Jawel. Hier staan de bevindingen van Musician en ik onderaan de pagina betreft The Vapors.

Het nummer haalde trouwens niet de Tipparade. Jammer.

Mijn top 40 zal The Vapors ook niet halen (niet opgemerkt, destijds).

TOP 40 VAN ROB nr 198, 9-4-1980
dw vw aw
1 2 4 Longer - Dan Fogelberg
2 1 9 Coward of the county - Kenny Rogers
3 3 6 Take that look off your face - Marti Webb
4 9 4 Boat on the river - Styx
5 6 9 Matador - Garland Jeffreys
6 7 5 Spirits having flown - The BeeGees
7 11 3 The end of the show - The Cats
8 4 12 I hear you now - Jon & Vangelis
9 12 3 All for Leyna - Billy Joel
10 16 2 An American dream - The Dirt Band
11 5 7 Get it - Urban Heroes
12 18 2 Bring it all home - Gerry Rafferty
13 28 2 Turn it on again - Genesis
14 13 6 Fire lake - Bob Seger & Silver Bullet Band
15 10 6 Him - Rupert Holmes
16 22 2 Anne - Kayak
17 -- 1 Ride like the wind - Christopher Cross
18 15 5 Mother how are you today - Maywood
19 8 10 With you I'm born again - Billy Preston & Syreeta
20 23 4 So sad - Margriet Markerink
21 21 4 Young girl - Sue Saad & the Next
22 26 3 Our song - Guys 'n Dolls
23 33 2 I can't tell you why - The Eagles
24 29 2 Atomic - Blondie
25 32 2 One two five - 10CC
26 36 2 Missing words - The Selecter
27 -- 1 What I like about you - The Romantics
28 -- 1 Sun of Jamaica - Goombay Dance Band
29 37 2 Together we are beautiful - Fern Kinney
30 -- 1 Refugee - Tom Petty & the Heartbreakers
31 14 8 Games without frontiers - Peter Gabriel
32 19 11 On the radio - Donna Summer
33 24 8 Love in our hearts - Peter Brown
34 27 9 Don't wait up for me - The Beat
35 -- 1 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
36 17 6 Ladies night - Kool & the Gang
37 25 5 You and me - Spargo
38 20 10 It's different for girls - Joe Jackson
39 35 4 Special lady - Ray, Goodman & Brown
40 34 7 Pilot of the airwave - Charlie Dore

Een nieuwe lente, een nieuwe nummer 1. Longer bereikt de bovenste positie; veel klassieker kun je een liefdesliedje niet krijgen. Veel stijgers daarachter, met name Styx zit nog goed in de boot (haha), en Genesis maakt de grootste sprong, van 28 naar 13.

Op 17 de hoogste binnenkomer, Christoper Cross met zijn debuutsingle. In Amerika behoorde hij direct tot de top, in NL was het succes iets bescheidener, maar het gejaagde Ride like the wind en het relakste Sailing zijn nog regelmatig te horen.

Op 27 The Romantics met hun vrolijke rock n roll. Met new wave heeft dit toch niet veel te maken. Vooral het felle 'Hey!' en de mondharmonica maken het een opvallend plaatje.

Op 28 de Goombay Dance Band met hun grote top 40-nummer 1 hit Sun of Jamaica. Bij mijn collega-hitlijstplaatsers hoef ik deze song niet te verwachten, want dit behoort tot de slechte smaak en de foute muziek, weet ik inmiddels. Maar toen, als 13-jarige (ik herhaal het nog maar een keer) klonk dit dromerig en meeslepend; en nog steeds heeft dit iets melancholisch. Zeg ik overigens iets raars als Sun of Jamaica wel erg in de lijn ligt van Boney M, bv Rivers of Babylon?

Op 30 Tom Petty, ook al met een debuutsingle (de vierde op rij!). Van dit viertal heeft Tom Petty de langste adem en is nog altijd actief, zij het wat rustiger. Refugee is een gepassioneerd gezongen lied met fantastisch orgelwerk, en wat mij betreft is hij hier nooit meer over heen gegaan.

Ten slotte op 35 Jimmy Ruffin, bepaald geen debuutsingle, want in 1967 had hij al een wereldwijde hit met het prachtige What becomes of the brokenhearted; alleen in NL deed dit helemaal niets. In 1980 wist ik daar nog niets van en was het gewoon een aardig discohitje, beetje 13 in een dozijn, moet ik achteraf zeggen.

Week 15 - 1980
Top 40
Tipparade

Weinig binnenkomers deze week. Misschien de stilte voor de kwalitatieve storm van volgende week?

