03. I'M WAITING FOR THE MAN

Het energiekste nummer van de plaat. Met mooie combinatie tussen de melodische gitaar en ernaast de krassende ritmegitaar. De piano en bas van Cale klinken eerst nog vrij gewoon maar vertonen naar het eind toe meer kuren. Wat een muzikaal genie toch die John Cale. Hoe hij die piano op het eind helemaal beurs klopt en ook die rondspringende basnoten aan het eind. Fenomenaal, net als Lou's beschrijving van zijn ontmoeting met 'The Man'. I'm feeling so good, I'm feeling so fine.
En Moe maar doordrammen op eenzelfde tom, het ganse nummer door vol toewijding.

02. SUNDAY MORNING

Lou op zijn lieflijkst en het debuut van de VU. Ik meen dat het nummer aanvankelijk door Nico gezongen werd, maar dat Lou later besliste zelf voor de zangpartij te zorgen waardoor voor Nico wat lullige 'lala's overbleven. Het was ten slotte The Velvet Underground én Nico.

Het is zo'n liedje waarvoor de ideale zondagochtend werd bedacht. De klinkende belletjes op celesta als de opkomende zon voor een heerlijk relaxte zondag. En de titel is intussen een begrip geworden in de muziekjournalistiek. Want welk is je favoriete zondagochtendnummer? Dit zou er één van mij kunnen zijn. Al loert de paranoia van de maandag om de hoek.

Ook een erg mooie break op gitaar wat zorgt voor een klassieke songopbouw van strofe, refrein en een rasechte 'middle eight'.

Aan het eind sluipt zelfs een onopvallend zachte piano het nummer binnen.

01. VENUS IN FURS

Liefde op het eerste gehoor. Midden jaren '80 zocht ik mijn weg buiten de hitparadegroepen. Radio Vrijaf op de Belgische radio hielp mij hierbij maar het programma liep op haar laatste benen en in de laatste uitzendingen werden er top 50 (100?) uitgezonden. Eéntje van liedjes en één van albums. Bij die laatste kwam The Velvet Underground voorbij met Venus In Furs.

Tijdloze schoonheid met die viola-drone en die ratelende finale op gitaar.

DIT IS HET RANDOM LIJSTJE VOOR DE KOMENDE MAANDEN

Jesus & Mary Chain - Psychocandy
Opposition - Breaking The Silence
Pulp - Different Class
Tears For Fears - The Hurting
Waterboys - This Is The Sea

EN DIT IS HET DEFINITIEVE LIJSTJE VAN DE REEDS BESPROKEN ALBUMS

Church - Starfish
Cocteau Twins - Head Over Heels
Cure - Seventeen Seconds
Depeche Mode - A Broken Frame
Echo & Bunnymen - Heaven Up Here
Orchestral Manoeuvers In The Dark - Organisation
Simple Minds - Empires And Dance
Smiths - The Queen Is Dead
Sound - From The Lions Mouth
U2 - October
Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico

Tears for Fears - The Hurting (1983) - MusicMeter.nl

Dank voor wie mee in zijn kaarten liet kijken bij The Velvet Underground & Nico.
Hoewel ik denk dat er nog een paar deelnemers hun nummer 1 moeten ontbloten,
kondig ik nu al het volgende album uit de lijst aan. We gaan terug naar de 80's.

Ik heb de voorbije jaren genoeg gekwetste kinderen gezien. En het wil maar niet ophouden. Start: maandagavond.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1831.jpg?cb=1678223278

DjFrankie of Casartelli mogen de titel aanpassen.

3. I'll Be Your Mirror

Na het topzware Heroin twee 'kleinere' nummertjes om op adem te komen, na There She Goes Again ook nog I'll Be Your Mirror. Na alle nummers over seks en drugs en dood en geweld ook nog even een oh-maar-jij-bent-echt-wel-goed-genoeg hart onder de riem, en dat nog eens gezongen door een topmodel ook. En zo balanceren ze de plaat verder uit, zonder dat het geheel minder bizar wordt. Netjes.

Prachtige melodie en Nico zingt het perfect, smelten maar.

