Not that funny was de derde single, Angel volgt ook nog, net als Think about me.

Geduld, 1980 is nog lang!

Musician’s top 30, 29 maart 1980

01 (01) Bring on the night * The Police
02 (03) Boat on the river * Styx
03 (07) Refugee * Tom Petty & The Heartbreakers
04 (02) It’s different for girls * Joe Jackson
05 (06) What’s it take * Robert Palmer
06 (15) What I like about you * Romantics
07 (04) All I ever wanted * Santana
08 (08) Too much too young * Specials
09 (11) Fire lake * Bob Seger
10 (09) With you I’m born again * Billy Preston & Syreeta
11 (12) Nightlife * Flavium
12 (14) Hands off….she’s mine * The Beat
13 (---) Atomic * Blondie
14 (05) I hear you now * Jon & Vangelis
15 (20) Young girl * Sue Saad & the Next
16 (---) What will I do without you * Lene Lovich



17 (13) Sad song * Ellen Foley
18 (21) Him * Rubert Holmes
19 (---) Reflections * The Charlie Daniels band
20 (10) An Englishman in New York * Godley & Crème
21 (23) New age music * Inner circle
22 (---) One two five * 10cc



23 (17) Fire of love * Earth & fire
24 (19) Whole lot of travellin’ * Vitesse
25 (16) Someone’s looking at you * Boomtown rats
26 (28) Baby talks dirty * The Knack
27 (---) The end of the show * The Cats



28 (---) Stomp * Brothers Johnson
29 (---) Longer * Dan Fogelberg
30 (---) Special lady * Ray, Goodman & Brown

Atomic van Blondie is een heel goede single, eigenlijk voor mij de op één na de laatste van deze beroemde artieste. Call me kon ik later in 1980 nog heel goed hebben, bij The Tide is high haakte ik af.
Hoe kort kan het duren of hoe snel kan het gaan. Met terugwerkende kracht werden later de eerste twee albums uit 1976 en 1977 nog gekocht. Maar echt beroemd werd Blondie pas met Denis, de spetterende opening van het jaar 1978. Call me (mei 1980) de laatste goede plaat. Daarna volgde een creatieve burnout, die nooit meer te boven is gekomen. Ondanks onmiskenbare talenten welgeteld een succesvolle periode van 2,5 jaar. Maar iedereen kent haar nog. Wat zou er zijn gebeurd?

Over onmiskenbare talenten gesproken, wat te denken van Lene Lovich? Ik zou zelfs zeggen sterker nog, we mogen inmiddels wel spreken van een miskend talent. Een prima album getiteld Flex gemaakt, waarvan de hitsingle Bird song en opvolger What will I do without you. Niemand. Nou ja, een enkeling dat het album zal hebben gekocht en nog minder het aantal mensen dat deze bijzondere single heeft gekocht. Ik heb recent als eerste een stukje bij Flex geschreven, dat vind ik zielig, helemaal geen reactie meer of alsnog dank voor bewezen diensten.

What will I do without you (kosten noch moeite werden gespaard) is een heel bijzondere single: naast de A + B kant (Joan) zit er een extra live EP bij met 4 nummers, in een soort van "dubbelsingle klaphoes". Ook nog eens van het beroemde platenlabel Stiff maar het mocht allemaal niet baten. Jammer.

Ook onbekend voor velen zal ongetwijfeld Reflections zijn van The Charlie Daniels band, opvolger van The devil went down to Georgia. Beide van de succesvolle cd (in de VS, 3 x multiplatinum) Million Mile Reflections. Daar wordt overigens nog een single van getrokken. Dat hele succes van Charlie Daniels in de VS is ons hier volledig ontgaan, behalve dan The devil went down to Georgia. Weer zo'n voorbeeld van twee totaal verschillende werelden. De zuiderling Daniels (74) is nog steeds actief.
Reflections is een wat trage maar mooie plaat met vooral een spannend einde in de categorie/het genre zeer uitzonderlijke pure Southern rock. Ik moet die cd nog steeds eens kopen.

One Two Five van 10cc zou de Top 40 niet eens halen en ik vind het dit keer niet eens onaardig, er zit tenminste weer wat vaart in. Het is in ieder geval een stuk beter dan de solosingle Girls van Eric Stewart die eigenlijk wel heel erg flauw is, op de keper beschouwd. Ik denk dat dat nummer mijn lijst niet eens zal halen, al heb ik het singletje wel in huis. Daarvoor was er teveel, ander werk, beter.

Ja, de kwalificaties beter dan de Girls single gelden ook voor de laatste vier plaatsen. Hoewel het meeste over de betreffende nummers al is gezegd, blijf ik positief over The End of the show. De disco van Stomp van de Brothers Johnson vind ik beter dan die van Special lady van Ray, Goodman & Brown. Dan Fogelberg is ook een laatbloeier maar of het ook een langbloeier wordt zal de tijd moeten uitwijzen....

Band krijgt interne strubbelingen van financiële aard. Daarbij maken ze nog een flauw album en manlief/medebandlid Chris Stein wordt ernstig ziek. Band nokt ermee en Debbie zorgt voor haar man, haar solo-carrière en haar film-carrière. Band komt na een jaar of 17 weer bij elkaar. Voor het geld blijkbaar, gezien de verrichtingen. Ondertussen bleef Debbie altijd wel op een of andere manier in de picture. Zoiets?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen data meer kan terugvinden van Never Forget als single, ik heb in elk geval gedácht dat het een single was want het was niet speciaal een favoriete track van mij. . Zou ik in de war geweest zijn met Sisters of the Moon want die heb ik wél op single (b-kant Angel). Ik weet het gewoon niet niet meer.

Ach, het is nog maar 31 jaar geleden....

Hm. Blijf het bijzonder vinden dat de creativiteit tot een paar jaar beperkt is gebleven en daarna niets meer. Chris Stein knapte overigens gelukkig weer op. Debbie Harrie/Blondie ontbrak het gewoon aan de 'drive' (en misschien zelfs het talent) om gewoon door te gaan. Ze kon zich niet meer opladen voor een langdurige (en kwalitatief hoogstaande) carriére. Misschien vond ze wel dat ze zich bewezen had en dat het niet meer hoefde.

