Heb hier ook nog een 12 inch versie liggen van New Age Music (Inner Circle).
De band van Jacob "Killer" Miller is altijd wel grillig geweest met zijn mix van rock en reggae.
Kon ze nooit echt plaatsen en vooral niet met die lalala-reggae een decinium later.

En jawel...die prachtplaat van The Police de eerste plaat bereikt.

.. en weer ben ik de laatste. Intussen wel de andere bijdragen gezien: de mooie hoes van Atomic van Kaztor , en een stoere stemverklaring van LucM bij de gedurfd hoge waardering voor André van Duin (ik ben echt een enorme Van Duin fan).
Voor wat betreft de lijsten is de entree van Tom Petty op 7 bij musician wel weer mooi; degelijke rock waar ik destijds te weinig oor voor had.


De SQ top 15 van week 12 - 1980



nr 3 - 12" versie

1 (1) Sue Saad & the Next - Young Girl (2 wk)
2 (8) Peter Gabriel - Games Without Frontiers (4 wk)
3 (-) Osibisa - Pata Pata
4 (4) Patrice Rushen - Haven't You Heard (3 wk)
5 (3) The Brothers Johnson - Stomp! (4 wk)
6 (6) Neftali´s Beast - Land of the Drums (2 wk)
7 (-) Dan Hartman - Vertigo / Relight My Fire
8 (-) Amii Stewart - Paradise Bird
9 (9) Kool and the Gang - Ladies Night (8 wk)
10 (-) Narada Michael walden - Tonight I´m Allright (re-enter 3wk)
11 (-) Billy Joel - All For Leyna
12 (-) Fern Kinney - Together We Are Beautiful
13 (-) Romantics - What I Like About You
14 (-) Joan Armatrading - Rosie
15 (5) Earth, Wind & Fire- I Can´t let Go (3 wk)

De nieuwe:
* Osibisa, vreemde maar vrolijke cover van de wereldhit van Makeba. De maxi heeft een fantastisch mooie break met Afrikaanse percussie (niet in de clip hieronder helaas)
* Dan Hartman met de discoplaat die ik wel ´de beste ooit´heb horen noemen. Haalde de top 100 allertijden wel eens. Het eindeloze intro van Relight My Fire, Vertigo, was een nummer op zich. Met het mooie moment met de onvergetelijke windvlaag, waarna het ineens Relight My Fire is geworden.
* Van Amii Stewart pikte ik destijds alle singles mee. Deze deed helemaal niets voor zover ik weet. Ballad die nog steeds wel kan, vind ik, al zal haar stem niet ieders favoriet zijn.
* De Romantics zijn in alle lijstjes als nieuwe te vinden zo blijkt. En terecht. Classic.
* Fern Kinney en Billy Joel zijn toch meer vullertjes in mijn lijst; artiesten waarvan je wel nummers mooi vind maar niet speciaal deze.

YouTube - Pata pata - Osibisa
YouTube - Vertigo/Relight my Fire-Dan Hartman. OJZ
YouTube - Amii Stewart - Paradise Bird
YouTube - Joan Armatrading - Rosie
YouTube - The Romantics - What I Like About You (original version)

Joan Armatrading - Rosie moet naar nummer 1.
Heerlijke plaat! Voor mij persoonlijk heeft ze dit nooit meer kunnen evenaren.
Had/heb toch wel een zwak voor nummers met een reggae-ondertoon en hoeft niet direct
altijd de roots-reggae uit Jamaica te zijn.

Goedendag....een paar dagen niet op deze site geweest en de lijsten tuimelen nu werkelijk over elkaar heen. Een wagonlading oude liedjes en nieuwe indrukken. Ik weet haast niet waar ik moet beginnen.

Zomaar wat 'random' opmerkingen en herinneringen:

* Rush - tja, natuurlijk nooit een single-groep geweest. Bij mijn weten is The spirit of radio hun enige nummer dat ooit een hitlijst heeft gehaald, afgezien van wat single-succes in Canada misschien. Ik schat dat ik Rush rond deze tijd ('79/'80) ook wat meer ging waarderen, al kwam dat niet door die hit, want die ging toen volledig aan mij voorbij. Er was destijds 's avonds op de radio zo'n uur waarin ze een bepaalde artiest of groep apart namen en er dan, zonder er doorheen te praten, een uur lang muziek van draaiden. Het staat me vaag bij dat het Elpee Pop Special heette of zoiets - kan iemand zich dat nog herinneren?

Als er een interessante band kwam - stond altijd aangekondigd in de televisiegids - nam ik dat hele uur op op een cassettebandje en zo kreeg je een aardige dwarsdoorsnede van de muziek van bands die toen al wat langer bezig waren. Zo heb ik heel wat interessante bands ontdekt en ook Rush ontdekte ik op die manier.
Ik was vooral gevloerd door de oudere en langere stukken: 2112, Xanadu, Hemispheres, dat werk - die platen heb ik rond deze tijd allemaal gekocht en ben daarna Rush altijd blijven volgen. Uitstekende band, die zich steeds wist aan te passen aan de tijdgeest, want ik heb hun jaren tachtig werk ook hoog staan. Alleen de laatste paar platen bevallen me een stuk minder - zou de sleet er dan na 35 jaar toch nog in komen?

