Top 30, 12-01-1980

01 (01) Another brick in the wall * Pink floyd
02 (02) Sara * Fleetwood mac
03 (04) I only wanna be with you * The Tourists
04 (03) Walking on the moon * The Police
05 (05) Fly too high * Janis Ian
06 (12) Streetplayer * Chicago
07 (09) What's a matter baby * Ellen Foley
08 (---) Peter gunn * Emerson, Lake & Palmer
09 (06) One step beyond * Madness
10 (08) Off the wall * Michael Jackson
11 (---) Feelin' lonely * Massada
[img][/img]

12 (20) Headgames * Foreigner
13 (17) Crying * Don McLean
14 (14) Gentlemen street * The Train
15 (---) Tutti ragazzi * The Nits
16 (13) Magic touch * Kiss
17 (---) Babe * Styx
18 (07) Living on an island * Status quo
19 (16) It will come in time * Preston/Syreeta
20 (20) On the run * Vitesse
21 (10) Can we still be friends * Robert Palmer
22 (19) The long run * Eagles
23 (---) Matador * Garland Jeffreys
24 (11) Come on * New adventures
25 (25) Tired of toein' the line * Rocky Burnette
26 (15) Is it love you're after * Rose Royce
27 (---) Do that to me one more time * Captain and Tenille
28 (18) Damned if I do * Alan Parsons project
29 (30) Rap-o-clap-o * Joe Bataan
30 (27) On my radio * The Selecter

En daar is het nummer inderdaad, Peter Gunn van Emerson, Lake & Palmer. Ik kan het nog steeds waarderen, maar hoewel het een hit in mijn lijst is geworden ben ik er nog steeds niet aan toegekomen ooit enig albumwerk van EL&P te kopen. Misschien komt het er nog wel eens van, het is echt zo'n band waar je ook op oudere leeftijd nog eens aan kunt beginnen, zonder je er een buil aan te vallen.

Op elf, lekker hoog binnengekomen, de nieuwe single van Massada. Over 1979 had ik al veel lof voor deze Nederlandse band maar in 1980 gaan we ook een paar sterke nummers krijgen. Om te beginnen met deze Feelin' lonely. Echt prachtige opbouw, mooi gezongen en een evenzo mooi finale. Het is jammer dat Massada niet wat jaartjes langer op het hoogste niveau heeft mogen acteren. '78, '79 en '80. Dan hebben we de hoogtijdagen wel weer gehad.
Het is mij overigens volstrekt duister waarom het allemaal zo in elkaar kletterde en er geen fatsoenlijke song meer verscheen van Massada. De leden van de band ging na de cd Baru (1981, enigszins tegenvallend), een beetje hun eigen weg, begrijp ik. Hoogst curieus.

Niemand heeft het nog gehad over Tutti ragazzi van The Nits.
Jawel, voor hun donkere, sobere klanken paletten waren The Nits óók een beetje newwave. En dat vind je helemaal terug in deze vrolijke single. Alleraardigst gedaan maar blijkbaar zagen The Nits er zelf geen toekomst in. In een paar jaar tijd was het accent van hun muziek helemaal verlegd.
Tutti ragazzi wordt soms ook wel een beetje overgeslagen, hebben we het over de grootste hits van The Nits. Maar ze maken het nog niet zo bont als met hun 'jeugdzonde' Yes or no uit 1977. Ik heb dat nummer altijd prachtig gevonden, het staat op hun eerste cd The Nits (1978). Onze collega's op musicmeter zijn overigens niet zo gecharmeerd van de eerste 4 cd's van The Nits, gelet op de gemiddeldes. Blijkbaar toch liever hun latere periode (vanaf 1983)

Eigenlijk had ik dit willen schrijven bij Babe van Styx. Ik moet ook eerlijk zeggen......Werkelijk, breek me de bek niet open. Ik vind het een afschuwelijk fenomeen als groepen, die geweldige (symfonische) rock hebben gemaakt (zoals Styx) op een gegeven ogenblik alléén nog maar zullen worden herinnerd aan één zo'n mierzoete ballad als Babe.
Het akelige is, dat door het mega-succes Styx en andere bands ook nog eens gingen denken dat ze daarmee op de goede weg zaten. Om vervolgens te komen met oeverloze herhalingen op het thema, nog succesvol ook.
En het frustrerende zit hem hier in: die discussie win je nooit. Ik kan wel roepen dat één van de eerdere albums véél en véél beter was, maar de harde cijfers spreken mij tegen. Juist veel en veel meer mensen vonden Babe beter dan alles wat tot dan toe was uitgebracht door Styx. En dan sta je dus met je mond vol tanden. Er zijn wel meer bands met dit soort voorbeelden overigens.

Zowaar heeft ook nog niemand Garland Jeffreys in zijn hitlijst binnengekregen. Ik wist niet dat de Amerikaan (1943) al in 1969 een eerste album had uitgebracht. Zodra je zijn naam hoort denk je aan Zuid Amerikaanse newwave. Ik zal opbiechten: méér dan Matador en wat latere singletjes uit de jaren '80 heb ik ook niet van Garland Jeffreys. Zo heel erg schokkend was de muziek niet, dat je er een heel album van wilde hebben. 13 albums staan er van hem op musicmeter met maar weinig belangstelling en ook niet al te hoge waardering.

