Heaven up Here begint net als Crocodiles met een tryptich in één song: een daverend intro, een oerdegelijk liedje en dan een koda wat maakt dat alles scherper terug komt. Te moeilijk als een single? Het was het proberen waard geweest, nu blijft het bij een belofte.

1. Over the Wall

Is er een nummer van de Scousers, die qua impact intensiever aanvoelt dan Over the Wall? Naar mijn mening niet. Hier spelen de Konijnenmannen op het toppunt van hun kunnen en dat hebben ze hierna niet meer bereikt imo. Verschroeiende gitaarerupties van Sergeant, vertwijfelende uithalen van Big Mac, de verbindende ritmesectie, alles klopt in dit nummer.
Eén van de beste post punk nummers ooit gemaakt!

1. Over The Wall

Over The Wall roffelft dieper dan Killing Joke, Over The Wall krast harder dan Bauhaus en Over The Wall huilt mooier dan The Cure.

Zo'n anderhalf jaar geleden zag ik de Bunnymen in een vol Paradiso voor een teleurgesteld publiek. Zanger apestoned, gitarist daarover zichtbaar geïrriteerd, ga daar als ingehuurde ritmesectie maar eens aan staan. Songs To Learn And Sing, Ian nam het iets te letterlijk door bij herhaling de mic op de zaal te richten. Gelukkig stond Over The Wall op de setlist, moeiteloos het hoogtepunt van de avond.

Ja, beschamende vertoning. Ik was er ook bij. Ik had met Sergeant te doen.

02. SHOW OF STRENGTH

Epische opener die je als een sterke magneet het album intrekt. Heerlijk drumgeroffel en klaaglijke gitaar in het refrein. Een nummer ook met veel afwisseling en een onheilspellend slot met Will Sergeant op Ebow en feedback. Tot de mooie stem van Ian McCulloch het nummer afsluit.

01. ALL MY COLOURS

Eén van de ontroerendste nummers van E&TB. Alles komt mooi samen met die hoge melodische bas, de akoestische gitaar, de woodwind, tribal drums, feedback, enkele delicate pianotintjes en die passionele zang.
Ik hoor deze LP-versie liever dan die latere live versie met die Burundi drums of de eerdere live versie op Shine So Hard (beide onder de Zimbo titel).

THE SOUND - FROM THE LIONS MOUTH

Hugh Jones producete niet alleen het tweede album van Echo & The Bunnymen. Ook After The Snow, de tweede elpee van Modern English, nam hij onder handen. En de klassieker From The Lions Mouth van The Sound die we hier de komende dagen track voor track willen beschrijven.

Like dit bericht als je wil meedoen op vrijdagavond 26 december beginnen we eraan.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4286.jpg

Casartelli of DjFrankie mogen de titel aanpassen.

Uit de categorie: zou in mijn straatje moeten passen, maar doet het niet echt.

Ik neem evenwel aan dat deze wat meer belangstelling trekt dan een aantal voorgangers.

11. The Fire

Tja, geweldig, Punky. Wat een energie!, Too fierce to contain. Nog in de stijl van The Outsiders en het debuut ‘Jeopardy’. Totaal uit mijn dak augustus 87 in Venlo tijdens het zomerfestival. Maar toch de minste van dit herfstige album…. Beetje een vreemde eend in de bijt, in de context van dit album. Hierna is alles no. 1 positie. …

Is het al vrijdagavond?

I fell in the fire, I was led by my stupid heart

Nee, maar iedereen verveelt zichzelf een kunstkop.

FROM THE LIONS MOUTH

Ik ontdekte From The Lions Mouth dankzij MusicMeter. Van The Sound kende ik voorheen enkel Missiles. Ik had beter moeten weten want Patrick Schools (frontman van de Belpop band Nacht Und Nebel) zong "The Clash, The Sound, Lou Reed, David Bowie and The Beat" wanneer hij in de song Alcatraz uit 1982 mijmert over welke artiesten hij zou meenemen naar zijn cel. Geen Joy Division, viel mij toen op. En ook weinig of geen verwijzingen naar de platen van The Sound bij mijn new wave vrienden. Ik denk dat de band in Nederland een grotere cultstatus had.

Nochtans lijken Ian Curtis en Adrian Borland mij zielsverwanten. Maar er is ook een verschil. Curtis observeerde de ellende (war-saw) en daalde af in de spelonken van zijn eigen roerselen. Borland probeert zich te verzetten, zoekt naar lichtpunten in de barsten van zijn bunker. Het subtiele gebruik van de synthesizer symboliseert dat kwetsbare licht, die flinterdunne straaltjes hoop. Het was het eerste dat me opviel toen ik From The Lions Mouth een kans gaf. Ondertussen koester ik een origineel exemplaar op vinyl en twee heruitgaves op CD.

En er is de hoes: Daniel in de leeuwenkuil. Een schilderij van Briton Riviere bij een bijbelverhaal waar ik me aan vastklamp in onheilspellende tijden als deze. Voor de leeuwen geworpen worden maar het gevaar toch recht in de ogen durven kijken. De ogen van David zien we niet maar die van zijn belagers spreken boekdelen. Met de armen ontwapenend gekruist op de rug. Ik kom er later met veel liefde op terug. Al heb ik me nog niet in alle teksten van de plaat verdiept. Laat ik deze unieke kans omarmen.

ps. Blijkbaar heb ik ook nog een exemplaar van de enige single Sense Of Purpose (What Are We Going To Do) / Point Of No Return. Hij zat netjes opgeborgen in de gatefold hoes van het album.