* Joan Armatrading heb ik ontdekt door Rosie - en dan vooral de merkwaardige 'LP' waar dat nummer op stond: de EP How cruel. Vier nummers op LP-formaat, maar geen 12" single, want die vier nummers stonden op één plaatkant en de andere zijde was onbespeeld. Het verhaal ging destijds dat de platenmaatschappij die 4 nummers zó goed vond dat ze niet konden wachten tot de LP af was. Dat neem ik maar met een korrel zout, maar feit was wel dat die 4 fantastische nummers - ik heb ze grijsgedraaid - nooit op een regulier album van haar zijn verschenen. Pas een paar jaar geleden vond ik een 2CD verzamelalbum van Joan waar ze allemaal op staan.

Ook hier geldt dat ik later aardig wat albums van mevrouw Armatrading heb aangeschaft. Ik ben haar later uit het oog verloren, maar de reeks van 'Back to the night' ('75) tot Walk under ladders' ('81) bevat werkelijk adembenemende muziek, die ook nog eens prachtig is geproduceerd. Ze was een beetje de wegbereidster voor Tracy Chapman, die soortgelijke muziek maakte, maar Tracy kan absoluut niet tippen aan Joan.

Ja, en dat nummer komt van de kennelijk vergeten ´halve LP´ (aan een kant muziek, andere kant leeg) waar ook het tranentrekkend mooie I Really Must Be Going op staat, én nog een mooi reggae-nummer.

Toen te koop voor 9 gulden 90, nog niet tweemaal de prijs van een single. Daarom toen een populaire plaat, die ook in veel verzamelingen stond. Maar hier dus niet:

Joan Armatrading - How Cruel (1979)

* We hebben ons eerder in dit topic (in '79) al verbaasd over het feit dat Inner Circle in die dagen uitstekende reggae maakte en een jaar of vijftien later met die 'la la la' zomerhitjes aan kwam zetten. Een wonderlijke metamorfose, die ook wel te maken zal hebben gehad met het feit dat Jacob 'Killer' Miller - de grote man achter het oorspronkelijke Inner Circle - in de tussentijd kwam te overlijden.

New age music ken ik niet, maar ik heb nog wel de single 'We a' rockers', wat de derde single moet zijn geweest van het succesalbum Everything is great. Ik heb de beide Nederlandse hits van dat album (Music machine en Mary Mary) op single, maar zou dat album best nog wel eens op CD willen hebben. Maar hij schijnt alleen korte tijd als Japanse persing leverbaar te zijn geweest en tegenwoordig betaal je er een vermogen voor. Als je 'm al tegenkomt op eBay, want hij wordt niet vaak aangeboden.

Gek genoeg ontbreken al deze genoemde nummers ook op de talloze verzamelabums die van Inner Circle verkrijgbaar zijn. Kennelijk een onderbelicht gebleven periode uit het bestaan van de band.

* Van Osibisa heb ik de 12" versie van Pata pata als bonustrack op een verzamel-CD van ze. Die percussiebreak voegt echt wat toe, dat ben ik met SQ eens. Maar dat kun je wel aan de trommelaars van Osibisa overlaten. Al was hun 'sound' rond deze tijd wel érg verwaterd. Hun eerste albums uit begin jaren zeventig hebben meer rock-invloeden en zijn zeer de moeite waard vind ik. Een beetje Santana-achtig, maar dan zonder leadgitaar.

Een van de weinige nummers die ik destijds al goed genoeg vond om als 12 inch single te kopen. Daarop stonden inderdaad Vertigo en Relight my fire als één nummer. Relight my fire begint eigenlijk pas na ruim drie minuten. Een fantastische, uitbundig klinkende disco-single, een van de beste ooit gemaakt zelfs. Niet in de laatste plaats dankzij de vocale gastrol van de deze week overleden Loleatta Holloway.

* Verder blijkt The Knack slechts een eendagsvlieg die één kunstje kende en dat al tot in de perfectie had uitgevoerd op My Sharona. Zoals anderen ook opmerken: Baby talks dirty is daar een fletse kopie van. Ik heb wel een zwak voor een andere single van ze: Good girls don't. Ik denk dat die tussen deze twee singles in is uitgebracht, maar ook zonder hitsucces.

* Refugee van Tom Petty is natuurlijk een klassieker, en eigenlijk geldt dat voor het gehele Damn the torpedoes album. Ik heb ook nog een paar andere LP's van Tom Petty, maar deze heeft-ie naar mijn smaak nooit meer overtroffen.

* Him van Rupert Holmes vind ik zo'n perfecte Amerikaanse radio-single waar alles aan klopt: beetje braafjes misschien, maar een goede melodielijn, sterke instrumentatie en goed gezongen. Vooral dat slaggitaartje in de coupletten geeft het nummer iets extra's. Ik vind dit beter dan The Pina Colada song eigenlijk, maar dat komt misschien ook omdat dat ik dat nummer gewoon te vaak gehoord heb.
Ik heb zelfs de bijbehorende LP nog in de kast staan, maar behalve mijn indruk dat ik dat best een goede, zij het wat brave plaat vond, staat me er niet veel meer van bij. 'Ns kijken of ik er komend weekend weer eens aan toe kom om hem te draaien.

* En tot slot Sue Saad & the Next: een bijna vergeten eendagsvlieg, maar nu ik het nummer weer eens hoor langskomen, klinkt het toch wel weer lekker fris. Een song met reggae-achtige coupletten en een iets meer rockend refrein, een aanpak die in die dagen tamelijk populair was. Ook hiervan heb ik de LP, die volgens mij nooit op CD is uitgebracht. Zou dat ooit gebeuren, dan sta ik vooraan om 'm te kopen. Prisoner en Gimme love, gimme pain waren twee andere leuke nummers die hiervan op single zijn uitgebracht. Maar die hebben nooit enige hitparade gehaald. Hoewel, misschien straks hier nog in sommige lijsten....

