Eén keer gedaan: letterlijk een pakketje, want er zat een soort elastiekje erom heen, zodat je echt alleen maar de eerste en de laatste single kon zien. Leuk en spannend, dat wel, maar per saldo zat er toch wel erg veel rommel tussen.
Wél vaker gedaan: 10 voor 10 stuks, die je allemaal afzonderlijk kon uitzoeken. Als je er vier of vijf vond die interessant waren, was de rest een kwestie van in het duister tasten en selecteren op naam of op de hoes.

Nog leuker: singles à raison van een kwartje per stuk. Mijn plaatselijke V&D had daar in de jaren zeventig nog wel eens een handje van. Duidelijk bedoeld om van de voorraad af te komen, want dan stonden er bijvoorbeeld rijen exemplaren van één single. Ik kan me herinneren dat ik op die manier toch wat minder bekende singles van o.a. Elton John en Santana op de kop getikt heb.

Nee, net als de Nederlandse single-kopers vielen de Engelsen over het algemeen niet en masse voor dit soort typisch Amerikaans klinkende rock. Al is UFO natuurlijk wél een Engelse band, dus als ze vaak in eigen land toeren, kan dat een positief effect gehad hebben op zowel de single- als de albumverkoop. Ik wist overigens niet dat UFO buiten Doctor, doctor nog meer hits gehad heeft, maar dat blijkt hier dus wél uit. Alleen al daarom vind ik het een goed idee om die Engelse lijsten van week tot week mee te nemen.

UFO was overigens een van de weinige Engelse rockbands die in Amerika stevig scoorde. Kwam natuurlijk vooral door dat 'Amerikaanse' rockgeluid. Een band als Def Leppard - ook Brits - slaagde daar bijvoorbeeld óók uitstekend in. Die waren op een gegeven moment in Amerika een stuk populairder dan in eigen land.


Heerlijke muziek, die ik pas een paar jaar later ontdekte. Een vriend van mij, die drummer was, had veel van dat soort platen met percussieve muziek. Alleen heb ik nooit geweten dat dit een hit is geweest in Engeland. Zo leer je steeds wat nieuws.
Ik kan me ook niet voorstellen dat de volledige versie van 10 minuten op die single stond. Het zal wel een ingekorte versie geweest zijn. Anders was het met voorsprong de single met de langste speelduur aller tijden.

Maar dat is dan toch prachtig? Ik ben blij dat je die ervaringen ook heb gehad. Het lijkt mij uiteindelijk ook veel leuker dan bijvoorbeelden downloaden.

Menigmaal trof ik trouwens ook wel eens een single die mij op het moment zelf niets zei, maar later toch als 'hoogwaardige kwaliteit' kon worden beschouwd. Ik kocht bijvoorbeeld van een beroemd platenlabel als Manticore (Emerson, Lake & Palmer) het symfonische singletje Celebration van de groep PFM.

Ja, met downloaden heb ik ook helemaal niets. Die paar songs die ik ooit nog eens zou willen hebben als individuele track, zijn doorgaans niet eens verkrijgbaar als MP3, dus dat schiet ook al niet op.

Op het gevaar af dat we gaan klinken als 'Luister, jongens, opa vertelt...' denk ik toch met weemoed terug aan de single zoals wij die kenden. Singles kopen was toch vaak een avontuur. Net wat je zegt: als ze spotgoedkoop waren, kocht je ze soms vanwege de mooie hoes, soms zelfs omdat het label er exotisch uitzag (Buddah, Bronze etc.) of vanwege een muzikale referentie.

In die jaren maakte ik er een sport van om labeltjes af te speuren op namen die ik eerder was tegengekomen. Ik denk dat ik van daaruit toch een soort encyclopedische popkennis heb overgehouden: wie schreef welk nummer, wie produceerde het en wie speelden erop mee?

Dat soort dingen missen mp3-kopers allemaal, lijkt mij. Want die 'tags' die MP3's meekrijgen, bevatten dat soort labelinformatie toch niet, of wel?

En dan heb ik het nog niet eens over het avontuur dat B-kantje heette. Soms een track dat je nieuwsgierig maakte naar het bijbehorende album, soms een nummer dat niet op een album te vinden was (en dus een unicum=verzamelwaarde) en een enkele keer een nummer dat je nog beter vond dan de A-kant. Maar hoe dan ook, het was altijd spannend als je de naald voor de eerste keer op zo'n onbekend singletje liet zakken...

Azymuth! Ja dat komt wel even terug uit vervlogen dagen. Ik kende het nummer Jazz-Carnaval niet, is inderdaad wel iets dat ik had kunen oppikken, maar dat gebeurde dus niet. Wél een of twee jaar later, heb ik deze leren kennen: YouTube - Azymuth - Papasong - 1980 . Ik leende het album van de platenbibliotheek. En als door een wonderlijk toeval heb ik ze zelfs een keer live gezien, in 1987. Ik was op interrail en in Athene werd toevallig net op op die dag een ´brazil 87´ concert gegeven met daarbij dus ook Azymuth.

Maar deze tip uit 1979, alsmede dat het een band is met een lange geschiedenis, is nieuw voor me. Ik ben nu vast van plan om eens wat meer te proberen van deze mannen.

