01 02 Call me - Blondie
02 12 Geno - Dexys midnight runners
03 01 Working my way back to you - Detroit spinners
04 04 Food for thought - UB40
05 05 Sexy eyes - Dr. Hook
06 09 Silver dream machine - David Essex
07 --- Coming up - Paul McCartney



08 03 Dance yourself dizzy - Liquid gold
09 08 Talk of the town - Pretenders
10 07 Work, rest and play EP - Madness
11 24 Toccata - Sky
12 14 Don't push it - Leon Haywood
13 11 January february - Barbra Dickson
14 23 My oh my - Sad cafe
15 10 Poison Ivy - Lambrettas
16 13 Turn it on again - Genesis
17 19 Kool in the kaftan - BA Robertson
18 16 Living after midnight - Judas Priest
19 10 My world - Secret affair
20 06 Going underground - The Jam
21 29 My perfect cousin - The Undertones
22 20 Happy house - Siouxie and the banshees
23 26 Missing words - The Selecter
24 22 Let's do rock steady - Bodysnatchers
25 34 Don't make waves - The Nolans
26 30 Check out the groove - Bobby Thurston
27 --- The groove - Rodney Franklin



28 25 Wheels of steel - Saxon
29 15 Stomp! Brothers Johnson
30 32 High fidelity - Elvis Costello
31 --- Staring at the rude boys - The Ruts



32 37 Dear miss lonely hearts - Phil Lynott
33 31 Him - Rupert Holmes
34 17 Turning Japanese - The Vapors
35 --- I shoulda loved ya - Narada Michael Walden
36 36 Ne ne na na na na nu nu - Bad Manners
37 33 The Monkees EP - The Monkees
38 38 Clean clean - Buggles
39 --- Rough boys - Pete Townshend



40 --- All for Leyna - Billy Joel

Blondie op één. Prachtige winst voor de Dexys midnight runners, Sky en Sad cafe. Minder of nauwelijks succes voor de vorige week besproken Buggles en Phil Lynott. Helaas.

Paul McCartney komt zowaar zelfs binnen op zeven. Het hoesje is van de live versie van Coming up. Het gaat mij hier even om de onderzijde er van: staat daar geen Paul McCartney and Wings?

Andere binnenkomers. Billy Joel kennen wij inmiddels, er is ook weer aandacht voor disco met een matige I shoulda loved ya van Narrada Michael Walden (4) of het meer jazzier The Groove van Rodney Franklin (4,5).

Maar verreweg de beste binnenkomers zijn toch echt van The Ruts (8) en vooral Pete Townshend (9,5).

The Ruts brengen met Starring at the rude boys een sterk op de muziek van The Jam lijkend nummer maar ze doen dat met verve.

Pete Townshend brengt (en zingt) een ijzersterk nummer met Rough boys. Vraag mij niet waarom dit niet zou hebben gekund als een nummer van The Who, het had absoluut niet misstaan op het komende Face dances. Eigenlijk is Rough boys zelfs beter.

En kijk eens naar de springende Townshend, hoewel al 18 jaar aan de top op dat moment. Nog als een echt broekie, je zou niet zeggen dat de carriere van The Who inmiddels bijna ten einde was....

De live-versie is inderdaad nog met Wings. Chronologisch gezien lijkt het misschien wel vreemd, maar ten tijde van de release van McCartney II bestond Wings nog als een band. Die zouden volgens mij pas in de lente van 1981 uiteen vallen. Het album is zelfs nog opgenomen in de zomer van 1979, nog vóór de release van Back To The Egg, op Paul's Schotse boerderij, dus eigenlijk was het nooit bedoeld als een officiële her-start van z'n solo-carrière.

Achteraf bezien is deze live-versie eigenlijk het ultieme voorbeeld van hoe Paul de band op sleeptouw nam als zijnde uitvoerders van zijn liedjes en het werd langzaam maar zeker een blok aan zijn (en wellicht Linda's) been. Het einde van de band lijkt dan ook bijna niet ter zake doende, zo'n ruim anderhalf jaar na hun laatste plaat. Vooral voor Denny Laine bleek het allemaal een bittere zaak te zijn geweest.

TOP 40 VAN ROB nr 201, 30-4-1980
dw vw aw
1 1 5 Turn it on again - Genesis
2 2 7 Longer - Dan Fogelberg
3 3 5 An American dream - The Dirt Band
4 8 3 Geno - Dexy's Midnight Runners
5 6 6 All for Leyna - Billy Joel
6 7 7 Special lady - Ray, Goodman & Brown
7 9 4 Refugee - Tom Petty & the Heartbreakers
8 4 7 Boat on the river - Styx
9 10 4 Ride like the wind - Christopher Cross
10 5 9 Take that look off your face - Marti Webb
11 12 6 The end of the show - The Cats
12 11 5 Bring it all home - Gerry Rafferty
13 15 3 I'm in the mood for dancing - Nolan Sisters
14 17 6 Our song - Guys 'n Dolls
15 33 1 Talk of the town - The Pretenders
16 -- 1 Breathing - Kate Bush
17 -- 1 Seasons - Grace Slick
18 14 5 Anne - Kayak
19 13 12 Matador - Garland Jeffreys
20 20 5 I can't tell you why - The Eagles
21 22 3 Working my way back to you - The Spinners
22 21 5 One two five - 10CC
23 23 5 Together we are beautiful - Fern Kinney
24 18 5 Missing words - The Selecter
25 29 3 The radio is on - Promises
26 26 4 Sun of Jamaica - Goombay Dance Band
27 28 4 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
28 16 8 Spirits having flown - The BeeGees
29 24 4 What I like about you - The Romantics
30 31 3 Lucifer - Alan Parsons Project
31 -- 1 Can't you feel my love - Matthew Fisher
32 -- 1 Ravel's bolero - Thijs van Leer
33 35 1 Funky town - Lipps Inc.
34 34 3 You name it, I'll do it - Chips
35 40 11 Love in our hearts - Peter Brown
36 -- 1 Coming up - Paul McCartney
37 19 12 Coward of the county - Kenny Rogers
38 37 1 Echo beach - Martha & the Muffins
39 27 15 I hear you now - Jon & Vangelis
40 25 5 Atomic - Blondie

Boven deze top 40 had ik in mijn schrift geschreven: troonsafstand. Vanaf heden is dus Beatrix onze koningin, en Juliana, bedankt!