Ik ken die 'halve' LP wel, reden waarom ik hem destijds niet wilde hebben. Eén plaatkant met niets! Maar er staan inderdaad vier leuke nummers op, o.a. How cruel, het titelnummer dus, en bovendien de b-kant van Rosie.

Gimme Love, Gimme Pain in ieder geval, want een tipnotering in juni. Ken het verder (nog) niet.

Volgende week wordt interessant. Zo te zien geen vaderlandse bocht of iets dergelijks.
In ieder geval kan Billy Joel bij mij op een warmer onthaal rekenen. Week 16 wordt een prijzenpakker, maar daar komen we later wel op terug. Heel opvallend: Genesis zakt daar naar #2 na Alarmschijf geweest te zijn en The Detroit Spinners nemen in de derde week de Alarmschijf-positie in. Zoiets gebeurde toch zo goed als nooit toendertijd?

Nee, valt onder de categorie zeldzame gevallen. Uiteindelijk haalt Genesis de Top 40 toch en komt dus nog goed terecht. Maar ik geloof dat in de gehele geschiedenis van de Top 40 het minder dan 5 keer is voorgekomen dat een alarmscijf de Top 40 niet haalt... Blijkbaar een goede hand van kiezen...

Nou, goed... Met een hoogste notering op #38 is het eerder een veredelde tipnotering. Men had blijkbaar nog niet genoeg vertrouwen in de band als een Top 40-waarde. Bovendien keek de groenteboer je toen nog vragend aan als je de naam Phil Collins noemde. Een jaar later zou dat uiteraard anders zijn.

Haha, dat is wel een héél opmerkelijk detail: een alarmschijf die in de daaropvolgende week terugzakt naar nr. 2 in de tipparade? Ik kan het me niet herinneren, maar dat moet bijna een unicum geweest zijn. Volgens mij kwam een Alarmschijf altijd standaard de week daarop in de top-40 binnen. Niet altijd met een hoge notering, maar ze stonden er vrijwel altijd in.

Of Veronica daarmee een goede hand van kiezen had, zoals musician stelt? Enerzijds wel, denk ik, al was de Alarmschijf ook vaak wel een nummer van een bekende artiest waar reikhalzend naar werd uitgezien. Maar ik denk ook dat het een soort self-fulfilling prophecy was: een plaatje dat op die manier extra aandacht krijgt, begint altijd wel een beetje te lopen qua verkoop. Maar dit voorbeeld bewijst dat het ook anders kan en kennelijk dus toch niet vanzelfsprekend is.

En dan Genesis nog wel. Dat was toen ook al best een gevestigde naam. Maar nog niet in de hitparades natuurlijk, dat moest nog komen...

Ja, dat begon eigenlijk echt bij Mama.

Bij deze even de Alarmschijven die zelfs de Top 40 niet haalden.
Dat waren The Guess Who - No Time (1970 -heel vreemd, want een steengoed nummer-), Rika Zarai - Les Beaux Jours (1972), Alain Delon & Dalida - Paroles, Paroles (1973) en Jigsaw - You're Not The Only Girl (1974). Veronica zat er héél soms dus wel eens naast met hitverwachtingen.

Evanescence- Missing (2004) is zelfs nooit officieel een tip geweest omdat het alleen als download beschikbaar was.

En wat doet Genesis met Turn it on again, de 2e week in


van 22 maart 1980:

01 --- Going underground - The Jam



02 01 Together we are beautiful - Fern Kinney
03 03 Take that look of your face - Marti Webb
04 08 Turning Japanese - The Vapors
05 14 Dance yourself dizzy - Liquid gold
06 04 Games without frontiers - Peter Gabriel
07 02 Atomic - Blondie
08 20 Working my way back to you - Detroit Spinners
09 05 All night long - Rainbow
10 07 Do that to me one more time - Captain & Tenille
11 06 So lonely - The Police
12 16 Cuba - Gibson brothers
13 09 Hands off...she's mine - The Beat
14 25 Stomp - Brothers Johnson
15 21 Echo beach - Martha & The Muffins
16 23 The spirit of radio - Rush
17 10 And the beat goes on - The Whispers
18 15 Coward of the county - Kenny Rogers
19 11 Carrie - Cliff Richard
20 18 At the edge - Stiff little fingers
21 13 Rock with you - Michael Jackson
22 12 I can't stand up for falling down - Elvis Costello
23 36 Happy house - Siouxie and the banshees
24 31 Hot dog - Shakin' Stevens
25 35 Turn it on again - Genesis
26 27 Another nail in my heart - Squeeze
27 28 Poison Ivy - Lambretta's
28 40 My world - Secret affair
29 --- January february - Barbara Dickson
30 39 Love Patrol - The Dooleys
31 --- Let's do rock and roll - Bodysnatchers



32 17 Riders in the sky - Shadows
33 24 Alabama song - David Bowie
34 37 Tonight I'm alright - Narada Michael Walden
35 --- Don't push it don't force it - Leon Haywood
36 26 Jane - Jefferson Airplane
37 19 So good to be back home again - The Tourists
38 30 Warhead - UK subs
39 33 Worzel's song - Jon Pertwee
40 --- Food for thought - UB40



Toch 10 plaatsen omhoog. Afwachten hoe dat gaat aflopen, met Genesis.

