Ik geloof dat ik het vaker niet dan wel met de spelleider eens ben over de rangschikking, maar zie daar:

10. Lost
09. A New Season
08. North South East and West

07. Blood Money

We komen nu in de wat complexere nummers. Blood Money heeft muzikale plotwendingen, een urgent gitaarrifje en meerstemmige zanglijnen. De zang is wel altijd wat onderkoeld, sommigen noemen het underwhelming, tja, zo klinkt de band. Ik vind het doorgaans wel een mooi contrast met de muziek, zo ook hier.

07. North South East and West

Op het geluksgetal staan het 5 minuten durende NSE&W. Wijd uitwaaierende gitaarpartijen met ingetogen zangpartijen, zeker in de coupletten. Het is ook wel wat onverschillig gezongen, iets waar de muziek dan weer geen last van heeft. Die klink urgent genoeg. Prima nummer maar voor de hoogste plekken komt het wat te kort.

08. Spark
09. A New Season
10. Lost

7. North South East and West

"Have a quick throw or host your own show, in this city
To a wolf from a lamb for just half a gram, liquidity
The face of today just a scalpel away
Restore your lost soul for two dollars plus toll, liquidity"

The Church nam Starfish op in LA, the City of Angels. Kilbey was verbijsterd over de kunstmatigheid van de stad en de Amerikanen. Daarnaast waren er ook problemen met drummer Ploog, die in LA geen weerstand had tegen zoveel aanbod van hallucinerende middelen en dat had invloed op zijn drumwerk.
Door het thema van de song zijn de vocalen van Kilbey wat onderkoeld, maar dat biedt een mooi contrast met de lyrische gitaarduels tussen Willson-Piper en Koppes. Prachtig nummer, maar er zijn idd nog betere....

06. Destination

Nu worden de liedjes wel serieus goed, zelfs zo goed dat ik mezelf afvraag of dit nummer niet misschien nog iets hoger gemoeten. Maar soit, dit is wat het is.
De opbouw van dit nummer is erg sterk, je merkt gelijk dat er wat aan de hand is en dat er wat te gebeuren staat. De zanglijnen van de samenzang zijn sterk en de plotselinge "stilte" zorgt voor verwarring en tegelijk hunkering naar meer. Is dit de destination waar we met The Church naar toe gaan? Het lijkt er wel op!

07. North South East and West
08. Spark
09. A New Season
10. Lost

06. LOST

Als ik me niet vergis, staat ie bij mij het hoogst. En dat is omdat het gitaarwerk van The Church mij kon bekoren. De nummers waarin de gitaren een hoofdrol opeisen, staan bij mij wat hoger. En ik hoor in Lost een nog bescheiden maar desalniettemin bedwelmend gitaarmomentje. En ik hou van de manier waarop het refrein wordt gebracht: dat lang gerekte Looost heeft iets meeslepends. Het heeft iets Britpop-in-spe-achtigs. Moet ik nu plots weer aan The La's denken. Ik draai de songs altijd eerst nog eens een keertje als ik mijn tekstjes typ. En ik snap nu wel waarom Lost het niet zo heel goed deed bij de anderen. Het klinkt misschien net iets te lazy. Een volgende keer toch maar omruilen voor Blood Money dan?

6. Blood Money

Blood Money is perfect geplaatst na het romantische Under the Milky Way. Een wat rauwer en donkerder nummer met weer een hoofdrol voor het Rickenbacker/Fender duo. Als compositie niet heel bijzonder, maar op het album onontbeerlijk voor het totaalplaatje.

10. Lost
09. A New Season
08. North South East and West
07. Blood Money

06. Hotel Womb

Of Richard Ploog nou problemen met narcotica had of niet, hij levert op Hotel Womb drumwerk af dat op een progalbum niet zou misstaan. De gitaarsolo die hij halverwege het nummer (waarin kennelijk te lezen valt dat ook Steve Kilbey zijn geestverruimende momenten beleefde) begeleidt, draagt het nummer.

05. HOTEL WOMB

Een wat potiger nummer dat zich wil ontrollen als een epic afsluiter. En wat mij betreft slaagt Hotel Womb daar wel in. Fraai gitaarspel maar het is toch vooral omwille van dat gitaarspel en drumwerk dat deze song bij mij bij de beste vijf terechtkwam. Tot nu toe blijft het wachten op een nummer dat er net zoals de bekende single bovenuit stijgt. Nog drie kadidaten die deze rol met verve zullen vervullen.