2. All Tomorrow's Parties

Toch nog altijd een van de allermooiste intro's ooit, vind ik. Nico's stem verdrinkt hier ook zo mooi op de balans van net niet-net-wel in het muzikale luik, heerlijk. En zo sfeervol ook, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit nummer precies zo klinkt als een feestje bij Andy Warhol in die jaren voelde. Grote loods, buiten een vieze koude New Yorkse straat, binnen drukkend warm, luide muziek, gekke lichten, de alcohol vloeit rijkelijk, pilletje of lijntje erbij, de contouren van alles waar je naar kijkt worden langzaam minder scherp, overal om je heen excentrieke, bizarre mensen, om nog maar te zwijgen van de zelfgemaakte arthousefilm die op de betonnen muur wordt geprojecteerd... De Banaan is de Great American Novel op een vinylplaat, verdamme!

1. Venus In Furs

The Velvet Underground & Nico is een van mijn eerste echte Musicmeterontdekkingen, denk ik. Als 13-jarige die besloten had alleen geïnteresseerd te zijn in muziek van ver voor mijn geboortejaar, kwam ik op deze website terecht, voornamelijk om enthousiast te posten onder platen die ik al kende doordat ik ze via Belgische radiozender Nostalgie had opgepikt. Een daarvan was Transformer van ons aller Lou, want Walk On The Wild Side. Ik denk dat het de ondertussen helaas vertrokken Stijn-Slayer was die me tipte om ook eens Lou's oude bandje te proberen. Ik zal wat sceptisch geweest zijn, want ik ging niet meteen voor de hele plaat zitten, maar begon met het liedje dat hier de meeste voorkeursstemmen had, Venus In Furs.

Ja zoiets had ik natuurlijk nog nooit gehoord, dit lag zo ver af van wat ze op Nostalgie draaiden! Venus In Furs was denk ik mijn eerste favoriete liedje waarvan ik wist dat ik er bij pakweg mijn moeder niet mee af moest komen. Want een favoriet was het van bij de eerste luisterbeurt, in de dagen nadien liet ik het ook aan verschillende schoolvrienden van me horen, maar niemand die er warm van liep. Wat Venus In Furs voor mij waarschijnlijk nog beter maakte, ik snapte iets wat niemand anders snapte, het streefdoel van iedere puber.

Nog steeds klinkt bitter weinig als Venus In Furs, vind ik. Alsof je 's avonds over een kerkhof wandelt, plots door de grond zakt, en prompt in een eeuwenoude catacombe terechtkomt waar een aantal vampiers een feestje aan het bouwen zijn. Ongelooflijk cool vind ik dat het nummer geen intro heeft, alsof je een deur opendoet en middenin een opvoering binnenvalt. The Velvet Underground & Nico is een topplaat, een groots meesterwerk, en toch staat Venus In Furs voor mij al jaren comfortabel bovenaan de pikorde.

Gelijk maar even teruggezocht bij Transformer in de hoop op een genante post van de 13-jarige Arthur, maar dat valt nog heel erg mee. Behalve dan dat je het 2e VU-album "White Lights/White Hearts" noemt

THE HURTING

Ik leerde Tears For Fears uiteraard kennen dankzij de hits Shout en Everybody Wants To Rule The World. Al zou later blijken dat Change ook wel in mijn achterhoofd was blijven hangen. En zelfs Pale Shelter moet ik ooit als dertienjarige op de radio gehoord hebben. Mad World was nieuw voor mij toen ik me na Songs Of The Big Chair aan hun debuut The Hurting waagde. Ik heb het altijd vreemd gevonden dat TFF onder de synthipop bands werd gerekend. Hun eerste namen ze inderdaad met behulp van synths op maar dat was hoofdzakelijk om budgettaire redenen. Maar aan de andere kant snap ik het wel: TFF was één van de vele duo's die in de eerste helft van de jaren '80 met elektronische muziek geassocieerd werden. Songs Of The Big Chair vind ik TFF's sterkste album maar The Hurting is zonder twijfel hun meest consistente.

10. THE PRISONER

Onderaan zet ik het nummer dat voor mij muzikaal wat uit de toon valt. TFF experimenteert hier nadrukkelijker met synthesizers en komt met een soort nummer dat ze later eerder als een b-kant zouden beschouwen. Onder die fairlight kreten (of wat zou het zijn?) zit wel een song verborgen maar The Prisoner wordt te zeer overstemd door de elektronica (alsof hij gevangen zit, hehe).