Waarom niet gewoon een keuze voor een album track, als je het een heel goed nummer vind? Na Sara verdween Fleetwood mac qua hitparade even uit de belangstelling. Eind jaren '80 zou het Live album verschijnen, ook al zonder hit (hoewel er twee singles van zijn getrokken).

Hoewel ze dus niet eens de tipparade haalden, werden er in Nederland nog wel degelijk singles van Tusk afgehaald, zoals geschreven Not that funny, Angel en Think about me.
Liever had ik ook Sisters of the moon gehad dan Angel, maar in Nederland was Angel kant 1, Sisters of the moon kant 2:



In de VS werd wel Sisters of the moon uitgebracht als A-kant, met Save me a place als B-kant. Succes: uiteindelijk bleef het beperkt tot plek 86, beter dan niets, zal ik maar zeggen.

Van mijn eigen single, die ik pas veel later kocht in de uitverkoop:




(maar dit is dus de achterkant van Angel, hoesje werd in beide landen kennelijk gebruikt, en op het label is Angel inderdaad kant 1)

En de Engelsen wilden al helemaal niets (meer) weten van 'hun' Fleetwood mac in wat zij zien als de 'Amerikaanse' periode. Christine McVie heeft er nog frustraties van:




01 01 Going underground - The Jam
02 02 Together we are beautiful - Fern Kinney
03 04 Turning Japanese - The Vapors
04 05 Dance yourself dizzy - Liquid gold
05 08 Working my way back to you - Detroit spinners
06 03 Take that look of your face - Marti Webb
07 09 All night long - Rainbow
08 10 Do that to me one more time - Captain & Tenille
09 06 Games without frontiers - Peter Gabriel
10 15 Echo beach - Martha & The Muffins
11 14 Stomp! - Brothers Johnson
12 27 Poison Ivy - The Lambretta's
13 16 The spirit of radio - Rush
14 12 Cuba - Gibson brothers
15 13 Hand's of ... she's mine - The Beat
16 11 So lonely - The Police
17 25 Another nail in my heart - Squeeze
18 07 Atomic - Blondie
19 29 January february - Barbara Dickson
20 40 Food for thought/ King - UB40
21 23 Happy house - Siouxie and the banshees
22 20 At the edge - Stiff little fingers
23 25 Turn it on again - Genesis
24 31 Let's do rock steady - Bodysnatchers
25 --- Living after midnight - Judas priest
26 24 Hot dog - Shakin' Stevens
27 28 My world - Secret affair
28 --- Girl in a kaftan - B.A. Robertson
29 30 Love affair - The Dooleys
30 35 Don't push it, don't force it - Leon Hayward
31 --- My oh my - Sad cafe
32 --- No one driving - John Foxx



33 17 And the beat goes on - Whispers
34 --- Ne ne na na na na nu nu - Bad Manners
35 --- The Monkees E.P. - The Monkees
[img][/img]

36 --- Bear cage - The Stranglers



37 34 Tonight I'm alright - Narada Michael Walden
38 --- Sexy eyes - Dr. Hook
39 18 Coward of the county - Kenny Rogers
40 --- Geno - Dexys midnight runners

Volgens mij, staat Going underground van The Jam niet op een regulier studio album van The Jam. Het is later als extra track toegevoegd aan Setting sons (1979) terwijl het album dat werd uitgebracht in 1980 (Sound affects) alle ruimte zou hebben gehad voor Going underground, zelfs voor het b-kantje Dreams of children. Wat een luxe, een nummer één uit de Top 40 gewoon weg te laten van het nieuwe album.

Een grote verscheidenheid aan nieuwe binnenkomers, ik zal niets zeggen over wat er bij ons (waarschijnlijk) nog gaat gebeuren met de Dexys midnight runners, Dr. Hook en John Foxx. Wat overblijft is buitengewoon divers.

Hardrock van Judas Priest bijvoorbeeld. Vorige week geen hardrock in de lijst binnengekomen, bij wijze van uitzondering. Ik ben geen kenner van hardrock, metal en bij wat albums van Van Halen en ZZ top houdt het op. Led zeppelin en Deep purple vind ik logische artiesten in je verzameling. Ik hou wel van stevige muziek, maar niet zoals het klinkt bij Judas Priest. Waarschijnlijk stap ik in mijn oordeel daarmee met de single Living after midnight op menige teen maar mij klinkt het als dertien in een dozijn (5).

Maar dat klinkt dan nog als verwacht. 29 maart 1980 staat te boek als datum van het debuut van Bad Manners met Ne ne na na na na nu nu. Bijzonder wellicht, zeker, maar de muziek vind ik echt dramatisch. Vanuit een geschiedenis met oude punk wordt het een soort magere ska, zogegezegd met humor. Ik vind het nummer eerlijk gezegd een aanfluiting (1,5). Het probleem is, het is alternatieve muziek, dus het moet wel goed wezen. Maar feitelijk is het uiteraard een draak.

De EP van The Monkees was natuurlijk slim bedacht. De tracks waren I'm a believer, Daydream believer, Last train to Clarksville en A little bit me, a little bit you. Ik geef er geen cijfer voor, deze prachtige tracks horen thuis in de jaren '60, niet in 1980. Maar ik kan mij voorstellen dat je er naar teruggrijpt als Bad manners de nieuwe mode dreigt te worden. Beter is het natuurlijk te kiezen voor het 'betere' nieuwe werk zoals

Bear cage van The Stranglers (8). Van origine punk, ontwikkelt de band zich razendsnel naar een meer melodische aanpak, intelectueler maar ook creatiever. In de punkperiode hebben The Stranglers overigens een heel aantal goede nummers (Get a grip, No more heroes) geschreven (Bear cage was hit nummer 11) maar vind ik ze soms ook wat te hard, over de top, niet mooi. Na de eerste paar albums veranderden The Stranglers heel duidelijk van geluid, de punk werd afgezworen maar ze bleven, zeker de eerste paar jaren, de betere nummers schrijven.