Genesis gaat vast aan kop, alleen Geno stijgt nog fors door. Opvallend is dat singles als Atomic en What I like about you, moderne evergreens, allebei niet verder komen dan nummer 24. Kennelijk waren die songs niet helemaal mijn smaak. In het algemeen gesproken viel (en val) ik niet voor simpele rock and roll-achtige liedjes. The Ramones hebben mijn lijst met Rock and roll highschool niet gehaald, The Stray Cats en Matchbox ook niet.

Ter zake: 5 binnenkomers waarvan twee in de top 20.

Op 16 Kate Bush met Breathing, haar eerste single van haar derde album Never forever. Een vreemde singlekeuze eigenlijk, want het is een traag en 'moeilijk' nummer dat (na 2 jaar!) al mijlenver afstaat van Wuthering Heights. Het bleef dan ook slechts in de tipparade steken, wat heel opvallend is gezien hoe populair ze toen was. Maar het is wel een erg goed nummer, veel sfeer, een beetje griezelig wel.

Op 17 Grace Slick met haar solosingle Seasons, ik dacht ook Steunplaat van Frits Spits geweest (in deze jaren komen heel wat van zijn steunplaten snel hoog in mijn top 40). Door anderen in dit topic al afgeserveerd, maar ik hoor een opzwepende, goed opgebouwde song over de seizoenen. Misschien dat het koor aan het eind irriteert? Ik weet het niet. Wel moet je het niet te vaak horen, want het gaat snel vervelen, maar bij eerste gehoor is het juist sprankelend en meeslepend.

Op 31 Matthew Fisher, de ex-organist van Procol Harum, ja, die van de orgelpartijen op het onsterfelijke White shade of pale. Solo had hij veel minder succes, dit is de enige single van hem die ik ken. Een mooi, dromerig nummer met uiteraard soepele keyboards. Zijn stem is helaas wat dun, misschien had hij iemand in zijn omgeving hiervoor kunnen vragen?

Op 32 Thijs van Leer met zijn disco-interpretatie van het overbekende Bolero van Ravel. Ik vreesde (na 30 jaar) het ergste op het gebied van wansmaak, maar dat viel ook 100% mee. Het disco-element bestaat slechts uit een funky basloopje dat er steeds doorheen loopt. Ook gooit hij er nog wat vrouwelijke vocalen door, maar wat mij betreft vliegt hij nergens uit de bocht. Integendeel, een lekker plaatje!

Ten slotte op 36 het reeds veelbesproken Coming up van Paul McCartney. Een apart plaatje, maar ik heb er verder niet zo veel over te zeggen. Aardig, maar niet echt sterk.

Ja, leve de koningin.....


Direct nog weer even afgeluisterd:

Week 18 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

#15: Liquid Gold - Dance Yourself Dizzy
#24: Urban Heroes - Not Another World War



#25: Kate Bush - Breathing
#26: Matthew Fisher - Can't You Feel My Love
#27: Jack Jersey - Sri Lanka, My Shangri La
#28: Bonnie St. Claire - Pierrot
#29: De Electronica's - De Vogeltjesdans
#30: Rainbow - All Night Long

Laat ik over de bandnaam maar geen grapjes maken. Iemand had Liquid Gold nog niet ingefluisterd dat 1977 voorbij was. Niks mis met disco, begrijp me niet verkeerd, maar wat mij betreft heeft goede disco een goede 'groove'. Dit soort kinderdisco was in 1980 hopeloos passé. Het klinkt anno nu vooral als eh... vloeibaar goud [2]. Onze Hollandse Urban Heroes hadden wat minder moeite met de tijdsgeest. Ze beheersten de kunst van het in elkaar steken van vlot lopende popmuziek met een ietwat rauw randje. Het klinkt iets punkier dan de voorganger, die iets meer tegen ska aanleunde, maar deze is zo goed als, zo niet beter [9].

Dan Kate Bush met de eerste single van Never For Ever. Mijn schatje zegt dat ze, als ze met Kate in één kamer zou zitten, ze haar stembanden eruit zou rukken. Ik heb persoonlijk wat minder moeite met haar stem, maar begrijp haar volkomen: Love it or hate it. De muziek vind ze daarentegen beter. Ik vind dit eigenlijk geen goede single-keuze als leader van een album. Het publiek dacht er blijkbaar hetzelfde over: Het bleef vier weekjes in de middenlaag van de Tipparade steken. Opvolgende singles deden betere zaken. Een goede albumtrack, laten we maar zeggen [7]. Matthew Fisher's liedje was ook eenzelfde lot beschoren en is typisch een liedje dat prettig aanvoelt op een zondagmorgen als deze. Keurige, weemoedige popmuziek dat net iets teveel binnen de lijntjes kleurt; Dit vanwege dat wat kleurloze zang. Maar zeker een voldoende waard [7].

