Tipparade: Week 19 van 1980

Alarmschijf: Demis Roussos - Lost In Love
Demis Roussos vind ik een mooie stem hebben, het nummer is zonder twijfel vakkundig gebracht en is iets vlotter dan het origineel van Air Supply maar het is mij ook te routineus en een tikkeltje vervelend.
Cijfer: 5,5

#11: Lenny Kuhr - Maar Ja
Lenny Kuhr vind ik een mooie stem hebben en dit is vlot en vrolijk nummer maar vooral tekstueel ook te mager, zij komt beter tot haar recht in luisterliedjes als de Troubadour.
Cijfer: 5

#19: Rob De Nijs - Zondag
Inderdaad niets mis met Rob De Nijs, hij heeft een prima warme stem en présence en dit is een vrolijke meezinger zonder plat te worden.
Cijfer: 7,5

#26: Toto - 99
Dit zal worden geklasseerd onder Sky-radio-materiaal maar het is ongetwijfeld vakkundig en subtiel uitgevoerd met jazzy inslag, prima stemmenwerk en sterke melodie .
Cijfer: 8

#27: Fischer Z - So Long
Uitstekende popsong die nooit verveelt met die aparte scherpe en krachtige stem van John Watts en subtiele synths, klassieker!
Cijfer: 9

#28: Sky - Toccata
Een beetje in de lijn van Emerson, Lake & Palmer maar toch eigenzinnige en geslaagde bewerking van het Bach-thema.
Cijfer: 8

#29: Graham Gouldman - Love's Not For Me
Dat Graham Gouldman een prima songschrijver en arrangeur is hoor je in dit nummer. Smaakvolle ballad, niet te zoet of te stroperig waarbij die accordeon meerwaarde brengt.
Cijfer: 8

#30: Leon Haines Band - I Wanna See You Now
Dit is mij een te saaie ballad met te weinig pakkende melodie en tekst, ik mis de emotie mede doordat het vrij vlak gezongen is. Als achtergrondmuziek (Sky-radio) wel geschikt.
Cijfer: 4

Hot 100 - Week Of May 3, 1980

Top 10:

#1 - #1 Blondie - Call Me
#2 - #2 Christopher Cross - Ride Like The Wind
#3 - #6 Air Supply - Lost In Love
#4 - #4 Billy Preston & Syreeta Wright - With You I'm Born Again
#5 - #3 Pink Floyd - Another Brick in the Wall - part 2
#6 - #7 Bob Seger - Fire Lake
#7 - #9 Billy Joel - You May Be Right
#8 - #8 Eagles - I Can't Tell You Why
#9 - #10 Dr. Hook - Sexy Eyes
#10 - ? Jimmy Ruffin - Hold On To My Love

Enige actie in de lijst waarbij The Eagles en Billy Preston onverwoestbaar hun plekje behouden.
Jimmy Ruffin haalt hier de Top 10 waar hij in Nederland 8 weken lang in de Tipparade bleef steken.

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - #91 Styx - Borrowed Time
#99 - ? Andy Gibb - Desire
#98 - ? The Cretones - Real Love
#97 - ? Chuck Mangione - Give It All You Got



#96 - #98 Ironhorse - What's Your Hurry, Darlin'
#95 - ? Donna Summer - On The Radio
#94 - ? Dan Fogelberg - Longer
#93 - ? Dionne Warwick - After You
#92 - ? Neil Diamond - The Good Lord Loves You
#91 - ? Tommy James - Three Times In Love

Tja, The Cretones... Iemand op YouTube noemt dit new wave. Gelukkig denken we niet allemaal hetzelfde. Ik vind het vooral een hele flauwe off-shoot van het soort powerrrock waar BTO (of, inderdaad, Ironhorse) mee kwam. Dat tweede gedeelte (Mad Love) vind ik wel iets beter, maar dat is dus niet de single, dus de waardering geldt voor Real Love [3,5].