Wat vroeger vandaag wegens etentje.

5. Hotel Womb

Het nummer begint ingetogen, maar al snel komen heerlijk ronkende gitaren de stilte verstoren. Cryptische teksten van Kilbey, een doelwit voor fans. Waar gaat dit nummer eigenlijk over? Volgens sommigen over kannibalisme (!?), volgens anderen over de trip, die heroine veroorzaakt. Volgens Kilbey is het niet zo spannend, het nummer gaat over jezelf verliezen als je teveel in de ander opgaat en het gevoel wat dat met zich meebrengt.
Een toch wel epische afsluiter van een geweldig album.

05. Hotel Womb

Whomb here it is!
Ook bij mij staat dit redelijk lange nummer op de vijfde plek. Het is een degelijke song met ietwat wiebelige zang. Het is dan ook de gierende gitaar die het nummer naar grotere hoogten duwt. Gierende gitaren is niet iets waar The Church persé erg bekend om staat maar het pakt erg goed uit met een mooie plek in het midden als eindresultaat .

06. Destination
07. North South East and West
08. Spark
09. A New Season
10. Lost

10. Lost
09. A New Season
08. North South East and West
07. Blood Money
06. Hotel Womb

05. Spark

Ik kan plaatsen waarom Spark bij de andere deelnemers lang geen 5e plek haalde, maar zoals ik eerder al benoemde: de plek op het album doet ertoe en Spark komt op een moment dat een uptempo rocker welkom is. De riff onder de coupletten vind ik ook erg fijn, al ben ik wel weer met dazzler eens dat de uitgeklede versie ("het rustpunt") op 2:30 het niet helemaal is.

10. Lost
09. A New Season
08. North South East and West
07. Blood Money
06. Hotel Womb
05. Spark

04. Destination

Ik heb verder geen goed verhaal over hoe ik The Church ontdekte. Op zeker moment (jaar of 15 geleden) moest het album achter Under the Milky Way maar eens beluisterd worden, of zo. De mp3speler die ik indertijd had, speelde rustig door als de muziek in het ene mapje (album) afgelopen was. Zo is Destination dus een paar keer spontaan begonnen toen een ander album afgelopen was en dat klonk toch wel veelbelovend elke keer.

Album en nummer stelden niet teleur, al kan ik me bij zowel de enthousiaste als de minder enthousiaste reactie op de tempowisselingen in Destination tot nu toe wel iets voorstellen.

04. NORTH SOUTH EAST AND WEST

Al van in het begin was de afsluiter van kant 1 een concurrent voor het podium. Het doet toch een beetje pijn dat ik de enige ben die hem een plaats in de bovenste helft van zijn lijstje gunt. Heerlijk wervelende gitaarlijn die het nummer draagt als een helikopter. Maar ook de puntige bas en het spaarzame drumwerk maken van dit nummer een song die voor mij duidelijk boven de zes reeds besproken tracks uitsteekt. De band waar The Church mij op dit album het meest doet denken is het Britse The Blue Aeroplanes. Ik ken niet veel meer dan hun uitstekende album Swagger uit 1990. Daar creëren de parlando vocalen voldoende ruimte voor lekker gitaarwerk. Er staat op Swagger geen Under The Milky Way maar voor de rest kan je dat album probleemloos naast Starfish leggen. Wie het niet kent, moet het zeker eens proberen.

4. Reptile

Waarschijnlijk kill ik wat darlings met deze keuze, maar soit.
Reptile was na Under the Milky Way de tweede single van Starfish en is altijd een live favoriet van de band geweest. Ook hier weer de gitaarschermutselingen tussen Koppes en Willson-Piper en die zijn op het scherpst van de snede. Toch hou ik meer van het ingetogen werk van de band, omdat het relatief zachte stemgeluid van Kilbey meer tot zijn recht komt. Topnummer desalnietemin.

04. Blood Money
Op stiekem best wel hoog staat Blood Money, wat het mij dan meer aanspreekt dan bij onderstaande zes liedjes kan ik ook zo 1-2-3 niet heel snel benoemen. Het is gewoon meer de som der delen denk ik. De drums die tekeer gaan als zijnde een mitrailleur, de vloeiende samenzang in het refrein, het golvende gitaar ritme, het terugkerende tokkelgeluid en/of de urgentie die er bovenop ligt maakt het eigenlijk best makkelijk om te benoemen waarom deze zo hoog staat!