En dan Jack Jersey die met een schlager-achtig wegwerp-nummer zowaar een flinke hit weet te scoren... En dan hebben we het schrijnendste voorbeeld nog niet gehad van deze week, maar meer daarover later. Hij ziet er in de clip uit als een Charlie Sheen met een flinke kater na een avondje uit tijdens een Elvis look-a-like-contest . Erg lief en goedbedoeld, deze audio-vakantiefolder, maar ik bedank ervoor [1]. Bonnie weet de zaak niet uit de put te trekken met haar melodrama. Je zou er spontaan van aan de dr... nee, te gemakkelijk [1,5]

Wat dat laatste betreft heeft de volgende band waarschijnlijk een hoop casualties op hun conto staan. Er zijn vele manieren om verdachten met marteling aan het praten te krijgen en De Vogeltjesdans is daar zeker een van. Kom er maar eens op . Na een aanvankelijke lachstuip bij het zien van de clip verzonnen mijn lieve vrouwtje en ik onze bevindingen en las ik op de Top 40-site dat dit nummer acht(!) weken in de Tipparade heeft gestaan, daarna na de onderste regionen van de Top 40 verkend te hebben zakte, toen na een week of vijf tergend langzaam doorsteeg naar de 24ste plaats, daarna weer flink zakte en daarna nog eens aan z'n zegetocht begon en zich langzaam, maar gestaag, de top 10 binnendrong om daarna weer even langzaam na 29(!!) weken te verdwijnen. Onnodig nog te zeggen dat dit een wereldhit werd, hoe onwaarschijnlijk ook. Hoe verschrikkelijk het ook allemaal mag zijn, zelfs de grootste zuurpruim moet toegeven dat het een campy en grappige waarde heeft waar simpelweg niemand aan kán ontkomen [2,5]. En dan blijft Rainbow's All Night Long vervolgens doodleuk in de Tipparade steken... . Wat een wereld... [7,5].

Omdat de Electronica's mijn top 40 niet zullen halen, zal ik even bij Kaztor aanhaken voor mijn visie op dit fenomeen. Het fenomenale van De vogeltjesdans kan niet makkelijk overschat worden. De chartgang (zo heet dat geloof ik) in de top 40 is uniek. Tegenwoordig halen singles vrij makkelijk de 20 weken, maar zo tussen 1972 en 1990 kwam dat praktisch nooit voor. Dat een plaat tot twee maal toe gezakt is en weer gestegen, is (vermoed ik) nooit meer vertoond. Als ik het goed heb, zaten we toen, 1 mei, nog tot in januari 1981 met deze single opgescheept!
Ten tweede is ook het internationale succes zeer groot. In allerlei bewerkingen door andere artiesten zou het over de hele wereld hoog scoren. Op Wiki worden zeker 20 'vertalingen' genoemd, helaas zonder de bijbehorende chartposities.
Het nummer komt overigens uit Zwitserland, is dus geen eigen compositie.
Zelf vond ik het een flauw nummer; het werd overigens weinig gedraaid op Hilversum 3, dus ook weinig last van overexposure. Als ik het nu nog eens hoor, krijg ik er toch wel een brok in mijn keel van, omdat mijn vader (zaliger) hier erg van genoot.

Hot 100 - Week of April 26th, 1980

Top 10:

#1 - #1 Blondie - Call Me
#2 - #3 Christopher Cross - Ride Like The Wind
#3 - #2 Pink Floyd - Another Brick in the Wall - part 2
#4 - #4 Billy Preston & Syreeta Wright - With You I'm Born Again
#5 - #5 The Moments - Special Lady
#6 - #6 Air Supply - Lost In Love
#7 - #7 Bob Seger - Fire Lake
#8 - #8 Eagles - I Can't Tell You Why
#9 - ? Billy Joel - You May Be Right



#10 - ? Dr. Hook - Sexy Eyes

De bovenste acht posities lijken volledig te zijn vastgekit.

Het voordeel van zo'n Amerikaanse lijst is dat er liedjes aan bod komen die hier toendertijd niet op waarde werden geschat, maar achteraf bezien beter beoordeelt kunnen worden. Zoals deze eerste Amerikaanse single van Billy Joel's Glass Houses-album. In Europa zag men de 'straight-forward rock' van deze single niet zitten en koos men voor de New Wave-aanpak van All For Leyna. Mij is het om het even, ik waardeer het beiden evenzeer. De tekst is uiteraard weer voorzien van een knipoog en de muziek klinkt lekker pretentieloos en energiek. De saxofoon in het middenstuk is een gouden vondst [9]. Cowboy Piraat en z'n maatjes komen met een soort van Bee Gees-pastiche dat leentjebuur speelt bij Reminiscing van The Little River Band. Wij vinden het hier wel prettig klinken [6].

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - #91 Donnie Hathaway & Roberta Flack - You Are My Heaven
#99 - ? Festival - Don't Cry For Me, Argentina
#98 - ? Ironhorse - What's Your Hurry, Darlin'
#97 - ? Steve Forbert - Say Goodbye To Little Jo
#96 - ? The Beach Boys - Goin' On
#95 - #98 Grace Slick - Seasons
#94 - ? Wayne Newton - Years
#93 - ? Tom Petty & The Heartbreakers - Refugee
#92 - ? Heart - Even It Up
#91 - ? Styx - Borrowed Time

Ironhorse valt me enorm tegen hier na het heerlijke Sweet Lui-Louise met een zwakke ballad-achtige popsong. Erg slapjes [4,5]. Steve Forbert doet het dan iets beter met een zonnig liedje met een wat tegenvallend refrein [6]. Van the Beach Boys wordt men anno 1980 ook niks wijzer. Duidelijk een act op sterven na dood waarna het schnabbel-circuit en de obligate 'come-back' slechts een kwestie van tijd is. Brian zat er overigens nog steeds bij. Een klein wereldwonder gezien z'n fysieke en mentale staat van rond die tijd [3,5].

De onvermijdelijke Vegas-act van deze week komt op naam van Wayne Newton, bij wie het geld rijkelijk vloeit en de harten van op leeftijd zijnde vrouwen het spontaan begeven etcetera. Als je voorbij de suikerzoete bombast kijkt merk je dat het de diepgang heeft van een dauwdruppel in een leeg zwembad [1].