Ik ga het proberen. Als ik tijd over heb. Dit is natuurlijk wel mijn nummer 1 album (het fraaiste nummer van The Sound staat echter op All Fall Down) én de band was ontzettend geliefd begin jaren tachtig, naast The Comsat Angels. Okay, ik wissel dit album soms af met een van de mooiste Talk Talk platen. Want ook dat is een band waaraan ik heel veel goede herinneringen heb.

Ik ga het ook proberen, weet alleen niet waar ik beginnen moet.

New Dark Age op 1 wat mij betreft, we zitten er weer middenin!

Maar dat moet je dus even voor jezelf houden

11. POSSESSION

You know, the deeper your cut
The less there is left from me

Mijn podium staat vast. Het bestaat uit de drie nummers die er tijdens de allereerste draaibeurt meteen uitsprongen. De rest zit allemaal heel dicht op elkaar. Toch zijn er twee songs die net iets minder memorabel kunnen genoemd worden. Possession zet ik onderaan. Ik hou van het vinnige ritme en de warme baslijnen met op de achtergrond het voorzichtige licht van de synthesizers. Al is dat licht minder prominent aanwezig in deze evenwichtsoefening tussen goed en kwaad. De gitaar mag heerlijk soleren en de finale klinkt urgent: ik moet denken aan Twenty Four Hours. Maar misschien blijft het nummer iets te veel in hetzelfde akkoord hangen. Dat laatste gaf de doorslag. We spreken over een lied dat minstens **** waard is.

11. Silent Air

“You showed me that silence can speak louder than words…”

Adrian Borland, frontman,zanger en gitarist van The Sound werd ooit eens geïnterviewd door Allan Jones (Melody Maker):
“Ian Curtis geloofde echt dat er geen uitweg was.”

“Thunder in the air / Before a storm that rips / Anger in my heart / A finger on my lips”

Met deze onheilspellende woorden opent Adrian dit liedje - rauw en intens - zoals we dat van hem kennen. Het is alsof Borland balanceert op het randje van een emotionele uitbarsting, maar uiteindelijk kiest voor stilte als verweer.

In het tweede couplet vallen de woorden “in stukken op de rotsen” en is er sprake van iets dat “voortleeft”, maar beter onbenoemd kan blijven. Het suggereert een heftig verlies en een intens verdriet. Silent Air staat op het punt te ontploffen van onderdrukte woede en naderend onheil.

Het gitaarspel klinkt daarbij spookachtig, terwijl de ritmesectie een constante, dreigende onderstroom aanhoudt. Die aangrijpende combinatie van terughoudendheid en urgentie versterkt de thematiek van stilte versus expressie.

"Stilte" zegt inderdaad soms meer dan woorden.

NB: De volgorde van de liedjes op het album From the Lions Mouth van The Sound is voor mij niet zo heel belangrijk. Alle liedjes staan bij mij min of meer op de eerste plaats.

NB 2: Het nummer Hothouse werd later aan het nummer New Dark Age toegevoegd, hetgeen zeer tegen de wens van Adrian Borland inging. Omdat volgens hem het album perfect is zoals het oorspronkelijk was bedoeld. Dus eigenlijk zijn er maar tien liedjes.

11. CONTACT THE FACT

Ik vind het erg moeilijk om de nummers van het of een album te nummeren van zwakst naar sterkst. Zeker als het een album is dat hoewel ik het al meer dan 30 jaar in huis heb, ik er nooit die 5* sterren klik mee heb kunnen maken.
Toen ik afgelopen jaar Will And Testament aanschafte, voelde ik daar een fellere band mee. Zeker omdat ik tegelijkertijd de Adrian Borland biografie heb gelezen (de DVD ligt al maanden klaar om te bekijken). Op die plaat hoor ik de (wan)hoop tot het uiterste gestrekt. Een band op de rand van de afgrond.

In ieder geval geen enkel zwak nummer op deze From The Lion's Mouth. Dus op welke basis kies je voor de minste nummers? Een nummer zonder refrein, of een song waarin eenzelfde tekst te vaak herhaald wordt?

De strofe maakt rondjes van drie akkoorden, de film speelt af in slow motion. 'Everyone I Turn to/Turns on me'. Een geliefde die afhaakt van zijn manische ('hate it when I'm crazy') periodes.
Het refrein vind ik niet zo sterk. De productie van Hugh Jones laat zich onder andere merken in de mechanische handclaps. De groep vond het opnemen van dit album maar zo-zo.

Ik ga de afgezaagde (en op weinig sluitende) vergelijking met die andere Korova band niet aan, maar hoor in het middenstuk wel erg veel U2, een groep waarvan Borland toch ietwat door geobsedeerd werd.

11. The Fire

Het nummer was op Jeopardy nog wel op z'n plaats geweest, maar hier valt ie tussen alle grandeur wat uit de toon. Fel, punky, direct, allemaal kwaliteiten maar de song is toch wel simpel en wat mager. Dan helpt het niet als bovendien elke tekstregel herhaald wordt.

Sowieso is dat herhalen een dealbreaker en dat maakt die Matt Beringer in mijn ogen een luie zak. Maar da's een ander onderwerp.

Tom Smith al eens horen zingen - vooral het debuut?

11. Fatal Flaw

Ik heb From The Lion's Mouth op een solide 4 sterren staan. Ik vind het een goede plaat waarvan ik zeker geniet als hij opstaat, maar super vaak grijp ik er niet naar terug en echt een sterke persoonlijke band heb ik er ook niet mee. Dit topic was een fijn excuus om eens te kijken of het gevoel ondertussen veranderd is, maar nee, niet echt. Er staan toch een aantal nummers op die me niet zoveel doen, waaronder deze dus. Doet niks dat de andere tracks niet al beter doen imo. Maar de sound van The Sound is fijn genoeg om dat geen echte stootfactor te maken (anders zou ik natuurlijk ook geen 4 sterren kwijt kunnen aan deze plaat).