De SQ top 15 van week 4 - 1980



nr 3 en nr 5



1 (1) Sister Sledge - Got to Love Somebody (3 wk)
2 (14) Gap Band - Steppin' Out (2 wk)
3 (6) Captain & Tenille - Do that to Me One More Time (3 wk)
4 (4) Barbara Markay - It's Allrite to Fuck All Nite (2 wk)
5 (5) Fiddlers Dram - Day Trip to Bangor (2 wk)
6 (-) Trussel - Love Injection
7 (11) Diana Ross - No One Gets the Prize (10 wk)
8 (10) Fleetwood Mac - Sara (7 wk)
9 (-) The Nits - Tutti Ragazzi
10 (-) Lene Lovich - The Night
11 (13) Commodores - Wonderland (2 wk)
12 (-) Toto - St. George And The Dragon
13 (7) Donna Summer - On the Radio (2 wk)
14 (2) Funky Four + One More - Rappin' and Rocking the House (5 wk)
15 (-) Jon & Vangelis - I Hear You Now

6 YouTube - Trussel-Love injection.
9 YouTube - the nits tutti ragazzi
10 YouTube - Lene Lovich The night
12 YouTube - Toto - St. George And The Dragon musicvideo

Jon & Vangelis zal bekend zijn. Lene Lovich maakte zoveel singles dat ik even niet meer weet of deze al geweest was, ik vind deze nog wel sterk. Tutti Ragazzi was voor mij toen niets meer dan een leuk grappig liedje, en eigenlijk is dat nu nog zo. Ik had toen nooit gedacht dat de Nits zou uitgroeien tot zo´n unieke band. Toto valt me nu wel wat tegen met deze wat minder bekende single. Trussel maakte lekkere disco met vederlichte Jazz-invloeden, en leerde ik kennen via de soushow.

De singles van Lene Lovich en Toto kende ik niet; ik merk toch steeds weer dat je een schijnbaar onuitputtelijk reservoir van titels tot je beschikking had...

TOP 40 VAN ROB nr 187, 23-1-1980
dw vw aw
1 1 1 6 Sara - Fleetwood Mac
2 5 10 6 Babe - Styx
3 3 4 6 Rapper's delight - The Sugarhill Gang
4 2 2 8 Another brick in the wall, part 2 - Pink Floyd
5 8 30 2 Crying - Don McLean
6 11 35 2 An Englishman in New York - Kevin Godley & Lol Creme
7 6 7 5 What's a matter baby - Ellen Foley
8 4 3 6 David's song - The Kelly Family
9 7 6 7 Gentleman street - The Train
10 13 26 2 Feeling lonely - Massada
11 12 14 5 On my radio - The Selecter
12 15 22 4 Carrie - Cliff Richard
13 18 19 4 Mono - The Monotones
14 -- World - David Essex
15 9 8 6 I have a dream - Abba
16 -- I hear you now - Jon & Vangelis
17 35 -- 1 Brass in pocket - The Pretenders
18 16 18 5 Rock sugar - Rob Grill
19 27 -- 1 Escape - Rupert Holmes
20 10 5 10 Still - The Commodores
21 17 17 5 Can we still be friends? - Robert Palmer
22 26 34 2 Moonlight and muzak - M
23 14 9 7 Thema uit 'De verlaten mijn' - Gheorghe Zamfir
24 23 24 3 Cathy's clown - Tarney Spencer Band
25 -- A message to you Rudy - The Specials
26 24 25 4 Fly too high - Janis Ian
27 19 16 5 It will come in time - Billy Preston & Syreeta
28 36 37 2 Rap-o-clap-o - Joe Bataan
29 22 11 9 Is it love you're after? - Rose Royce
30 21 12 6 Last train to London/Confusion - ELO
31 37 -- 1 Tired of toein' the line - Rocky Burnette
32 -- This is it - Kenny Loggins
33 -- Do that to me one more time - Captain & Tenille
34 25 15 6 I do rock 'n roll - Golden Earring
35 20 13 5 It should be Christmas everyday - Suzanne Michaels
36 28 21 7 Walking on the moon - The Police
37 30 27 6 Runaway/Living on an island - Status Quo
38 31 23 5 Presidential suite - Tiffany
39 -- Daytrip to Bangor - Fiddler's Dram
40 29 20 9 Spacer - Sheila & the Black Devotion

Sara voor de derde week op 1, maar Babe van Styx komt in de zevende (!) week aanstomen van 5 naar 2...

Zes binnenkomers maar liefst, waarvan ook nog twee bij de top 20.

Op 14 een volkomen vergeten singletje van David Essex, World. Sterker nog, in de wiki wordt dit niet eens als single genoemd, en op Youtube is er maar 1 clip van te vinden: YouTube - David Essex - World - I Who Am I - 1979 . Toch een erg goed nummer, een beetje musical-achtig, maar dat is niet zo vreemd want David Essex scoorde vooral goed met songs uit musicals, zoals Oh what a circus uit Evita, Tahiti uit Mutiny, en ook was hij The Artillery Man uit War of the Worlds en zong dus Brave New World (fantastisch nummer).
Bij eerste beluistering vond ik World direct geweldig, vandaar de hoge binnenkomst. Helaas werd hij maar erg kort gedraaid en kon het dus niet een grote hit bij mij worden (laat staan in de Nederlandse hitlijsten).

Op 16 een single met veel grotere hitkansen: I hear you now, de eerste vrucht van samenwerking van Jon Anderson, zanger van Yes, en Vangelis, de Griekse toetsenvirtuoos. ('Eerste' vrucht is strict genomen niet waar, Jon had al eerder een song met Vangelis opgenomen, So long ago, so clear). Vangelis kende ik al erg goed van het album Spiral (met To the unknown man), Yes werd bij ons thuis door mijn oudere broer ook vaak gedraaid. Toen wist ik het nog niet, maar Yes zou mijn favoriete band aller tijden worden. Maar is het ook een sterke single? Ja. Vangelis is erg goed in het opbouwen van de intro's (gelaagdheid), en trouwens ook in het afbouwen, wat soms nog minuten kan duren, Jon heeft een heldere stem die goed past bij het synthesizerbad van Vangelis. Zijn teksten voor Yes zijn vaak erg zweverig, maar dit is gewoon een erg mooi liefdesliedje.