Twee grandioze nieuwe binnenkomers deze week en het water loopt je bij beide in de mond. En dat terwijl een groter, maximaal verschil in positie niet mogelijk is.

Eerst de single die op één binnenkomt, de nieuwe 7" van The Jam, Going underground. Je komt hier haast superlatieven te kort. The Jam is een genre apart binnen de newwave en van zeldzame puntige schoonheid. In tekst en muziek. Ik sta in muziek zelden aan de juiste kant van de streep inzake gerechtigheid, maar hier zetten de Engelsen inzake koopgedrag toch op briljante wijze Fern Kinney met haar slappe plaat aan de kant. Het lijkt wel een wraakexpeditie.
Nooit geweten waarom The Jam in Nederland nooit zo is geslaagd als in Engeland, behalve dan misschien dat Paul Weller c.s. zelf natuurlijk Britser is dan Brits, misschien zelfs wel meer dan Koningin Elizabeth (10).

Die andere nieuwe entree is eveneens geweldig maar die komt slechts binnen op 40, UB40 met de studioversie van Food for thought. Ik verraad maar gelijk dat ik het singletje ook heb; de studioversie daar praten we dan over (later werd het live nog een keer uitgebracht). King is de andere A-kant maar ik opteer voor Food for thought. Het UB40 debuut is gelijk één van de beste nummers van de band ooit. De prachtige nog rauwe reggae van een jonge groep met getalenteerde blanke en gekleurde deelnemers, beleeft hier in al zijn glorie een waar hoogtepunt. En dat al bij het debuut. Binnen 3 jaar zal de band op het niveau Red red wine zitten, voorspel ik, en dan kun je alleen nog met nostalgie terugdenken aan 22 maart 1980 en de eerste noten van Food for thought (9+)

Ska als genre beleefde ook een hoogtepunt in 1980. Maar de ene band is de andere niet, dat is natuurlijk ook weer waar. Ik steek met liefde de loftrompet voor The Beat, The Specials en Madness; The Selecter en in dit geval ook de Bodysnatchers met Let's do rock steady scoren bij mij minder hoog op de ladder (5).

Leon Haywood brengt in het genre disco een betere plaat uit. Wat sloom en aan de lange kant maar alles bij elkaar is Don't push it don't force it zeker niet onaardig (6). Geldt ook voor Barbara Dickson en January February. Geen disco hier uiteraard maar redelijke pop (6-).

Helemaal mee eens: ik word soms in 'kennerskringen' meewarig aangekeken als ik zeg dat het debuutalbum van UB40 een meesterwerk is. Felle dub-reggae met weemoedige zang van een stelletje werkloze Engelsen. Signing off vond en vind ik een prachtplaat, inclusief de bijgeleverde 12 inch van Madam Medusa - een aanklacht tegen het beleid van de toenmalige prime minister Margaret Thatcher.

De single King/Food for thought was daar een goede voorbode van. Ik heb die single ooit ook nog gehad, maar kennelijk is die verdwenen bij 'the great purge of '88'. Ik kan me nog wel herinneren dat die single destijds in grote aantallen in de uitverkoopbakken stond. Vermoedelijk had 'men' er wel hoge verwachtingen van, maar is het uiteindelijk geen succes geworden. Al scoorde de live-versie van Food for thought een paar jaar later wél hoog.

Going underground werd ook in Nederland veel gedraaid op de radio, zonder overigens zelfs maar de tipparade te halen. The Jam ging toen een beetje aan me voorbij. Ik (en kennelijk heel hitparademinnend Nederland) omarmde ze pas aan het eind van hun carrière met A town called Malice en Beat Surrender. Raar eigenlijk voor zo'n band van zeldzame klasse. Te Brits, hoor je dan vaak als verklaring. Zou kunnen, maar hetzelfde vond ik altijd van The Kinks, en die sloegen wél aan in ons land, zij het ruim een decennium eerder.

Ik heb de eerste cd van UB40 gelijk op mijn lijstje nog aan te schaffen cd's gezet. De kritieken bij het album op musicmeter, naast die van jou, zijn goed, lees ik.

Alleen over het vervolg van de carriére van UB40 is men hier minder te spreken. Ik heb geen recht van spreken: ik heb alleen The Best of UB40 op cd (met Goddank de originele Food for thought en King) en Labour of love. Maar als de rest van Signing off van hetzelfde niveau is als Food for thought en King, dan mag dit album bij de zeldzame klasse worden ingedeeld.

UB 40 tot en met 1982........prima muziek voortgebracht.
De eerste 4 albums Signing Off, Present Arms, Present Arms In Dub en zeker ook nog UB44 met dat heerlijke Love Is All Is Alright heb ik allen in bezit.
En daarna ging het goed mis met gladde, veilige, commercieele reggae.
Volgens mij waren ze toen ook niet meer welkom op Jamaica.....althans dat verhaal ging.

Present In Arms In Dub heb ik nogal vaak uitgeleend in mijn schooljaren. Het was toen een openbaring. De Dub had nog niet echt zijn intrede gemaakt in ons land......... (reggae-dub dan).
Augustus Pablo, King Tubby en The Upsetters (allen trendsetters in de dub) waren alleen populair in de reggae-kringen.
Kortom..........slechts 2 goede jaren beleefd met UB40.