My oh my van Sad cafe heeft, zeker vanaf de helft tot aan het einde, haast een soort Rolling stones achtige aanpak en is in ieder geval het aardigste wat ik tot nu toe van hen heb voorbij horen komen in de Engelse lijst (6,5)

De track is duidelijk leuker dan het zeer flauwe Girl in a kaftan van BA Robertson (4,5). Een alleraardigst begin met Oosterse klanken wordt omgezet in een flauw, pubachtig lied, zonder verder een hoogwaardige aanpak van zaken.

Bear Cage...

Tja, Bad Manners... Dit zou niet eens geslaagd zijn als een persiflage op ska.
Dit is gewoon een enorme blunder dat ontegenzeggelijk teveel aandacht heeft gekregen.

TOP 40 VAN ROB nr 197, 2-4-1980
dw vw aw
1 1 8 Coward of the county - Kenny Rogers
2 5 3 Longer - Dan Fogelberg
3 3 5 Take that look off your face - Marti Webb
4 2 11 I hear you now - Jon & Vangelis
5 6 6 Get it - Urban Heroes
6 7 8 Matador - Garland Jeffreys
7 10 4 Spirits having flown - The BeeGees
8 4 9 With you I'm born again - Billy Preston & Syreeta
9 20 3 Boat on the river - Styx
10 11 5 Him - Rupert Holmes
11 22 2 The end of the show - The Cats
12 19 2 All for Leyna - Billy Joel
13 13 5 Fire lake - Bob Seger & Silver Bullet Band
14 8 7 Games without frontiers - Peter Gabriel
15 17 4 Mother how are you today - Maywood
16 -- 1 An American dream - The Dirt Band
17 16 5 Ladies night - Kool & the Gang
18 -- 1 Bring it all home - Gerry Rafferty
19 12 10 On the radio - Donna Summer
20 9 9 It's different for girls - Joe Jackson
21 24 3 Young girl - Sue Saad & the Next
22 -- 1 Anne - Kayak
23 27 3 So sad - Margriet Markerink
24 14 7 Love in our hearts - Peter Brown
25 26 4 You and me - Spargo
26 30 2 Our song - Guys 'n Dolls
27 15 8 Don't wait up for me - The Beat
28 -- 1 Turn it on again - Genesis
29 -- 1 Atomic - Blondie
30 21 6 Visite - Lenny Kuhr & les Poppys
31 18 7 Too much too young - The Specials
32 -- 1 One two five - 10CC
33 -- 1 I can't tell you why - The Eagles
34 32 6 Pilot of the airwave - Charlie Dore
35 35 3 Special lady - Ray, Goodman & Brown
36 -- 1 Missing words - The Selecter
37 -- 1 Together we are beautiful - Fern Kinney
38 25 4 Yes I'm ready - Teri DeSario & Casey
39 23 4 Schoolgirls - Headboys
40 29 10 The plastic age - The Buggles

Een bijzondere lijst, want maar liefst 9 binnenkomers! Ik denk niet dat er in de laatste 35 jaar ooit meer dan 9 songs bij mij zijn binnengekomen, al vermoed ik dat 9 wel vaker is voorgekomen.

Aan de top zien we dat Kenny Rogers bedreigd wordt door de zoetgevooisde Dan Fogelberg; en Boat on the river gaat van 20 naar 9, heel wat sneller dan zijn voorganger Babe naar de top is geklommen.

Op 16 al de hoogste binnenkomer, An American Dream van The Dirt Band, voorheen The Nitty Gritty Dirt Band. Begin jaren 70 hadden ze in NL al wat kleine hitjes; opvallend genoeg wordt dit hun grootste. Een heerlijk relaksed nummer dat thuishoort op de front porch van een landhuis in Louisiana of zo. Aan dat gezeur over te braaf of binnen de lijntjes doe ik niet mee, dit is gewoon genieten!

Op 18 Gerry Rafferty met de opvolger van Get it right next time. Werd dat al geen hit, dit haalt niet eens de tipparade. Toch is dit een prima single, met die altijd betoverende warme stem van Gerry. Nee, een Bakerstreet is het niet.

Op 22 Neerlands trots Kayak, met een zeer Middeleeuws klinkende ode aan Anne. In Ruthless queen waren de Middeleeuwse verwijzingen ook al in elke zin aanwezig, hier is het ook in de melodie en de instrumentatie hoorbaar. Mooi zoals alleen Kayak dat kan.

Op 28 Genesis met hun eerste single van het album Duke. Zoals Yes mijn all time favorite band is, zo staat Genesis eervol op 2. Alleen toen wist ik dat nog niet. Toen kende ik al het fantastische Follow you, follow me, een van mijn grootste hits uit 1978, maar meer eigenlijk niet. Vandaar dat deze single onopvallend binnenkomt, als vierde. Turn it on again is een wat stevigere song en gaat (denk ik) over de toenemende televisieverslaving. De gehaaste song kent een paar momenten van rust, als de toetsen van Tony Banks even domineren, maar dan breken de drums van Phil Collins alweer in en gaat het nog jachtiger verder.

Het album Duke zal ik voor mijn verjaardag cadeau krijgen en uitgroeien tot een van mijn favoriete albums (hoewel Duke niet echt de reputatie heeft van topalbum). Er staan inderdaad wat mindere nummers op, maar ook een reeks geweldige nummers, Behind the lines, Duchess, Cul-de-Sac, Please don't ask en natuurlijk de onverwoestbare finale Duke's travels en Duke's end. Die behoort voor mij nog steeds tot de top 5 beste songs aller tijden.

Op 29 Atomic van Blondie, een opvallende song met zeer weinig tekst, discoritme en Debbie Harry's stem op volle kracht.

Op 32 10CC in hun nadagen. Nog altijd prima popmuziek, maar niet echt opzienbarend, helaas.