Op 25 The Specials met een wat rustiger skaliedje, een single met een boodschap. Bijna net zo goed als Gangsters.

Op 32 de Amerikaanse zanger Kenny Loggins, reeds bekend van Loggins & Messina (Your mama don't dance) en van het duet met Stevie Nicks, Whenever I call you 'friend'. Ook geheel op eigen kracht kan hij een puike single maken (hoewel op de achtergrond duidelijk Michael MacDonald meezingt).

Op 33 Captain & Tenille, bij sq reeds hoog genoteerd. Een erg zoete maar fijne liefdessong, die dan ook in de Nederlandse top 40 snel de nummer 1-positie zou bereiken.

En op 39 ook nog Fiddler's Dram, de Welshe folkband die eenmalig aan de hitparades mocht ruiken. Ik dacht althans dat Bangor in Wales ligt, correct me if I'm wrong.

Ik had van Trussel ook nog nooit gehoord, maar dit nummer uit de lijst van Sq swingt natuurlijk weer behoorlijk. Dat singletje van Toto had ik ook graag willen hebben in mijn verzameling. Dat is toch al een eerste track van het album Hydra?

Ik mistte toch blijkbaar ook nogal wat in die tijd, o.a. (helaas) ook dat singletje van Lene Lovich. Ook weer alleraardigst en vorig jaar heb ik het wel in mijn bezit gekregen, toen ik toch maar de grootste hits van haar had aangeschaft.

Prachtig ook die live clip van Tutti ragazzi van The Nits in Countdown, wat waren ze nog jong.

Dat nummer van David Essex waar Ranboy meekomt is ook helemaal nieuw voor mij. Volgens mij leidde hij ook al enige jaren een niet zo'n bekend bestaan meer. 1978 en Oh What a circus, was volgens mij zijn laatste wapenfeit.

Een lijst verder met overbekende en prachtige nieuwe binnenkomers, zelfs die van Fiddler's dram, inmiddels!

De Top 30 van 26-01-1980

01 (01) Another brick in the wall * Pink floyd
02 (03) Peter Gunn * Emerson, Lake & Palmer
03 (02) Sara * Fleetwood mac
04 (05) Feelin’ lonely * Massada
05 (12) Brass in pocket * Pretenders
06 (06) Streetplayer * Chicago
07 (04) I only want to be with you * The Tourists



08 (10) Tutti ragazzi * The Nits
09 (09) Crying * Don McLean
10 (14) Babe * Styx
11 (---) An Englishman in New York * Godley and Crème
12 (07) Fly too high * Janis Ian
13 (08) Walking on the moon * The Police
14 (17) Matador * Garland Jeffreys
15 (---) Moonlight and muzak * M



16 (13) Headgames * Foreigner
17 (21) Escape * Rupert Holmes
18 (---) Tears of a clown * The Beat
[img][/img]

......mooi, een singletje van 2 Tone....

19 (15) Gentlemen street * The Street
20 (20) It will come in time * Preston/Syreeta
21 (11) What’s a matter baby * Ellen Foley
22 (25) Temps x * Didier Marouani
23 (23) Do that to me one more time * Captain & Tenille
24 (19) Magic touch * Kiss
25 (16) One step beyond * Madness
26 (---) This is it * Kenny Loggins
27 (---) Que sera mi vida * Gibson brothers
28 (26) Cathy’s clown * Tarney Spencer band
29 (18) Off the wall * Michael Jackson
30 (---) Hollywood * Freddie James

De lijst is niet echt heel erg spectaculair deze week. Geen verrassende nieuwe binnenkomers of het moest Hollywood zijn, een 8 minuten en nog wat durend disco epos van Freddie James.

Que sera mi vida van de Gibson brothers is dan weliswaar vrolijk maar ook erg eighties disco, zo zou het nu niet meer worden gemaakt, denk ik. Ze hadden er anders nog een behoorlijke hit mee in de Nederlandse hitlijsten.

Ik ben een beetje laat met M en Godley and Creme maar zit in principe toch nog steeds redelijk in het spoor van de Top 40, die ik in 1980 nog steeds trouw beluister. Een kleine uitzondering daargelaten. Maar vandaar nu pas An Englishman in New york en Moonlight and muzak.

Het was de eerste grote hit van Godley and Creme sinds het verlaten van 10CC. En gelijk ook de grootste die ze ooit hebben gehad. Ik kan verder weinig zeggen over hun albums (ik heb alleen een grootste hits van het duo) maar de split heeft uiteindelijk niet zoveel memorabele momenten meer opgeleverd als toen ze met z'n allen nog in 10CC zaten.

Wel kan worden geconcludeerd dat beide kampen inmiddels nogal verschillende muziek maakten. Dreadlock holiday en An Englishman in New York zouden maar moeilijk op één album kunnen.

M heeft niet meer mogen scoren na Popmuzik. Moonlight and muzak, de opvolger, haalde alleen nog maar de onderste regionen van de hitlijsten van de diverse landen. Een beetje ten onrechte vind ik het wel. Hoe zullen we deze muziek beschrijven? New wave met een spacy achtergrond en zelfs enige dansbare klanken. Maar zeker niet onaantrekkelijk.

