Muziek / Toplijsten en favorieten / Albumtracks gerangschikt en beschreven ( Tears for Fears - The Hurting )
0
geplaatst: 21 februari, 15:17 uur
Het is niet gemakkelijk. Wat een wonderlijk album. Een staalkaart van alle goede dingen die later zouden terugkeren in de muziek waarvan ik hou. Ik begrijp volkomen waarom de banaan zo invloedrijk was.
2
geplaatst: 22 februari, 19:51 uur
11. EUROPEAN SON
Ik ga beginnen met de olifant in de kamer. Een epiloog van bijna 8 minuten die misschien wat zwaar op de maag ligt na al een volledige album te hebben gedegusteerd. Het is eigenlijk een psychedelische trip die meer aanvoelt als een bonus, een coda of een hidden track. Een jam met wat knip- en plakwerk in de studio. Maar tegelijk een statement. Zowat alles was al de revue gepasseerd in de voorbije tien nummers. Dan kan deze orgie aan geluid er ook nog wel bij. Een vrijbrief voor eenieder die later loos wilde gaan in de studio.
Ik ga beginnen met de olifant in de kamer. Een epiloog van bijna 8 minuten die misschien wat zwaar op de maag ligt na al een volledige album te hebben gedegusteerd. Het is eigenlijk een psychedelische trip die meer aanvoelt als een bonus, een coda of een hidden track. Een jam met wat knip- en plakwerk in de studio. Maar tegelijk een statement. Zowat alles was al de revue gepasseerd in de voorbije tien nummers. Dan kan deze orgie aan geluid er ook nog wel bij. Een vrijbrief voor eenieder die later loos wilde gaan in de studio.
1
geplaatst: 22 februari, 20:06 uur
11. I'll Be Your Mirror
***** als ik een album top 10 zou hebben dan stond deze er hoog in.
Niet op 1 want daar hoort de 3e van The Velvet Underground al te staan.
Het enige kleine dingetje aan dit meesterwerk is dat die Nico bij Andy had afgedwongen dat zij ook wat van Lou's liedjes mocht zingen , brrrrr.
Het liefst wilde ze ook Heroin zingen brrrr.
We beginnen dus met een liedje met Nico op vocalen , gelukkig ook het laatste op dat album.
En eerlijk is eerlijk I'll Be Your Mirror is toch gewoon prachtig.
***** als ik een album top 10 zou hebben dan stond deze er hoog in.
Niet op 1 want daar hoort de 3e van The Velvet Underground al te staan.
Het enige kleine dingetje aan dit meesterwerk is dat die Nico bij Andy had afgedwongen dat zij ook wat van Lou's liedjes mocht zingen , brrrrr.
Het liefst wilde ze ook Heroin zingen brrrr.
We beginnen dus met een liedje met Nico op vocalen , gelukkig ook het laatste op dat album.
En eerlijk is eerlijk I'll Be Your Mirror is toch gewoon prachtig.
3
geplaatst: 22 februari, 20:42 uur
11. There She Goes Again
Een "volgens het boekje" liedje, en juist daardoor staat het los van de rest van deze plaat: het is gewoon wat te lieflijk tussen alle verderfelijkheid die deze plaat nu eenmaal is. Ik kan er prima van genieten, maar het doorbreekt wel de flow van de banaan.
Bij veel liedjes op deze plaat kan ik me meerdere bands voor de geest halen die muziek in de lijn van dat specifieke nummer maken. There She Goes again heeft miljoenen janglepopbands in hun tere hartjes geraakt.
Een "volgens het boekje" liedje, en juist daardoor staat het los van de rest van deze plaat: het is gewoon wat te lieflijk tussen alle verderfelijkheid die deze plaat nu eenmaal is. Ik kan er prima van genieten, maar het doorbreekt wel de flow van de banaan.
Bij veel liedjes op deze plaat kan ik me meerdere bands voor de geest halen die muziek in de lijn van dat specifieke nummer maken. There She Goes again heeft miljoenen janglepopbands in hun tere hartjes geraakt.
2
geplaatst: 23 februari, 20:17 uur
10. THERE SHE GOES AGAIN
He, ik zag toch vijf likes bij de banaan? Meedoen, jullie!
Ik ben het voor de rest volkomen eens met itchy.