Do that to me one more time van de Captain & Tenille sluit naadloos aan bij Babe van Styx. Ik doe er het zwijgen toe want ook hier hebben we één van de grotere Amerikaanse ballad-hits ooit te pakken. Ook in Nederland zal de single hoge ogen gaan gooien. Blijkbaar was het er de tijd voor......

Het plaatsen van de Engelse Top 40 verschuif ik naar donderdag als iedereen het goed vind.

Klopt, als ik jou inschat als liefhebber van Yes en andere symfo uit de jaren zeventig, dan kan je je aan ELP geen buil vallen. Het is iets meer 'over the top' dan de meeste andere prog uit die tijd, maar ze hebben prachtige nummers gemaakt (Lucky man ken je vast wel).
Maar ik zou wel beginnen met hun eerste vier, vijf albums. Alles wat daarna kwam, viel eigenlijk alleen maar tegen. In feite was Peter Gunn gewoon de laatste ademtocht van de groep. Ze hadden al een paar bar slechte studio-albums gemaakt (vermijd Love Beach at all costs, alleen de hoes zegt al genoeg), en het live-album uit 1980 was eigenlijk de afsluiting van hun carrière.
Maar Peter Gunn werd - volgens mij opnieuw alleen in Nederland - een opvallend grote hit. Een cover van het aloude Henri Mancini-nummer (ook bekend als de componist van het Pink Panther-thema) en het past hen wonderwel. Ik heb over die Blus Brothers-connectie nooit nagedacht, maar nu je het zegt klinkt het wel logisch, zeker omdat het nummer pas in tweede instantie een hit werd, precies op het moment dat die film in de bioscopen draaide.


Ja, de hitparade - en dus de aandacht van de doorsnee muziekliefhebber - is vluchtig, dat is nooit anders geweest. Toevallig kocht ik een paar weken geleden de dubbel-CD '50 jaar Nederpop/de jonge jaren van Massada voor € 4,99 bij de Media Markt. Daar staan de eerste twee albums op, met zo'n beetje alle hits van de groep.
Tja, ik (en veel anderen) beschouwde hen toen zo'n beetje als de Nederlandse Santana, en nu ik die CD beluister, blijft het heel behoorlijke muziek. Ik vraag me af in hoeverre weeëige nummers als Arumbai (vind ik prachtig overigens) en Sajang E de groep de das hebben omgedaan bij de wat progressiever ingestelde popliefhebber. Want het waren allebei grote hits, maar daarna was het ook meteen afgelopen. Al meen ik me te herinneren dat Baru ook een iets andere muzikale richting had, meer funk in plaats van rock en latin.

Feelin' lonely is, ondanks een wat slappe tekst, inderdaad een mooi nummer met een mooie opbouw. Ik had destijds de maxi-single, waar het nummer helemaal op stond, inclusief die swingende finale. Maar die ben ik kwijtgeraakt. Blij dat ik het nu dankzij die dubbel-CD weer terug heb.

Ja, dit herken ik natuurlijk wel. Ik ben volgens mij net zo'n grote Styx-fan als jij. Begonnen met Pieces of eight en in de tussentijd ook The grand illusion nog gekocht. Achteraf waren dat de twee beste platen die Styx ooit gemaakt heeft (al komt Equinox ook in de buurt). Dan valt een nieuw nummer als Babe natuurlijk flink tegen.
Toen het nummer net uit was, had ik nog niet zo goed door wat er aan de hand was; ik vond het eigenlijk best leuk dat mijn klasgenoten op de middelbare school op deze manier ook kennismaakten met een band die ik hoog had staan. Maar die hele LP Cornerstone bevatte meer pop dan prog en was eigenlijk ook een tegenvaller.

Het was de begintijd van het fenomeen dat later een grote vlucht nam onder de noemer 'Rock ballad'. Je hebt gelijk: heel veel van dit soort groepen (Journey, REO Speedwagon, Foreigner the Scorpions etc.) kregen rond deze tijd in de gaten dat je een veel groter publiek kon bereiken als je een ballad op single uitbracht.
Babe werd nummer 1 in Amerika en er ontstond een trend, die volgens mij rond deze tijd zo'n beetje geboren werd. In de jaren tachtig kreeg je zelfs verzamel-albums vol met dit soort nummers. Ik kan het me nu niet meer voorstellen, maar die Rock Ballads-serie van Arcade behoorde tot de eerste CD's die in aanschafte. Tegenwoordig ga ik toch liever voor een heel album met flink veel afwisseling.

Ja, dat heb ik ook nooit goed begrepen. Voor liefhebbers van een wat steviger Massada zijn Arumbai en Sajang E wel opvallend zoete pop. Hoewel ik nog voor Arumbai (waar ik een geweldig klinkende versie van heb, dat wil ook nog wel eens helpen) een onderscheid zou willen maken met Sajang E. Dat laatste nummer is met dat kinderkoortje niet best voor je repuatie als band, ik begrijp er ook helemaal niets van.

Maar Massada heeft ook een paar prachtige langere stukken geschreven op de eerste drie albums (sommigen ook terug te vinden op de Grootste Hits van de band), met een prachtige (tropische) sfeer op de achtergrond en geweldige muziek. Die lage waarderingen voor die albums op musicmeter vind ik eerlijk gezegd nogal misplaatst. Baru ken ik niet.