Over Kenny Loggins is al wat geschreven, ik kan er helemaal niets aan toevoegen. Het levert mooie klanken op waarbij Kenny inmiddels ook weet dat de Doobie brothers zijn overgenomen door Michael McDonald, Michael Jackson Off the wall heeft gemaakt en dat Steely dan onbereikbaar is. Daar tussenin ergens zwerft Loggins, met de aantrekkelijkheid die zeer veel Amerikanen aansprak. Per slot van rekening is het ook niet lelijk wat hij heeft gemaakt.

De reggae/ska versie van Tears of a clown van The Beat vind ik eigenlijk ook maar moeilijk te weerstaan. Smokey Robinson zal goedkeurend hebben geknikt bij het horen van deze versie van zijn klassieker, het kan gewoon niet anders. Op een dergelijke wijze coveren vind ik wel degelijk wat toevoegen aan het nummer en dat is iets dat er vaak aan ontbreekt. Maar The Beat laat naar mijn gevoel het origineel volledig in zijn waarde, sterker, het klinkt als een welgmeend eerbetoon maar dan anders.

Nou, dat weet ik nog niet zo. Rond deze tijd was het wel duidelijk dat die twee tandems per saldo nogal verschillende muziek maakten, maar op albums als Sheet Music en How dare you hoor ik toch wel degelijk de invloeden van beide terug. Op die platen is ook ruimte voor de meer 'quirky' inbreng van Godley & Creme, naast de meer pop-gerichte aanpak van Stewart & Gouldman. Dus als ze bij elkaar waren gebleven, had er misschien nog iets moois gevlochten kunnen worden van nummers als Dreadlock holiday en An Englishman in New York op één coherent album. Maar het was wel duidelijk dat ze naast het onoverkomelijke struikelblok van de gizmo er ook duidelijk verschillende muzikale visies op na hielden.

Gek genoeg heb ook ik nooit een album van Godley & Creme geprobeerd, terwijl ik wél 10cc ben blijven volgen. En dat terwijl ik vermoed dat ik het wel eens heel leuke muziek zou kunnen vinden, als ik afga op hun singles. Ze staan nog altijd op mijn lijstje 'nog eens te beluisteren/aan te schaffen', maar erg hoog komen ze daar nooit op.

Ik dacht dat ik aardig wat kende uit de hitlijsten van die tijd, maar kom dankzij dit topic toch steeds nieuwe dingen tegen. Love injection van Trussel ken ik pas kort, omdat het op een recent aangeschafte verzamel-CD staat, maar destijds is het volkomen aan me voorbijgegaan.

Daytrip to Bangor kende ik ook niet, en terugluisterend begrijp ik wel waarom dat in Engeland wél en bij ons géén hit is geworden: een typisch Engels kroegennummer, al blijken ook sq en ranboy er niet ongevoelig voor. Die versie van The Tourists hoorde ik ook pas jaren later, nadat ze bekend werden als The Eurythmics. En dat nummer van David Essex hen ik al helemaal nooit gehoord. Tamelijk bombastisch, maar helemaal niet onaardig.

Gelukkig staat er ook veel bekend spul tussen, waarvan ik met name Jon & Vangelis nog steeds prachtig vind. Een nummer waar de tijd genomen wordt voor de op- en afbouw, wat eigenlijk heel vreemd is voor een single, die het toch van zijn directheid moet hebben. Maar ik geloof dat de single ook niet de volledige versie bevatte, maar een iets ingekorte.

Ook voor dat nummer van Kenny Loggins heb ik nog steeds een zwak. Van die typische westcoast-muziek die - zoals musician treffend omschrijft - balanceert tussen de 'nieuwe' Doobies, Steely Dan en de R&B-invloeden van Off the wall. En natuurlijk met Michael McDonald, die hier zo'n beetje aan het begin stond van zijn 'finest moments'. Want begin jaren tachtig was hij op aardig wat nummers te horen, niet zelden als gastvocalist.

Dat nummer van Toto ken ik natuurlijk wél, als fan van het eerste uur. Maar ik kan me niet of nauwelijks herinneren dat dit een single was. Het enige bekende nummer van hun tweede album Hydra was natuurlijk 99.
Hilarische clip trouwens; Bobby Kimball in zo'n rood-zwart kruippakje. En dat Countdown-filmpje van de Nits is echt ontwapenend. Inderdaad, hier zou je nog niet zeggen dat ze zouden uitgroeien tot zo'n unieke band.

Nee, maar dat is ook wat ik bedoel. Tot het vertrek van Godley & Creme wisten ze er niet alleen een prachtige samensmelting van te maken, het waren natuurlijk ook nog niet echt vastgestelde duo's. De nummers werden door elke mogelijke combinatie geschreven (en gezongen) en dat maakte 10cc zo uniek.

Alleen, we zitten nu in 1980 en zowel 10cc als Godley & Creme zitten bepaald niet meer op het 'oude' 10cc niveau, van voor 1977. Eric Stewart zou na zijn motorongeval in 1979 (en na Bloody tourists dus) nooit meer dezelfde worden (net als de muziek van 10cc)

Godley & Creme werden als wel érg experimenteel gezien, een kleine hitgevoelige uitzondering daargelaten. Het heeft ook hier niet geleid tot grote commerciële klappers (een paar singles) of wereldberoemde artistieke hoogtepunten. Ze gingen na verloop van tijd wel aan de weer met video en clips e.d. maar als luisteraar van Godley & Creme muziek had je daar uiteraard weinig aan.

I Hear You Now.