Goeie song maar een beetje janglepop by numbers.
En misschien wel het meest sixties-achtige nummer op de plaat.
Snuifje Mama's & Papa's flowerpop in het achtergrondkoor.
En een Bob Dylan gimmick in de lead vocalen.
En die "fly, fly away" keert 30 jaar later terug in Dirty Blvd.
He, ik zag toch vijf likes bij de banaan? Meedoen, jullie!
Ik ben het voor de rest volkomen eens met itchy.
Goeie song maar een beetje janglepop by numbers.
En misschien wel het meest sixties-achtige nummer op de plaat.
Snuifje Mama's & Papa's flowerpop in het achtergrondkoor.
En een Bob Dylan gimmick in de lead vocalen.
En die "fly, fly away" keert 30 jaar later terug in Dirty Blvd.
2
geplaatst: 23 februari, 20:20 uur
11. EUROPEAN SON
Er staan heel wat geslaagde experimenten op deze Bananen-plaat, maar deze brok witte noise vind ik niet zo geslaagd. Als ik lawaai van de VU wil horen zet ik wel White Noise/White Heat op. Ik haak wat later aan, ook omdat ik niet zo handig ben om de nummers van interressante commentaren te voorzien.
Ik kan me wel best voorstellen dat The Jesus & Mary Chain hier een deel van de mosterd vandaan gehaald hebben, al wisten zij met hun feedback de mooie popmelodieën onder te sneeuwen.
Er staan heel wat geslaagde experimenten op deze Bananen-plaat, maar deze brok witte noise vind ik niet zo geslaagd. Als ik lawaai van de VU wil horen zet ik wel White Noise/White Heat op. Ik haak wat later aan, ook omdat ik niet zo handig ben om de nummers van interressante commentaren te voorzien.
Ik kan me wel best voorstellen dat The Jesus & Mary Chain hier een deel van de mosterd vandaan gehaald hebben, al wisten zij met hun feedback de mooie popmelodieën onder te sneeuwen.
2
geplaatst: 23 februari, 20:29 uur
10. RUN RUN RUN
Jengelende dronerock met een geniale feedbacksolo. Alleen moet die dan niet twee en een halve keer voorbijkomen. Gelukkig brengt de fade-out hier redding.
Een van die 'gewonere' nummers op de plaat met een bluesy feel en zelfs redelijk harmonieuze samenzang in het refrein.
Een nummer ook met de groep in standaardrock bezetting met Cale op bas en Sterling Morrison op ritmegitaar en tweede stem.
Het verschil met mijn nummer 9 is erg klein.
Jengelende dronerock met een geniale feedbacksolo. Alleen moet die dan niet twee en een halve keer voorbijkomen. Gelukkig brengt de fade-out hier redding.
Een van die 'gewonere' nummers op de plaat met een bluesy feel en zelfs redelijk harmonieuze samenzang in het refrein.
Een nummer ook met de groep in standaardrock bezetting met Cale op bas en Sterling Morrison op ritmegitaar en tweede stem.
Het verschil met mijn nummer 9 is erg klein.
3
geplaatst: 23 februari, 21:17 uur
10. European Son
Een freakout op het einde. Nu is freakout een hippiewoord en de Velvets waren anti-hippie maar toch is er geen beter woord om European Son te beschrijven. Het begint met de befaamde Velvets-cadans, en de eerste minuut is beslist aangenaam te noemen. Alleen hier is zang. Na die redelijk normale eerste minuut ontspoort de boel met een doortrekkende WC (?) en wat volgt zijn zes lange minuten met proto-noiserock vol dronende en feedbackende gitaren. Op zijn best is deze rest van het nummer een vooruitblik naar Sister Ray op de tweede plaat en op zijn slechtst strontvervelend en volstrekt oeverloos.
11. There She Goes Again
Een freakout op het einde. Nu is freakout een hippiewoord en de Velvets waren anti-hippie maar toch is er geen beter woord om European Son te beschrijven. Het begint met de befaamde Velvets-cadans, en de eerste minuut is beslist aangenaam te noemen. Alleen hier is zang. Na die redelijk normale eerste minuut ontspoort de boel met een doortrekkende WC (?) en wat volgt zijn zes lange minuten met proto-noiserock vol dronende en feedbackende gitaren. Op zijn best is deze rest van het nummer een vooruitblik naar Sister Ray op de tweede plaat en op zijn slechtst strontvervelend en volstrekt oeverloos.