Er staat mij vaag bij dat ze Sajang e opnamen ten behoeve van een goed doel, en dat het eigenlijk een zijstapje was. Maar ik kan nergens op het internet enig bewijs daarvoor vinden. Wel lees ik dat ze het nooit live gespeeld hebben. Dat zou trouwens ook wel een erg groot contrast zijn met hun overige nummers, want volgens mij stonden ze live hun mannetje wel. Ze hebben eind jaren zeventig zelfs nog eens in het voorprogramma van Santana gestaan, lees ik.

Maar het gevolg is dus dat mensen zich Massada vooral herinneren dankzij die twee nummers - terwijl ze in wezen dus heel andere muziek maakten. Ik denk dat dat uiteindelijk toch schadelijk is geweest voor hun reputatie.

Ik ben het met je eens dat Arumbai - hoewel heel rustig - toch van een ander gehalte is als Saai-ang e. Dat nummer heeft toch wel heel sterk een 'stille kracht'-sfeer. Het zou zomaar een instrumental van The Shadows geweest kunnen zijn - alleen zonder dat oosterse sfeertje dan natuurlijk.

Ik zie nu dat Sajang e ook op die dubbel-CD staat die ik gekocht heb, zie ik nu. Raar, want volgens mij stond het niet op de oorspronkelijke LP Pukul Tifa.

Ik heb Pukul Tifa als enkele cd en daar staat ook Sajang e op. Maar dat hoeft niets te zeggen.

Bij de kritieken op het album schrijft frankly dat dat zeer merkwaardig is, omdat Sajang é uit 1980 komt en Pukul Tifa is verschenen in 1979. Nu zou dat op zich nog kunnen, maar het is veel: vier tracks op single uitgebracht van Pukul Tifa. In chronologische volgorde: Unknown destination, Arumbai, Feelin' lonely, Sajang é.

Wereldalbum!

Twee M-muzikanten (Mark King en Phil Gould, die drumt op 'Pop Muzik') hebben vervolgens het bandje Level 42 opgericht en zijn daarmee nog behoorlijk succesvol geworden


Een volstrekt overbodige kersthit (pleonasme?) van Thin Lizzy - en Sex Pistolsleden.
Punk was dood, zo veel bleek wel.

Aha! Maar misschien voor verzamelaars toch nog interessant!
Dat van M had ik ook nog nooit gehoord. En ook niet vermoed, want het is toch heel wat anders, Popmuzik of Love games.....

De Engelse Top 40 van 12 januari 1980:

01 01 Another brick in the wall - Pink floyd
02 02 I have a dream - Abba
03 05 Brass in pocket - Pretenders
04 03 One day in Bangor - Fiddler's dram
05 04 I only want to be with you - The Tourists
06 17 Tears of a clown - The Beat
07 20 Please don't go - Kc and the sunshine band
08 07 Rapper's delight - Sugarhill gang
09 08 Walking on the moon - The Police
10 10 My simple heart - Three degrees
11 24 With you I'm born again - Preston/ Syreeta
12 12 John I'm only dancing (again) - David Bowie
13 15 Is it love you're after - Rose royce
14 --- My girl - Madness
15 29 London calling - The Clash
16 09 Que sera mi vida - Gibson brothers
17 18 Living on an island - Status quo
18 06 Wonderful christmas time - Paul McCartney
19 27 Blue Peter - Mike Oldfield
20 40 I'm in the mood for dancin' - Nolan sisters
21 23 Working for the yankee dollar - Skids
22 21 My feet keep dancin' - Chic
23 16 Union city blue - Blondie
24 13 It won't seem like Christmas - Elvis Presley
25 11 Off the wall - Michael Jackson
26 39 Green onions - Booker T and the MG's
27 22 One step beyond - Madness
28 33 Spacer - Sheila and the black devotion
29 14 No more tears - Streisand/ Summer
30 --- I want to hold your hand - Dollar



31 --- Better love next time - Dr. Hook
32 38 It's my house - Diana Ross
33 34 Moonlight and muzak - M
34 --- We got the force - Positive force
35 36 I'm born again - Boney M
36 --- The walk - Inmates



37 --- Babe - Styx
38 --- Spirits having flown - Bee gees
39 19 Nights in white satin - Moody blues
40 25 Rockabilly rebel - Matchbox

Even er uit gelicht: Blue Peter van Mike Oldfield. Instrumentaal werk dat uitsluitend alleen op single is verschenen. Van dat soort nummers kan hij makkelijk een compleet album uitbrengen. Ondanks allerlei compilaties van hem is het nummer mij nog nooit in de schoot gevallen. Alleen op een Engels verzamelalbum met verschillende artiesten heb ik uiteindelijk ook deze track gevonden. In Nederland heb ik de single nooit gezien, weet ook niet of het hier ooit is uitgebracht.

En of de duivel er mee speelt: de entree van Babe van Styx. Nog nooit iets van deze Amerikaanse band in de Engelse hitlijst gestaan en waar beginnen de Britten aan? Inderdaad, aan Babe. In het land dat juist enigszins was afgekoeld van de punk en de newwave zal Dennis DeYoung hebben gedacht: Je maintiendrai en de aanhouder wint.

In de categorie Waarschijnlijk Onbekend: een draak van een I want to hold your hand cover van de groep Dollar. Echt héél erg slecht, hier had waarschijnlijk een of andere instantie moeten ingrijpen.