Inleiding:

De persoonlijke achtergrond van Roland Orzabal en Curt Smith is belangrijk om The Hurting te begrijpen. Veel van de thema’s op het album komen rechtstreeks voort uit hun jeugd, hun vriendschap en hun gedeelde fascinatie voor psychologie.

De sound is een mix van new wave, synthpop en post‑punk, met nadruk op melancholie en strakke ritmes. De plaat bouwt op naar een climax, dus kun je de volgorde van de liedjes eigenlijk niet veranderen zonder het verhaal geweld aan te doen.

10. The Prisoner

The Prisoner is een agressief en meer postpunk‑georiënteerd nummer. Het gaat over het gevoel gevangen te zitten in je eigen gedachten en patronen. De sfeer en het tijdsbeeld zijn echter net zo bepalend als de muziek zelf. De onzekerheid, de technologische vernieuwing, de koude esthetiek en de emotionele onderstroom van een generatie die volwassen werd in een snel veranderende wereld, terwijl de Koude Oorlog zwaar in de lucht hing, spelen hierbij een belangrijke rol. Werkloosheid en economische druk troffen vooral jongeren in het Verenigd Koninkrijk. Er was een groeiend gevoel van vervreemding en individualisering. De onderstroom van angst en isolatie hoor je terug in de claustrofobie van The Prisoner.

Ook bij mij eerst een klein kijkje in de TfF keuken. Net zoals de spelleider kwam de band tot me via de twee enorme smashhits Shout en Everybody Wants... dit album kwam bij mij "pas" ergens begin jaren 90 op de radar. Waar ik het dan weer niet mee eens ben is - en ik citeer- 'maar The Hurting is zonder twijfel hun meest consistente'. Voor mij is het van de 1ste drie juist de minste consistente. De tweede met het grote geluid all over the place en de derde met het perfect geproduceerde clean machine geluid die de plaat als één geheel laat klinken.

Het debuut past goed bij elkaar maar het gaat toch enigszins alle kanten op. Alle uithoeken in de New wave en (early) synthpop worden wel bezocht. Van warme klanken tot zelfs een beetje in de buurt van cold wave.

Laat ik allereerst heel duidelijk zijn, deze plaat valt bij mij onder de noemer meesterwerk en heeft een dikke vette 5* beoordeling gekregen. Maar ook bij een 5* plaat heb je een minste en een beter dan beter nummer dus de rangschikking was erg lastig maar wat moet dat moet!

10. Ideas as Opiates
Eigenlijk was de 10de plek het makkelijkst in te vullen. Dit is niet helemaal mijn liedje, het loopt niet lekker, stroperig zelfs, en de ingezette kopstem werkt zelfs ietwat op de zenuwen. Nou ja, je kan niet alles hebben nietwaar

Moet ons aller Casartelli ook niet aanschuiven?

Enfin, de volgende:

09. Start of the Breakdown

De gewetensbezwaren zijn direct al klink aanwezig. Dit is nu al de eerste plaat die eigenlijk hoger had moeten staan, ik vrees niet de laatste. Maar goed, hij is op negen terecht gekomen en daar had ik vast goede redenen voor. Het duurt wel redelijk lang tot het nummer een beetje op gang is gekomen. Pas halverwege het lied komt de drum er bij en gaat het ergens heen. Ik moet wel zeggen dat het pad wat gekozen wordt toch wel een erg mooi pad is. Muzikaal rijk en productioneel mooi in balans.

10. Ideas as Opiates

09. SUFFER THE CHILDREN

Vandaag nog eens geluisterd naar de kanshebbers voor plek 9. Allemaal deep cuts waartussen ik niet kon kiezen. Dan maar mijn oorspronkelijke nummer 5 gedraaid. En die zakt nu pardoes naar 9. Suffer The Children was de debuutsingle. En dat is nog een beetje te horen, vind ik toch. Het nummer wil net iets meer pop klinken dan de andere tracks. Alsof TFF nog niet voluit voor het eigen geluid durft te kiezen. Ik kan nu al meedelen dat ik overweeg om mijn **** voor het album op te trekken naar *****.