Één van de paar ballads die ik, naast -niet geheel toevallig- Godley & Creme's Five O'Clock In The Morning, nog puur voor m'n luistergenot op zou zetten...

De Engelse Top 40 van 26 januari 1980:

01 01 Brass in pocket - Pretenders
02 02 With you I'm born again - Billy Preston & Syreeta
03 04 My girl - Madness
04 06 I'm in the mood for dancin' - The Nolans
05 03 Please don't go - Kc and the Sunshine band
06 17 Babe - Styx
07 12 Green onions - Booker T and the MG's


...liever dit singletje dan de hoes met drie bossen uien daarop...

08 14 Better love next time - Dr. Hook
09 19 I want to hold your hand - Dollar
10 05 Another brick in the wall - Pink floyd
11 08 Tears of a clown - The Beat
12 27 It's different for girls - Joe Jackson
13 07 I have a dream - Abba
14 11 London calling - The Clash
15 --- The Special AKA live - The Specials
[img][/img]

16 26 Spirits having flown - Bee gees
17 25 I hear you now - Jon & Vangelis
18 37 We got the funk - Positive force
19 13 Is it love you're after - Rose royce
20 22 Spacer - Sheila & The black devotion
21 30 Jazz carnival - Azymuth
22 31 7teen - Regents
23 15 Rappers delight - Sugar hill gang
24 09 Daytrip to Bangor - Fiddler's dram
25 10 I only want to be with you - The Tourists
26 --- Living by numbers - New musik



27 38 Escape - Rupert Holmes
28 20 Working for the yankee dollar - Skids
29 --- Too hot - Kool and the gang
30 --- Buzz buzz a diddle it - Matchbox
31 21 My feet keep dancing - Chic
32 24 Blue Peter - Mike Oldfield
33 --- Coward of the county - Kenny Rogers
34 --- Got to love somebody - Sister sledge
35 --- Strange little girl - Sad cafe
36 36 Young blood - UFO
37 37 Sara - Fleetwood mac
38 16 My simple heart - Three degrees
39 --- Paradise bird - Amii Stewart
40 --- Wonderland - Commodores

Een mooie winst voor Joe Jackson en de Positive force.

Die live EP van de Special AKA bestaat uit de tracks Too much too young, Guns of Navarone, Long shot kick the bucket, Liquidator en Skinhead moonstomp.

Een alleraardigste EP maar wij hadden er geen weet van, ik heb het exemplaar ook nooit gevonden. Ook op allerhande Grootste Hits van The Specials: niets. Alleen uiteraard de studio versie van Too much too young.

Ska en aanverwante muziek was hot rond dit tijdstip, zie ook de derde plaats van Madness. Het ging er in 1980 beter mee dan newwave, is zo mijn eerste idee bij de Engelse lijst van deze week.

New music is bij ons bekend van Luxury en World of water. Living by numbers klinkt inderdaad als New music maar is voor mij iets minder.

Smooth kan als samenvatting worden gebruikt bij het horen van de single Too hot van Kool and the gang. Op dit moment had Kool and the gang nog nooit een hit gescoord in Nederland, dat zou duren tot maart van 1980 met Ladies night. Niet onaardig.

Sad cafe hebben wel een aardig nummer met Strange little girl maar het is verre van wereldschokkend. Een beetje anoniem, het lijkt in de verte wel op een trage versie van een nummer van The Cars.

Amii Stewart heeft voor het eerst is een plaat die mij zou aanspreken met Paradise bird, een ballad vol met vogelgeluidjes en prima zang, maar zij zou voorlopig even geen hits meer hebben in Nederland. Blijkbaar vielen we hier niet voor. Amii Stewart stond natuurlijk bekend om het omtoveren van classics in disco-hits. Ik heb eigenlijk geen idee wie dit origineel heeft geschreven, maar enige waardering mag er wel voor worden uitgesproken.

Wonderland is de opvolger van Still, wij hadden tot Lady (najaar '81) even genoeg van de Commodores. Je weet toch nooit het waarom. Is Wonderland ooit wel uitgebracht in dit land? Ik heb er een mooi cd'tje van, maar dat telt natuurlijk niet. Of het in Engeland uiteindelijk een grote hit zal worden zal de komende weken moeten blijken.....

Bij ons was Too much too young ook een hit, ik dacht eigenlijk ook in de liveversie, en mogelijk ook van een EP. Alleen noemden wij het gewoon Too much too young. Of zit ik er helemaal naast?

Als het de New Music van This world of water en Sanctuary is, dan is het toch New Musik? Ik hoop dat je deze lijsten niet ergens van overtikt, maar dan stond het dus in het origineel ook verkeerd...

Verder valt op dat Sara op nummer 37 blijft hangen?...

Zeker, en veel beter zal het niet meer worden....

Ik dacht dat Too much too young in Nederland de studio versie was maar ik zal vanavond de track nog eens afluisteren.

New music is inderdaad natuurlijk New musik, ik nam het verkeerd over. Je schrijft zo vaak music dat je daar bij dat soort groepen klakkeloos overheen leest. Hoewel (het is een Engels boek) er best wel eens eigenwijsheid in zit, ook van Engelse zijde.

Zo worden Sara consequent Sarah genoemd, hoewel Fleetwood mac er zelf geen enkele twijfel over laat bestaan. Ik kan daar alleen naar gissen, misschien dat Engelsen soms ook Amerikaanse woorden niet willen overnemen als je ze in het Engels anders zou moeten schrijven.....

Bij mijn weten was de live-EP van The Specials ook in Nederland de single. Maar ik heb 'm zelf niet, dus ik kan het niet met zekerheid zeggen.