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Genesis - Turn It On Again



#8: Dolly Dots - We Believe in Love
#27: Lipps Inc. - Funky Town
#28: Gerard Schoonebeek - De Lafaard Van De Stad
#29: Christopher Cross - Ride Like The Wind
#30: Thijs Van Leer - Ravel's Bolero

De Alarmschijf van Genesis... Het verhaal is een paar weken geleden al lang en breed aan bod gekomen, oftewel; Hoe in de hierop volgende week een drie weken oude entry van The Detroit Spinners Collins en kornuiten doodleuk terug de dug-out in stuurt... De -zeker voor een ex-Alarmschijf- lamentabele prestatie van de single roept ook vraagtekens op, maar het valt misschien wel uit te leggen: Dit was het archetype van de ''80's Genesis-sound' met een poppy geluid en een schreeuwende Collins. Iets dat bij de fans vast wel voor een niet geringe hartverzakking heeft gezorgd. De voorgaande single Follow You, Follow Me valt nog uit te leggen als een toegankelijk symfo-nummer, maar dit was andere koek. De keyboards spelen hier meer dan ooit in dienst van het liedje. En de hitparade-spotters stonden er wellicht sceptisch tegenover. Aan de andere kant was het tot aan We Can't Dance niet zo vanzelfsprekend dat ze hits scoorden. Blijkbaar toch een teken dat de fans nog eerder de albums bleven kopen. Zelf vinden m'n schatje en ik het hier een zeer tof nummer en zeker knap gedaan met die verspringende maatsoort. Allerminst een simpel popliedje en wat mij betreft een prestatie van formaat. En bij deze kan ik het ook weer niet laten het fantastische bijbehorende album Duke te promoten, dus bij deze! [9]

De Dolly Dots bespringen hier ook de ABBA-bandwagon zoals Luv', Maywood en BZN dat al eerder deden. 'Hide your grandmothers, they might use that video to work out to!' merkt m'n lieve vrouwtje al op bij het zien van de video . Wijlen Ria Brieffies op leadvocals raakt me eigenlijk wel met de wetenschap van wat haar een paar jaar geleden is overkomen. Sentimentaliteit daargelaten is dit eigenlijk gewoon slecht. [2,5]

Dan pas op #27 het nummer met de meeste hitpotentie. Dat is inderdaad Debbie Jenner van Doris D. And The Pins in de videoclip, maar ze heeft hier geloof ik niet aan meegewerkt. Een onbetwiste klassieker in het genre, dit. M'n vrouwtje zegt dat het ook in Amerika een grote hit was en dat zegt veel over het crossover-appeal van dit nummer. [8]

Dan een Nederlandse cover van Kenny Rogers' Coward Of The Country met Gerard's zang en een thematiek die me doen denken aan Stille Willy van de B.B. Band. Ik heb doorgaans niet al teveel geduld voor dit soort truckersliedjes en dat is ook hier weer het geval. [3]

Met alle respect voor Thijs Van Leer, maar van Ravel's werkstuk had hij wat mij betreft af mogen blijven. Dit klinkt mij namelijk als een demo-riedel van een zopas aangeschafte oude keyboard begeleidt door een dwarsfluit. Zappa deed dit stukken beter in z'n 1988-tournee . Erg kitscherig, maar was dit van origine een 'disco version'? [4]

Hot 100 - Week of April 5th, 1980

Top 10:
#1 - #1 Pink Floyd - Another Brick in the Wall - part 2
#2 - #2 The Spinners - Working My Way Back To You Girl
#3 - #5 Blondie - Call Me
#4 - #3 Queen - Crazy Little Thing Called Love
#5 - #7 Kool And The Gang - Too Hot
#6 - #6 Rupert Holmes - Him
#7 - #9 Christopher Cross - Ride Like The Wind
#8 - ? The Moments - Special Lady
#9 - #4 Andy Gibb - Desire
#10 - #10 Linda Ronstadt - How Do I Make You

Een beetje windstil hier in de lijst. Blondie sluipt sneakily dichterbij. Andy Gibb heeft zo lang op #4 gestaan dat zijn daling naar #9 bijna schokkend is.