9. Ideas as Opiates

Voor mij voelt Ideas as Opiates als een verlaten hoekje op The Hurting. Ik weet nu dat Roland Orzabal veel uit de psychologie haalde om zijn eigen jeugd te begrijpen en om het leed te verzachten. De titel van dit nummer verwijst zelfs naar Janov's Primal Therapy, maar eerlijk gezegd ben ik bij muziek toch vooral bezig... met de muziek.

De lange, zachte akkoorden en de laagjes synthesizer in dit lied geven het gevoel dat alles even vertraagt. Ideas as Opiates is immers zo kaal dat het bijna kwetsbaar wordt. Het trage, herhalende karakter voelt voor mij als een flinke, veelkleurige zeepbel waar je even in terechtkomt.

Orzabal zingt hier ook heel ingetogen. Alsof hij zichzelf niet wil storen. Dat past natuurlijk prima bij de minimalistische opbouw van Ideas as Opiates. Het nummer heeft ook geen coupletten of refreinen; het groeit langzaam, laagje voor laagje. Producer Chris Hughes staat bekend om zijn strakke, gecontroleerde producties, maar hier kiest hij juist voor ruimte en stilte, waardoor de sfeer intiem blijft. Binnen het concept van dit album snap ik het helemaal, maar als losstaand nummer raakt het me minder.

Zeker moet dat. Een lang weekend weg was al begonnen bij de aankondiging dezes, ik hoop vanavond de plaat nog eens op te leggen, mijn oordeel te vellen en een bijhaalsprintje te trekken.

08. The Prisoner

Ook ik doe een duit in het post-punk zakje. Een plek waar Tears for Fears niet zo vaak kwam. Toch past de post-punk jas ze wel enigszins. Prisoner had ook wel uit de OMD catalogus kunnen komen. Een beetje Junk Culture (het nr) vs Promise vs New Stone Age of zoiets. Beide bands (leeftijdsgenoten) die een breed spectrum van de wave/synthpop verkenden.
Het nummer duurt zoals het hoort ook geen drie minuten en weet die tijd wel volop te boeien.

09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates

08. START OF THE BREAKDOWN

Het nummer neemt zijn tijd. Op basis van Start Of The Breakdown zou je kunnen argumenteren dat TFF een synthipop band was. Ik hoor Depeche Mode. In de elektronische percussie maar ook in de manier van zingen. De reden waarom ik hem op 8 zet is die elektropop connectie die de track nog iets te nauw verbindt met het geluid dat op dat moment hip was. Op de volgende nummers klinken ze pas helemaal zichzelf.

8. Start of the Breakdown

Adem in. En langzaam weer uit. Is het slotnummer van The Hurting soms het begin van een mentale instorting? Of zakt de grond nu pas echt onder je voeten vandaan? Start of the Breakdown voelt zelfs aan als een emotionele rollercoaster. En buiten blijft het winteren, koppig, nat en grijs. De lente staat weer even op ‘pauze’.

De tekst beschrijft het moment waarop alles te veel wordt en bouwt langzaam op naar een chaotische, bijna cathartische finale. De muziek lijkt zich bovendien los te wrikken van ritme en structuur. Net als Ideas as Opiates past het naadloos in het concept van het album, maar op zichzelf heeft het nauwelijks enig gewicht. De live-uitvoering daarentegen staat als een huis. Roland Orzabal heeft een nogal apart stemgeluid, maar live staat hij absoluut z’n mannetje. En dan heb ik het nog niet eens over de fraaie baspartijen van Curt Smith gehad.

Ik heb er nog foto’s van…

In zwart-wit.

10. The Prisoner

In de breedte sluit ik me aan bij de eerdere loftuitingen. De drie albums die Tears for Fears in de jaren '80 uitbracht hebben elk hun eigen gezicht en van die drie is The Hurting bij mij met 4½* alweer geruime tijd de hoogst gewaardeerde. Muzikaal is het een prachtig tijdsbeeld en tekstueel, hoewel niet echt mijn focus, is-ie ook goed te doen.

Voor elk afzonderlijk nummer valt wel iets te zeggen, maar dat van de laatste vier nummers er drie mijn bottom-3 vormen, geeft wel aan dat het kruit voor mij net wat vroeg verschoten is, wat hem mede van de maximumscore afhoudt. The Prisoner valt, zoals de spelleider al opmerkte, wat uit de toon en loopt voor mij domweg wat moeizaam. Een aardig experiment, maar als je tien liedjes op volgorde moet zetten, staat er een op nummer 10.