11. There She Goes Again
2
geplaatst: 23 februari, 21:22 uur
Inderdaad: de Sister Ray connectie hoorde ik ook. Maar ik vergat ze te vermelden.
2
geplaatst: 24 februari, 08:47 uur
Ha,ha echt helemaal vergeten ik heb ooit lang geleden op mume eennuitgebreide review van dat album geschreven The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967) - MusicMeter.nl
Benieuwd hoe ik er nu zo'n 16 jaar later tegen aan kijk ( luister).
Ik snoep er meteen een stukje uit.
10. There she goes again
There she goes again is simpeler nummer met goed koortje, fly fly away. Sterk outro .
Benieuwd hoe ik er nu zo'n 16 jaar later tegen aan kijk ( luister).
Ik snoep er meteen een stukje uit.
10. There she goes again
There she goes again is simpeler nummer met goed koortje, fly fly away. Sterk outro .
3
geplaatst: 24 februari, 08:57 uur
De banaan staat al jaren in mijn top 10 albums aller tijden, ik denk misschien zelfs langer dan eender welk album uit dat lijstje, op Bruce na dan.
Het is zo'n plaat die ik zo van buiten ken, ik zou er zelfs met de lichten uit nog moeiteloos mijn weg in vinden, zoals in mijn slaapkamer. Maar net zoals mijn slaapkamer blijf ik deze na al die jaren toch nog steeds hoogst interessant vinden
Dit allemaal om te zeggen dat ik iedere song op deze plaat geweldig vind, zelfs mijn nummer 11. En dat is geworden...
11. European Son
Zelfs toen deze plaat al in mijn top 10 stond, vond ik dit eigenlijk nogal een dissonant qua kwaliteit. Ik was 15 jaar ofzo, en nou ook weer niet zoveel gewend op vlak van muziek. Maar hoe meer andere, recentere muziek in dit straatje ik leerde kennen, hoe meer ik European Son begon te waarderen. Ik moest naar dit nummer toegroeien, in plaats van andersom. Dezelfde weg heb ik inderdaad ook bij Sister Ray afgelegd, die link had ik tot nu toe nooit gemaakt. Maar als ik dan toch een nummer moet aanwijzen dat ik de minste vind, dan blijft het wel European Son. Het enige liedje op deze prachtplaat dat ik nooit los zou opzetten, en nooit op een onbewaakt moment plots in mijn hoofd begint te spelen.
10. Run Run Run
Heel cool, freaky gitaarnummer met een fijn doordenderend refrein. Er zijn tijden geweest waar deze misschien wel mijn favoriete nummer van de plaat was, maar jullie kennen het fenomeen vast bij jullie eigen favoriete albums: omdat alles zo dicht op elkaar ligt qua kwaliteit en er zoveel te ontdekken valt, verandert de pikorde constant.
Fuck, wat is de Banaan toch een prachtplaat op het scherpst van de snee. Dat ik deze maar op 10 kan zetten, niet normaal.
Het is zo'n plaat die ik zo van buiten ken, ik zou er zelfs met de lichten uit nog moeiteloos mijn weg in vinden, zoals in mijn slaapkamer. Maar net zoals mijn slaapkamer blijf ik deze na al die jaren toch nog steeds hoogst interessant vinden
Dit allemaal om te zeggen dat ik iedere song op deze plaat geweldig vind, zelfs mijn nummer 11. En dat is geworden...
11. European Son
Zelfs toen deze plaat al in mijn top 10 stond, vond ik dit eigenlijk nogal een dissonant qua kwaliteit. Ik was 15 jaar ofzo, en nou ook weer niet zoveel gewend op vlak van muziek. Maar hoe meer andere, recentere muziek in dit straatje ik leerde kennen, hoe meer ik European Son begon te waarderen. Ik moest naar dit nummer toegroeien, in plaats van andersom. Dezelfde weg heb ik inderdaad ook bij Sister Ray afgelegd, die link had ik tot nu toe nooit gemaakt. Maar als ik dan toch een nummer moet aanwijzen dat ik de minste vind, dan blijft het wel European Son. Het enige liedje op deze prachtplaat dat ik nooit los zou opzetten, en nooit op een onbewaakt moment plots in mijn hoofd begint te spelen.