Wat volgt lijkt van een andere planeet te komen. De echte purist zou er waarschijnlijk van moeten gruwen, maar wij genieten van wat mijn lieve vrouw zo liefdevol 'light, summery jazz' noemt. Chuck Mangione en z'n mannen hebben er hoorbaar plezier in en dat gevoel brengt het ook over. Terwijl we andere plannen hebben dit jaar komt er, terwijl dit nummer speelt, een CenterParcs-folder binnen vallen. Toeval is soms zo gemeen... [8]

Blokje 'elevator crap': Vervolgens komt Dionne Warwick met wat mijn schatje zo doeltreffend 'elevator crap' noemt. Ik treed haar bij; Dit is een prakje zouteloze, zielloze melodrama. Na U, inderdaad! [1,5]. Ik blijf het jammer vinden dat Neil Diamond na de jaren '60 zo zoetsappig en schmaltzy werd. Hier weer eens zo'n richtingloze ballad van 'm die The Good Lord misschien wel kan waarderen, maar wij niet [2]. Tommy James, zonder z'n Shondells, opereert in hetzelfde straatje met een slappe ballad die oor in, oor uit gaat. Met The Shondells maakte hij opwindende '60's-pop, maar dit is watjesmuziek [1,5].


Hier trouwens de volledige versie van Fischer Z's So Long.
Ik heb net trouwens het album Sky 2 van Sky bij zavvi.nl in m'n winkelwagentje gezet. Smaakt zeker naar meer!

TOP 40 VAN ROB nr 202, 7-5-1980
dw vw aw
1 1 6 Turn it on again - Genesis
2 4 4 Geno - Dexy's Midnight Runners
3 17 2 Seasons - Grace Slick
4 3 6 An American dream - The Dirt Band
5 2 8 Longer - Dan Fogelberg
6 5 7 All for Leyna - Billy Joel
7 7 5 Refugee - Tom Petty & the Heartbreakers
8 6 8 Special lady - Ray, Goodman & Brown
9 15 3 Talk of the town - The Pretenders
10 16 2 Breathing - Kate Bush
11 9 5 Ride like the wind - Christopher Cross
12 8 8 Boat on the river - Styx
13 14 7 Our song - Guys 'n Dolls
14 11 7 The end of the show - The Cats
15 12 6 Bring it all home - Gerry Rafferty
16 10 10 Take that look off your face - Marti Webb
17 13 4 I'm in the mood for dancing - Nolan Sisters
18 -- 1 What's another year - Johnny Logan
19 -- 1 99 - Toto
20 -- 1 Running with the devil - Van Halen
21 32 2 Ravel's bolero - Thijs van Leer
22 25 4 The radio is on - Promises
23 20 6 I can't tell you why - The Eagles
24 21 4 Working my way back to you - The Spinners
25 31 2 Can't you feel my love - Matthew Fisher
26 22 6 One two five - 10CC
27 23 6 Together we are beautiful - Fern Kinney
28 19 13 Matador - Garland Jeffreys
29 18 6 Anne - Kayak
30 30 4 Lucifer - Alan Parsons Project
31 -- 1 Dance yourself dizzy - Liquid Gold
32 33 3 Funky town - Lipps Inc.
33 38 3 Echo beach - Martha & the Muffins
34 -- 1 Together we are beautiful - Ken Leray
35 -- 1 Lost in love - Air Supply
36 36 2 Coming up - Paul McCartney
37 -- 1 You'll always find me in the kitchen at parties - Jona Lewie
38 24 6 Missing words - The Selecter
39 26 5 Sun of Jamaica - Goombay Dance Band
40 28 9 Spirits having flown - The BeeGees

Genesis staat nog op 1, maar Geno gaat van 4 naar 2 en Seasons gaat zeer verrassend van 17 naar 3. Zo wordt de druk wel erg groot. Verder op deze moederdag geen al te grote stijgers, maar wel zeven binnenkomers, waarvan drie in de top 20!

Op 18 klapt binnen Johnny Logan, winnaar van het Eurovisie Songfestival, met What's another year? Een lied dat bij eerste beluistering al helemaal klopt en overtuigt, mooi gezongen, dramatisch en met een mooie sax-solo. In deze tijd stelde het nog wat voor om het ESF te winnen, en bovendien waren het ook nog regelmatig sterke liedjes...

Op 19 Toto met 99, waarmee ze het hardrock-achtige geluid van Hold the line en I'll supply the love achter zich laten en kiezen voor een softer mainstreamgeluid, richting easy listening. Mooie harmonieën en vocalen voorkomen dat het saai wordt.