9. Start of the Breakdown

Leuk ritme zo in het begin. En wellicht een poging tot epische afsluiter, maar voor een van de functies die een goede afsluiter heeft (het verlangen de plaat snel nog eens opnieuw op te zetten), is-ie mij toch wat te vrijblijvend.

8. Watch Me Bleed

Op zich een deugdelijk stukje 80s pop. De twee bezwaren zijn dat de perfecte songcyclus die hiervoor opgebouwd werd hier wat ruw onderbroken wordt en dat ik het refrein net wat hoekig vind. Verder genoeg instrumentale wendingen om het interessant te houden. Synthesizers vanwege het lage budget? De heren wisten er in elk geval hun weg wel mee.

07. MEMORIES FADE

De blazers tillen dit voor de rest nogal kaal gearrangeerde nummer naar de middenmoot van het album.
Opnieuw valt me op dat de soul, die de band later op Seeds Of Love verder zal uitdiepen, nu al volop aanwezig is in de vocalen van hun debuut. Met Curt Smith in een glansrol.

7. Memories Fade

Gaat de zon nu eindelijk schijnen? Of zitten wij nog in de overgangsfase met veel wind en hoge golven? Nou ja, dan kan zo’n intens lied over vage herinneringen en het verlies van identiteit er ook nog wel bij. En daar past dan die typische vroege jaren tachtig drumprogrammering goed bij, en dat contrasteert op haar beurt weer perfect met de bijna schreeuwerige, emotionele zangpartijen van Roland Orzabal. Nee, het is niet mooi gezongen, maar het is wel weer doeltreffend. Terwijl het album sterk leunt op synthpop en new wave, valt Memories Fade juist op door een minimalistische en kille productie.

Memories Fade en de daaropvolgende drie tracks zijn mij om het even. De volgorde in dit topic is dus niet zo belangrijk meer. Dit geldt natuurlijk niet voor de plaatsing op het album. Ook nu weer zijn deze songs inhoudelijk interessanter in de juiste volgorde op The Hurting dan als losstaande liedjes.

07. Watch Me Bleed

Blijkbaar is het vandaag Memories Fade dag, nou die herinnering is mij niet bekend dus ik doe daar niet aan mee. Voor mij is het tijd voor Watch Me Bleed. Dit is zeker geen slecht liedje maar voor mijn gevoel staan er een aantal gelijksoortige nummers op dit album en is dit van die gelijksoortige nummers het minste en dan kom je redelijk snel aan de beurt.

08. The Prisoner
09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates

10. The Prisoner
9. Start of the Breakdown
8. Watch Me Bleed

7. Ideas as Opiates

Ik schreef eerder over een perfecte songcyclus en daarbinnen is Ideas as Opiates op het eerste gehoor een vreemde eend in de bijt. Ik ben echter wel fan van Orzabals zang op deze en de drumcomputer kon nauwelijks functioneler en spannender ingezet worden. Prima dat de heren later voor een (veel) organischer benadering zouden gaan, maar deze sound past deze muziek als een jas.

06. WATCH ME BLEED

Toch nog eens opnieuw geluisterd om zeker te zijn. Watch Me Bleed en Memories Fade ontlopen elkaar nauwelijks. Maar die eerste heeft zowaar hitpotentie en had misschien wel kans gemaakt als single.

6. Watch Me Bleed

De klok tikt de seconden weg en de sfeer is nogal geladen, bijna paniekerig. De herhaalde zin 'Watch me bleed' staat voor het verlangen om zichtbaar te maken hoe slecht het werkelijk met iemand gaat.

Het strakke ritme van Watch Me Bleed lijkt die spanning ook op te roepen. De akkoorden, de melodie en de productie versterken het gevoel van onrust. De keuze om het refrein niet groter te maken dan de coupletten is misschien nog wel het meest opvallend: het nummer wordt daardoor bewust 'klein’ gehouden. En zoals zo vaak laat het duo Orzabal en Smith een ongemakkelijk gevoel achter dat voorlopig nog wel even blijft hangen.