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - ? Jimmy Buffett - Survive
#99 - ? The Romantics - What I Like About You
#98 - ? Steve Forbert - Romeo's Tune



#97 - ? The Babys - Back On My Feet Again
#96 - ? Neil Diamond - September Morn'
#95 - ? Dottie West -- A Lesson In Leavin'
#94 - ? RCR - Scandal
#93 - ? Leon Haywood - Don't Push It, Don't Force It
#92 - ? Festival - Don't Cry For Me Argentina
#91 - #92 Nazareth - Holiday

Nog nooit van deze man, Steve Forbert, gehoord, maar dit soort Amerikaanse rockmuziek ligt me wel. Dat nasale, wat hese stemgeluid past er ook absoluut bij. En dan die barroom-piano... [7,5]

Vervolgens komen The Babys met een nummer dat geheel volgens het AOR-boekje gemaakt is (denk vooral aan Foreigner). Het klinkt daardoor erg inspiratieloos en gemaakt. [5,5]

Mijn lieve schatje en ik hebben het niet zo op Neil Diamond, alhoewel hij in de vroegste jaren m.i. nog wel een paar aardige nummers had. Te kazig, te over-the-top en te 'Barbra Streisand' (met wie hij toevalligerwijs ook een hit scoorde toendertijd). [1,5]

Dan een soort kruising tussen Corry Konings en Linda Ronstadt in wat op een soort parodie op langzame disco lijkt. Heel lelijk, vooral. [3]

Van RCR heb ik geen video of download kunnen vinden, maar gezien de 2 weekjes in de Hot 100 is dat waarschijnlijk geen gemis.

Het kan wat disco betreft nog altijd erger dan Dottie West. Een werkelijk verbijsterend slechte uitvoering van Don't Cry For Me, Argentina is hier te horen. Alles wat er fout kan gaan gaat hier fout. Als er Golden Raspberries uitgereikt zouden worden aan disco-platen zou deze die glansrijk winnen. [1]

Schoolgirl ken je vast wel van hem!

Tipparade: week 15 van 1980.

Alarmschijf: YouTube - Genesis - Turn It On Again
Na het vertrek van Peter Gabriel werd Genesis verweten een te commerciële koers te volgen maar hier is nog geen sprake van een terugval. Een gedreven Phil Collins, een passende baslijn en keyboards, dit zit gewoon prima in elkaar.
Cijfer: 8,5

#8: Dolly Dots - We Believe in Love
Duidelijk geschreven met Chiquitita van Abba in het achterhoofd en het origineel is altijd beter dan de kopie. Bovendien komen Dolly Dots beter tot hun recht in up-tempo-songs.
Cijfer: 4

#27: Lipps Inc. - Funky Town
Klassieker in het dance-genre. De vervormde stem is functioneel en past hier perfect in, geweldige baslijn ook.
Cijfer: 8,5

#28: Gerard Schoonebeek - De Lafaard Van De Stad
Een letterlijke vertaling van Coward of the Country van Kenny Rogers maar het draagt niets bij tot de muziekwereld.
Cijfer: 3,5

#29: Christopher Cross - Ride Like The Wind
Deze man ken ik verder alleen van Sailing en Allright. Dit nummer blijft overeind mede vanwege de gepaste en sfeervolle begeleiding.
Cijfer: 8

#30: Thijs Van Leer - Ravel's Bolero
Soms kan men te ver gaan met de kitsch zoals hier. Een overbekend klassiek werkstuk in een disco-jasje ... neen! Zoiets werd 4 jaar eerder gedaan met the 5th van Beethoven.
Cijfer: 4

Arthur's Theme (The Best That You Can Do) kent u ook vast wel van Christopher Cross.



Ja, klopt. Ik heb net het clipje opgezocht en herkende het direct.
Komt volgend jaar trouwens aan de beurt. Erg prettig nummer ook.

YouTube - Steve Forbert Live - School Girl 1980

Hij heeft sinds 1978 een constante stroom van nieuwe albums gehad, het schijnt toch te vallen onder de noemer folkrock. Hij zal ook wel een aantal dingen hebben geprobeerd, zo is er het album Any Old time met nummers van Jimmy Rogers.

Schoolgirl blijft het enige nummer van Forbert dat ooit de Nederlandse hitlijsten heeft bereikt. Blijkbaar heeft hij zich puur alleen maar gericht op de VS.

Maar het nummer is alleraardigst (zie ook de clip op YouTube bij kaztor)

The Babys waren aan het einde van hun latijn, ze slaagden er niet (meer) in een succesvolle hit te maken. Spijtig, want het talent was wel aanwezig.

Maar er werden elk jaar nieuwe hits geëist (in 1979 was er nog het prachtige Everytime I think of you) maar net als bij zoveel bands werden ook The Babys te weinig tijd gegund. Jammer.

De eerste zin is zeker waar. En het album kan inderdaad niet voldoende worden geprezen, maar Turn it on again is niet het beste nummer van Duke.
Tot dan toe had Genesis inderdaad geen vergelijkbaar nummer gemaakt, het is haast "pop" in plaats van "symfo". vandaar waarschijnlijk de hartverzakking van veel oude Genesis liefhebbers.