Nog even over Godley & Creme: Ik zag een zo op het oog aardige budgetverzamelaar, getiteld Images. Ik ken een stuk of vijf singles van ze die ik allemaal erg goed vind, maar ik heb wat andere nummers van hen gesampled die op dat album staan, en sommige van die nummers klinken toch wel behoorlijk weird. Bovendien ontbreekt Five o'clock in the morning op die CD en dat vind ik toch wel en doodzonde. Ik heb de aanschaf van een G&C-verzamelaar dus toch maar weer even uitgesteld. Ik heb hogere prioriteiten op mijn muziekverlanglijstje staan.

Van Sad Cafe heb ik dan wél weer een budget-verzamelaar, omdat ik Every day hurts zo'n mooi nummer vond. De rest is aardig, typisch Engels klinkende pubrock, en daar heb ik op zich wel een zwak voor. Maar op een paar uitschieters na is het allemaal niet echt opzienbarend.
Hierin zingt overigens ene Paul Young, die later nog samen bij Mike & the Mechanics de leadvocalen zou delen met Paul Carrack. Niet de Paul Young van de vele singles uit de jaren tachtig, dat is een naamgenoot.

Wonderland van de Commodores is als single wel in Nederland uitgebracht, maar deed hier niets. Opnieuw een aardige ballad, waarin je tenminste nog íets van de funk-invloeden terughoort. Ik heb het ook op een verzamel-CD van de band, al zou ik mijn krakende vinylalbum van Midnight magic nog best wel eens willen vervangen voor een CD-versie. Maar dat album verscheen alleen in de begintijd van de CD op dat medium en is inmiddels zó lang vervallen dat-ie gigantische bedragen moet opbrengen als-ie een keer wordt aangeboden. En dat heb ik er nu ook weer niet voor over.

TOP 40 VAN ROB nr 188, 30-1-1980
dw vw aw
1 1 8 Sara - Fleetwood Mac
2 2 8 Babe - Styx
3 16 2 I hear you now - Jon & Vangelis
4 6 4 An Englishman in New York - Kevin Godley & Lol Creme
5 5 4 Crying - Don McLean
6 3 8 Rapper's delight - The Sugarhill Gang
7 10 4 Feeling lonely - Massada
8 4 10 Another brick in the wall, part 2 - Pink Floyd
9 14 2 World - David Essex
10 17 3 Brass in pocket - The Pretenders
11 13 6 Mono - The Monotones
12 19 3 Escape - Rupert Holmes
13 11 7 On my radio - The Selecter
14 12 6 Carrie - Cliff Richard
15 7 7 What's a matter baby - Ellen Foley
16 25 2 A message to you Rudy - The Specials
17 9 9 Gentleman street - The Train
18 22 4 Moonlight and muzak - M
19 8 8 David's song - The Kelly Family
20 -- 1 On the radio - Donna Summer
21 -- 1 The plastic age - The Buggles
22 32 2 This is it - Kenny Loggins
23 -- 1 September morn - Neil Diamond
24 15 8 I have a dream - Abba
25 31 3 Tired of toein' the line - Rocky Burnette
26 28 4 Rap-o-clap-o - Joe Bataan
27 18 7 Rock sugar - Rob Grill
28 33 2 Do that to me one more time - Captain & Tenille
29 21 7 Can we still be friends? - Robert Palmer
30 24 5 Cathy's clown - Tarney Spencer Band
31 23 9 Thema uit 'De verlaten mijn' - Gheorghe Zamfir
32 27 7 It will come in time - Billy Preston & Syreeta
33 -- 1 Tutti ragazzi - The Nits
34 26 6 Fly too high - Janis Ian
35 20 12 Still - The Commodores
36 39 2 Daytrip to Bangor - Fiddler's Dram
37 -- 1 Que sera mi vida - The Gibson Brothers
38 36 9 Walking on the moon - The Police
39 30 8 Last train to London/Confusion - ELO
40 29 11 Is it love you're after? - Rose Royce

Sara al 4 weken op 1, maar Jon & Vangelis vliegen met reuzevaart van 16 naar 3, dus dat ziet er slecht uit voor Fleetwood Mac.

Op 20 komt Donna Summer binnen, die mijn favoriete zangeres was tot Kate Bush dit stokje overnam. Dit is weer zo'n typische song die begint als een ballad en dan halverwege overgaat in een discostamper (net zoals MacArthur Park en No more tears/Enough is enough). Ik heb er nooit op gelet, maar het zou me niet verbazen als dit dezelfde componisten zijn (in het geval van MacArthur's Park natuurlijk niet componisten maar arrangeurs). Wel weer erg geslaagd, maar geen grote top 40 hit dit keer. Het staat me zelfs bij dat deze plaat op 20 bleef staan, en de volgende week compleet verdwenen was. Zoiets gebeurde echt nooit, ik was compleet geschokt.

Op 21 The Buggles met de opvolger van de wereldwijde nummer 1 hit Video killed the radio star (alleen in Nederland maar een klein hitje...). The plastic age was de eerste single van album The age of plastic. Wat mij betreft veel krachtiger, muzikaler, tekstueel sterker dan het nogal zeurderige en kinderachtige Video..., maar dat zal mijn mening wel zijn. Je hoort hier al dat ze opschuiven richting grote bands, zoals Yes (maar nu dreig ik op de zaken vooruit te lopen ).