Op 33 de Eagles, waarover al veel gesproken is. In mijn top 40 stond bij binnenkomst overigens: I can't tell you why/The Greeks don't want no freaks, maar vanaf de tweede week is het tweede deel weggelaten. The Greeks heb ik toen ook vrijwel nooit op de radio gehoord, en is ook lang niet zo goed als het fraaie, toetsenrijke en on-Eagles-achtige I can't tell you why. Op The BeeGees vind ik dit trouwens niet lijken, meer op Kenny Loggins bv

Op 36 The Selecter. Missing words vind ik een prima skasingle, niet slechter dan On my radio, misschien wel beter omdat er iets meer gevoel in zit, drama zelfs.

Tenslotte op 37 Fern Kinney, hier al vaak weggezet als slap, sentimenteel etc. Dat klopt niet: het is een lekker deuntje .

De SQ top 15 van week 14 - 1980




1 (4) Lipps Inc - Funky Town (2 wk)
2 (-) Bunny Sigler - Super Duper Duper Super Man
3 (3) Osibisa - Pata Pata (3 wk)
4 (7) Sister Sledge - Reach Your Peak (2 wk)
5 (-) Sky - Toccata
6 (13) Kool and the Gang - Ladies Night (10 wk)
7 (11) Fern Kinney - Together We Are Beautiful (3 wk)
8 (5) Joan Armatrading - Rosie (3 wk)
9 (10) Narada Michael walden - Tonight I´m Allright (5 wk)
10 (9) Amii Stewart - Paradise Bird (3 wk)
11 (-) Genesis - Turn it On Again
12 (-) Spinners - Working My Way Back to You
13 (3) Dan Hartman - Vertigo / Relight My Fire (3 wk)
14 (12) Fleetwood Mac - Never Forget (2 wk)
15 (2) Romantics - What I Like About You (3 wk)


De nieuwe van deze week:

YouTube - Sky - Toccata (Video)
YouTube - Genesis - Turn It on Again
YouTube - The Spinners-Working my way back to you
YouTube - Bunny Sigler super duper duper super man.wmv

Sky is typisch zo´n nummer dat ik nooit meer in een favorietenlijstje zou zetten. Het werd toen wel hoog aangeschreven, en ik heb zelfs wel met een album in mijn handen gestaan om te kopen, maar het is er dus nooit van gekomen en ik heb daar geen spijt van.

Nee, dan Genesis; bij mij als band meer geliefd met Gabriël er nog bij (nummer 2 in mijn album top 10!), is dit toch ook nog steeds wel een aardig nummer. Ik loop hier weer gelijk met Ranboy.

De Spinners werd een grote hit en is vooral gemakkelijke disco.

Het lekkerste voor het laatst: de funkproducer Bunny Sigler (Instant Funk, Rose Royce, Curtis Mayfield) maakte een eigen plaat. Destijds al moeilijk te krijgen, en nu alleen tegen collectorsprijs, en misschien doe ik dat nog wel eens. Dit is het openingsnummer van het album en is er een waar ik nog steeds kippenvel van krijg. Vaak aan anderen laten horen, maar ik krijg er maar weinigen enthousiast voor. Ik denk dat het is omdat het enerzijds lastig toegankelijk is, en dat je er muziekliefhebber voor moet zijn om het echt te proberen. Maar voor een liefhebbersplaat is het tegelijk ook veel te plat en lomp, met al die piepstemmetjes en de bombast van de beat.
Toch is dit voor mij een van mijn favoriete nummer uit deze tijd. Echt een privé favoriet, zeg maar.

Week 14 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Leon Haywood - Don't Push It, Don't Force It
#18: Maggie MacNeal - Amsterdam



#24: Patricia Paay - Give It To Me
#25: The Detroit Spinners - Working My Way Back To You
#26: Willem Duyn - Marie An
#27: The Nolan Sisters - I'm In The Mood For Dancing
#28: De Wiko's - Achter M'n Bakkie
#29: Jimmy Ruffin - Hold On To My Love
#30: Matchbox - Buzz Buzz A Diddle It

Leon Haywood's disco-stampertje klinkt.... eh.. 'ongeforceerd'. Beetje dertien-in-'n-dozijn eigenlijk. Dit is later in de jaren '80 geloof ik nog gecovered, maar ik heb nu het Hitdossier niet bij me, dus weet ik niet door wie. Niet slecht, maar weinig spectaculair. [5,5]

Vervolgens krijgen we Maggie MacNeal's ode aan de hoofdstad en don't shoot me; Ik vind dit fijn klinken. Het heeft iets volks op een prettige manier. Ook vraag ik me af of het hoge ogen heeft gegooid op het Eurovisie Songfestival. [6]

Patricia Paay's Give It To Me heb ik niet kunnen vinden op YouTube, maar ik voel er te weinig animo voor om het te downen. Willem Duyn is ook niet te vinden, maar ik verwacht daar ook niet teveel van. Dan zijn daar eindelijk The Detroit Spinners en het zou in z'n derde week nog Alarmschijf worden. Volgende week ongetwijfeld meer daarover.

The Nolan Sisters (later werd dat The Nolans) scoorden met hun single hun eerste hit in Nederland. Het klinkt vooral als een frisse glas limonade op een zomerse dag: Verkwikkend zolang het duurt, maar het laat vooral een kleffe nasmaak achter. [5,5]

De piratenzenders komen deze keer ook weer even aan bod net als een verwend kind dat teveel aandacht opeist. De Wiko's spreiden hier een catchiness tentoon op een manier waarop een open raampje aanlokkelijk lijkt als je in een overvolle treincoupé zit met rokende passagiers. Geboren vanuit armoede, dus. Helaas in je kop getimmerd als je eraan bent blootgesteld. Een matige gemiddelde in de onderlaag van m'n ratings-systeem is het gevolg: [2,5]

'Plichtmatig' is het woord dat in m'n hoofd op komt als ik Jimmy Ruffin's bijdrage hoor. 'Geforceerd' is het woord dat in m'n schatje op komt. Maak je keuze. De soul in het refrein klinkt niet echt onaardig, maar het klinkt allemaal zo leeg dat ik me zelfs nog afvraag hoe het het acht weken in de Tipparade uithield. [4,5]

Matchbox is de hekkensluiter met een overstuurde kruising tussen Hillbilly-muziek en Rock 'N Roll. Erg jolig en feestelijk allemaal, maar wat nietszeggend. De glam-achtige opvolger Midnite Dynamos vind ik echt veel beter. [5,5]

Magere oogst, om het maar bij het seizoen te houden.