Had Genesis niet kunnen kiezen voor een mooie ballad of juist een prachtig stukje symfo van Duke? Hoe dan ook, natuurlijk is het Genesis en natuurlijk wordt het in mijn lijst een hit. Maar ik ben het oneens met de single keuze van destijds. Turn it on again haalt dan nog de onderste regionen van de Top 40, de opvolger Duchess en later Misunderstanding deden helemaal niets in de vaderlandse hitlijsten.

Is Duchess een single geweest? Ik val van mijn stoel van verbazing! Totaal geen single-achtige plaat, maar wel met gemak de beste van de drie .
Misunderstanding vind ik het minste nummer op Duke.

Ja, dat was deze. Ik spreek een beetje voor mijn tijd, we moeten nog beginnen aan Turn it on again, maar er was een speciale single-cut gemaakt omdat Behind the lines op Duke natuurlijk nog even doorloopt in Duchess.

Het b-kantje was Open door, toen nog niet eerder uitgebracht.

Eigenlijk een geweldig nummer (9).

Ik moet zeggen, hij is natuurlijk beroemd van Arthur's theme, Sailing en Allright. Die zijn wel aardig maar eigenlijk nogal aan de softe kant.

Ride like the wild is spannend en wordt zeker niet saai. Van de 4 nummers die ik noemde de leukste. En dan nog maar gezwegen over nummers als Think of Laura waar het wel erg zoetsappig begint te worden.... Nee, geef mij maar Ride like the wind!

Wat een leuk hoesje weer (uiteraard in de stijl van het album-artwork).
Open door is toch van 3 sides live, 2 jaar later?

Toen op MuMe (ik denk bij Vraag van de dag) gevraagd werd wat het album is dat je het meeste hebt gehoord, heb ik Duke van Genesis geantwoord, al zou ik maar met moeite uit mijn hoofd alle songtitels kunnen oplepelen).

Open door is twee jaar later op de studio-kant van Three sides live gezet omdat het nummer niet eerder op een LP was gezet.
Die vierde kant van Three sides live werd gebruikt voor nummers die Genesis nog "op de plank" had liggen en de (hit)single Paperlate.

Paperlate is catchy en direct herkenbaar, maar was verrassend genoeg geen hit (net zo verrassend als hoe het nummer Invisible Touch ook flopte). Dat was trouwens een rest-opname van Abacab. Maar voor nu niet relevant, natuurlijk.

Volgens mij was Misunderstanding de grootste hit van Duke in Amerika.

Christopher Cross... Ik snap niet hoe de man het na dit nummer flikte met de een na de andere zielloze ballad te komen. Onbegrijpelijk als je blijkbaar genoeg in huis hebt...

Helemaal waar, met een notering van 18 weken en als hoogste positie plek 14. In de VS werd Misunderstanding dan ook uitgebracht vóór Turn it on again.

Musician’s top 30, 12 april 1980

01 (01) Refugee * Tom Petty & The Heartbreakers
02 (---) Not that funny * Fleetwood mac
03 (02) Boat on the river * Styx
04 (04) What I like about you * Romantics
05 (06) Atomic * Blondie
06 (03) Bring on the night * The Police
07 (08) I can’t tell you why * Eagles
08 (12) All for Leyna * Billy Joel
09 (05) What’s it take * Robert Palmer
10 (10) What will I do without you * Lene Lovich
11 (13) Reflections * The Charlie Daniels band
12 (21) Anne * Kayak
13 (09) Fire lake * Bob Seger & The Silver Bullet band
14 (18) Late late show * New Adventures
15 (07) It’s different for girls * Joe Jackson
16 (16) Young girl * Sue Saad & The Next
17 (17) One two five * 10cc
18 (---) Working my way back to you * Detroit spinners



19 (11) All I ever wanted * Santana
20 (18) Him * Rupert Holmes
21 (15) Hands off … she’s mine * The Beat
22 (23) New age music * Inner circle
23 (26) Stomp! * The Brothers Johnson
24 (25) The end of the show * The Cats
25 (28) Longer * Dan Fogelberg
26 (14) Too much too young * The Specials
27 (---) Buzz buzz a diddle it * Matchbox



28 (19) Nightlife * Flavium
29 (22) With you I’m born again * Billy Preston & Syreeta
30 (---) Don’t push it * Leon Haywood

Winst voor Billy Joel en Kayak maar geen extreme stijgers.
Hier maar overigens toch gelijk de onthulling (tenzij iemand het als parate kennis standby heeft) dat Billy Joel en zijn in 1980 verschenen album Glass houses de Grammy titel Best Rock Male Performance of the Year in de wacht sleepte. Tot het beste album van het jaar werd overigens dat titelloze album van Christopher Cross gekozen.