Op 23 Neil Diamond, wiens If you know what I mean uit 1976 op mij veel indruk had gemaakt. Hierna scoorde hij nog een hele reeks hits en tips, maar langzaam zakte het wel wat in. Dit is een heel mooie ballad, erg melancholiek; volgens sommige bronnen geschreven door Gilbert Bécaud (C'est en septembre), volgens de meeste geschreven samen met Bécaud. In Nederland haalde dit opvallend genoeg zelfs de tipparade niet, al is het toch wel een algemeen bekend nummer.

Op 33 dan The Nits, eerder genoemd. Toen een heel hip plaatje van een jong bandje, nu wat gedateerd klinkend, maar juist daarom nog erg leuk.

En op 37 komen de Gibson Brothers nog binnen met hun discostamper Que sera mi vida.

Komt Yes later ook nog op je lijstje voor, ranboy?
Eind vorig jaar hebben we kennis gemaakt met het album Drama dat ons echt op alle fronten positief beviel. Verrassend goede match, dat Buggles met Yes. Anderson en Wakeman worden bij me allerminst gemist, en dat zegt heel wat.

Donna Summer; Ik heb de Top 40-lijst hier nog op een tab-pagina staan ( Top 40 - top40.nl ).
Inderdaad erg vreemd.
Vier weken schuchtere Top 40-noteringen en na twee weken #20 ineens verdwenen.
Dat terwijl het een van de meest bekende Donna Summer-nummers is!

Zo, was even weg vandaag maar uiteraard even ruimte voor de lijst van Ranboy.

Het is een geweldige top 4, wij komen natuurlijk ook redelijk dicht in elkaars buurt, maar het is natuurlijk wel zo dat deze platen ook wel moesten worden uitgebracht om zo'n top 4 te kunnen krijgen.

Het aardige is, dat 'vernieuwing' helemaal niet alléén afkomstig was van nieuwe bands maar dat er ook wel wat gebeurde door de groepen die op dat moment al voor oudjes werden versleten. Jon & Vangelis, Godley & Creme, de experimenteerdrift van Fleetwood mac (hoewel Sara daarin niet voorop loopt). Wat gebracht werd was vernieuwend, degelijk en sterk van compositie.

En het gaat hand in hand heel goed met elkaar samen, met eveneens ruimte voor bijvoorbeeld On the radio van Donna Summer. Prima nummer, het zal bij mij ook zeker binnen komen. Maar per saldo wordt het in Nederland niet zo'n hit; ik heb de sterke track nog eens afgeluisterd, maar geen enkel vermoeden over het waarom. Donna komt in de Nederlandse Top 40 niet hoger dan 20 of iets dergelijks.

Dat Neil Diamond kwam met de single September Morn wist ik inderdaad ook niet (hoewel je het zou kunnen vermoeden). Het is ook een prachtig nummer (ik heb het nog even voor je beluisterd) en ook meestal wel terug te vinden op een Greatest hits. Oorspronkelijk is het natuurlijk van het gelijknamige album, dat juist was uitgebracht. Voor de fanaten onder de statistici: September morn' staat bekend als Neil's laatste hit uit de jaren '70. Hij kwam in de VS er mee binnen op 22-12-1979.

Begin jaren '80 gaat het nog goed met Neil Diamond, artistiek en commericeel. Maar daarna zou het bergafwaarts gaan, in ieder geval commercieel. Maar eens: ik kon hem ook waarderen rond Beautiful noise maar hij was natuurlijk al langer onder ons, met bekende (grote) hits als Sweet Caroline, Cracklin' Rosie en I am .... I said, begin jaren '70. Ik heb hem weer 'opgepikt' ten tijde van Skybird en Long fellow serenade (1974).


Eens en niet eens. Video killed the radio star staat ook op The Plastic Age dus in die zin is volgens mij The Plastic Age de 2e single van het album. Maar ik vind The Plastic Age ook heel volwassen klinken, ijzersterk ook. Meer de opmaat van het gelijknamige album, ter vergelijk.

Maar ik vind Video killed the radio star ook mooi. Als er geen dameskoortje was geweest en alleen de vocalen van het duo Downes/Horn hadden we er anders tegenaan gekeken. De background vocalen/chorus van de dames zorgen een beetje voor een Gruppo Sportivo-gevoel en leidt er toe dat de Buggles (ook door de aanwezige electronica) wel eens worden gezien als Newwave. Dat laatste vind ik een twijfelachtige constatering, zo niet onwaarschijnlijk.

We zijn nog geen paar maanden bezig in 1980 of inderdaad: de Buggles maken een album als leden van Yes. En als er érgens geen newwave van toepassing is.....

Er komt geen single van Yes dit jaar in mijn top 40, als je dat bedoelt, kaztor.

Maar wat bedoel je met 'eind vorig jaar'? Het lijkt alsof je daarmee eind 1979 bedoelt, maar Drama komt in augustus 1980 pas uit, vandaar dat ik die toespeling op de toekomst maak.

Ik heb wel dit singletje, om Kaztor's vraag te beantwoorden:



Een notering lijkt mij voor de hand liggen, maar daarover tegen die tijd meer inderdaad. Het is wel de Yes versie van I am a camera, waar de Buggles later nog eens een hitje mee zouden hebben. De bezitters van de geremasterde versie van Tormato weten dat de B-kant (Does it really happen) ook een early version heeft met Jon Anderson als zanger....

Jarenlang heb ik gedacht dat die Drama-CD van Yes zijn titel helemaal waarmaakte, vooral ook omdat de recensies destijds vernietigend waren. Maar vorig jaar zomer heb ik - op vakantie in Zeeland nog wel - toch de CD gekocht. Ik zag de expanded versie voor 5 euro liggen bij de Free Record Shop en die kon ik toch niet laten liggen.