06. The Hurting

We zijn nu toch wel de echt serieuze nummers aangekomen. Serieus als in echt goed of eigenlijk gewoon fantastisch. De albumaftrapper en tevens naamgever van het debuutalbum is zo'n nummer wat misschien wel iets te laag staat en dat wellicht op een andere dag ook wel gewoon hoger was geëindigd maar ja die andere dag is het nu blijkbaar niet en moeten we het met deze uitslag doen.

Het is altijd fijn als de albumstarter bepaalde opening van zaken geeft, je een beetje het idee geeft wat er te verwachten valt en dat is hier zeker het geval. Frivool aan de ene kant en muzikaal vernuft aan de andere kant. Echt een fijn nummer maar er komen dus nog fijnender liedjes, ook gewoon een fijn gegeven.

07. Watch Me Bleed
08. The Prisoner
09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates

10. The Prisoner
9. Start of the Breakdown
8. Watch Me Bleed
7. Ideas as Opiates

6. Memories Fade

De songcyclus dus. Vooral tussen Mad World, Pale Shelter en Suffer the Children past Memories Fade naadloos. Het is, zowel los als in de albumcontext, een erg fijn nummer, maar van deze vier voor mij net de minst uitgesprokene.

5. Suffer the Children

De debuutsingle Suffer the Children is het oudste nummer op
The Hurting. Dit liedje is zelfs geschreven nog voordat Tears for Fears officieel bestond, en het is ook het meest expliciete nummer. Het vormt een belangrijk onderdeel van het centrale thema in Orzabal’s teksten: Suffer the Children beschrijft hoe kinderen kunnen lijden onder de tekortkomingen van hun ouders. Net als bij de voorgaande nummers zingt Roland Orzabal de coupletten en in het refrein hoor je de meerstemmigheid en de vocalen van Caroline Orzabal, de eerste vrouw (overleden in 2017) van Roland. De productie is weliswaar speels, maar de inhoud is zwaar.

Suffer the Children is zo’n beetje de vroege blauwdruk van wat Tears for Fears later groot zou maken: een berg emotionele intensiteit verpakt in een mix van synthpop, new wave en post‑punk.

10. The Prisoner
9. Start of the Breakdown
8. Watch Me Bleed
7. Ideas as Opiates
6. Memories Fade

5. The Hurting

Mijn autonoom muzikale leven begon met een Top 40 uitzending in juni 1993 waar ik met een cassettebandje de aansprekende nummers van opnam. Het eerste nummer daarvan was Break It Down Again van Tears for Fears, alleen kwam ik daar pas jaren later achter. De eerste keer dat de naam Tears for Fears opviel was bij het zien van de videoclip van Sowing the Seeds of Love op MTV, ergens wat later in de jaren '90. Genoeg om een notitie van te maken.

Dat heeft allemaal niks te maken met het openings- en titelnummer van het debuutalbum, dat hoorde ik echt pas voor het eerst toen ik het album voor het eerst hoorde. Ik heb het even nagezocht, ik hoorde de jaren '80 albums voor het eerst in april (Songs from the Big Chair), mei (The Seeds of Love) en september (The Hurting) van het jaar 2003, wat in retrospectief als flink langere tussenpozen voelde dan het nu zou zijn.

The Hurting (het nummer) voelde meteen als een klassiek openingsnummer. Het album als geheel bleef voor mij in eerste instantie wat achter bij het grote geluid van de opvolgers. Maar dat is dus veranderd.

05. Pale Shelter

De onderste vijf hebben we gehad, een logisch vervolg is dat de bovenste vijf daarna komen. De nummer vijf is het vier en halve minuut durende Pale Shelter. Het voor mij beste gedeelte van deze single zit helemaal aan het begin. Het redelijk lange intro is namelijk geweldig! Heerlijk opzwepend en het doet verlangen naar meer. Een vijfde plek in dit zet de nummers van een album in de juiste volgorde spel zegt wel dat de rest van de track dit niet helemaal waar maakt. Het komt een eind maar net ver genoeg. Curth doet de leadzang en ik moet eerlijk bekennen dat ik liever Roland hoor. Die heeft wat meer urgentie in zijn stem, het klinkt bij Smith veelal iets te zijig voor mijn fijngevoelige oren.

06. The Hurting
07. Watch Me Bleed
08. The Prisoner
09. Start of the Breakdown
10. Ideas as Opiates