10. Run Run Run
Heel cool, freaky gitaarnummer met een fijn doordenderend refrein. Er zijn tijden geweest waar deze misschien wel mijn favoriete nummer van de plaat was, maar jullie kennen het fenomeen vast bij jullie eigen favoriete albums: omdat alles zo dicht op elkaar ligt qua kwaliteit en er zoveel te ontdekken valt, verandert de pikorde constant.
Fuck, wat is de Banaan toch een prachtplaat op het scherpst van de snee. Dat ik deze maar op 10 kan zetten, niet normaal.
1
geplaatst: 24 februari, 17:47 uur
Oei, European Son zou bij mij samen met Venus In Furs, Heroin en The Black Angel's Death Song bovenaan eindigen.....
4
geplaatst: 24 februari, 19:32 uur
9. Run Run Run
Grappig dat dit nummer Run Run Run heet terwijl in het refrein consequent Run Run Run Run Run wordt gezongen. Ik kan me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat dit nummer is geschreven en ingespeeld terwijl men compleet strak stond van de speed: een heel jachtig tempo, met gitaarscheuten als lichtflitsen. Je ziet bijna de Factory bekleed met zilverpapier terwijl een stroboscoop continu aanstaat voor je. Ook de tekst staat bol van echt alle soorten drugs. Ja, dit waren nou de mensen voor wie je moeder je nog zo had gewaarschuwd. Vooral Reed, Cale en Nico consumeerden wat ze dan ook maar te pakken konden krijgen. Alleen Moe Tucker was een koorknapinnetje, heel knap tussen al die gekken.
10. European Son
11. There She Goes Again
Grappig dat dit nummer Run Run Run heet terwijl in het refrein consequent Run Run Run Run Run wordt gezongen. Ik kan me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat dit nummer is geschreven en ingespeeld terwijl men compleet strak stond van de speed: een heel jachtig tempo, met gitaarscheuten als lichtflitsen. Je ziet bijna de Factory bekleed met zilverpapier terwijl een stroboscoop continu aanstaat voor je. Ook de tekst staat bol van echt alle soorten drugs. Ja, dit waren nou de mensen voor wie je moeder je nog zo had gewaarschuwd. Vooral Reed, Cale en Nico consumeerden wat ze dan ook maar te pakken konden krijgen. Alleen Moe Tucker was een koorknapinnetje, heel knap tussen al die gekken.
10. European Son
11. There She Goes Again
2
geplaatst: 24 februari, 19:44 uur
9. Run Run Run
Ik " stalk " itchy nog even, lekker rammelde Rock en roll.
Fijn nummer maar natuurlijk minder dan de " grote " nummers op het album.
Ik " stalk " itchy nog even, lekker rammelde Rock en roll.
Fijn nummer maar natuurlijk minder dan de " grote " nummers op het album.
2
geplaatst: 24 februari, 20:41 uur
09. THERE SHE GOES AGAIN
Een van de eerste nummers die ik van The Velvet Underground leerde kennen. Want samen met covers van Pale Blue Eyes en Femme Fatale stonden die op Dead Letter Office van R.E.M., een LP die ik kon lenen uit de plaatselijke bibliotheek.
De originele versie heeft wat meer randjes en de achtergrondzang is maar zo-zo maar die brug en het eind swingen lekker weg. Ook die akkoordenwisseling na het lopende riffje vind ik melancholisch en mooi. Een simpele variatie van majeur en mineur.
Even goed een fijn en folky nummer met rock'n'roll randjes.
Een van de eerste nummers die ik van The Velvet Underground leerde kennen. Want samen met covers van Pale Blue Eyes en Femme Fatale stonden die op Dead Letter Office van R.E.M., een LP die ik kon lenen uit de plaatselijke bibliotheek.
De originele versie heeft wat meer randjes en de achtergrondzang is maar zo-zo maar die brug en het eind swingen lekker weg. Ook die akkoordenwisseling na het lopende riffje vind ik melancholisch en mooi. Een simpele variatie van majeur en mineur.
Even goed een fijn en folky nummer met rock'n'roll randjes.