Op 20 ook bij mij Running with the devil, met het fantastische intro, dat kennelijk een vervormde autoclaxon is, en een (excusez le mot) retestrakke ritmesectie en natuurlijk die scheurende gitaar van Eddie van Halen. Instant klassieker (na twee jaar wachten, dat wel).

Op 31 de violendisco van Liquid Gold, door anderen al als achterhaald neergesabeld, maar ach, het blijft toch een lekker deuntje.

Op 34 een verrassende binnenkomer, Together we are beautiful in de versie van Ken Leray. De hitversie van Fern Kinney had zijn hoogtepunt al gehad (bij mij nu op 27, in Engeland een nummer 1-hit geweest), maar dit is het origineel, uit 1977. Deze singersongwriterversie zal wellicht meer bekoren dan de bekende discoversie, luister maar: YouTube - Together We Are Beautiful (original) - Ken Leray 1977.wmv . Een hit zou dit niet worden.

Op 35 de originele versie van Lost in love door Air Supply, die al snel door de versie van Demis Roussos ingehaald zou worden. In NL zelfs geen tipparade.

Ten slotte op 37 het grappige synthipopnummertje van Jona Lewie, niet bepaald een grote klassieker, maar altijd leuk om weer eens terug te horen.

Verder valt nog op dat Coming up in zijn tweede week op 36 blijft staan, en daarna zal verdwijnen; dit terwijl veel Paul McCartney/Wings-songs bij mij tot 1 of 2 reiken. Niet erg geslaagd dus...

Oei, dat is wel een erge aframmeling inderdaad...Ik was bij dit singletje direct overgestapt naar het b-kantje met de live versie.

Geno gaat bij mij ook leuk scoren, in ieder geval in de top 5. Het is natuurlijk al een grote hit voor de Dexys midnight runners in Engeland. Begrijp jij nou dat dit geen hit werd in Nederland?

Ik vind het ook goed, dat je de originele opnames hebt van Air Supply en Ken Leray. Niet dat ik er erg van ondersteboven bent, maar het geeft tenminst wel de kredieten aan wie het toekomt.

Tja, die McCartney-nummers uit deze periode... Er is al veel over geschreven in dit topic. En ook ik schaar me in de rij van 'klagers' die Coming up - en het bijbehorende album McCartney II - niet bepaald tot de hoogtepunten van 's mans oeuvre rekenen. Ik was in die tijd nog niet zo zwaar 'into the Beatles' als tegenwoordig, maar ik kon me ook toen al niet aan de indruk onttrekken dat dit een nogal mager nummer was voor een man die de reputatie had dat-ie een van de grootste songschrijvers van zijn tijd was (én de man van Wings, waarvan ik de muziek toen ook al erg goed vond).
Wat mij betreft is het met McCartney nooit meer helemaal goed gekomen en de sterk afnemende plaatverkoop geeft aan dat ik niet de enige was die er zo over dacht.

Ook ik had er destijds een handje van om bij hit-covers op zoek te gaan naar de originele versies. Maar het was een tijd zonder internet en zonder YouTube, Spotify etc. Het was om te beginnen niet eens zo gemakkelijk om te achterhalen of iets een cover was, van wie het origineel was en hoe dat dan klonk.
Dit zijn wel opmerkelijke voorbeelden. Die Air Supply-versie had ik tot voor kort ook nog nooit gehoord en van Fern Kinney wist ik tot drie minuten geleden niet eens dat het een cover was. Ik vraag me af hoe je destijds die versie van de voor mij nog altijd volkomen onbekende Ken Leray op het spoor bent gekomen.

Beide heb ik gewoon van de radio overgenomen. Ik deed geen enkele moeite om originelen te vinden, ik consumeerde alleen. Die van Air Supply kwam net iets eerder uit dan die van Demis Roussos, vandaar.

Nu, dat is wel erg somber! Paul McCartney heeft wel degelijk nog hele goede albums gemaakt, 5***** waard zelfs. Een aantal ook zeker beter dan in zijn periode met Wings.

Ik zou de mumepagina's er even op na slaan, m.n. vanaf 1989 ging het weer sterk bergopwaarts met McCartney, globaal bekeken.