Ik vermeld er nog even bij jaloers te zijn op Ranboy's lijstje vanwege Gerry Rafferty's Bring It All Home, dat mij evenzeer kan bekoren als Baker Street of welk van z'n andere toppers en een haast bezwerende kracht heeft. Absolute rasartiest! [10]

Hot 100 - Week Of March 29, 1980

Top 10:
#1 - #1 Pink Floyd - Another Brick in the Wall - part 2
#2 - #5 The Spinners - Working My Way Back To You Girl
#3 - #3 Queen - Crazy Little Thing Called Love
#4 - #4 Andy Gibb - Desire
#5 - ? Blondie - Call Me



#6 - #7 Rupert Holmes - Him
#7 - #9 Kool And The Gang - Too Hot
#8 - #8 Shalamar - Second Time Around
#9 - ? Christopher Cross - Ride Like The Wind
#10 - #10 Linda Ronstadt - How Do I Make You

The Detroit Spinners stoten door naar #2 en torpederen daarbij gelijk Dan Fogelberg uit de Top 10.
Maar met Call Me in de buurt vrees ik dat de #1-positie vooralsnog een droom blijft. Volgende week weten we misschien meer.

Zitten wij nog met Blondie in atomische sferen, komt Call Me al de Amerikaanse Top 10 binnenstomen. De vroege entree had vast te maken met Paul Schrader's American Gigolo-film waar dit nummer in voorkwam. Het stond ook al los van het Eat To The Beat-album. Ik vind het eigenlijk de laatste echt geslaagde single van de band. Singles hierna, zoals Rapture en Maria vond ik nog okee, maar die reggae-uitstapjes doen me niet veel. Verder ken ik ook niet veel van hierna, behalve het uiterst belabberde Hunter-album. Maar deze was nog dik in orde. Wil er nog wel even aan toe voegen dat het gebaseerd is op Black Sabbath's Children Of The Grave, maar dat weten de meesten volgens mij al. [9]

De Amerikanen zijn ons ook al voor met de typische Westcoast-rock van Christopher Cross' Ride Like The Wind. Heerlijk nummertje blijft dit. Een lekker scheur-met-je-wagen-langs-de-kust-gevoel geeft het je. Ook weer voorzien van een Michael McDonalds-attack . Iets waar ik eerst nogal een broertje aan dood had, maar nu absoluut kan waarderen. [8]

Hot 100 (heb het in tweeën moeten doen).
De Onderste 10:

#100 - ? ZZ Top - I Thank You



#99 - ? Crystal Gayle - It's Like We Never Said Goodbye
#98 - ? Barry Manilow - When I Wanted You
#97 - ? Jim Photoglo - We Were Meant To Be Lovers
#96 - ? Jefferson Starship - Girl With The Hungry Eyes
#95 - ? The Knack - Baby Talks Dirty
#94 - ? .38 Special - Rockin' Into The Night
#93 - ? Starland Vocal Band - Loving You With My Eyes
#92 - ? Nazareth - Holiday
#91 - ? England Dan & John Ford Coley - In It For Love

Het werd geen grote hit voor ze waar dan ook (denk ik), maar dit ZZ Top-nummer is wat mij betreft dik in orde. Lekker bluesy, to-the-point en gespeend van die MTV-gloss van het iets latere spul. I thank you!! [9]

Dan weer zo'n super-cleane MOR-plaat met country-invloeden van Crystal Gayle. Dit soort kitsch is niet aan mij besteedt. [2]

Bij de volgende plaat zegt m'n zieke schatje 'Als ik nog niet ziek genoeg was, dan ben ik het nu zeker.' U weet welke plaat ik daarmee bedoel. [1]

In hetzelfde straatje ligt Jim Photoglo (who the fuck!?), maar die heeft er tenminste werk van gemaakt. Het klinkt zo kazig als de pest, maar muzikaal gezien doet het tenminste iets, het blijft niet op z'n luie, pretentieuze reet zitten, het klinkt tenminste een beetje kleurrijk. [5,5]

Deze Jefferson Starship klinkt energiek, maar ik ken het nummer niet en de geluidskwaliteit van deze clip is zo hemeltergend dat ik een waardering niet op z'n plaats vind. Laat ik het er maar op houden dat het nummer niet speciaal klinkt, maar verder okee is.

.38 Special's nummer klinkt als bovengemiddelde Amerikaanse rockmuziek met Ronnie Van Zant's broer Donnie op vocalen. Weinig wereldschokkend, maar ik zou het niet afzetten als het op de radio zou komen. [6,5]

Starland Vocal Band, mijn God, bestonden die nog steeds na Afternoon Delight? Deprimerend, een zwakke, zwalkende melodie en het klinkt volkomen anoniem. Geen wonder dat het succes na AD binnen de grenzen bleef... [2]

Nazareth klinkt hierna ook weinig verheffend. Typische rockmuziek zonder cross-overappeal, maar het klinkt degelijk. [5]

Van Dan England, bekend van I'd Really Love To See You Tonight, heb ik niets kunnen vinden, maar ik heb m'n portie MOR nu wel gehad.

Volgens mij heeft Duke met terugwerkende kracht een goede status opgebouwd en belichaamt Abacab de 'stijlbreuk' van de band. Met Turn It On Again en Misunderstanding waren er al tipjes van de sluier, maar hierover volgende week meer in mijn bespreking van de Tipparade.