Gelukkig is daar op de valreep nog Heart dat wél de juiste snaren weten te raken (om er maar eens een flauwe woordspeling bij te halen). Gewoon heerlijke no-nonsense Rock 'N Roll met de geweldige vocalen van Ann Wilson, die zowel overtuigend zwoel als uitbundig kan klinken. Met dit in gedachten is het echt zielig en belachelijk wat er naderhand in de MTV-periode gebeurde betreffende Ann's gevecht met haar gewicht. Gezeur van hun platenlabel en zelfs dreigementen van bandleden, bepaalde trucages en camera-standpunten in videoclips om het te verbloemen en zelfs managers die Ann en Nancy tegen elkaar opstookten resulteerden in depressies, paniekaanvallen voor optredens en zelfs een operatie. Een Adele zou toendertijd waarschijnlijk niet eens een platendeal krijgen. Maar gelukkig is alles goed afgelopen en hebben we de muziek (én band) nog: [8,5].

Styx sluit de week op een indrukwekkende wijze af met een heerlijke prog-rocker. Was dit single #4 van het Cornerstone-album? Musician en Gaucho weten daar waarschijnlijk meer over . Voor mij is dit de doorslaggevende reden om toch eens wat van ze te bestellen. Mij smaakt dit naar meer [8,5].


Net viel me trouwens op bij het weer eens afspelen van Ironhorse's Sweet Lui-Louise hoe het intro lijkt op dat van The Golden Earring's Bombay, en dát nummer lijkt me op z'n beurt weer erg schatplichtig aan Bachman-Turner-Overdrive...

Dat laatste is natuurlijk wel te begrijpen, kaztor, aangezien Ironhorse de opvolger is van Bachman Turner Overdrive (beide bands geleid door Randy Bachman)...
Ook de vocalen op Sweet Lui-Luise en You ain't seen nothin' yet zijn van dezelfde persoon, die ook in beide gevallen flink stottert. In feite is Sweet Lui-Luise een grote rip-off van You ain't seen nothin' yet.

Tipparade: Week 18 van 1980

#15: Liquid Gold - Dance Yourself Dizzy
Een doorsnee discodeuntje die nu vrij gedateerd klinkt en mij niet meteen aanzet tot dansen, de meer funky voorganger Anyway You Do It vind ik beter maar werd geen hit.
Cijfer: 3,5

#24: Urban Heroes - Not Another World War
Degelijke Nederlandse new-wave, duidelijk in de tijdgeest gemaakt maar het nummer springt er niet genoeg uit om een echte new wave-klassieker te worden. Toch meer dan voldoende.
Cijfer: 7

#25: Kate Bush - Breathing
Kate Bush was destijds een love/hate-artiest, ze joeg sommigen in de gordijnen met haar stemgeluid, anderen konden er geen genoeg van krijgen. Ik behoor veeleer tot de tweede categorie en ook dit is weer een mooi nummer met aparte lenige stem, al behoort dit niet tot haar beste.
Cijfer: 8

#26: Matthew Fisher - Can't You Feel My Love
Neen, dit vind ik te saai en kleurloos, dit is muzikaal behang voor mij. Een goede ballad kan voor mij altijd maar dan liever één met emotie dan met zulk flauw refrein.
Cijfer: 3

#27: Jack Jersey - Sri Lanka, My Shangri La
Dan liever een 'fout' maar wat meer catchy nummer. De meligheid komt om de hoek kijken en zijn Engelse uitspraak is alles behalve maar wat hij duidelijk voor heeft op andere 'zultpop'artiesten als bv. Lee Towers of Albert West is dat hij tenminste eigen songs brengt.
Cijfer: 4,5

#28: Bonnie St. Claire - Pierrot
Dit nummer heeft ook duidelijk zijn beste tijd gehad en klinkt nu melig. Bonnie St. Claire is wel een goede zangeres, dat moet ik toegeven.
Cijfer: 3,5

#29: De Electronica's - De Vogeltjesdans
Fouter kan het niet maar het werd wel een onwaarschijnlijke hit. Vanwege de enorme lulligheid kan ik er nog mee lachen, wat ik van de huidige fabriekspophits al niet meer kan zeggen.
Cijfer: 3

#30: Rainbow - All Night Long
Simpele hardrock op zijn Amerikaans, zo kan ik het noemen. Het nummer is wel catchy en best vermakelijk en komt live goed uit de verf, maar het is mij ook te clichématig.
Cijfer: 6

Een magere tipsweek deze keer.

Dat wist ik, maar in ieder geval bedankt.

Hier moet ik even happen natuurlijk, want ik en musician zijn de Styx-fans op dit forum, geloof ik In de VS was dit de derde single, na Babe en Why me. Boat on the river is alleen in enkele Europese landen op single uitgebracht, maar niet in de VS.
Ik was in deze jaren tamelijk idolaat van Styx, maar met terugwerkende kracht heb ik moeten constateren dat er kwalitatief toch wel een groot gat gaapt tussen het Cornerstone-album (waar deze nummers allemaal vanaf komen) en de voorgaande albums van de groep. Eigenlijk bevat Cornerstone voornamelijk kleffe popmuziek, met een enkel rock-achtig nummer. Borrowed time behoort zeker tot de betere nummers van het album. Ik zal 'm vanavond weer eens onder het stof vandaan halen, want eerlijk gezegd draai ik die plaat nauwelijks meer.


Was me nooit eerder opgevallen, maar zo uit het hoofd gezegd heb je helemaal gelijk: het is volgens mij precies dezelfde drumfill. Waarschijnlijk vind ik het vooral dáárom allebei geweldige nummers.

Zonder op het linkje gedrukt te hebben (al heb ik het nummer daarna wél even beluisterd) herkende ik die tekstregel als een nummer van Demis Roussos. Even nagezocht en ja hoor: kennelijk is dit nummer in de Air Supply-versie nooit wat geworden aan deze kant van de oceaan, maar heeft onze zwaarlijvige Griek het opgenomen voor de Europese markt. En in mijn herinnering was dit een behoorlijk grote hit hier, kennelijk niemand hem in zijn favorietenlijstje staan (of komt dat nog...?)