We got the funk van Positive force is mij niet bekende funk/disco van twee dames in een wit pak, misschien zegt het Sq wel iets. Ook dit vond ik overigens niet zo'n sterk nummer.

Nog één onbekende: The Inmates brachten met The Walk een rockabilly plaat a la de Stray cats. Beter eigenlijk, vind de presentator van Top Of The Pops begin 1980 (op Youtube). Het is inderdaad niet onaardig maar ik ben helaas geen rockabilly fan.

Uit deze lijst mag ook genoemd worden Spirits having flown, in Nederland maar een piepklein hitje geworden, maar achteraf vind ik het waarschijnlijk de mooiste song aller tijden van The BeeGees...

We Got the Funk inderdaad (titel in lijst hierboven is dus niet helemaal goed ) kocht ik later als maxisingle en komt in mijn lijst in week 19. Ik vind het nog steeds wel een aardig nummer en ik heb het leren kennen van de Calibre Cuts (stukjes van het nummer te horen op 0.40, 1.23 en 1.35). Calibre Cuts is de oudst mijn bekende legale discomix (officiele ´boven de toonbank´-uitgave). Calibre Cuts heb ik ook; geen geweldige mix (mn vanwege enkele covers), wel een leuke curiositeit met ook enkele technieken die nog niet eerder waren gebruikt in mixen.

Van dames in een wit pak weet ik trouwens niets, en ik kan me niet herinneren dat het ooit op TV is geweest (mogelijk wel op de BBC, maar die was nog niet op de kabel). Ik wil het album nog wel eens hebben.

Wijze woorden, en dat niemand ze maar weerleggen zal!

Ik ben 'm uiteindelijk tegengekomen op deze Mike Oldfield-box. Maar wat ze ermee gedaan hebben weet ik niet, want het is met voorsprong het slechtst klinkende nummer van dit album. Het lijkt wel of de master in slechte staat was, of misschien is het wel een vinyl-rip. Maar inderdaad: een zeer moeilijk te vinden nummer. Al kocht ik deze box vooral voor de magistrale lange uitvoering van Guilty en enkele andere 12" versies die nergens anders te vinden zijn. Blue Peter werd me eigenlijk in de schoot geworpen; ik realiseerde me niet dat het zo'n zeldzame vondst was.

Tja, en dan die Dollar-plaat. Engeland is altijd gek geweest op dit soort brave popmuziek à la Brotherhood of Man, The Nolan Sisters etc. Soms, als het een beetje Abba-achtig klinkt, vind ik het nog wel aan te horen. Deze ken ik niet, maar een Beatles-nummer in zo'n Brotherhood of Man-achtig jasje lijkt me op voorhand een slecht idee, dus ik ga niet op zoek.

Wat verder opvalt in die Engelse hitlijst is het grote succes dat Madness toen al had. One step beyond is blijkbaar op zijn retour na een grote hit te zijn geweest, maar de opvolger My girl komt meteen hoog binnen. Ik vind Madness net als bijvoorbeeld The Kinks, muziek met een typisch Engelse uitstraling, maar ik mag het graag horen.

Ook opmerkelijk is het aanhoudende succes van The Three Degrees. Hier waren ze na twee come-back hits klaar, in Engeland bleven ze nog geruime tijd populair met hun Giorgio Moroder-producties. Waren ze niet de favoriete artiesten van Prins Charles?
We got the funk is een vrij populaire discothekenhit, die ik vroeger vaak op compilaties tegenkwam. Het swingt wel, en dat slaggitaartje is wel leuk, maar verder vind ik het ook geen bijzonder nummer.

Verder een hoge notering voor de klassieker van The Clash en de remake van David Bowie, een mij onbekende Elvis-kersthit en - wat ik ook leuk vind - een tweede hit voor The Skids, een melodieuze punkgroep met Stuart Adamson, die later Big Country zou oprichten.
Ik dacht dat ze alleen gescoord hadden met Into the valley, maar deze lijst bewijst dat ze meer hits hadden. Ze zijn ook bekend van The saints are coming, dat U2 en Green Day een paar jaar geleden samen opnamen. Maar ik vind de originele versie beter - en die was volgens Wikipedia kennelijk ook een kleine hit in Engeland, dat wist ik ook al niet. Hun debuutalbum Scared to dance is een aanrader.

.....waarbij onbedoeld tegelijkertijd een nummer wordt genoemd waarover geheel ten onrechte met geen woord is gerept in 1979. Ik heb het singletje uiteindelijk wel gevonden (een livenummer van het album Exposed) maar wat natuurlijk helemaal geen hit is geworden, helaas.

Het zou nog een leuke aanvulling kun zijn in dit topic: "de vergeten platen van de maand..." en dan de nummers even opdissen die je zo te binnen schieten of nog ergens geadministreerd hebt staan.

Blue Peter staat ook op deze handzame verzamelaar: Mike Oldfield - The Complete Mike Oldfield (1985)

Nog zo'n gemakkelijk te vinden album op cd ...

Volgens mij kostte die me €10,- van een tweede-hands cd's-shop.

Had ik nog mazzel, denk ik.