05. Hotel Womb
06. Destination
07. North South East and West
08. Spark
09. A New Season
10. Lost

03. Under the Milky Way
Op de onderste tree van het podium hoogstwaarschijnlijk hun bekendste nummer. Dat begrijp ik ook wel, het is een uiterst fraai liedje. Ergens is het een redelijk braaf liedje maar door het mystieke karakter en de subtiele muzikale diepgang is het voor veel mensen geschikt. Het beste stuk vind ik het gedeelte vanaf zo ongeveer 3:50 tot aan het einde. Wederom een erg fijn gitaargeluid.

04. Blood Money
05. Hotel Womb
06. Destination
07. North South East and West
08. Spark
09. A New Season
10. Lost

03. REPTILE

Hoe verslavend klinken hier de gitaren. De singles staan bij mij alle drie op het podium. Ook hier hoor ik invloeden die we later in de Britpop zullen terug horen. Maar tegelijk proef je nog het schaduwrandje van de postpunk. Zoals dat het geval is bij heel wat van de gitaarbands uit de tweede helft van de jaren '80. The Church, The Smiths, The Triffids en The Waterboys. En iets later The Hothouse Flowers, The House Of Love, The Stone Roses en The Blue Aeroplanes. Reptile staat moeiteloos naast het beste werk van deze namen.

3. Under the Milky Way

Hun bekendste nummer en een hele fraaie single. Kilbey schreef het numnmer samen met zijn vriendin, misschien dat het daarom ook nogal een romantisch nummer is geworden.
Zoals vigil al aangaf, vooral het einde met die fraaie gitaarlijnen is schitterend.
Zit er nu een doedelzak in het midden van het nummer of is dat, net als bij Big Country, gedaan met een E-bow? Ik gok het laatste.

10. Lost
09. A New Season
08. North South East and West
07. Blood Money
06. Hotel Womb
05. Spark
04. Destination

03. Under the Milky Way

Ook bij mij de hit op 3. Toen ik mij eens op het album stortte, had ik zelfs Donnie Darko al eens gezien (en toen ook wel mooi gevonden, al kan ik me er inmiddels niks meer van herinneren). Als de film de muziek al optilde, deed-ie dat in de eerste plaats met de Gary Jules-cover van Mad World.

Ik denk dat Under the Milky Way al gesetteld was. Een liedje dat ooit wat onopvallend was en dan langzaamaan onder de huid kroop. Toen het album er eenmaal was, lag de focus een tijdje vooral op alles behalve de hit, maar daar ben ik ook weer overheen gegroeid.

De 'doedelzak' komt kennelijk uit de Synclavier, het inmiddels antieke apparaat waar de Volkskrant onlangs nog een (erg lang) eerbetoon aan schreef.

02. Antenna

Als iedereen zijn of haar antenne goed heeft afgesteld dan horen jullie nu op nummer 2 Antenna! Het intro alleen is al goud waard, de zang eigenlijk ook en wat te denken van die invallende drums die spetteren als nooit te voren. Het onopvallende opvallende slaggitaarwerk en de strakgespannen spanningsboog. Ja, dat is goud... maar het is zilver geworden.

03. Under the Milky Way
04. Blood Money
05. Hotel Womb
06. Destination
07. North South East and West
08. Spark
09. A New Season
10. Lost

02. ANTENNA

Op twee staat het nummer dat in mijn beleving het dichtst bij mijn nummer 1 aanleunt. Wat pastoraler ingekleurd ook. Antenna zit het dichtst van alle songs op Starfish bij het werk van The Triffids aan. En bij The Blue Aeroplanes die ik al eens eerder in de kijker zette. Eigenlijk combineert Antenna het beste van beide bands. Ik kan eigenlijk niet zo veel meer kwijt over dit liedje. Gewoon heel mooi. Soms is dat genoeg.

2. Destination

Niemand heeft de opener van Starfish op het podium gezet. Ik snap het wel een beetje, het nummer golft "orenschijnlijk" wat ongemerkt voorbij, zonder gitaaruitspattingen of toewerkend naar een climax.
Maar ik voel een onderhuidse spanning en Destination straalt iets mysterieus uit. De teksten zijn fragmentarisch en cryptisch, zodat je er een eigen betekenis aan kunt geven. Ik heb altijd gedacht dat het over het verdwijnen van de Aboriginal cultuur en levenswijze verhaalde en dat past bij de sfeer van het nummer. Volgens Kilbey ging over hun tijd in LA, ver van huis en familie en relaties in Down Under, wat leidde tot vervreemding en spanningen. Geweldige opener van een fantastisch album!