Maar inderdaad, die tekst... Als je dat zo zwart op wit achter elkaar ziet staan, dan denk je: waar gáát dit over?

Ik onderschrijf volledig wat Kaztor over Heart schrijft: Even it up is een erg sterk down-to-earth rocknummer. Ik kende het wel, maar ik heb heb ik geen jaren meer gehoord. Maakt me toch wel nieuwsgierig naar de albums die de groep rond deze tijd maakte. Die heb ik nl. nooit in mijn bezit gehad, al heb ik wel een verzamelaar uit hun CBS/Columbia-periode.

Voor het overige begin ik te begrijpen waarin 1980 gevoelsmatig bij mij te boek staat als een matig hitjaar: veel meuk en artiesten op hun retour, maar gelukkig maakt dit topic me duidelijk dat er ook voldoende lichtpuntjes waren. Breathing van Kate Bush is natuurlijk helemaal geen single-werk, maar de bijbehorende LP Never for ever heb ik later pas op waarde weten te schatten en ben ik gaan waarderen als een van haar beste albums. Een stuk experimenteler dan de vorige twee, iets dat ze nog verder zou doorvoeren op haar volgende album The Dreaming.

Opmerkelijk trouwens dat Breathing als eerste singlevan dat album was uitgebracht, zoals Ranboy schrijft. Dat heb ik me nooit gerealiseerd. Dan hebben Babooshka en Army dreamers - hoewel ook niet echt standaard top 40-materiaal - toch beduidend meer hitpotentie.

Is dat soms niet toevallig deze verzamelaar?

Grappig, die verzamelaar heeft nl. dezelfde cover als het Greatest Hits Live-album uit 1980.
Die kleding...

Ik heb de cd trouwens al jáááren niet meer opgezet.

De Demis Roussos-versie van Lost In Love was trouwens een duet met ene Florence Warner en staat me (helaas) nog helderder voor de geest. M'n oudste broer had die single, geloof ik.

.
Sluit mij hier volledig bij aan. Cornerstone werd een groot commercieel succes, valt niet te ontkennen. Maar met symfonische rock had het nauwelijks nog iets te maken.

Het prachtige Pieces of eight is voor mij Styx in supervorm. Cornerstone is dan automatisch een zware teleurstelling.

Eens met gaucho dat 1980 een minder hitjaar was dan 1978 en 1979 (zei ik eerder in dit topic), met name de jaren '70-acts waren duidelijk op de terugweg. Gelukkig waren er ook interessante nieuwkomers.

Zeg maar rustig: wat een draak van een week. Kate Bush steekt er met kop en schouders ver boven uit. Hoewel ik soms zenuwachtig wordt van de in- en uitadem thematiek, waarbij ik ga zitten letten op mijn eigen ademhaling. In......out...........in...........out............. in............ out......
waarbij Kate Bush dramatisch eindigt, een 'out' zonder dat er nog wordt ingeademd. Hoe dan ook, wel erg mooi gedaan.

De Urban heroes volgen op gepaste afstand, Rainbow steekt dan nog vergeleken met de rest boven iedereen uit maar is zeker niet zo spectaculair als Runnin' with the devil................

Musician’s top 30 van 3 mei 1980

01 05 Runnin’ with the devil * Van Halen
02 01 Not that funny * Fleetwood mac
03 04 Turn it on again * Genesis
04 03 All for Leyna * Billy Joel
05 02 Refugee * Tom Petty & The Heartbreakers
06 07 I can’t tell you why * Eagles
07 09 Anne * Kayak
08 13 Coming up * Paul McCartney
09 16 Geno * Dexys midnight runners
10 06 Atomic * Blondie
11 11 Ride like the wind * Christopher Cross
12 15 I can’t stand up for falling down * Elvis Costello
13 --- Call me * Blondie



14 08 What will I do without you * Lene Lovich
15 --- Rosie * Joan Armatrading



16 18 Talk of the town * Pretenders
17 10 What I like about you * Romantics
18 21 Echo beach * Martha & The Muffins
19 12 Boat on the river * Styx
20 25 Cold wind across my heart * The Night
21 --- Seasons * Grace Slick
22 19 Working my way back to you * Detroit spinners
23 --- You’ll always find me in the kitchen at parties * Jona Lewie



24 20 Young girl * Sue Saad and the next
25 23 Buzz buzz a diddle it * Matchbox
26 --- I don’t need you * Herman Brood
27 17 Late late show * New Adventures
28 29 January February * Barbra Dickson
29 --- Funky town * Lipps inc.



30 --- Crazy guitar * Hank the Knife and the Jets
[img][/img]


Ik sta te kijken van het binnenkomen van Lipps inc. Een discohit (en vooral een grote) met piepjes en vooral een buitengewoon herkenbaar geluid als we praten over 1980. Ook Hank the Knife komt binnen met zijn single waarop een paar bekende gitaarriffs van oude hits in zijn verwerkt.
Ook hier kan ik er niet echt over vallen.

Verder zijn er natuurlijk de bekende nieuwe binnenkomers van Blondie (Call me), Joan Armatrading (Rosie), Grace Slick (Seasons) en I don't need you van Herman Brood.

Leuker te vermelden is uiteraard de entree van You'll always find me in the kitchen at parties van Jona Lewie.

Wat is het eigenlijk voor muziek?

Het record-label is Stiff en net als Madness, Lene Lovich en nog een paar anderen, kan Jona Lewie al snel in de hoek van de nieuwerwetsigheid worden gezet. Het nummer is echt geweldig, daar niet van maar is dit nu newwave? Een variant daarop? Humorous synthpop, zegt de Engelse encyclopedie.