TOP 40 VAN ROB nr 185, 16-1-1980
dw vw aw
1 1 6 Sara - Fleetwood Mac
2 2 8 Another brick in the wall, part 2 - Pink Floyd
3 4 6 Rapper's delight - The Sugarhill Gang
4 3 6 David's song - The Kelly Family
5 10 6 Babe - Styx
6 7 5 What's a matter baby - Ellen Foley
7 6 7 Gentleman street - The Train
8 30 2 Crying - Don McLean
9 8 6 I have a dream - Abba
10 5 10 Still - The Commodores
11 35 2 An Englishman in New York - Kevin Godley & Lol Creme
12 14 5 On my radio - The Selecter
13 26 2 Feeling lonely - Massada
14 9 7 Thema uit 'De verlaten mijn' - Gheorghe Zamfir
15 22 4 Carrie - Cliff Richard
16 18 5 Rock sugar - Rob Grill
17 17 5 Can we still be friends? - Robert Palmer
18 19 4 Mono - The Monotones
19 16 5 It will come in time - Billy Preston & Syreeta
20 13 5 It should be Christmas everyday - Suzanne Michaels
21 12 6 Last train to London/Confusion - ELO
22 11 9 Is it love you're after? - Rose Royce
23 24 3 Cathy's clown - Tarney Spencer Band
24 25 4 Fly too high - Janis Ian
25 15 6 I do rock 'n roll - Golden Earring
26 34 2 Moonlight and muzak - M
27 -- 1 Escape - Rupert Holmes
28 21 7 Walking on the moon - The Police
29 20 9 Spacer - Sheila & the Black Devotion
30 27 6 Runaway/Living on an island - Status Quo
31 23 5 Presidential suite - Tiffany
32 28 4 Jealousy - Amii Stewart
33 32 3 The long run - Eagles
34 31 3 Tell everybody - Herbie Hancock
35 -- 1 Brass in pocket - The Pretenders
36 37 2 Rap-o-clap-o - Joe Bataan
37 -- 1 Tired of toein' the line - Rocky Burnette
38 29 12 Please don't go - KC & the Sunshine Band
39 33 7 Come on - The New Adventures
40 36 12 Goodbye stranger - Supertramp

Zowel de nummer 1 als de nummer 2 blijven staan. Babe van Styx stijgt in de zesde week nog flink door van 10 naar 5. Verderop vallen enkele extra harde stijgers op, Crying van 30 naar 8 en Englishman in New York van 35 naar 11; deze stijgers zijn ongetwijfeld geholpen doordat rond de kerst de boel wat vast kwam te zitten en een frisse wind nu hard nodig is.

Drie binnenkomers slechts, waarvan wel twee klassiekers!

Op 27 Escape (The pina colada song) van de Brits-Amerikaanse componist, producer, zanger, musicus etc (ja, ook boeken en musicals) Rupert Holmes. Hij schreef o.a. Give up your guns en Timothy, twee meesterwerken van The Buoys. Op dit moment had hij al een handvol albums gemaakt, maar dit was zijn wereldwijde doorbraak (nummer 1 in US). Escape heeft een grappige tekst (nou ja, na 200x is de grap er natuurlijk wel een beetje af): een man die zijn relatie als een sleur ervaart, plaatst stiekem een contactadvertentie met spannende ideeën en krijgt dan een net zo spannend antwoord. Hij spreekt af en wie ziet hij daar: zijn eigen vrouw! En dan weer het refrein: 'I never knew, that you like pina colada, getting caught in the rain' etc. Overigens zou later in het jaar Kate Bush met Babooshka een vergelijkbare tekst maken, alleen nog wat geraffineerder...

Op 35 The Pretenders met Brass in pocket. Voor mij de kennismaking, maar in Engeland hadden ze al twee hitjes gehad, Stob your sobbing (Kinks-cover) en Kid. Met deze single staan ze op dit moment op 3 in de UK, maar volgens Wiki komen ze nog op 1. The Pretenders was een Engels band, geleid door een Amerikaanse zangeres, die van oorsprong journalist was. Een ijzersterke new wave song (of is het gewoon rock, achteraf gezien?), met scherpe gitaar en nog scherpere zang. Redelijk snel kregen wij het album Pretenders (achteraf I, want hierna volgde II) in huis, met allemaal sterke songs. Brass in pocket zou in Nederland tot 7 reiken.

Op 37 Rocky Burnette, al eerder genoemd en niet echt een klassieker geworden. Wel een aardig plaatje .

Mooie track van de Pretenders, we gaan met die band inderdaad nog een mooie tijd meemaken.

Was die single van Janis Ian eigenlijk niet je cup of tea?

Nou, hij heeft het nog tot nummer 24 geschopt . Maar nee, aardige single, niet bijzonder. Zou het misschien iets beter gedaan hebben als ik wat ouder was (ik ben nog steeds 13 op dit moment).