3
geplaatst: 24 februari, 20:44 uur
09. I'LL BE YOUR MIRROR
Ik zet er hier eentje met Nico. Een kort sfeerstukje. De magie van de banaan zit in de versmelting van twee muzikale universums: dat van schrijver Reed en dat van muzikant Cale. Maar hoe verschillend hun kunsttaal ook was, beide protagonisten bleken niet ongevoelig voor de charmes van deze femme fatale. Nico als een tweezijdige spiegel met aan de ene kant Lou en aan de andere kant John. Het is in die illustere stem van Nico dat beide mannen elkaar tegenkomen. Had zomaar op Songs For Drella gekund.
Ik zet er hier eentje met Nico. Een kort sfeerstukje. De magie van de banaan zit in de versmelting van twee muzikale universums: dat van schrijver Reed en dat van muzikant Cale. Maar hoe verschillend hun kunsttaal ook was, beide protagonisten bleken niet ongevoelig voor de charmes van deze femme fatale. Nico als een tweezijdige spiegel met aan de ene kant Lou en aan de andere kant John. Het is in die illustere stem van Nico dat beide mannen elkaar tegenkomen. Had zomaar op Songs For Drella gekund.
1
geplaatst: 24 februari, 20:51 uur
dazzler schreef:
Inderdaad: de Sister Ray connectie hoorde ik ook. Maar ik vergat ze te vermelden.
Inderdaad: de Sister Ray connectie hoorde ik ook. Maar ik vergat ze te vermelden.
Sister Ray is on TV
3
geplaatst: 25 februari, 20:09 uur
8. All Tomorrow's Parties
Nu begint het moeilijk kiezen... met alle overgebleven songs is dat een gevalletje kill your sons. Eh, Candy Darlings, eh, kill your darlings dus.
Deze dan maar. Hij duurt me net wat te lang en de zang van Nico is me hier net wat te teutoons. Vreemd, want haar soloplaten kan ik prima hebben. Misschien gedijt haar stem beter in Europese setting dan in een Amerikaanse.
Het moet wel de ultieme moodkiller zijn als Nico dit op je party komt zingen.
9. Run Run Run
10. European Son
11. There She Goes Again
Nu begint het moeilijk kiezen... met alle overgebleven songs is dat een gevalletje kill your sons. Eh, Candy Darlings, eh, kill your darlings dus.
Deze dan maar. Hij duurt me net wat te lang en de zang van Nico is me hier net wat te teutoons. Vreemd, want haar soloplaten kan ik prima hebben. Misschien gedijt haar stem beter in Europese setting dan in een Amerikaanse.
Het moet wel de ultieme moodkiller zijn als Nico dit op je party komt zingen.
9. Run Run Run
10. European Son
11. There She Goes Again
2
geplaatst: 25 februari, 20:23 uur
08. RUN RUN RUN
Wat ruist er door het struikgewas? Of beter nog: wat rent er door de aderen van The Velvet Underground? Tijdens het opnieuw beluisteren van een plaat, ben je altijd benieuwd naar de numemrs die wat uit je blote hoofd verdwenen zijn. Uit die songs vond ik dit de meest verrassende herontdekking. Lekkere uptempo blues. En met een sologitaar die het hele nummer van kop tot teen creatief inkleurt en zich gaandeweg op de noisy tour waagt. Run Run Run gaf me een Doors gevoel.
ps. Ik denk dat itchy en ik op deze manier geen goede vrienden gaan blijven.
Wat ruist er door het struikgewas? Of beter nog: wat rent er door de aderen van The Velvet Underground? Tijdens het opnieuw beluisteren van een plaat, ben je altijd benieuwd naar de numemrs die wat uit je blote hoofd verdwenen zijn. Uit die songs vond ik dit de meest verrassende herontdekking. Lekkere uptempo blues. En met een sologitaar die het hele nummer van kop tot teen creatief inkleurt en zich gaandeweg op de noisy tour waagt. Run Run Run gaf me een Doors gevoel.
ps. Ik denk dat itchy en ik op deze manier geen goede vrienden gaan blijven.