Wel andere opvallende zaken, zoals het nieuwe singletje van Fleetwood mac. Not that funny was behoorlijk opzienbarend, maar de Nederlandse platenkopers, en trouwens ook de rest van de wereld, lieten de derde single van het album Tusk geheel links liggen.

Een derde single? Jawel, zoals ook bij Genesis al kon worden geteld, men keek niet op een single meer of minder. Dat had alles te maken met de steeds langere periodes tussen de albums. Singles (als ze het tenminste goed deden) bleven de aandacht houden voor het album, waar de fans inmiddels vaak langer dan een jaar op moesten wachten.

Not that funny werd overigens wel een grote concertkraker van Fleetwood mac. Een lange versie van het nummer is terug te vinden op Fleetwood mac Live uit 1980, dus de concertreeks die hoorde bij Tusk. Ik kon destijds heel weinig begrip opbrengen waarom Not that funny niet eens de Tipparade haalde, waar de vier singles van Rumours twee jaar eerder moeiteloos de Top 40 haalden, ook al waren er al honderdduizenden exemplaren van Rumours verkocht.

The Detroit Spinners komen behoorlijk hoog binnen met een oude klassieker van de Four seasons. Ik moet ook toegeven dat het smaakvol is gedaan, hoewel de stem van de zanger, ondanks een moedige poging, de hoge stem van Frankie Valli niet zal weten te benaderen.

Matchbox komt daarentegen wat aan de lage kant binnen. Buzz buzz a diddle it was in Engeland niet zo'n grote hit geworden, ook in de VS wilden ze er helemaal niets van weten, zo'n remake van Freddy Cannon uit 1961, maar wij voelden er wel voor. De revival van een soort rockabilly. Eigenlijk een toch volstrekt onschuldige plaat, als je het goed nagaat. Het heeft verder weinig te maken met enige maatschappijkritiek. Wel was het, met een aantal andere representanten, redelijk populair rond 1980.

Leon Hayward is uiteraard al menigmaal de revue gepasseerd. Gestart in de sixties (geboren in 1942) had hij in die tijd lokaal wat hit(je)s in de VS. Maar hij grossierde er niet in. Zowel in Engeland als in ons land blijft hij met Don't push it een One hit wonder. Met weinig signalen dat hij daar nog veel verandering in wil gaan brengen..

De vraag is: kwam het niet in de tipparade omdat het nooit gedraaid werd, of werd het nooit gedraaid omdat het niet in de tipparade kwam?

Hij kwam natuurlijk gewoon niet langs het selecte groepje heren dat wekelijks de Tipparade samenstelden, de oplichters

Not That Funny als single... Ik ben er niet zo zeker van.
Op Tusk staat het nummer als een huis, maar ik denk dat het niet zo goed op zichzelf staat.
Persoonlijk blijf ik erbij dat Think About Me of Angel een derde Top 40-hit had kunnen worden.

God save the Queen!

De Engelse top 40 van 12 april 1980

01 03 Working my way back to you - Detroit Spinners
02 02 Dance yourself dizzy - Liquid gold
03 01 Going underground - The Jam
04 09 Sexy eyes - Dr. Hook
05 10 Food for thought - UB40
06 14 Work rest and play EP - Madness
07 04 Turning Japanese - The Vapors
08 07 Poison Ivy - The Lambretta's
09 06 Stomp! - Brothers Johnson
10 08 Turn it on again - Genesis
11 12 January february - Barbara Dickson
12 15 Living after midnight - Judas Priest
13 26 The Talk of the town - Pretenders
14 05 Together we are beautiful - Fern Kinney
15 11 Echo beach - Martha & the Muffins
16 17 My world - Secret affair
17 20 Happy house - Siouxie and the banshees
18 19 Don't push it - Leon Hayward
19 40 Silver dream machine - David Essex
20 13 All night long - Rainbow
21 --- Call me - Blondie
22 27 Let's do rock steady - Bodysnatchers
23 18 Another nail in my heart - Squeeze
24 31 My oh my - Sad cafe
25 25 Kool in the kaftan - BA Robertson
26 21 Take that look off your face - Marti Webb
27 16 Do that to me one more time - Captain & Tenille
28 23 The Spirit of radio - Rush
29 37 Geno - Dexys midnight runners
30 34 Missing words - The Selecter
31 29 Love patrol - Dooleys
32 36 Him - Rupert Holmes
33 22 Games without frontiers - Peter Gabriel
34 38 The Monkees EP - The Monkees
35 32 No one driving - John Foxx
36 24 Cuba - Gibson brothers
37 --- Wheels of Steel - Saxon



38 39 Ne ne na na na na nu nu - Bad manners
39 28 Hands off...she's mine - The Beat
40 --- Check out the groove - Bobby Thurston



Slechts drie nieuwe binnenkomers, hoe kunnen ze het een mens aandoen. En dan is Call me van Blondie uiteraard automatisch niet van de partij om te bespreken, dat volgt hier later.