Tipparade week 14 van 1980:

Alarmschijf: Leon Haywood - Don't Push It, Don't Force It
Klinkt best aardig maar het is een te doorsnee en te weinig geïnspireerd disco-nummer.
Cijfer: 5

#18: Maggie MacNeal - Amsterdam
Zij vertegenwoordigde Nederland voor de 2de keer op het eurosongfestival (voordien als Mouth & McNeal). Een typisch songfestivalliedje, veilig maar degelijk en zij heeft een mooie stem.
Cijfer: 6,5

#24: Patricia Paay - Give It To Me
#26: Willem Duyn - Marie An
Niet gevonden op YouTube.

#27: The Nolan Sisters - I'm In The Mood For Dancing
Aardig maar het klinkt ook wat als een doorslagje van een aantal jaren '70-disco-nummers.
Cijfer: 6

#28: De Wiko's - Achter M'n Bakkie
Goed om één keer te beluisteren en dan hoeft het niet meer voor mij.
Cijfer: 3

#29: Jimmy Ruffin - Hold On To My Love
Hij probeert mee te draaien met de huidige disco-trend maar het komt niet erg geïnspireerd over, dit nummer blijft niet hangen itt. zijn evergreen What Becomes of the Broken Hearted.
Cijfer: 5,5

#30: Matchbox - Buzz Buzz A Diddle It
Een cover van Freddie Cannon zo'n 20 jaar eerder waarbij het origineel iets rauwer klinkt. Omdat de versie van Matchbox zo feestelijk en plezierig klinkt geef ik toch nog een ...
Cijfer: 7,5

Zo heb ik het ook beleefd. Volgens mij werd destijds Duke door de diehard-fans van het eerste uur al als een omslag beschouwd, waarna zich dat nog sterker doorzette op Abacab. Maar tegenwoordig wordt Duke toch meer gezien als het laatste Genesis-album met een vrij sterk symfonisch karakter, hoewel er ook kant-en-klare popliedjes op staan, waaronder de singles die Kaztor noemt.

Mij is het om het even - mijn eerste Genesis-LP was Abacab, en Duke de tweede. Vrijwel alles wat daarvóór zat, heb ik pas veel later ontdekt. Nu kan ik het allebei waarderen, al heb ik een voorkeur voor het jaren-zeventig werk.

Ik ken deze niet, al staat de naam Bunny Sigler bij mij wel garant voor een zekere kwaliteit, omdat hij vooral albums produceerde voor artiesten op PIR en Salsoul, labels die de 'betere disco' brachten. Dit plaatje is vrij kenmerkend voor de disco van de late jaren zeventig: veel blazers, een stevige drumbeat op een vierkwartsmaat en natuurlijk een percussiebreak. Lekker om te horen als je van het genre houdt, maar toch vrij standaard.

Sky bestond volgens mij uit Britse studiomuzikanten, die zich toelegden op rock- en popversies van bekende klassieke stukken. Ik vond dit wel een spectaculair nummer destijds en ik heb naast de single later zelfs het bijbehorende dubbelalbum Sky2 gekocht. Maar daar is het bij gebleven en vervolgens zijn ze snel vergeten - door vrijwel iedereen, denk ik, want je hoort dit nummer nooit meer.

Ik vind de Engelse hitlijst een stuk interessanter dan de Amerikaanse, in elk geval in deze periode. Maar het grappige van die onderste rij van de Billboard Hot 100 is dat je er soms nummers in tegenkomt waarvan je geen idee had dat het hits waren geworden, zoals hier die ZZ Top-single en onlangs dat nummer van Styx, Why me. Al is een flink deel mij verder ook onbekend.

Wél aardig om te noemen is de 'doorbraak' van 38 Special: een southern-rockgroep die vanuit de traditie van Lynyrd Skynyrd e.a. vanaf hun derde album een wat radiovriendelijker vorm van stevige rock ten gehore brachten. Ik zou ze een paar jaar later ontdekken met uitverkoopbakkensingles als Caught up in you en If I'd been the one. Ik heb er later nog wat LP's en zelfs nog wat CD's van gekocht.

Hun twee doorbraakhits, deze Rockin' into the night en Hold on loosely, zijn geschreven door de mannen die later met Survivor succes zouden hebben. En dat kun je er inderdaad wel een beetje aan af horen. Leuke radio-rock, al is het niet echt opzienbarend.

De Amerikaanse lijsten vind ik interessant vanwege vaak onbekend gebleven pareltjes uit het (blues)-rock -en soulgenre, het vooroplopen met bepaalde hits en het totaaloverzicht van wat er destijds populair was (en m'n lieve vrouwtje komt er ook vandaan!). Dan neem ik al die MOR-muziek voor lief.

Helemaal gelijk! Dit nummer is mij destijds geheel ontgaan, kan me ook niet herinneren het singletje te zijn tegengekomen. Een actief baasje, die Rafferty in die tijd, want volgens mij verschijnt later in 1980 het album Snakes & Ladders...(waarover dan meer)

Ach, ik heb het nog eens beluisterd maar vind het toch nog steeds wel interessante symfo van een ééndagsvlieg, althans in de hitlijsten. De band heeft 16 jaar bestaan en heeft geijverd om van (instrumentale) rockmuziek klassieke muziek te maken. Het doet een beetje denken aan Ekseption, maar dan andersom. Ik ken verder niets van Sky, maar dat album had ik bij nader inzien toch wel willen hebben...

Mijn eerste was Wind & Wuthering; gekregen voor mijn verjaardag van een oudere Genesis vriend die vond dat het tijd werd dat ik eens aan het serieuze werk zou moeten gaan beginnen. Tja, daarover was men vrij sterk in de leer. Als je begint met Collins bij albums van Genesis, vind je hem waarschijnlijk wel o.k, ook in het vervolg. Mijn tweede album was Trespass, dat was van een geheel andere orde. Beiden hoogstaande werkjes.

Misschien dat je idd wel anders naar Abacab luistert als het je eerste album was. Het vertrek van Peter Gabriel bij Genesis is alweer zolang geleden dat zelfs ik mij niet meer bewust kan heugen dat hij er lid van was...
Desalniettemin vallen albums met hem onder het hoofdstukje langdurig, tijdloos en onovertroffen.