2
geplaatst: 25 februari, 21:05 uur
08. FEMME FATALE
Die dromerige klank van de strofes met die half fluisterend gezongen zang is hemels. Net als de uitgesproken zang in het refrein. Aan Nico ligt het niet; ik ben ook een liefhebber van later werk (The Marble Index en Desertshore). Dit nummer over Edie Sedgwick wordt door de snerende achtergrondzang in het refrein wat mij betreft ontsiert. 'She's a femme fatale' klinkt het daar terwijl ik vroeger dacht dat Reed 'She just put you down' zong. Het klinkt wat plat dit 'she's a fam fatahl'.
In ieder geval bleek Nico zelf ook ontevreden te zijn over de uitspraak van de songtitel. Eén van de bekendste nummers op de plaat, ook door heel wat covers (R.E.M., Duran Duran e.d.)
Die dromerige klank van de strofes met die half fluisterend gezongen zang is hemels. Net als de uitgesproken zang in het refrein. Aan Nico ligt het niet; ik ben ook een liefhebber van later werk (The Marble Index en Desertshore). Dit nummer over Edie Sedgwick wordt door de snerende achtergrondzang in het refrein wat mij betreft ontsiert. 'She's a femme fatale' klinkt het daar terwijl ik vroeger dacht dat Reed 'She just put you down' zong. Het klinkt wat plat dit 'she's a fam fatahl'.
In ieder geval bleek Nico zelf ook ontevreden te zijn over de uitspraak van de songtitel. Eén van de bekendste nummers op de plaat, ook door heel wat covers (R.E.M., Duran Duran e.d.)
2
geplaatst: 25 februari, 21:33 uur
8. All Tomorrow's Parties
Tja het moet maar, weer een fraaie.
Die parties zouden verwijzen naar een van die clubs waar Andy met zijn excentrieke aanhang kwam, The Dom waarschijnlijk.
Mooi stemmig intro en Nico doet het natuurlijk prima.
Tja het moet maar, weer een fraaie.
Die parties zouden verwijzen naar een van die clubs waar Andy met zijn excentrieke aanhang kwam, The Dom waarschijnlijk.
Mooi stemmig intro en Nico doet het natuurlijk prima.
2
geplaatst: 26 februari, 18:25 uur
7. Femme Fatale
Het nummer zou gaan over
Edie Sedgwick de Warhol ster die zo tragisch op 28 jarige leeftijd overleed.
Wie anders dan Nico zingt Femme Fatale.
En dat gaat er goed af hoewel ik vooral ook een hartje over heb voor dat achtergrondkoortje van de boys ( Maureen doet daar toch niet mee).
Het nummer zou gaan over
Edie Sedgwick de Warhol ster die zo tragisch op 28 jarige leeftijd overleed.
Wie anders dan Nico zingt Femme Fatale.
En dat gaat er goed af hoewel ik vooral ook een hartje over heb voor dat achtergrondkoortje van de boys ( Maureen doet daar toch niet mee).
3
geplaatst: 26 februari, 20:03 uur
07. HEROIN
Het moet ergens in 1986-1987 zijn geweest dat ik een cassette leende waarop het album The Velvet Underground & Nico stond. Eén nummer had ik ervoor van de radio opgenomen en van die cassette belandden enkel Femme Fatale en Heroin op mijn gekopieerde cassette.
Het nummer drijft op twee dromerige akkoorden en die immense drone van John Cale's viola. Moe Tucker roffelt er los op door enkel op de lage trommels. Reed zingt zelfs half en naar het einde ontspoort die viola in een hels lawaai. Lawaai van een soort dat goed luid afgespeeld moet worden, heerlijk!
Het moet ergens in 1986-1987 zijn geweest dat ik een cassette leende waarop het album The Velvet Underground & Nico stond. Eén nummer had ik ervoor van de radio opgenomen en van die cassette belandden enkel Femme Fatale en Heroin op mijn gekopieerde cassette.
Het nummer drijft op twee dromerige akkoorden en die immense drone van John Cale's viola. Moe Tucker roffelt er los op door enkel op de lage trommels. Reed zingt zelfs half en naar het einde ontspoort die viola in een hels lawaai. Lawaai van een soort dat goed luid afgespeeld moet worden, heerlijk!