De SQ top 15 van week 3 - 1980



Nummer 4, uiteraard de ongecensureerde versie - 12"

1 (1) Sister Sledge - Got to Love Somebody (2 wk)
2 (3) Funky Four + One More - Rappin' and Rocking the House (4 wk)
3 (5) B-52´s - Dance This Mess Around (2 wk)
4 (-) Barbara Markay - It's Allrite to Fuck All Nite
5 (-) Fiddlers Dram - Day Trip to Bangor
6 (14) Captain & Tenille - Do that to Me One More Time (2 wk)
7 (-) Donna Summer - On the Radio
8 (11) Chic - My Feet Keep Dancing (8 wk)
9 (15) Bar Kays - Move Your Boogie Body (2 wk)
10 (2) Fleetwood Mac - Sara (6 wk)
11 (4) Diana Ross - No One Gets the Prize (9 wk)
12 (10) Jefferson Starship - Jane (9 wk)
13 (-) Commodores - Wonderland
14 (-) Gap Band - Steppin' Out
15 (7) RK Veulpoepers BV - Den Egelantier (6 wk)


De nieuwe plaatjes:
YouTube - Barbara Markay - It's All Rite To Fuck All Nite (12")
YouTube - Day Trip to Bangor - Fiddler's Dram
YouTube - Donna Summer ~ On The Radio
YouTube - The Gap Band - Steppin' Out
YouTube - Commodores - Wonderland

Barbara Markay´s nummer stelde muzikaal niets voor maar het verhaal ging rond van het plaatje met de brutale titel en was wél leuk om te hebben. Toen het singletje in de hitparade kwam met gecensureerde titel was de lol er snel af. Commodores is een aardige mid-tempo song die ik een beetje vergeten was. Donna Summer´s On the radio was een nieuwe single van het gelijknamige album dat als verzamelalbum was uitgebracht, met dus niet allemaal oud spul. Op dat album is met name het dubbelnummer Hot stuff /Bad Girls erg mooi omdat de overgang tussen de twee verrijkt is met een aardig stukje synthesizer. Achteraf vind ik On the Radio een van de betere Donna Summer nummers.
Fiddlers Dram was al even hiervoor besproken, bijzonder plaatje met een zeer ouderwetse sound, knap bedacht. Op 14 de Gap Band, funkgroep die later wereldwijd naam zou maken met de kreet Oops Upside Your Head. Ik vind dit nummer (nu) beter.

Het deed mij een beetje denken aan de hype met dat nummer Fuck you van enige tijd terug en dat (expres?) gezongen werd door mijn zoons, vooral omdat ze dan zo leuk Fuck you konden zeggen.

Ik heb dat liedje van Markay ook even in mijn lijst en heb het vermoeden dat ik ook ben gevallen voor de tekst, want dat was in die tijd nogal wat. Maar inderdaad, muzikaal stelt It's all rite bar weinig voor.

Hoewel ik haar teksten niet hardop zong, in huis...

Oei, dat liedje van Fiddler's Dram zoekt wel héél erg de foute kant van kitsch op...

Dan liever Deco.

Het was toch al een hele grote hit in Engeland, maar ik zou zeggen dat het meer een lied uit de jaren '30 voor rond de Kerstboom is.

Het spreekt daarnaast natuurlijk ook het pub publiek aan in Schotland en Ierland. Het doet me een beetje denken aan donkere, regenachtige, afgelegen hooggebergten en een warme, verlichte kroeg in een klein dorpje. De ramen nat van de damp van de vochtige kleding van de kroeggangers (het hele dorp is aanwezig) en dan live muziek van de Fiddler's dram. Een klein hartversterkertje er bij, de loeiende schoorsteen van de fel brandende open haard.

Daar zou dit nummer prima passen. Het is dus wellicht te scharen onder plaatselijke folk en dán zit je gelijk ook goed natuurlijk, in Engeland.

De top 30 van 19-01-1980

01 (01) Another brick in the wall * Pink floyd
02 (02) Sara * Fleetwood mac
[img][/img]

.......op de kop af 43 jaar getrouwd...

03 (08) Peter Gunn * Emerson, Lake & Palmer
04 (03) I only wanna be with you * The Tourists
05 (11) Feelin’ lonely * Massada
06 (06) Streetplayer * Chicago
07 (05) Fly too high * Janis Ian
08 (04) Walking on the moon * The Police
09 (13) Crying * Don McLean
10 (15) Tutti ragazzi * The Nits
11 (07) What’s a matter baby * Ellen Foley
12 (---) Brass in pocket * Pretenders
13 (12) Headgames * Foreigner
14 (17) Babe * Styx
15 (14) Gentlemen street * The Train
16 (09) One step beyond * Madness
17 (23) Matador * Garland Jeffreys
18 (10) Off the wall * Michael Jackson
19 (16) Magic touch * Kiss
20 (19) It will come in time * Preston/Syreeta
21 (---) Escape * Rupert Holmes
22 (20) On the run * Vitesse
23 (27) Do that to me one more time * Captain & Tenille
24 (18) Living on an island * Status quo
25 (---) Temps x * Didier Marouani



26 (---) Cathy’s clown * Tarney Spencer band
27 (25) Tired of toein’ the line * Rocky Burnette
28 (21) Can we still be friends * Robert Palmer
29 (---) It’s allright * Barbara Markay
30 (29) Rap o clap o * Joe Bataan

Hoge nieuwe binnenkomers, sterke stijgers en platen die niet zijn weg te krijgen, dat leidt meestal tot file. Chicago, Foreigner, The Train en Styx zijn er de voorbeelden van. De ene week komen er goede platen binnen, de volgende week nog betere.

En deze week dan een rustweek.
Behalve uiteraard The Pretenders, die gaan de komende jaren een belangrijke en vooral aanwezige stempel drukken op de hitlijsten gedurende in ieder geval de eerste jaren van de jaren '80.