Musician’s Top 30, 10 mei 1980

01 01 Runnin’ with the devil * Van Halen
02 03 Turn it on again * Genesis
03 02 Not that funny * Fleetwood mac
04 04 All for Leyna * Billy Joel
05 05 Refugee * Tom Petty & The Heartbreakers
06 09 Geno * Dexys midnight runners
07 13 Call me * Blondie
08 08 Coming up * Paul McCartney
09 06 I can’t tell you why * Eagles
10 12 I can’t stand up for falling down * Elvis Costello
11 23 You’ll always find me in the kitchen at parties * Jona Lewie
12 11 Ride like the wind * Christopher Cross
13 07 Anne * Kayak
14 15 Rosie * Joan Armatrading
15 20 Cold wind across my heart * The Night
16 16 Talk of the town * Pretenders
17 21 Seasons * Grace Slick
18 18 Echo beach * Martha & The Muffins
19 --- Breathing * Kate Bush
20 10 Atomic * Blondie
21 --- Not another world war * Urban heroes
22 25 Buzz buzz a diddle it * Matchbox
23 --- All night long * Rainbow
24 26 I don’t need you * Herman Brood
25 14 What will I do without you * Lene Lovich
26 30 Crazy guitar * Hank the Knife & The Jets
27 29 Funky town * Lipps inc.
28 22 Working my way back to you * Detroit spinners
29 --- No-one driving * John Foxx



30 28 January February * Barbra Dickson

Een paar opmerkelijke zaken: de winst van Jona Lewie bijvoorbeeld. Een vastgebakken middengedeelte waar The Pretenders, Martha & the Muffins, Joan Armatrading en Grace Slick matigjes aan het presteren zijn.

En verder allemaal bekende nieuwe binnenkomers. Ze zijn veelal besproken omdat ik redelijk traag ben in laten binnenkomen.
Soms kocht ik wel eens een singletje dat dan afweek van de normale hitparade en ik er door getriggerd werd. Als iets 0,95 cent kostte en je had nog een gulden op zak, dan kon het ook gebeuren dat je aanliep tegen de toen mij volstrekt onbekende John Foxx.

Een echte syntesizer/electronica specialist. De man die ook zanger was van Ultravox, voor hij werd opgevolgd door Midge Ure. Hij verliet Ultravox om een solo-carriere te beginnen. En dat is.....redelijk gelukt, vooral in Engeland.

No-one driving zou ook zo maar geweest kunnen zijn van Ultravox, John Foxx mag gecomplimenteerd worden als een electronicapioneer. In Engeland had hij uiteraard zijn meeste hits maar No one driving werd niet zijn grootste.
Hij scoorde met al zijn hits sowieso buiten de top 30, waaruit af valt te lezen dat Foxx slechts een geringe schare aan volgelingen had en dat zijn muziek nergens commercieel genoeg werd om grote verkopen te halen.

Vandaar opvallend dat ik het singletje toch in de Nederlandse platenbakken tegenkwam. Ja, wat is commercieel. Ik vind het aan de andere kant ook weer minder begrijpelijk dat No one driving blijkbaar niets deed.

De albums van John Foxx worden op musicmeter over het algemeen goed gewaardeerd, maar hij heeft er volgens de discografie van wikipedia wel wat meer gemaakt dan dat wij in ons lijstje vermelden (incl. samenwerkingsverbanden). Wie een echte liefhebber is kan zomaar 40 albums van John Foxx in huis hebben staan en dat is dan nog exclusief de eerste drie albums van Ultravox....

Je hebt gelijk - ik kan me haast niet voorstellen dat ik dat zó geschreven heb. Ik bedoelde dat het in de jaren tachtig nooit meer echt goedgekomen is. Maar met albums als Chaos & creation en Memory almost full heeft hij zich zeker gerevancheerd.

Wat betreft John Foxx: ik weet dat hij vóór de komst van Midge Ure de drijvende kracht achter het door mij zeer gewaardeerde Ultravovox was. En hij staat nog altijd op mijn lijstje van artiesten waar ik me nog eens in wil verdiepen. Maar helaas, ergens in de middenmoot. Er valt nog zóveel ander werk te ontdekken...
Maar wat ik van hem ken - en ik beluister dit nummer nu via een YouTube-clip - maakt me wel nieuwsgierig naar zijn verdere output. Was Europe after the rain in Nederland niet nog een soort van radiohitje (tipparade-notering wellicht)?