1
geplaatst: 26 februari, 20:23 uur
Ok een like voor de ( veel te vroege) Heroin post maar mijn hart is wel gebroken 
1
geplaatst: 26 februari, 20:30 uur
07. HEROIN
Het spijt me eveens, Rudi S. Muzikaal intrigerend genoeg maar het lukt me niet connectie te maken met de tekst. En de verklaring is eenvoudig: ik heb geen enkele ervaring met wat voor drug dan ook. Ik stel me voor dat Heroin de luisteraar mee wil nemen op een (muzikale) trip. Maar ik blijf aan de kant en luister braafjes mee. De tempowisselingen, de spanningsbogen vind ik sterk. De krassende, muzikale invulling lijkt me geknipt. Ik had me van bij het begin voorgenomen om Heroin precies in het midden te plaatsen op plek 6. Maar als ik eerlijk ben, kan ik dat niet volhouden. De zes overblijvende songs vind ik gewoon beter.
Het spijt me eveens, Rudi S. Muzikaal intrigerend genoeg maar het lukt me niet connectie te maken met de tekst. En de verklaring is eenvoudig: ik heb geen enkele ervaring met wat voor drug dan ook. Ik stel me voor dat Heroin de luisteraar mee wil nemen op een (muzikale) trip. Maar ik blijf aan de kant en luister braafjes mee. De tempowisselingen, de spanningsbogen vind ik sterk. De krassende, muzikale invulling lijkt me geknipt. Ik had me van bij het begin voorgenomen om Heroin precies in het midden te plaatsen op plek 6. Maar als ik eerlijk ben, kan ik dat niet volhouden. De zes overblijvende songs vind ik gewoon beter.
4
geplaatst: 26 februari, 21:23 uur
dazzler schreef:
Ik denk dat itchy en ik op deze manier geen goede vrienden gaan blijven.
Ik denk dat itchy en ik op deze manier geen goede vrienden gaan blijven.
dazzler schreef:
07. HEROIN
07. HEROIN
Ik wilde nog wel met je door maar het is mij nu ook wel duidelijk...
2
geplaatst: 26 februari, 22:13 uur
7. I'll Be Your Mirror
Een kort, wonderschoon liedje dat Lou Reed al lang op de plank had liggen voordat hij Nico kende: het is dus zeker niet voor haar geschreven. Een laatste beetje frisse lucht voordat de plaat totaal heavy gaat met de twee zwaar op de maag liggende afsluiters. Slechts 2:14 maar helemaal prima zoals het is: geen refreintje te veel.
8. All Tomorrow's Parties
9. Run Run Run
10. European Son
11. There She Goes Again
Een kort, wonderschoon liedje dat Lou Reed al lang op de plank had liggen voordat hij Nico kende: het is dus zeker niet voor haar geschreven. Een laatste beetje frisse lucht voordat de plaat totaal heavy gaat met de twee zwaar op de maag liggende afsluiters. Slechts 2:14 maar helemaal prima zoals het is: geen refreintje te veel.
8. All Tomorrow's Parties
9. Run Run Run
10. European Son
11. There She Goes Again
3
geplaatst: 27 februari, 09:27 uur
11. European Son
10. Run Run Run
9. Sunday Morning
Iedereen moet zich hier op een gegeven moment wel eens bij de rest excuseren omdat hij een van de topklassiekers van de plaat te laat heeft gezet, zo lijkt het. Bij mij breekt dit moment aan op plek 9. Sunday Morning, een prachtig openingsnummer dat menig luisteraar anno 1967 (en later vast ook nog) op het verkeerde been wist te zetten als zou de hele plaat gevuld zijn met dit soort liefelijke hippiepop.
Toch hoor je ook hier al een beetje dat de Velvets andere plannen hadden met hun sound, de combinatie van liefelijke muziek, paranoia-tekst en iets in de zang die ik al lang als een cynische knipoog interpreteer, legt alvast het fundament voor de rauwe, vieze spanning die de rest van de plaat kenmerkt. En ook de naargeestig-lieve popliedjes uit de Throbbing Gristle/Psychic TV-familie, waar ik de laatste tijd best vaak naar luister (The Orchids van Psychic TV is wat mij betreft Sunday Morning tot in het sinistere doorgetrokken, aanrader om eens op te leggen voor wie hem nog niet kent!).
En zo blijkt maar weer eens, waar ik ook heen reis in de alternatieve rock-wereld, deze plaat blijft relevant.