Hij is geboren in 1947, maakte in 1963 zijn debuut bij een jazz band, kwam in 1969 terecht bij een bluesgroep. Wel toerde hij in 1970 in het voorprogramma van Derek and the Dominos. In 1972 had hij een hit met het nummer Seaside shuffle als Terry Dactyl and the Dinosaurs.

In 1980 was hij dus 33 en blijkbaar automatisch tot lid van de orde van de Nieuwe Golf gebombardeerd.
Dat kon, omdat hij in 1977 een platencontract bij Stiff kreeg aangeboden en vandaar uit dingen kon gaan doen met musici uit dezelfde stal, collega-artiesten.

In Nederland had hij een eerste hit (dat wordt wel eens vergeten) met Come away in 1978 (geen hit in Engeland), met als releasedatum 1977. Nog bij het platenlabel Papillon. Dat is belangrijk, omdat Jona Lewie op de hoes ook nog staat onder de naam "Terry Dactyl and the Dinosaurs with Jona Lewie". Een nummer daarvoor (Cherry ring) haalde eind 1977 de Tipparade. De b-kant van Come away heet overigens Custer's last stand, uit 1975.

Veel hits scoorde hij uiteindelijk toch niet, een echte grote doorbraak bleef uit. Behalve dan natuurlijk cracks als Stop the cavalry en nog een paar.

Vanwege de switch van platenmaatschappij is Come away helaas niet te vinden op:



Wél uiteraard You'll always find me in the Kitchen at Parties en vergelijkbare tracks.

De tuin moest ook nog wat water krijgen...........




De Engelse Top 40 is voldoende!

01 02 Geno - Dexys midnight runners
02 07 Coming up - Paul McCartney
03 01 Call me - Blondie
04 06 Silver dream machine - David Essex
05 11 Toccata - Sky
06 04 Food for thought - UB40
07 03 Working my way back to you - Detroit spinners
08 05 Sexy eyes - Dr. Hook
09 09 Talk of the town - Pretenders
10 26 Check out the groove - Bobby Thurston
11 21 My perfect cousin - The Undertones
12 12 Don't push it don't force it - Leon Haywood
13 27 The Groove - Rodney Franklin
1410 Work, rest and play EP - Madness
15 --- What's another year - Johnny Logan
16 14 My oh my - Sad cafe
17 08 Dance yourself dizzy - Liquid gold
18 13 January february - Barbra Dickson
19 35 I shoulda loved ya - Narada Michael Walden
20 28 Wheels of steel - Saxon
21 15 Poison Ivy - Lambrettas
22 17 Kool in the kaftan - BA Robertson
23 --- The golden years live EP - Motorhead



24 22 Missing words - The Selecter
25 25 Don't make waves - Nolans
26 24 Let's do rock steady - Bodysnatchers
27 --- The greatest Cockney rip off - Cockney rejects
28 36 Ne ne na na na na nu nu - Bad manners
29 --- Breathing - Kate Bush
[img][/img]

30 --- Fool for your loving - Whitesnake



31 --- No doubt about it - Hot chocolate
[img][/img]

32 31 Starring at the rude boys - The Ruts
33 20 Going underground - The Jam
34 --- Take good care of my baby - Smokie
35 --- A forest - The Cure



36 --- Hold on to my love - Jimmy Ruffin
37 32 Dear miss lonely heart - Phil Lynott
38 --- This world of water - New Musik
39 --- Let's go round again - Average white band
40 --- In the city - The Jam



Veel nieuwe binnenkomers deze week.

Prachtige, maar ook heel vreselijke. Om bij de laatste categorie te beginnen: Cockney Rejects vind ik echt werkelijk vreselijk (2). Punk met meezingend, lallend publiek. Verschrikkelijk. Als je het afzet tegen het echte werk, dan is In the city van The Jam (9) natuurlijk van een geheel andere planeet.

Je mag best overal tegen zijn, maar doe dat dan ook met enige intelligentie, goede smaak en zorg voor wat impact. Dat uiteraard naast geweldige composities en goede muzikanten. Dan heb je het verschil tussen Cockney Rejects en The Jam wel gehad. De impact van The Jam, later Paul Weller, is natuurlijk nog steeds voelbaar.

Dan is er nog een tweede competitie, die tussen Motorhead met de Golden years live EP (6) en Whitesnake met Fool for loving (8). De laatste sla ik hier ook wat hoger aan. Ik heb verder weinig van beide bands maar als ik deze nummers naast elkaar zet lijkt mij Whitesnake wat muzikaler, instrumentaler. Maar ik baseer mij op twee tracks, misschien vergis ik mij daarin.

De volgende bands komen hier uitgebreid nog aan bod of zijn dat al geweest, Johnny Logan (What's another year, 3), Kate Bush (Breathing, 10), The Cure (A forest, 9,5), New musik (This world of water, 8,5) en Hot chocolate (No doubt about it, 7).

Waarbij de laatste een fenomenaal intro heeft, het heeft mij destijds echt kippenvel bezorgd. Gevoelsmatig dacht ik altijd dat het wat langer was, Het is jammer dat ná het intro het nummer wat minder spannend word, hier had meer uitgehaald kunnen worden.
New Muzik heeft dan weer het leukste refrein bij het singletje World of water.

Dan wil ik ook weinig woorden vuil maken aan de disco van Jimmy Ruffin (Hold on to my love, 3,5) of de funk/disco van The Average white band ( Let's go around again, 4,5) die volgens mij rond dit tijdstip op een volledig verkeerd spoor zitten. Het is hier bepaald geen Pick up the pieces meer.

Wijdt maar rustig uit over The Cure, want die komt eind juli pas aan bod in de Tipparade.