Wel een beetje te begrijpen, dat tempo. Gerry bepaalde het liefst zelf wat hij wilde doen en had een broertje dood aan grootschalige tournees en snelle zakenjongens die alles voor hem wilden beslissen. De tijd tussen zijn releases valt dus niet te peilen. Aan zijn platen is af te horen hoeveel zorg hij er aan besteedde. De productie en arrangementen op een album als North And South (1988)... Ik vind het eigenlijk niet eens zo vreemd dat daar zo'n lange tijd aan vooraf is gegaan.
City To City was de doorbraak, maar vind ik bij lange na niet z'n meest representatieve werk.
Het zwaartepunt ligt voor mij daarna.

Een zeer veelzijdig en uniek talent. Jammer dat hij iets soortgelijks dacht over Koning Alcohol.

Musician’s top 30, 5 april 1980, week 14

01 (03) Refugee * Tom Petty & The Heartbreakers
02 (02) Boat on the river * Styx
03 (01) Bring on the night * The Police
04 (06) What I like about you * Romantics
05 (05) What’s it take * Robert Palmer
06 (13) Atomic * Blondie
07 (04) It’s different for girls * Joe Jackson
08 (---) I can’t tell you why * Eagles
09 (09) Fire lake * Bob Seger & The Silver bullet band
10 (16) What will I do without you * Lene Lovich
11 (07) All I ever wanted * Santana
12 (---) All for Leyna * Billy Joel
13 (19) Reflections * The Charlie Daniels band
14 (08) Too much too young * The Specials
15 (12) Hands off…she’s mine * The Beat
16 (15) Young girl * Sue Saad & The Next
17 (22) One two five * 10cc
18 (---) Late late show * New Adventures



19 (11) Nightlife * Flavium
20 (18) Him * Rupert Holmes
21 (---) Anne * Kayak
[img][/img]

22 (10) With you I’m born again * Billy Preston & Syreeta
23 (21) New age music * Inner circle
24 (17) Sad song * Ellen Foley
25 (27) The end of the show * The Cats
26 (28) Stomp * Brothers Johnson
27 (14) I hear you now * Jon & Vangelis
28 (29) Longer * Dan Fogelberg
29 (23) Fire of love * Earth & fire
30 (20) An Englishman in New York * Godley & Crème

Een hele rare hitlijst, met maar 4 nieuwe binnenkomers. Geen bijzondere, wel goede in ieder geval.

The Eagles en Billy Joel zijn al uitgebreid besproken, dus dat schiet al lekker op. Ik hou twee Nederlandse artiesten over voor een nadere beschouwing.

Eerst Kayak. Zonder enige gêne kan hier worden gesteld dat het één van de meest succesvolle Nederlandse bands óóit is geweest. Actief sinds 1972, met weliswaar een pauze maar nog steeds met geweldige muziek. Creatief en bovendien, geen knieval voor de commercie, pure symfonische rockmuziek op klompen.

Nu is Anne van het album Periscope life misschien net een verkeerd voorbeeld inzake commercie. Het komt juist uit een periode dat Kayak gepoogd heeft om succes te oogsten in de VS. Dat bleef bij een eenmalige poging en heeft de band zelfs voor langere tijd uit het lood gekregen. Maar ik denk dat de integere Ton Scherpenzeel er in die zin geen spijt van zal hebben gehad omdat het in ieder geval mooie ervaringen heeft opgeleverd.

De muziek die in de VS is opgenomen, zoals het album Periscope life, is gladder dan we gewend zijn, meer rock en minder symfonisch. Maar, alleszins te pruimen en ik vind Anne prachtig gedaan. Kayak was erg productief in die tijd, ook met singles. Alleen Anne zou van dit album de Top 40 halen. Maar zonder twijfel mooi gemaakt.

De New Adventures tapten uit een ander vaatje. Hier powerrock op klompen maar ondanks onmiskenbare kwaliteiten leidde het niet tot een plaatsje in de Top 40. Dat had wel gemoeten, voor deze opvolger van Come on.

Ik vind de New Adventures sowieso een beetje ongelukkig in de keuze van het Nederlandse platenkopende publiek. We hadden er zorgvuldiger mee moeten omgaan, singles en LP's moeten kopen. Dat gebeurde te weinig en in 1984 viel voor de eerste keer het doek.

Maar met vallen en opstaan bestaat de band nu overigens nog steeds, zelfs in dezelfde samenstelling. Maar erg veel nieuw plaatwerk is er sinds het begin van de jaren '80 niet meer verschenen. Ze zijn vooral nog actief in kleine zaaltjes. Jammer, volgens mij had het voldoende talent om voor jaren nieuwe nummers te blijven brengen.

5 april 1980:

01 01 Going underground - The Jam
02 04 Dance yourself dizzy - Liquid gold
03 05 Working my way back to you - Detroit Spinners
04 03 Turning Japanese - The Vapors
05 02 Together we are beautiful - Fern Kinney
06 11 Stomp! - Brothers Johnson
07 12 Poison Ivy - The Lambretta's
08 23 Turn it on again - Genesis
09 38 Sexy eyes - Dr. Hook
10 20 Food for thought - UB40
11 10 Echo beach - Martha & The Muffins
12 19 January february - Barbara Dickson
13 07 All night long - Rainbow
14 --- Work rest and play EP - Madness



15 25 Living after midnight - Judas priest
16 08 Do that to me one more time - Captain & Tenille
17 27 My world - Secret affair
18 17 Another nail in my heart - Squeeze
19 30 Don't push it - Leon Haywood
20 21 Happy house - Siouxie and the Banshees
21 06 Take that look of your face - Marti Webb
22 09 Games without frontiers - Peter Gabriel
23 13 The spirit of radio - Rush
24 14 Cuba - Gibson brothers
25 28 Cool in the kaftan - B.A. Robertson
26 --- Talk of the town - Pretenders



27 24 Let's do rocksteady - Bodysnatchers
28 15 Hands off...she's mine - The Beat
29 29 Love patrol - The Dooleys
30 16 So lonely - The Police
31 31 My oh my - Sad cafe
32 32 No-one driving - John Foxx
33 25 Hot dog - Cat Stevens
34 --- Missing words - The Selecter
35 18 Atomic - Blondie
36 --- Him - Rupert Holmes
37 40 Geno - Dexys midnight runners
38 35 The Monkees EP - The Monkees
39 34 Ne ne na na na na nu nu - Bad manners
40 --- Silver dream machine - David Essex



Ik zit zelden om een woordje verlegen, maar nu moet ik het volgens mijn eigen regels zeer beperkt houden, gezien de nieuwe binnenkomers in deze Top 40.