Overigens heb ik toevallig Tusk gisteravond nog eens gedraaid (het album dus). En het viel me op dat Not that funny eigenlijk wel een heel opmerkelijke single-keuze is geweest. Ik vind het eigenlijk een van de mindere nummers van de plaat en er staan naar mijn idee mooiere nummers op die meer single-potentie hebben, zoals Storms en Over and over.
Maar misschien dachten ze dat opnieuw zo'n ballad na Sara geen goed idee was en kozen ze toch voor een typisch Buckingham-nummer.

Vraag aan musician: heeft Not that funny bij jou de nummer 1-positie gehaald op basis van je uitgesproken voorliefde voor de band Fleetwood Mac of toch ook om de kwaliteit van het nummer op zich?

Een beetje van allebei, eigenlijk.
Fleetwood mac stond bij mij sinds Rumours op de hoogste plaats in mijn populariteitspoll. Daar komt nog wat anders bij kijken: in juni 1980 (of juli, dat weet ik niet meer zeker) kwam Fleetwood mac naar Ahoy en daar had ik kaarten voor. Daar was ik al maanden zenuwachtig van dus het was veel FM wat de klok sloeg.

Maar bijzonder blijft het, of juist typerend, dat Not that funny geen enkel succes in de officiële lijsten heeft geboekt. Ook in Engeland was het al in februari uitgebracht: er werd geen acht op geslagen.

Uit commercieel oogpunt bekeken had ik waarschijnlijk ook een andere single gekozen.

Eurovisie Songfestival of niet:




01 01 Geno - Dexys Midnight Runners
02 15 What's another year - Johnny Logan



.....uiteindelijk durf ik de hoes te plaatsen op deze avond......

03 02 Coming up - Paul McCartney
04 03 Call me - Blondie
05 04 Silver dream machine - David Essex
06 05 Toccata - Sky
07 13 The groove - Rodney Franklin
08 23 The golden years live EP - Motorhead
09 31 No doubt about it - Hot chocolate
10 11 My perfect cousin - The Undertones
11 19 I shoulda loved ya - Narrada Michael Walden
12 10 Check out the groove - Bobby Thurston
13 06 Food for thought - UB40
14 36 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
15 25 Don't make maves - Nolans
16 08 Sexy eyes - Dr. Hook
17 --- Mirror in the bathroom - The Beat



.....Nederlanders waren al weer snel op ons uitgekeken.....

18 07 Working my way back to you - Detroit spinners
19 12 Don't push it - Leon Haywood
20 20 Wheels of steel - Saxon
21 30 Fool for your loving - Whitesnake
22 09 The talk of the town - Pretenders
23 27 The greatest cockney ripp-off - Cockney rejects
24 16 My oh my - Sad Cafe
25 --- She's out of my life - Michael Jackson



26 29 Breathing - Kate Bush
27 32 Staring at the rude boys - The Ruts
28 39 Let's go round again - Average white band
29 14 Rest work and play EP - Madness
30 --- Just can't give you up - Mystic Merlin



31 38 This world of water - New Musik
32 35 A Forest - The Cure
33 28 Ne ne na na na na nu nu - Bad Manners
34 34 Take good care of my baby - Smokie
35 --- You gave me love - Crown heights affair



36 --- The Bucket of water song - The Four Bucketeers



37 24 Missing words - The Selecter
38 22 Kool in the kaftan - BA Robertson
39 --- Police and thieves - Junior Murvin



40 17 Dance yourself dizzy - Liquid gold

Onze favorieten doen het deze week niet goed: Pretenders, Kate Bush, New musik, The Cure... Misschien maken ze even een pas op de plaats, dat zal dan volgende week moeten blijken.

Hoe anders het succes voor Johnny Logan (die volgens mij het songfestival van 1980 had gewonnen), Motorhead (geheel onverwacht), Hot chocolate (volgens het boekje) en Jimmy Ruffin.

De nieuwe binnenkomers waren niet echt om naar huis over te schrijven. Te beginnen bij de disco van Crown heights affair en You gave me love (4). Wel geheel het genre, net als Just can't give you up van Mystic Merlin (4). De laatste suggereert een symfonisch nummer maar is toch echt disco. De Crown heights affair ken ik nog uit een wat verder verleden, de enige hit die ze in Nederland hadden met Dancin' (hoe toepasselijk) uit 1977.