Het eerste album is echt prima van The Pretenders en Brass in pocket gelijk een klassieker voor de Pretenders van jewelste. Inclusief een eerste plaats in Engeland. Je kunt argumenteren, punk, newwave, ik hou het zelf op een evolutie in de aloude rockmuziek. Maar één ding moet je de Pretenders meegeven, ze maken hier aantrekkelijke muziek, geliefd door een groot publiek en dus zelfs commercieel verantwoord.

Met alle respect voor Chrissie Hynde (ze maakt nog steeds prima albums) maar ik geloof dat haar muzikale gedrevenheid en vakwerk belangrijker was dan een voornemen om alle oude heilige rockhuisjes achter haar te verbranden. Haar huwelijk met Ray Davies zal daar al helemaal een streep door hebben gezet. Maar inmiddels begint ze wel te behoren tot één van de Grand Old Ladies in de rockscene.

De wat brave single van Rupert Holmes staat hierbij in een schril contrast. Op z'n tijd klinkt het ook helemaal niet onaardig. Een goede productie en instrumentatie betekenen niet automatisch een goede song maar je komt er alvast een heel eind mee. In het geval van Rupert Holmes was hij ook nog een erkend songwriter dus dan komt het meestal wel goed. Een beetje bloedeloos misschien.

De Engelsen hadden een draak van een cover met de groep Dollar, wat wij in de hitlijsten kregen via de Tarney Spencer Band was ook niet best. Cathy's clown is een dusdanige sterke song van de Everly brothers, zo karakteristiek, daar moet je eigenlijk niets meer mee willen doen. Maar het is in ieder geval iets beter dan I want to hold your hand.

Barbara Markay, daar heeft Sq al uitgebreid over gerapporteerd, de disco van It's alright zal het niet lang maken in de lijst.

Tenslotte het nummer Temps X van Didier Marouani, dat is toch een geheel onbekende naam. Het bekendst zal hij nog zijn als lid van de groep Space, die in 1977 een hit hadden met Magic fly.

De Fransman wordt uitgebreid bewierrookt op Wikipedia, maar zijn albums zeggen mij werkelijk helemaal niets. Hij houdt, dat zal duidelijk zijn bij Space, van het gebruik van de synthesizer in de muziek. De vijf albums (periode 1977-1982) van Space krijgen zeer hoge beoordelingen van de users die er hier op hebben gestemd. In z'n soort moet het dan toch wel goed zijn.

Ik kom van Marouani zelf geen solo albums tegen op musicmeter maar Temps X is een nummer van één van zijn albums uit 1979. Inderdaad veel synthesizer maar het neigt ook een beetje naar een religieuze cultus, met een koortje. Het zit haast tegen het zweverige aan, zal ik maar zeggen en hij heeft ook goed geluisterd naar zijn landgenoot Jean Michel Jarre.

Maar ongetwijfeld een electronica pionier van het eerste uur (hij is nog steeds met Space actief) en een bijzondere single. Tja, zo was één van de voordelen van de single dat je via een uitverkoopbak nog wel eens aan nieuw, onbekend en soms zeldzaam werk kwam.

Dat is een apart plaatje, van die Marouani. Ik kende hem niet, en het liedje evenmin. Het klinkt wel aardig, maar de overgangen tussen de rustige en de snelle stukken komen (op eerste gehoor) wat gezocht over. Maar goed, het is dan ook geen hit geworden .

Ik merk dat musician toch graag wat 'experimenteel' met zijn singles-budget omging: af en toe een single uit de uitverkoopbakken die je niet kent, maar waar je om uiteenlopende redenen toch wat van verwacht. Deed ik ook wel eens, maar minder vaak. Ik wilde zóveel uit de reguliere top 40 en tipparade hebben dat ik zuinig met mijn zakcentjes moest omgaan.

Dat nummer van Marouani zegt mij ook helemaal niets. Wel aardig voor de tijd waarin het gemaakt is, maar net als ranboy vind ik het langzame en het snelle gedeelte helemaal niet bij elkaar passen.
Space ken ik natuurlijk wél. Magic fly is, hoe cheesy ook, toch wel een vroege synth-klassieker. Het sprak me destijds zó aan dat ik er een hele LP van gekocht heb (uit de uitverkoopbakken, dat dan weer wel). Maar de magie bleef beperkt tot die ene hit, wat mij betreft.

Ik heb die versie van Cathy's clown van de Tarney/Spencer band altijd wel leuk gevonden. Het was ook de eerste versie van het nummer dat ik kende, al haalt-ie het natuurlijk niet bij de Everly's. In deze uitvoering zit natuurlijk ook dat kenmerkende toetsengeluid dat tarney als producer in die jaren veel gebruikte. Bijvoorbeeld in We don't talk anymore van Cliff Richard.

Om je de waarheid te zeggen was het ook vaak 'armoe'. Als je toch praat over een budget (en ik heb rond die leeftijd echt al mijn geld in platen gestoken), meestal wilde je meer singles hebben dan je kon betalen. En nieuwe singles uit de hitlijst waren uiteraard leuk maar ook prijzig.

Je kon je geld maar één keer uitgeven en dat betekende dat je ook heel goed lette op de categorie singles die net uit de hitparade kwamen en de uitverkoopbakken. Je wist precies bij welke platenzaak wat kostte. En er waren er in die tijd ook meer van, van platenzaken. Toen het nog een echte business was. Als ik twee gulden in m'n zak had zette ik het om in vinyl. En (goed) bekend werk was leuk als je dat kon vinden maar ik kocht ook heel vaak onbekende nummers die dan toevallig goedkoop waren.