Want, The Work, Rest and Play EP van Madness is niet alleen een juweeltje, het is eigenlijk Nightboat to Cairo met drie andere nummers, Deceives the eye, The young and the old en Don't quote me on that.

Wij krijgen het uiteraard nog over Nightboat to Cairo, daarom zeg ik nu niets behalve

En niet te vergeten een opmerkelijke rijtje, de nummers 8, 9 en 10 met een voortstomende Genesis opeens, Dr. Hook en een steeds verder groeiende UB40. Dat maakt het ook voor volgende week in ieder geval weer boeiend.

Ook over andere binnenkomers kan ik weinig kwijt. Rupert Holmes en The Selecter zijn zelfs al besproken. De nieuwe single van The Pretenders zal ook in onze lijsten ongetwijfeld binnenkomen.

Dus ook mensen die graag willen converseren kunnen om praktische redenen wel eens met een mond vol tanden zitten.

De enige single die ik heb afgeluisterd (en die overblijft) is de nieuwe hit van David Essex met Silver dream machine. Ik geloof uit een film of serie waar hij zelf ook een rol in speelt. Niet onaardig maar ook hier geen juweeltje dat helaas aan onze neus voorbij is gegaan.

Volgende week wellicht!

Ik denk er precies zo over. Gerry Rafferty heeft een sterke hand van liedjes componeren, dat bewees hij zowel solo als met Stealers Wheel. En die stem...tja, je houdt ervan of niet, maar het geeft zijn muziek een uniek, eigen karakter - vaak folky, maar toch met een heel eigen 'touch'.
Ik was begin dit jaar echt geschokt door zijn dood, al zat het er wel een beetje aan te komen. Ik ben een longtime fan, die bijna al zijn albums heeft en ik kan me wel vinden in je opmerkingen aangaande City to city. Daar is hij bekend mee geworden, dus veel mensen kennen dat album. Maar ik vind de opvolger Night owl en North & south minstens van vergelijkbare klasse, zo niet beter. Dat gezegd hebbende zakte het niveau na N&S wat in en begon hij ook wat meer te reyclen - oudere nummers opnieuw op te nemen enzo.

Jammer van koning alcohol, inderdaad, plus het feit dat hij op het zakelijke vlak voortdurend puin moest ruimen, zowel na het opheffen van Stealers Wheel als in zijn solo-carrière. Ik ben bang dat hij nooit ten volle heeft kunnen genieten van de zegeningen die zijn muzikale talenten hem brachten.

Hoewel ik Periscope life qua waardering een treetje lager heb staan dan de meeste voorafgaande albums, is het nog steeds boven de middelmaat. En Anne is, zoals je terecht opmerkt, eigenlijk een vreemde eend in de bijt op een verder tamelijk glad en commercieel album. Want dit nummer, met zijn ietwat middeleeuwse inslag en prachtige vocale arrangementen, zou op een eerder - symfonischer - album van Kayak niet hebben misstaan. Een onterecht over het hoofd gezien hoogtepuntje in de carrière van Kayak.

Dat ze het symfonische vuur nog niet verloren hadden, bleek een jaar later ook met kant 1 van de Merlin-LP: een mooi uitgewerkt conceptstuk, waar ze jaren later met Bard of the unseen nog eens op teruggrepen. En kant 2 bevatte nog het wonderschone Seagull, eveneens een terechte (zij het kleine) hit.
Maar zoals we ook bij andere symfobands hebben gezien, was het begin van de jaren tachtig een tijd waarin dit soort bands een keuze moesten maken: óf op het oude pad doorgaan en buiten de boot vallen óf water bij de symfo-wijn doen. Bands als Genesis en Yes kozen met succes voor het laatste. Kayak bleef er een beetje tussenin hangen en bleef toch redelijk succesvol. Dat zegt in elk geval iets over de integriteit van Ton Scherpenzeel, dat ben ik met je eens.

In mijn geval wel handig, want ik heb niet altijd de tijd om regelmatig in dit topic te posten, maar zo kan ik toch redelijk up-to-date blijven.

Een paar losse opmerkingen. Ook ik kon de New Adventures zeker wel waarderen. Ik heb drie singles en hun debuut-LP en die felle mix tussen new wave en pure rock & roll mag ik graag horen. Al weet ik niet of ze veel meer in huis hadden dan wat ze uiteindelijk aan succes gekregen hebben. Ik vind de gitaarriff van Late late show wel erg veel lijken op die van Whole lotta love, zoals Luc M ook al opmerkte, en de melodielijn van hun laatste hit Midnight magic maniac (uit '81) was regelrecht gejat van Radar love. En dat terwijl George Kooymans het produceerde - dat zou hij toch gehoord moeten hebben.
Ik wil er maar mee zeggen dat het geen erg originele band was, al blijven die singles wel gewoon lekker om naar te luisteren.

Toen ik het single-hoesje van Madness zag, dacht ik meteen: hé, die heb ik ook, maar dan net iets anders. Ik heb een single met alleen Nightboat to Cairo (en de B-kant natuurlijk), maar geen EP dus. Was dat EP'tje ook in Nederland uitgebracht, net zoals Too much too young van The Specials? Ik kan het me niet herinneren, maar het zou best kunnen.

En heeft iemand het al gehad over The Vapors, die met die fantastische single Turning Japanese hoog in de Engelse lijst staan? Geweldig nummer, een echte new wave-klassieker als je het mij vraagt. Nooit wat geworden in Nederland. Ik ben benieuwd of hij in jullie lijsten nog gaat scoren.