8. There She Goes Again
Mijn liefde voor deze plaat ontsprong slechts een paar maanden voordat The Smiths op mijn pad kwamen en mijn arme, gekwelde puberbrein van de ideale soundtrack voorzagen. In hun kielzog ontdekte ik ook namen als Lloyd Cole & The Commotions en The La's. In die periode groeide ook mijn waardering voor There She Goes Again. Dat kan geen toeval geweest zijn, besef ik nu. Heerlijk catchy melodietje, die stop-start-gitaarriff is zo tof, de achtergrondvocalen eveneens, die versnelling op het einde is ook om van te smullen... Kijk, zo doe je dat, een (even een oneerbiedig woord gebruiken) 'vullertje' in elkaar draaien. De Banaan is niet alleen kommer en kwel, het kan ook fun zijn.
7. The Black Angel’s Death Song
Over kommer en kwel gesproken, hahaha. Eén van de nummers op de plaat die aanvoelt als de verklanking van een heftige drugtrip, maar van een heel ander kaliber dan de verwondering op All Tomorrow's Parties en het neerslachtige fatalisme van Heroin. Dit lijkt me meer op de naargeestige cold turkey van Mark Renton in die ene Trainspotting-scene, met babies die over de muren kruipen en oude drugmakkers die plots naast hem in bed lijken te liggen. Geweldig! Lou Reed wilde de Great American Novel proberen schrijven als rockplaat, wat mij betreft is hem dat op zijn debuut al gelukt.
10. Run Run Run
9. Sunday Morning
Iedereen moet zich hier op een gegeven moment wel eens bij de rest excuseren omdat hij een van de topklassiekers van de plaat te laat heeft gezet, zo lijkt het. Bij mij breekt dit moment aan op plek 9. Sunday Morning, een prachtig openingsnummer dat menig luisteraar anno 1967 (en later vast ook nog) op het verkeerde been wist te zetten als zou de hele plaat gevuld zijn met dit soort liefelijke hippiepop.
Toch hoor je ook hier al een beetje dat de Velvets andere plannen hadden met hun sound, de combinatie van liefelijke muziek, paranoia-tekst en iets in de zang die ik al lang als een cynische knipoog interpreteer, legt alvast het fundament voor de rauwe, vieze spanning die de rest van de plaat kenmerkt. En ook de naargeestig-lieve popliedjes uit de Throbbing Gristle/Psychic TV-familie, waar ik de laatste tijd best vaak naar luister (The Orchids van Psychic TV is wat mij betreft Sunday Morning tot in het sinistere doorgetrokken, aanrader om eens op te leggen voor wie hem nog niet kent!).
En zo blijkt maar weer eens, waar ik ook heen reis in de alternatieve rock-wereld, deze plaat blijft relevant.
8. There She Goes Again
Mijn liefde voor deze plaat ontsprong slechts een paar maanden voordat The Smiths op mijn pad kwamen en mijn arme, gekwelde puberbrein van de ideale soundtrack voorzagen. In hun kielzog ontdekte ik ook namen als Lloyd Cole & The Commotions en The La's. In die periode groeide ook mijn waardering voor There She Goes Again. Dat kan geen toeval geweest zijn, besef ik nu. Heerlijk catchy melodietje, die stop-start-gitaarriff is zo tof, de achtergrondvocalen eveneens, die versnelling op het einde is ook om van te smullen... Kijk, zo doe je dat, een (even een oneerbiedig woord gebruiken) 'vullertje' in elkaar draaien. De Banaan is niet alleen kommer en kwel, het kan ook fun zijn.
7. The Black Angel’s Death Song
Over kommer en kwel gesproken, hahaha. Eén van de nummers op de plaat die aanvoelt als de verklanking van een heftige drugtrip, maar van een heel ander kaliber dan de verwondering op All Tomorrow's Parties en het neerslachtige fatalisme van Heroin. Dit lijkt me meer op de naargeestige cold turkey van Mark Renton in die ene Trainspotting-scene, met babies die over de muren kruipen en oude drugmakkers die plots naast hem in bed lijken te liggen. Geweldig! Lou Reed wilde de Great American Novel proberen schrijven als rockplaat, wat mij betreft is hem dat op zijn debuut al gelukt.
* denotes required fields.