Wel een aantal interessante bewegingen van Dr. Hook, UB40, Madness en David Essex. Een nieuwe nummer één met de Detroit Spinners.

Misschien moeten we even stilstaan bij een kleine maar wellicht boeiende constatering. En dat heeft te maken met hardrock. Engeland in 1980 staat bekend om ska, newwave, synthpop, reggae en ook disco. Maar ik had niet durven vermoeden dat de Engelsen blijkbaar ook zulke liefhebbers zijn van hardrock. En dan ook uiteraard de singles in de hitlijsten weten te krijgen.

Deze week staan er tracks in van Judas priest, Rainbow, Rush en Saxon in de Engelse Top 40. En we hadden er al een paar gehad, eerder in 1980.

Saxon heeft een prima debuut (7) met Wheels of Steel. Een beetje log wellicht maar verder is het 6 minuten van-dik-hout-zaagt-men-planken. Het debuut dus van Saxon, een paar weken nadat Iron maiden voor het eerst in de Engelse Top 40 binnen was gekomen. Uiteindelijk zou Saxon met zo'n 15 singles in de jaren '80 de engelse hitlijsten bevolken.

Geen grote hits maar wel regelmatig dus aanwezig. Ter vergelijk: Saxon heeft bij ons nooit de hitlijsten bereikt, al kent zo'n beetje iedereen de band bij naam.

Het is natuurlijk geheel andere koek dan de disco van Bobby Thurston. Zeven en een halve minuut een zelfde soort discodreun. Ongetwijfeld aardig in zijn soort maar ik hou Check out the groove na een minuut of twee wel voor gezien (4).

In dat kader las ik bij de maand april 1980 in het All music Book of Hit Albums de droge constatering: "New York's world famous Studio 54 club closed its doors putting another nail into the coffin of disco music". De stroming begon uit de gratie te raken.

Ja, daar staat wat mij betreft die Engelse hitlijst wel om bekend: om het relatief grote aanbod aan punk en hardrock. Wat punk betreft kan ik me dat wel voorstellen: het genre is tenslotte geboren in het Verenigd Koninkrijk en het is van oudsher een ook singles-georiënteerde muziekstroming.

Bij de hardrock ligt dat wat anders: daar zijn de fans doorgaans zo fanatiek dat ze vaak meteen het hele album willen hebben en zelfs een beetje minachtend neerkijken op de single, die toch een beetje als een commerciële uitwas werd gezien. Tenminste, dat was altijd de indruk die ik kreeg van die paar hardrock-vrienden die ik in de jaren tachtig had.

Maar in Engeland hadden ze kennelijk minder last van dit soort snobisme. Nu was het begin van de jaren tachtig natuurlijk ook de tijd van de opkomst van de New Wave of British Heavy Metal (oftewel de NWOBHM; zo zie je het echt in de muziekstandaadwerken staan ). In Engeland manifesteerde zich dat kennelijk ook in de hitparade. Bijna niet meer voor te stellen, maar echt waar: de hitparade (en zeker de Engelse) was in deze jaren nog tamelijk representatief voor de actuele muzikale ontwikkelingen.

Ik heb wel een zwak voor Saxon, al heb ik er niet veel albums van: gewoon lekkere metal zonder moeilijkdoenerij, maar alles in dienst van het collectief én van de song. Al vind ik Wheels of steel veel te lang doorgaan. Dit is nou echt een nummer waarvan ik vind dat het sterker zou zijn als het twee minuten korter was.

Disco was in 1980 inderdaad op z'n retour, al had ik (en velen met mij) dat destijds niet zo in de gaten. Ik las pas járen later dat ze in de VS in een honkbalstadion een 'Disco Demolition Night' hadden georganiseerd, waar disco-platen werden verbrand. Beetje overtrokken reactie misschien, maar het had wel effect: in de VS - waar dit soort zaken wat anders (lees: gevoeliger) liggen dan hier, werd dit uit de hand gelopen opstootje zo'n beetje het symbool van de 'backlash' tegen disco-muziek. Want disco had in de jaren daarvoor zo'n beetje alle andere muziekstijlen overvleugeld. Het was in korter tijd érg groot geworden, vooral met films als Saturday night fever en Thank God it's friday. En dat riep natuurlijk een tegenreactie op van rock-, pop- en andere muziekliefhebbers die die 'domme disco-dreunen' niet zagen zitten.