En de hoes, eventueel de naam van de band, was dan het belangrijkste criterium. Zo'n hoes als die van Didier Marouani, daar kon ik dan voor vallen, al had ik inderdaad geen idee wie of wat het was.

Het is net als bij drank: aan de fles kun je zien hoe groot de kans is dat een lekker wijntje is.

Ik weet overigens niet wie die ervaring ooit ook nog heeft gedeeld: voor tien gulden een 'pakketje' singles kopen, ongezien en dan een stuk of 25. Meestal één of twee betere en wat bekende nummers en de rest volstrekt nog nooit gehoord en onbemind. Een sensatie op zich, geweldig. De groothandel raakte zo mooi van z'n voorraden af. Maar ja, kom er nog eens om zo'n handelsgeest...

De Engelse Top 40 van 19 januari 1980

01 03 Brass in Pocket - Pretenders
02 11 With you I'm born again - Billy Preston & Syreeta



03 07 Please don't go - Kc and the sunshine band
04 14 My girl - Madness
05 01 Another brick in the wall - Pink floyd
06 20 I'm in the mood for dancin' - Nolans
07 02 I have a dream - Abba
08 06 Tears of a clown - The Beat
09 04 Daytrip to Bangor - Fiddler's dram



10 05 I only want to be with you - The Tourists
11 15 London calling - The Clash
12 26 Green onions - Booker T and the MG's
13 13 Is it love you're after - Rose royce
14 31 Better love next time - Dr. Hook
15 08 Rapper's delight - Sugarhill gang
16 10 My simple heart - Three degrees
17 37 Babe - Styx



18 12 John I'm only dancing (again) - David Bowie
19 30 I want to hold your hand - Dollar
20 21 Working for the yankee dollar - Skids
21 22 My feet keep dancing - Chic
22 28 Spacer - Sheila and the black devotion
23 16 Que sera mi vida - Gibson brothers
24 19 Blue Peter - Mike Oldfield
25 --- I hear you now - Jon & Vangelis
26 38 Spirits having flown - Bee gees
27 --- It's different for girls - Joe Jackson
28 17 Living on an island - Status quo
29 25 Off the wall - Michael Jackson
30 --- Jazz carnival - Azymuth



31 --- 7teen - Regents
32 34 We got the funk - Positive force
33 09 Walking on the moon - The Police
34 27 One step beyond - Madness
35 23 Union city blue - Blondie
36 --- Young blood - UFO
37 --- Sara - Fleetwood mac
38 --- Escape - Rupert Holmes
39 33 Moonlight and muzak - M
40 36 The walk - Inmates

Voor hitparade fanaten een ware smulpartij, zo'n top 10. Bijltjesdag en de messen waren blijkbaar geslepen. Grote stijgers, forse dalers. De ene week The Police nog in de top 10, de andere bijna uit de top 40. The Beat deelt helaas mee in de malaise, na een stijging, vorige week nog, van 17 naar 6 nu weer naar 8.

Ik licht er alleen wat singles uit waarvan ik eigenlijk weet dat het niets gaat worden in Nederland. De andere binnenkomers komen uiteraard terug in onze eigen lijsten, daar wil ik niet op vooruit lopen. Vandaar ook vorige week niets geschreven over de Bee gees.

Alleen kan ik niet voorspellen wat Sq nog gaat brengen, maar met plezier wil ik hem wijzen op Jazz Carnival van de band Azymuth. Een 10 minuten instrumentale 'betere' jazz-disco (zo wordt het althans omschreven) en in Nederland kom ik het nergens tegen. Misschien een onbekend pareltje, ik vond het zeker niet onaardig om naar te luisteren, hoewel 10 minuten een lange tijd is uiteraard. Ze bestaan al sinds het begin van de jaren '70 maar Jazz Carnival zal hun grootste hit blijken te zijn. Ik ben benieuwd.

Een beetje flauw is 7teen van The Regents. Het is wel typisch Engels en het kan eventueel doorgaan voor iets dat ooit heeft geroken aan de nieuwe golf maar sterk is het niet. Ze waren er zelf ook niet zo van overtuigd en volgens mij is het ook bij deze ene single gebleven. De jongelingen in 1980 van The Regents zijn uiteraard hele andere muzikanten dan de Amerikaanse band onder dezelfde naam uit het begin van de jaren '60 die o.a. het oorspronkelijke Barbara Ann hebben geschreven.

En dan raken de Amerikaanse muziek-inzendingen voor die week enigszins ondergesneeuwd. Fleetwood mac komt nu pas binnen met Sara op 37. En een voorzichtige notering voor Rupert Holmes.

UFO komt binnen met een overduidelijke UFO plaat, Amerikaanse hardrock die verder niet onaardig maar zeker niet grensverleggend is. Het verbaast me dat juist die plaat binnenkomt in de Engelse Top 40. Nogmaals, degelijke rock, daar niet van, maar je verwacht het niet snel in Engelse huishoudens.

Wat mij enigszins teleurstelt is het magere optreden van Moonlight and muzak van M. Uiteraard moet die plaat bij mij nog aan z'n carriére beginnen maar 5 weekjes onderaan bungelen en dan geruisloos verdwijnen: ik had meer voor deze plaat verwacht aan de andere zijde van de zee.