(Wat mij betreft dé plaat van 1980, maar laat ik m'n enthousiasme nog even voor me houden. )

Die tegenstellingen die musician opmerkt, zie ik ook, en ik deel zijn voorkeuren. In het geval van The Jam-Cockney Rejects is dat ook niet zo moeilijk. In de breedte heb ik altijd weinig met punk gehad, maar als het kwaliteit had en bands buiten de nauwe, vastomlijnde punk-kaders durfden te treden (en daar zijn The Jam en The Clash heel goede voorbeelden van), dan mag ik het graag horen. Je hoort op hun debuutsingle In the city nog niet terug waar Weller & co. later allemaal toe in staat bleken, maar dat het voor punk-begrippen om een bovengemiddeld nummer gaat, is meteen duidelijk.

Ik heb vermoedelijk méér met hardrock dan de meeste volgers van dit topic, maar ook ik vind het wel zo prettig als er een stevige dosis melodie en instrumentenbeheersing aan te pas komt. Die vind ik bij Whitesnake, al is hun output tamelijk risicoloos en voorspelbaar. Maar Fool for your loving is gewoon een dijk van een song. Wij zouden er in NL pas jaren later (ik meen rond 1990) kennis mee maken in een opgepoetste versie, maar dit is de originele uitvoering.

Het succes van bands als Motörhead (en in mindere mate bijv. AC/DC en Metallica) heb ik nooit zo begrepen, maar dat zal vooral een kwestie van smaak zijn. Voor mij is het tamelijk simplistisch geram zonder veel finesse. Ik snap wel dat de hoge dosis energie die eruit vrijkomt mensen aanspreekt, en Motörhead is vermoedelijk een levensstijl, maar het is er eentje waar ik helemaal niets mee heb.

Ik vind het dan wél weer leuk dat dit soort extreme nummers in Engeland gewoon de hitparade haalden. Bij ons in Nederland was de bandbreedte van wat een hit zou kunnen worden echt een stuk nauwer cq. benauwender in deze jaren.

Aan de andere kant van het muzikale spectrum vinden we de disco van Hot Chocolate, een groep waar ik ook al méér dan gemiddeld iets mee had, al is het volgens mij vooral een singles-band. Ik deel het enthousiasme van musician over het intro van No doubt about it: echt een intro uit duizenden, alsof er een sci-fi-film op het punt van beginnen staat. Het doet me een beetje denken aan Can you feel the force van The Real Thing van een jaar eerder. Dat nummer had ook zo'n prachtig intro.
Het was de tijd van Star Wars en meer van dat soort films - veel mensen waren erdoor gebiologeerd, en soms vond je dat soort invloeden ook in de hitparade terug. Inderdaad jammer dat het vervolgens een tamelijk doorsnee popnummer wordt.

Toe maar, een tien voor Breathing! Ik heb al opgemerkt dat ik het totaal geen keuze vind voor een single, maar nu ik het gisteravond nog eens heb terugbeluisterd, is het wel een nummer van ongekende schoonheid. Die zich het beste laat smaken in de omringende aanwezigheid van de andere nummers op het album Never for ever, dat dan weer wel. Maar in Engeland lijkt het een heel behoorlijke hit te zijn geworden. Maar in haar 'homeland' was Kate rond deze tijd dan ook mateloos populair.

Nadat ik nog even opmerk dat ik aan zowel the Average White als aan Jimmy Ruffin nog wel een krappe voldoende zou willen toebedelen (Let's go round again was na Pick up the pieces de grootste hit van de groep, al waren de Schotten hier al gezwicht voor pure disco), komen we bij de single die Kaztor al beschreven heeft als 'de plaat van het jaar'.

Ik deel zijn enthousiasme voor de single en het bijbehorende album. A forest is een spannend nummer waarvan de sfeer adequaat wordt weergeven door de hoesafbeelding: een beetje beklemmend en 'spooky', alsof je een nieuw en volkomen onbekend avontuur binnenwandelt. En dat wás het voor mij ook: die spaarzame gitaaraccoorden, de minimalistische baswerk, de strakke, bijna machinaal klinkende drums en die stem die een beetje ver weg en verdwaald klinkt in dat muzikale niemandsland - ik had zoiets nooit eerder gehoord, en ik denk achteraf dat het nummer voor mij de deur opende naar de échte altenarieve muziekscène. Als tiener vond ik destijds new wave-bands als The Pretenders en Fischer Z al behoorlijk alternatief, maar achteraf bezien waren dat toch gewoon mainstream rock-acts.

Hoewel ik dit nummer en het bijbehorende album uitstekend vind, is het gek genoeg toch nooit echt wat geworden tussen The Cure en mij. Ergens na The head on the door - wat een voor Cure-begrippen tamelijk vrolijke popplaat is - verloor ik mijn interesse. Het werd me allemaal wat te zwartgallig, teveel gefreak. Ik vermoed dat Robert Smith's obsessie met lipstick en spinnewebben er ook mee te maken gehad heeft - op het laatst kon ik ze nauwelijks meer serieus nemen. Misschien dat er her en der nog wel wat moois zit in hun catalogus (tenslotte vond ik Lullaby later ook weer een mooi nummer), maar ze hebben mij nooit meer echt kunnen boeien.

The Head On The Door was dan ook het album waarop Robert Smith het allemaal 'op een rijtje' kreeg. Tot en met The Top is er dan ook een zekere spanningsboog waarneembaar. De popinvloeden deden iets daarvoor al hun intrede, maar komen pas echt naar voren op The Head On The Door en Kiss Me Kiss Me Kiss Me. Ik kan heel goed leven met die combinatie, want de band liet daarmee zien dat ze ook buiten de New Wave hun mannetje stonden. Na Disintegration ben ik ze wat uit het oog verloren. Waarom weet ik niet, maar de geloofwaardigheid leek wat verloren te zijn gegaan vanaf toen.

Ik heb ook geen albums meer van The Cure na Disintegration.