Die 'backlash' speelde bij ons niet zo'n rol. Hier zou disco gewoon veelvuldig de hitparade blijven halen. Na een paar jaar, zeg vanaf '82/'83 werd het opgenomen c.q. verdrongen door andere dansstijlen, zoals de hi-energy disco, de electro, de rap en nog later in house en techno. Dansmuziek is nog steeds alive & kicking, alleen heet het nu geen disco meer (en wordt pure, onversneden disco bijna niet meer gemaakt).

Overigens zing ik de volle zeven minuten van Check out the groove met gemak uit - tamelijk oppervlakkig, maar lekker plaatje dat voldoet aan alle wezenskenmerken van disco wat mij betreft. Bij ons had Bobby Thurston een klein hitje met You got what it takes. Die is net zo goed - en komt misschien later in dit topic nog langs.

Ja, in juli kwam het nummer in de top 40.

Ik had er niet zo heel veel mee, maar om nu een 'disco demolition night' te organiseren inclusief het verbranden van disco-platen gaat mij veel te ver. Leven en laten leven en vooral: iedereen zijn smaak.


Ik vind het erg knap dat je je er nog verder in verdiept hebt en in ieder geval de basis weet te benoemen. Na 1980 moest het mij wel héél erg boeien wilde ik nog geïnteresseerd zijn in zo'n beetje elke vorm van dansbare muziek. Maar hierdoor heb ik een chronisch tekort aan alle denkbare achtergrondkennis inzake deze muziek en dat breekt een latere carriére als stukjesschrijver bij musicmeter nu volledig op, je ziet het...

Aanvankelijk was disco vooral een zwarte en Amerikaanse aangelegenheid en gelieerd aan funk maar naarmate de jaren vorderden (en zeker rond 1980) werd steeds meer electronica erin verwerkt (ritmeboxen, synths onder invloed van Georgio Moroder) om later te muteren in house. Bovendien kwamen er diverse varianten (o.a. hiphop) en rages (breakdance bv. ) dat men in de jaren '80 meer sprak over dance (verzamelnaam van alle genres die op de dansvloer gericht zijn waaronder de disco en de latere house).

Schaam je vooral niet. Het is in de eerste plaats gewoon een kwestie van smaak. Omdat ik een groot liefhebber ben van soul, funk en disco uit de jaren zeventig (en vooruit, de vroege jaren tachtig), heb ik me er dusdanig in verdiept dat ik in grote lijnen weet hoe het zich allemaal verder heeft ontwikkeld. Maar mijn interesse in alles wat tegenwoordig onder de noemer 'dance' wordt samengebracht is echt minimaal.
Een paar jaar later, zeg maar halverwege de jaren tachtig, haakte ik ook grotendeels af. De R&B van die tijd hing aan elkaar van de synth-bliepjes, drumcomputers en flipperkastgeluiden, en met house en techno werd dansmuziek een kunstje waarmee de DJ alleen de pitch (het tempo) op zijn sequencer wat hoefde aan te passen, een sample erover heen te gooien en voilà, je hebt weer een plaatje gemaakt.

Ik snap waar het allemaal vandaan komt (zonder disco geen house), maar ik vind het allemaal mijlenver af staan van wat ik beschouw als échte muziek. Ik heb toch een voorkeur voor goed gearrangeerde muziek die gemaakt wordt met echte instrumenten en echte zangers. In de tegenwoordige dance kom je dat nauwelijks tegen, daar draait alles om het aantal 'beats per minute'.

Uitzonderingen zijn bands als Incognito en Jamiroquai. Dat zijn zo'n beetje de enige nieuwe artiesten waarvan ik in de jaren negentig en de jaren nul dansbare muziek heb aangeschaft. Maar die hebben dan ook een ouderwets geluid vergeleken met de meeste andere dance-platen.

De hardrock-noteringen in de lijst heeft volgens mij veel te maken met het feit dat veel hardrockfans fanatieke verzamelaars zijn bij wie het om de b-kantjes te doen is. Deze betreffen opmerkelijk vaak restopnames of live-uitvoeringen. Iron Maiden bracht eind jaren '80, om latere fans tegemoet te komen, zelfs het hele singles-oeuvre uit op cd's.