Week 13 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Kayak - Anne
#24: YouTube - Eagles the greeks don t want no freaks / YouTube - Eagles - I Can't Tell You Why
#26: YouTube - Chips - You name it I'll do it
#27: YouTube - Billy Joel - All For Leyna



#28: New Adventures - Late Late Show
#29: YouTube - The Dirt Band - American Dream - Denver 1981
#30: YouTube - The Selecter - Missing Words


De alarmschijf is een verrassende keuze. Vandaag de dag zou zo'n nummer van Kayak geen deuk in een pakje boter slaan, maar toendertijd had men er nog het volste vertrouwen in. Ik ben wat minder gecharmeerd van de zang -een probleem dat ik vaker heb bij deze band-, maar muzikaal is dit heerlijk vertoeven. [8,5]

Met de Eagles-single op #24 is vervolgens iets aan de hand. Op het oude exemplaar van de Tipparade staat The Greeks Don't Want No Freaks nog aangegeven, de week daarop I Can't Tell You Why. Een dubbele a-kant? Of een single waarvan men dacht dat de b-kant meer hitpotentie had? Ik denk eigenlijk het laatste, want ik heb zelden flauwere nummers gehoord als The Greeks... [4,5]. I Can't Tell You Why is dan weer zo'n schaamteloze Bee Gees-rip-off dat ik er eigenlijk niet enthousiaster van wordt, maar het heeft wel meer hit-potentieel, al lukte dat niet. [4,5]

Deed dat Chips-nummer mee met het Eurovisie Songfestival? Dit is nl. zo camp als maar kan en misschien net zo slecht als die andere Chips van een jaar of zeven terug. Inderdaad ook uit de stal van Hans Van Hemert. Pijnlijk. [1,5]

Het contrast met vakman Billy Joel is schrijnend, en dan komt die nota bene een plaatsje lager binnen. Ik denk dat dit de eerste single in Europa was van het onterecht lauw ontvangen Glass Houses-album en It's Still Rock 'N Roll To Me in Amerika. Ik blijf dit een heerlijk spontane single vinden. Joel is duidelijk in z'n element met een wat aan de tijdsgeest aangepaste sound. Zoals teveel andere Joel-singles deed dit nauwelijks tot niets [9].

Dan iets dat klinkt als een Nederlands' glas U2 met een flinke scheut gierende hormonen in een tijd dat de Ieren zich nog aan de wereld moesten presenteren. Dit Pinkpop-clipje uit 1981 vind ik een stuk beter klinken dan de single, maar staat er half op, dus niet de norm hier. Maar de 8,5 staat voor een geweldige single die ik nog nooit eerder heb gehoord (hoe is het mogelijk?). Het doet me ook weer denken aan geweldige radio-programma's als Los-Vast.

De typische country-pop van de Dirt Band zorgt dan weer voor een contrast. Het is allemaal wat netjes en heiig. De zondagmorgen zorgt er eigenlijk voor dat dit aan de goede kant van de streep staat [6,5]

Eerder vermaakte ik me al met de term 'kleuter-ska' die hier al gevallen is, maar de vorige Selecter-single On My Radio vind ik geweldig. Dit is echter minder dan geweldig, wat heet, en ik zou met alle liefde dezelfde term hier op willen toepassen. Verder lijkt het of al die clipjes van hun op dezelfde dag zijn opgenomen en vind ik die zangeres maar een uitsloofster. [3]

TOP 40 VAN ROB nr 196, 26-3-1980
dw vw aw
1 3 7 Coward of the county - Kenny Rogers
2 1 10 I hear you now - Jon & Vangelis
3 6 4 Take that look off your face - Marti Webb
4 2 8 With you I'm born again - Billy Preston & Syreeta
5 19 2 Longer - Dan Fogelberg
6 8 5 Get it - Urban Heroes
7 9 7 Matador - Garland Jeffreys
8 5 6 Games without frontiers - Peter Gabriel
9 4 8 It's different for girls - Joe Jackson
10 14 3 Spirits having flown - The BeeGees
11 12 4 Him - Rupert Holmes
12 7 9 On the radio - Donna Summer
13 16 4 Fire lake - Bob Seger & Silver Bullet Band
14 10 6 Love in our hearts - Peter Brown
15 11 7 Don't wait up for me - The Beat
16 17 4 Ladies night - Kool & the Gang
17 21 3 Mother how are you today - Maywood
18 15 6 Too much too young - The Specials
19 -- 1 All for Leyna - Billy Joel
20 37 2 Boat on the river - Styx
21 22 5 Visite - Lenny Kuhr & les Poppys
22 -- 1 The end of the show - The Cats
23 23 3 Schoolgirls - Headboys
24 26 2 Young girl - Sue Saad & the Next
25 25 3 Yes I'm ready - Teri DeSario & Casey
26 28 3 You and me - Spargo
27 29 2 So sad - Margriet Markerink
28 27 3 I'll never love this way again - Dionne Warwick
29 13 9 The plastic age - The Buggles
30 -- 1 Our song - Guys 'n Dolls
31 18 11 Brass in pocket - The Pretenders
32 39 5 Pilot of the airwave - Charlie Dore
33 20 8 Save me - Queen
34 -- 1 Willy Alberti bedankt - André van Duin
35 38 2 Special lady - Ray, Goodman & Brown
36 -- 1 Dit is de zender van Illegale Joop - Dingetje
37 31 10 This is it - Kenny Loggins
38 24 12 An Englishman in New York - Kevin Godley & Lol Creme
39 30 16 Babe - Styx
40 32 9 September morn - Neil Diamond

Na het ene weekje extra op 1 voor Jon & Vangelis is de koek nu echt op. Na een slow start bereikt Kenny Rogers, misschien verrassend, in de zevende week de toppositie. Hij wordt echter achtervolgd door Marty Webb (van 6 naar 3) en door de reuzensprong van Dan Fogelberg (van 19 naar 5), dus comfortabel zit Kenny niet.