Ik zat laatst te bedenken er met terugwerkende kracht weer eens aan een paar te beginnen. Toen ik een pas enige jaren geleden alsnog ben begonnen aan de laatste drie albums van David Bowie is mij dat ook heel goed bevallen.

En ik heb de kleine hoop dat The Cure toch nog wel aardige dingen heeft gedaan, na Disintegration.

Ik kan mij Gaucho's reserves helemaal voorstellen. The Cure had een ijzersterk debuut (door mij aangeschaft ná Seventeen seconds) een geweldige opvolger dus en daarna voor mij een wat tegenvallend vervolg, eerst met Faith en vooral daarna met Pornography. Maar vanaf die plaat zijn er tot en met Disintegration voor mij geen slechte albums meer gemaakt.

Ik vond vooral Kiss me x 3 nog geweldig, het laatste album ook nog, maar misschien had ik het daarna wel een beetje gehoord allemaal.

Seventeen seconds, waarop A Forest is een zeldzaam mooie plaat. Een prachtige bos zonnebloemen van Van Gogh. Heel anders dan dat eerste album en toch allebei ijzersterk.

Week 19 - 1980
Top 40
Tipparade

Alarmschijf: Demis Roussos - Lost In Love
#11: Lenny Kuhr - Maar Ja
#19: Rob De Nijs - Zondag
#26: Toto - 99
#27: Fischer Z - So Long



#28: Sky - Toccata
#29: Graham Gouldman - Love's Not For Me
#30: Leon Haines Band - I Wanna See You Now

Hier dus Demis's versie van Lost In Love. Het klinkt iets sneller dan de originele versie van Air Supply, maar klinkt nog steeds kazig. De duet-partner is dus Florence Warner en die staat niet officieel op de single vermeld. [2,5].

Dan het Nederlandse gilde, gelukkig ontdaan van piraten-flauwiteiten: Van Lenny Kuhr vinden we het hier zonde dat ze niet met beter songmateriaal voor de dag kwam. Ze heeft immers een hele goede stem. Jammer van het hoge BZN-gehalte dat deze, en ook de vorige hit Visite, ontsiert [3,5]. Vergeet even al dat flauwe gemoddergooi tussen Rob De Nijs en ex Belinda Meuldijk van een paar jaar terug, dan kan je er niet omheen: Ondergewaardeerde zanger met klasse en een geweldige stem. Zondag kan bij mij rekenen op applaus. Heerlijk pretentieloos nummer dat wonderwel past bij de lente [8].

Helaas voor Rob, maar na hem komen Toto (had ik in de Hot 100 al een 9 gegeven), Sky en -vooral- Fischer Z, die met de titel al aangeeft de rest achter zich te laten. Wat een HEERLIJK nummer blijft dat, voor mij een nummer met klassiekers-status . Die spanningsboog in de instrumentatie, die weemoedige voordracht, het pakt je vast en laat je niet meer los. Het krijgt van mij de volle poet, absoluut! [10].

Sky is vooral een ander kopje thee, maar zeker ook een ijzersterke interpretatie van het Phantom Of The Opera-thema dat sterk aan The Alan Parsons Project doet denken. Wat nemen ze zichzelf toch serieus in de clip met die door oma gebreide truien... . Maar gelukkig is een imago niet belangrijk als je zulke muziek kunt maken [9,5].

Graham Gouldman vind ik het solo beduidend beter doen dan 10CC-kompaan Eric Stewart met z'n thema voor de Animalympics-film. Het klinkt lekker zweverig, doet sterk aan de jaren '60 denken en de accordeon in het midden is een meesterzet [9].

Tenslotte een gevalletje 'zonde'. Ik weet niet of Leon Haines de zanger was -ik weet verder dan ook niets van deze band- maar de zang verpest voor ons hier het nummer enigszins. Denk de nasale zang [4,5] weg en je houdt een portie heerlijke, elegante muziek over die niet gemakkelijk in een hokje valt te plaatsen [9,5]. Tel ik de twee op, deel ik het en rond ik het gevoelsmatig af naar boven, wordt het: [7,5].

Weekendje naar het strand?

Er staan weer prachtige nummers bij.

Ik heb meer genade voor Demis Roussos en zijn versie van Lost in love (4) Lenny Kuhr met Visite vind ik echt vreselijk (1,5)
Eens met Zondag van Rob de Nijs (6,5).

Dan Sky met Toccata, geef ik 7,5. Toto een 8,5. Ik vind 99 wat aan de softe kant. Maar Toto wint wel van Fischer Z en So long (8).
Ik ben nu eenmaal vooral een liefhebber van het eerste album van Fischer Z en ik vind Going deaf for a living wat minder. Ook al is So long een positieve uitzondering op het album.

Leon Haines is "overall" mij niet zoveel waard (5).

Graham Gouldman is van nature natuurlijk een ijzersterk liedjesschrijver (Busstop van The Hollies, No milk today van Herman's Hermits e.a.) en was dat in 1980 natuurlijk nog niet helemaal verleerd. Dat hoor je terug in Love's not for me (7) hoewel hij niet echt een man van de bühne is.

Binnen 10cc kon hij vrij onopvallend zijn rol spelen, solo is dat minder. Ik ben er ook geen voorstander van dat hij in z'n eentje nog als 10cc concerten mag geven. Aan de andere kant is hij overigens ook geen onsympatieke man. Ik zag hem laatst een uur of zo leuk akoestisch werk doen met allemaal nieuwe Engelse talenten op de BBC. Dat deed hij heel goed en leuk, hij voelt zich daar ook niet te goed voor.

De Lenny Kuhr-song is geen Visite, maar ja...

Ja, soms hoor je het één en schrijf je het ander. Ik denk dat Freud er een leuke theorie over zal hebben gehad. Tekst en oordeel blijven dan ook hetzelfde (1,5) , maar de titel is inderdaad Maar Ja.....