TOP 40 VAN ROB nr 199, 16-4-1980
dw vw aw
1 1 5 Longer - Dan Fogelberg
2 4 5 Boat on the river - Styx
3 3 7 Take that look off your face - Marti Webb
4 13 3 Turn it on again - Genesis
5 10 3 An American dream - The Dirt Band
6 9 4 All for Leyna - Billy Joel
7 7 4 The end of the show - The Cats
8 6 6 Spirits having flown - The BeeGees
9 5 10 Matador - Garland Jeffreys
10 2 10 Coward of the county - Kenny Rogers
11 12 3 Bring it all home - Gerry Rafferty
12 17 2 Ride like the wind - Christopher Cross
13 39 5 Special lady - Ray, Goodman & Brown
14 16 3 Anne - Kayak
15 8 13 I hear you now - Jon & Vangelis
16 30 2 Refugee - Tom Petty & the Heartbreakers
17 18 6 Mother how are you today - Maywood
18 -- 1 Geno - Dexy's Midnight Runners
19 22 4 Our song - Guys 'n Dolls
20 23 3 I can't tell you why - The Eagles
21 26 3 Missing words - The Selecter
22 25 3 One two five - 10CC
23 14 7 Fire lake - Bob Seger & Silver Bullet Band
24 24 3 Atomic - Blondie
25 27 2 What I like about you - The Romantics
26 28 2 Sun of Jamaica - Goombay Dance Band
27 20 5 So sad - Margriet Markerink
28 29 3 Together we are beautiful - Fern Kinney
29 11 8 Get it - Urban Heroes
30 21 5 Young girl - Sue Saad & the Next
31 35 2 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
32 15 7 Him - Rupert Holmes
33 19 11 With you I'm born again - Billy Preston & Syreeta
34 33 9 Love in our hearts - Peter Brown
35 -- 1 Lucifer - Alan Parsons Project
36 -- 1 Working my way back to you - The Spinners
37 -- 1 The radio is on - Promises
38 -- 1 I'm in the mood for dancing - Nolan Sisters
39 -- 1 You name it, I'll do it - Chips
40 31 9 Games without frontiers - Peter Gabriel

Het valt mij nu pas op dat de data bij mijn top 40 sinds 28 februari één dag ongelijk lopen. Dat komt natuurlijk door de schrikkeldag die er in 1980 wel was maar dit jaar niet. Vanwege gewoonte en beschikbaarheid van tijd blijf ik gewoon op zondagochtend de lijst plaatsen.

De nummer 1 blijft gelijk, maar verder gebeurt er een hoop. Styx en vooral Genesis bedreigen Dan Fogelberg. Een zeer onverwachte stijger is Ray, Goodman & Brown, die na 4 weken onderaan de lijst ineens naar 13 stijgen, een winst van 26 plaatsen! Kennelijk viel het kwartje dat dit een heerlijke zwijmelplaat is . Verder valt op dat veel binnenkomers en stijgers van vorige week door de drukte maar een paar plaatsen winst kunnen maken, en dat enkele zakkers hier slachtoffer van geworden zijn: Kenny Rogers van 2 naar 10 (ongehoord), Get it van 11 naar 29 en Him van 15 naar 32.

De zes binnenkomers zijn deze week van zeer uiteenlopende aard en kwaliteit.

Op 18 komt sterk binnen Geno van Dexy's Midnight Runners, wat mij betreft hun eerste wapenfeit. Steunplaat geweest bij de onvolprezen Frits Spits. Landelijk slechts tipparade, maar bij mij een dikke hit. Heerlijk getoeter, huilende stem en niet zo compleet grijs gedraaid als Come on Eileen, daardoor nog steeds beter te genieten.

De overige binnenkomers komen erg laag binnen. Op 35 Alan Parsons Project, ook hun debuut entry in mijn top 40. Eén van hun beste instrumentals, vaak gebruikt als achtergrondmuziekje bij documentaires en dergelijke. Nog van het album Eve (dat ik verder niet ken); APP was toen nog volop een albumband.

Op 36 het supergladde Working my way back to you. Luistert lekker weg, maar ik word er niet warm of koud meer van.

Op 37 de opvolger van Baby it's you. Ook deze single werd flink gepromoot door Frits Spits. Het is een erg mooie, melancholische single, en had meer verdiend. Hier is de link: YouTube - Promises - The radio's on

Op 38 dan weer het commerciële geweld van de Nolan Sisters. Net als de Spinners: lekker voor één keertje, maar dan weer lang wegwezen.

Op 39 het volslagen vergeten hitje van Chips, een Nederlands trio met maar één hit. De clip is vooral aandoenlijk en gedateerd, en daarom grappig om terug te zien, maar zowel lied als clip zijn van geringe kwaliteit. YouTube - Chips - You name it I'll do it