Vijf binnenkomers deze week, waarvan vier Nederlandse producties (ik dacht althans dat Guys 'n Dolls inmiddels een in Nederland gevestigde act geworden is, maar misschien vergis ik mij).

Op 19 de zelden gedraaide maar geweldige single van Billy Joel. Zijn rock-georiënteerde songs deden het altijd matig in NL (tot We didn't start the fire), en deze is zelfs stevige rock, al domineert de piano nog wel. Goeie stem, goeie opbouw.

Op 22 de Cats-single die bedoeld was als afscheidssingle, maar helaas besloten ze een paar jaar later nog een paar onnozele singletjes uit te brengen. The end of the show is echter een waardige afsluiter en klinkt eigenlijk heel anders dan het vertrouwde Cats-geluid: niet pompeus maar bescheiden, in muziek en tekst.

Op 30 de Guys 'n Dolls met hun negende top 40 hit en laatste top 10 hit. Inderdaad hebben ze heel wat zouteloze covers uitgebracht, maar dit is wel een sterke song, een langzaam opgebouwde ballad. Helaas kan ik er geen clip bij vinden, dus jullie zullen me op mijn woord moeten geloven .

Op 34 de parodie van André van Duin op Juliana bedankt van Willy Alberti. In deze tijd had André het nog steeds te pakken, bijna al zijn parodieën waren raak, hij neemt Willy op de hak, maar ook Prins Bernhard en Pieter van Vollenhoven (die toen vooral bekend was van zijn werk met de Gevleugelde Vrienden en een wat sullig imago had; nu is hij natuurlijk een misstanden-fighter eersteklas). Maar ook de beste parodieën gaan vervelen na een paar keer beluisteren, dus volgende week ligt hij er alweer uit.

En op 36 Dingetje, die zich begeeft in de wereld van de 'bakkies', waarmee in deze jaren mensen thuis een soort 'radio' maakten, gewoonlijk met piratenmuziek. Ook leuk voor 1 of 2 x, maar ook deze is volgende week ineens verdwenen.

Hot 100 - Week Of March 22, 1980

Top 10:
#1 - #3 Pink Floyd - Another Brick in the Wall - part 2
#2 - #2 Dan Fogelberg - Longer
#3 - #1 Queen - Crazy Little Thing Called Love
#4 - #4 Andy Gibb - Desire
#5 - #6 The Spinners - Working My Way Back To You Girl
#6 - #5 Donna Summer - On The Radio
#7 - #8 Rupert Holmes - Him
#8 - #9 Shalamar - Second Time Around
#9 - #10 Kool And The Gang - Too Hot
#10 - ? YouTube - Linda Ronstadt - How Do I Make You



Die slappe ballad van KC eruit en Floyd die Queen wipt na wat lijkt op een eeuwigheid. Verder behoorlijk stationair.

Linda Ronstadt en post-punk... Mag dat eigenlijk wel? Na de rillingen over m'n rug verwerkt te hebben betreft de gedachte alleen al vind ik het eigenlijk allemaal best meevallen. Deed ze dit maar vaker dan al die slappe MOR-drek waar ze normaal mee aan komt zakken. [7]

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Onderste 10:

#100 - ? YouTube - Commodores - Wonderland
#99 - ? YouTube - Kiss Me in the Rain by Barbra Streisand
#98 - ? YouTube - Nicolette Larsen & Michael McDonald Let Me Go Love
#97 - ? YouTube - The Rockets, "Desire"
#96 - ? Kenny Loggins - This Is It
#95 - ? Kenny Rogers - Coward Of The Country
#94 - ? Smokey Robinson - Cruisin'
#93 - ? YouTube - When A Man Loves A Woman - Bette Midler
#92 - ? YouTube - Vaughan Mason & Crew - Bounce, Rock, Skate, Roll Pt. 1
#91 - #91 George Burns - I Wish I Was Eighteen Again

The Commodores zijn de hekkesluiters van de lijst met een wat richtingloze ballad die hier begrijpelijkerwijs niets deed. Heeft dit nog op #25 gestaan? Tsjonge... [5]

Nou, gooi de loper maar uit, hier is De Diva Streisand met weer een tot in de puntjes verzorgde ballad waarin ze werkelijk weer alle noten haalt. Gaap. [3]

Op naar de volgende ballad met Nicolette Larsen en Michael McDonald, die rond deze tijd met allerlei gastrollen begon toe te slaan. Ongelofelijk saai allemaal en het is Michael's stem die het wat boven die van Streisand verheft. [4]

De raketten die hierop volgen mogen ze wat mij betreft naar de maan afschieten. Een soort van verwaterde country-rock dat een relatie met punk probeert aan te knopen. De tekst is, zoals de muziek, erg matig en fantasieloos. [4,5]

Niet al te best in de onderste regionen deze week. Bette Midler komt eventjes langs fietsen om Percy Sledge's klassieker te molesteren. 'Sounds like a wounded moose in heat' zegt m'n lieve vrouw hier. Power to her!! [2]

Over fietsen gesproken; Vaughan Mason's nummer klint als een fiets met een gebroken ketting: Het gaat echt nergens heen en blijft bij het Aerobics-plaat-niveau. Het swingt wel weer, maar dan is er die on-overtuigende zang en die overduidelijk van The Sugarhill Gang geleende basis die er teveel fun uithalen. Nog een laatste zin met de woorden 'wal' en 'schip' en ik ben er wel zo'n beetje. [5]


Linda Ronstadt die het meest overtuigd, hoe is het mogelijk???