Opnieuw geldt voor mij dat ik de teksten niet in rekening bracht omdat ik er niet ben mee opgegroeid.
Die hadden wellicht een ander licht op sommige songs kunnen werpen. Behalve dan voor mijn nummer een.

01. Reptile

Daar is tie dan, de nummer één nummer één nummer één...
En die nummer één is Reptile en Reptile is vijf minuten genieten van de band in de vorm van hun leven. Het repeterende electrische gitaarriffje zorgt er voor dat je bij les blijft, sterker het zorgt er voor dat je met de volle aandacht op het puntje van je stoel blijft zitten. Dat is toch wat je wil en stiekem ook verwacht van lied op de koppositie.

Het was (wederom) een leuke editie van dit topic en wederom zorgde het voor een hogere waardering voor het besproken album.
02. Antenna
03. Under the Milky Way
04. Blood Money
05. Hotel Womb
06. Destination
07. North South East and West
08. Spark
09. A New Season
10. Lost

1. Antenna

Net als dazzler kan ik niet veel woorden vinden, waarom dit zo'n geweldig nummer is. Zijn het de heerlijk meanderende gitaarlijnen, de bijpassende omfloerste zang? Misschien, omdat alles klopt? Mijn favoriete nummer van The Church.

01. UNDER THE MILKY WAY

Sometimes when this place gets kind of empty
Sound of their breath fades with the light
I think about the loveless fascination
Under the Milky Way tonight

Ik leerde dit nummer pas in 1991 kennen dankzij Volume 1 van de 2 Meter Sessies. Maar vandaag is Under The Milky Way uitgegroeid tot een soundtrack bij de late jaren '80. Ik was van 1985 tot 1992 actief lid van een jongerenvereniging voor sterrenkunde. En naar de hemel staren en sterren tellen hoorde bij de activiteiten. In de zomer van 1988 trokken we naar Zuid-Frankrijk waar er minder lichtvervuiling was en je dus tussen de sterren ook de Melkweg kon bewonderen. In datzelfde jaar hadden ik en drie van mijn makkers verkering met een meisje uit het jeugdhuis. Alleen ik ben niet met de liefde van toen getrouwd. Under The Milky Way koestert de herinnering aan vier vrienden van de sterrenclub en hun eerste stappen in de liefde. Hoe ouder ik word, hoe dierbaarder dit prachtige lied me is. There is a light that never goes out.

Wish I knew what you were looking for
Might have known what you would find

En ja... die doedelzakklanken maken het helemaal af. Alsof ik even door de tijd mag reizen.

DIT IS HET ALFABETISCHE LIJSTJE VOOR DE KOMENDE MAANDEN

Jesus & Mary Chain - Psychocandy
Opposition - Breaking The Silence
Pulp - Different Class
Tears For Fears - The Hurting
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico
Waterboys - This Is The Sea

EN DIT IS HET DEFINITIEVE LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS

Church - Starfish
Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Simple Minds - Empires And Dance
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
U2 - October

10. Lost
09. A New Season
08. North South East and West
07. Blood Money
06. Hotel Womb
05. Spark
04. Destination
03. Under the Milky Way

02. Antenna

De wals! Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat het nummer zo massaal hoge ogen zou gooien, vind hem eerlijk gezegd nogal 'obvious'. Dat gezegd zijnd, de voortdurend aanwezige gitaarlijn grijpt je bij de keel en is, alle nuances niet te na gesproken, de voornaamste basis voor een fantastisch nummer.

01. Reptile

Nog één keer dan: de plek op het album doet ertoe! Hoewel totaal anders leunt ook Reptile op een dominante gitaarlijn. Het maakt het nummer tot een niet minder dan euforische ervaring, of hij nou op zijn vertrouwde plek na Antenna komt, of in een Spotifylijst onverwacht de aandacht opeist. De cirkel is rond: ook zonder zijn plek op het album het beste nummer van het album en waarschijnlijk van de band tout court.

THE VELVET UNDERGROUND - THE VELVET UNDERGROUND & NICO

Er zit een banaan in je oor. Zondagavond beginnen we eraan.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/793.jpg

Casartelli of DjFrankie mogen de titel wijzigen.