Komt ook een beetje omdat ik vorig jaar nogal onder de indruk was van die reissue van het tweede Buggles-album. Maar ik moet zeggen: Drama valt me alleszins mee. Ik mis de stem van Anderson wel, maar per saldo is dit een album met mooie nummers en goed uitgewerkte thema's. Leuk ook dat hier die Yes-versie van I am a camera op stond, dat kende ik voorheen alleen van The Buggles.

Nou nog op zoek naar de geremasterde versie van Tormato, al zijn mijn verwachtingen over dit album niet erg hooggespannen. Maar je ziet: het kan verkeren.

Bedankt voor die link naar de top-40 van die eerste weken van 1980, kaztor. Ik heb het ook even nagelopen en het is inderdaad opvallend dat Donna Summer er vanaf plaats 20 zo maar ineens uit verdwenen is. Ik ben geen statisticus van de hitlijsten, maar volgens mij kwam zoiets maar zelden voor. Zou het kunnen komen omdat er in week 11 wel erg veel nieuwe binnenkomers staan? Ik vermoed dat dat de reden is.

Overigens geneest die top-40 lijst me ook van de gedachte dat er in die tijd overwegend leuke muziek in de top 40 stond. Natuurlijk bekijk je zo'n lijst een beetje door een nostalgische bril, maar er staat toch ook best een hoop meuk in, zeg, zeker nu het carnaval eraan komt. Maar dat soort nummers hebben jullie wijselijk weggelaten uit jullie eigen hitlijsten...

Ja, van boven de grote rivieren, hé.

Wij geven inderdaad eigen lijsten door met nogal wat verschillen, als je het vergelijkt met de werkelijke Top 40. Daarmee maken we de tijd een beetje mooier dan hij was. De Engelse hitlijst werkt daar ook aan mee, aan die beeldvorming, dus misschien dat Kaztor wekelijks de daadwerkelijke Top 40 (of Nationale Hitparade) van de week kan laten zien. Dan staan we weer met beide benen op de grond en er wordt gelijk inzichtelijk gemaakt wat we nog meer lieten liggen, in die tijd.

Nee, ik doel op het heden.

En die wekelijkse Top 40-link is inderdaad een aardig idee.

Wat mij het meest bevalt is de 'positieverloop' bij elke hit die je kan zien in de menuutjes.
Wat me minder bevalt is dat tipnoteringen niet verschijnen als je de singles van een bepaalde artiest op wilt zoeken. Daar heb ik dan ook een mailtje over gestuurd (nog niks terug ontvangen).
Ook zijn er helaas geen lp-lijsten te vinden op die site.

Mooi singletje van musician. Ik heb m in elk geval niet; een waardevol bezit, lijkt me!
Gaucho´s post over de vernietigende recensies kan ik uit eigen ervaring bevestigen. Ook van de fans: een Yes-liefhebber liet zich niet in met de jongens van de ´age of plastic´. Grappig is dat ik juist was bekeerd wég ven de symfonische rock (inclusief Yes) naar de disco en om díe reden toen niet kennis heb genomen van ´Drama´. Van meerderen weet ik dat ze ervan zijn teruggekomen: Drama is echt niet zo slecht is als men toen wel stelde. Zelf heb ik het album een paar maal (en ook pas vele jaren later) beluisterd. Ik heb het nooit in mijn hart gesloten (en ook nooit aangeschaft), maar rommel is het zeker niet.

In mijn lijst zal Yes niet voorkomen. Zelfs Owner of a Lonely Heart een paar jaar later niet. Het is allemaal geen verraad aan de groep; ik ben Yessongs blijven draaien, en ik heb in 2008 nog een Yes-LP gekocht (Time and a Word). Owner of a Lonely Heart vind ik nog steeds een ergerlijk voorbeeld van logge witte 80´s dance.

De SQ top 15 van week 5 - 1980



spectaculaire stijging!


1 (15) Jon & Vangelis - I Hear You Now (2 wk)
2 (3) Captain & Tenille - Do that to Me One More Time (4 wk)
3 (1) Sister Sledge - Got to Love Somebody (4 wk)
4 (2) Gap Band - Steppin' Out (3 wk)
5 (-) The Pretenders - Brass in Pocket
6 (6) Trussel - Love Injection (2 wk)
7 (-) Stevie Wonder - Black Orchid
8 (8) Fleetwood Mac - Sara (8 wk)
9 (-) Kenny Loggins - This is It
10 (5) Fiddlers Dram - Day Trip to Bangor (3 wk)
11 (4) Barbara Markay - It's Allrite to Fuck All Nite (3 wk)
12 (11) Commodores - Wonderland (3 wk)
13 (7) Diana Ross - No One Gets the Prize (11 wk)
14 (10) Lene Lovich - The Night (2 wk)
15 (-) Instant Funk - Body Shine




Weinig echt nieuws opgepikt voor het forum in deze week´s top 15.
Met Kenny Loggins en Pretenders was ik zeker niet de eerste, alsook blijkt uit de vermeldingen hierboven. Stevie Wonder ´s notering is ook meer een eerbetoon aan het geweldige album, en staat als single eigenlijk niet genoeg opzichzelf.Blijft over de notering van Instant Funk, single van hun 2e album, kort gemaakt na de eerste. Volledig geflopt, en duidelijk is inspiratie van de eerste hit (I´ve Got My Mind Made Up) te horen, maar nog steeds een lekker nummer. Ongewoon veel power voor dance: YouTube - Instant Funk - Bodyshine