Dat is heel goed mogelijk, op onverwachte tijden wil Linda Ronstadt best wel eens een stapje harder doen. Misschien dat het ditmaal ligt aan het album Mad love dat ze had uitgebracht. How do I make you heb ik niet op single, wel Hurt so bad maar dat wordt pas juli 1980.

Misschien moet je eens beginnen aan dit album:



Dan heb je volgens mij wel het aardigste gehad, maar ik ben altijd te overtuigen van het tegendeel (als hier fanatieke Linda Ronstadt liefhebbers rondlopen).

De tipparade van week 13 van 1980.

Alarmschijf: Kayak - Anne
Dit zou best dienst kunnen doen als soundtrack. Muzikaal (vocaal en instrumentaal) staat dit nummer als een huis.
Cijfer: 8

#24: Eagles - The greeks don t want no freaks / I Can't Tell You Why
The Eagles waren toen duidelijk op de terugweg, dat bewees hun album The Long Run, dit nummer klinkt mij te niemendallerig. De B-kant kan ik meer waarderen vanwege de prima vocalen en mooie gitaarsolo maar ze hebben spannender dingen uitgebracht.
Cijfer: 5,5 / 7

#26: Chips - You name it I'll do it
Een nummer dat ik - begrijpelijk - was vergeten. Inderdaad behoorlijk campy maar het heeft nog enige amusementswaarde al ben je het snel beu gehoord.
Cijfer: 4,5

#27: Billy Joel - All For Leyna
Dit nummer bewijst dat Billy Joel ook kan rocken. Prima gebracht vooral vanwege zijn vocalen en pianospel.
Cijfer: 8

#28: New Adventures - Late Late Show
Ik heb dit ook nog nooit gehoord. Dit rocknummer mag er zijn maar de intro doet mij sterk denken aan Whola Lotta Love van Led Zeppelin, ik hoor daar ook iets in van Herman Brood.
Cijfer: 6,5

#29: The Dirt Band - American Dream
Degelijk gebracht maar ik vind het een vrij vervelend nummer, het kleurt enkel binnen de lijntjes waardoor het meer easy listening dan country is.
Cijfer: 5

#30: The Selecter - Missing Words
Hun hit On the Radio vind ik erg leuk maar dit nummer doet mij weinig, ik mis een aanstekelijke tekst en melodielijn.
Cijfer: 4

Mooi, origineel exemplaar!




Ik vind I can't tell you why prachtig, met The Greeks don't want no freaks heb ik helemaal niets. Het enigszins trage, maar prima gezongen I can't tell you why is bij de bijbehorende cd (The Long run) bij mij aangekruist als één van de twee beste nummers (het andere nummer is Kings of Hollywood)

Vooral die langdurige gitaarsolo aan het einde bij I can't tell you why vergoedt veel van het inderdaad veel te magere The Long run. Vanmiddag nog even nageluisterd, ik denk dat Teenage jail wel eens in aanmerking zou kunnen komen van de meeste weirde Eagles plaat ooit (en het is nog niet eens onaardig).

De A- en B- kanten discussie van deze plaat: ik heb het singletje er even bijgepakt (Asylum, Made in Holland) maar I can't tell you why is gewoon kant 1, The Greeks don't want no freaks is kant 2.

Deze hoes laat aan duidelijkheid verder weinig te wensen over:



Hoewel dat niet mijn hoes is, dat was deze:


(een grotere versie kon ik niet zo snel vinden)

Hier de Engelse versie (ja, er verschenen echt Eagles singles in Engeland!)



Kortom, de Stichting Nederlandse Top 40 heeft zich hier echt vergist, er is nooit sprake geweest van een dubbele A-kant.

In de VS zou Dan Fogelberg uiteindelijk 22 weken genoteerd staan, met twee weken op 2 als beste prestatie. Z'n grootste succes.

De zoetgevooisde pop van Fogelberg en de stevigere rock (ditmaal) van Billy Joel waren (al enige jaren) de alternatieven van de platenmaatschappijen en vervolgens de antwoorden van het platenkopende Amerikaanse publiek op trends als punk, newwave, ska, reggae enz.

Dat veroorzaakt vervolgens de hitlijst zoals Kaztor de onderste en de bovenste 10 van laat zien.
In Nederland aten we een beetje van twee walletjes en dat maakt onze lijsten dan weer zo boeiend..

Het is eigenlijk wel mooi zo om van de Billboard Hot 100 20 posities na te gaan.
Stel je toch voor als ik elke week die hele lijst door zou moeten nemen...

Interessant gegeven over The Eagles. Men vraagt zich toch af waarom.
Vooral in de jaren '60 was het normaal om als radiostation een b-kant voorrang te verlenen.
Zoiets gebeurde bijvoorbeeld ook bij The Beatles. Misschien dat Veronica dat soms wilde proberen, al kan ik me niet herinneren dat ik ooit The Greeks op de radio hoorde. Hoe dan ook, I Can't Tell You Why is veel duidelijker a-kantmateriaal en ook niet onbekend.

@Musician: Bij elke week-overzicht staan links naar de originele lijstjes.

De SQ top 15 van week 13 - 1980


nr 4 - 12" versie

1 (3) Osibisa - Pata Pata (2 wk)
2 (13) Romantics - What I Like About You (2 wk)
3 (1) Sue Saad & the Next - Young Girl (3 wk)
4 (-) Lipps Inc - Funky Town
5 (14) Joan Armatrading - Rosie (2 wk)
6 (7) Dan Hartman - Vertigo / Relight My Fire (2 wk)
7 (-) Sister Sledge - Reach Your Peak
8 (2) Peter Gabriel - Games Without Frontiers (5 wk)
9 (8) Amii Stewart - Paradise Bird (2 wk)
10 (10) Narada Michael Walden - Tonight I´m Allright (4 wk)
11 (12) Fern Kinney - Together We Are Beautiful (2 wk)
12 (-) Fleetwood Mac - Never Forget
13 (9) Kool and the Gang - Ladies Night (9 wk)
14 (6) Neftali´s Beast - Land of the Drums (3 wk)
15 (11) Billy Joel - All For Leyna (2 wk)


Na het geweld van vorige week nu maar 3 nieuwe:
Lipps Inc natuurlijk de belangrijkste - enorm bepalende discoplaat en dat was vanaf het begin al duidelijk; er viel niet aan te twijfelen: dit wordt een enorme klapper.
De andere twee zijn beide niet grote hits geworden. Reach Your Peak deed helemaal niets, maar markeerde voor mij de komst van de nieuwe Sister Sledge LP ´Love Somebody Today´, waarvan de titeltrack al eerder nummer 1 haalde in mijn lijst (maar toen was de LP er nog niet).

YouTube - Sister Sledge - Reach Your Peak
YouTube - LIPPS INC. - Funky Town (Long 12'' Version Video Clip)
(Fleetwood Mac niet gevonden)

Een grappig nummer om in de lijst te krijgen, Never forget. De keuze voor een album track is natuurlijk altijd boeiend. Officieel staat Not that funny als derde single te boek, het b-kantje is hiervan Think about me.

Ja, dat is wel héél opemerkelijk, die keuze voor Never forget. Ik vind het wel een mooi nummer, maar het heeft voor mijn gevoel niet echt single-power. Kun je je herinneren waarom juist dat nummer je lijst haalde, sq?

(ik vond op YouTube trouwens uitsluitend een instrumentale mix mix van het nummer, gek genoeg. Alleen interessant voor degenen die het nummer al kennen. Als op zichzelf staande track is het niet boeiend genoeg).

Over de Eagles - Ik heb dezelfde (Nederlandse) single-persing als musician en I can't tell you why is inderdaad de A-kant. Maar als je het hoesje omdraait zie je precies dezelfde afbeelding van het vijftal, maar dan met de titel 'The Greeks don't want no freaks' in grote letters. Misschien dat ze dáárdoor bij Veronica op het verkeerde been waren gezet?

Verder sluit ik me aan bij andere commentaren: 'Greeks' is zo'n beetje het zwakste nummer dat de Eagles ooit op de plaat hebben gezet. I can't tell you why vind ik wel een mooi, sfeervol opgebouwd nummer, al herken ik ook wel wat in kaztor z'n opmerking dat het een soort Bee Gees-pastiche is. De zang van Timothy B. Schmidt neigt ook wel een beetje in de falsetto-richting.

Rond deze tijd (1980) ging Linda Ronstadt inderdaad eventjes op de new wave-toer en hoewel de reultaten niet echt tegenvallen, vind ik haar stem toch geschikter voor het softere werk.

Het blijft een kwestie van smaak, want waar kaztor het bij Linda Ronstadt heeft over MOR-drek, denk ik: natuurlijk blijft het allemaal aan de veilige kant van de streep, maar het is vaak wél mooi gemaakt. Nummers als Heart like a wheel, haar versie van Blue bayou en die twee duetten met Aaron Neville blijf ik pachtig vinden. Maar ik kan op MOR-gebied meer hebben dan de gemiddelde popliefhebber, denk ik.

Het zal ook met de tijdgeest te maken hebben gehad, want ook Billy Joel pakte op Glass houses wat steviger uit dan we voor (en na) die tijd van hem gewend waren. All for Leyna is een uitstekend, maar ongedergewaardeerd en vrij onbekend gebleven nummer van dat album.
Ook hier heb ik het idee dat het wel eens een nummer geweest zou kunnen zijn dat alleen aan deze kant van de oceaan is uitgebracht. In Amerika had hij hits met It's still rock & roll to me (werd daar zelfs #1) en Sometimes a fantasy, nummers die hier dan weer niets deden.

EDIT: Dat klopt dus - volgens Wikipedia verschenen in Amerika zelfs vier (!) andere nummers van dat album op single. All for Leyna behaalde alleen in Engeland een hitnotering (en bij ons dus een tipparade-notering). Grappig is dat alle nummers van de A-kant van de LP per saldo op single zijn verschenen en geen enkel nummer van de B-kant - da's volgens mij een zeldzaamheid.

In Amerika was Glass Houses een kassucces met 7 miljoen verkochte exemplaren. Volgens mij viel het allemaal in Europa wat tegen. Ik opperde dat It's Still RnR... de eerste single was in Amerika van het album, maar dat was You May Be Right. I was dus wrong. Die dus, RnR en Sometimes A Fantasy, maar was Don't Ask Me Why dan die vierde single? Die komt volgens mij in september hier aan bod.

En Never Forget van FM als een single... tja.
Er zijn betere besluiten gemaakt op het gebied van singles kiezen, zal ik maar zeggen.
Think About Me had natuurlijk die voldoende gepushte derde single moeten zijn van Tusk, of het fantastische Angel.