Michael Jackson heeft natuurlijk talent gehad en wist bovendien heel goed wat nog wel smaakvol was in de soul/disco. Hoewel ik ook betere heb gehoord dan She's out of my life (5,5).

De meest dramatische single die vandaag binnenkomt is de The Bucket of Water Song van de Four Bucketeers (1). Een nummer als een zeer flauw kinderliedje, enfin, als je de hoes ziet is het niveau al snel geraden. Clip doet pijn aan je ogen, de muziek geselt je oren.

Dan moet de aardige muziek van anderen komen en die is er ook. The Beat had een alleraardigste opvolger van Hands off....she's mine. Mirror in the bathroom (7,5) is alleraardigst en had eigenlijk ook normaal de Nederlandse hitlijst moeten behalen..............zij het dat er geen aandacht aan is besteed door het een kans in de tipparade te geven. Onbegrijpelijk en een klein historisch blundertje. Ik begrijp het ook niet goed, de vorige twee singles waren ook een succes in Nederland.

Hetzelfde cijfer (7,5) ken ik ook toe aan de zware, vette, wat trage reggae van Junior Murvin. Ik heb nog helemaal nooit van hem gehoord, laat staan de single Police and thieves, maar met terugwerkende kracht zou ik hem zo een plaatsje in mijn top 30 hebben gegund.....

Week 20 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

#8: Jay & The Americans - Cara Mia
#11: The J. Geils Band - Come Back
#20: Dan Hartman - Relight My Fire
#25: Dr. Pop - World At War
#26: Ben Cramer - Alles Is Anders
#27: UB40 - Food For Thought




#28: The Surfers - Girls On The Beach
#29: Turf - Crime Of Passion
#30: Madness - Night Boat To Cairo

Ten eerste een re-entry uit 1965. Tja... dit kon nog in 1980. Ik ben er zeker een voorstander van dat oude platen weer een kans mogen krijgen in de hedendaagse hitlijsten zoals Don Fardon's recente hitnotering, maar dit soort ondefinieerbare kazigheid met die gezwollen herensopraan in de refreinen, daar word ik niet wild van [2,5]. Dan liever kazigheid met 'n retro-gevoel, zoals wijlen Dan Hartman's contributie van deze week. Een onvervalste disco-klassieker, later nog heel magertjes overgedaan door Take That [8,5].

Nederlandse folkmuziek? Polderfolk? Ik wist niet dat zoiets bestond of bestaat, maar Dr. Pop laat hier een geinig voorbeeld horen. De vocalen gaan goed samen en het arrangement klinkt ook wel apart. Het enige minpunt is dat het allemaal wat braafjes klinkt [7]. Dit alles toch zeker beter dan een andere Hollandse exponent van de andere kant van het spectrum: Moet ik hier Herr Cramer zeggen? Is dit soms een cover van een Duitse schlager? De clip verrast me in de zin dat ik eigenlijk dacht dat hij altijd zo grijs als een dakduif was, maar niets is minder waar: Ooit had de man een Ron Brandsteder-coupe. Mag De Clown dan nog doorgaan voor oer-Hollands sentiment van een zekere waarde, dit is echt drie keer niks. Scheisse! [1].

Vervolgens wordt dat helemaal goed gemaakt met een fantastisch nummer, zeker eentje die m'n Top 5 van dit jaar haalt: Food For Thought! Het is werkelijk te bizar voor woorden dat dit aanvankelijk de Top 40 niet haalde. Wát een plaat! Dit bevat alle goede elementen dat het reggae-genre kan laten horen in één nummer. De vibe is uitstekend getroffen: Een heerlijk loom ritme, een klasse-saxofonist die de instrumentale passages aanvult en de broederlijke samenzang dat de band presenteert als een eenheid en ze daarmee sympathie meegeeft. Drie jaren later gingen bij het verschijnen van het UB40 Live-album dan eindelijk hier de ogen open en betekende het ook hier de grote doorbraak. Jammer dat ze snel daarna een soort van theekransjesreggaeband werden. Hier een clipje die die live-versie goed benaderd (iets sneller gespeeld, dus). Studio of live; hun allerbeste single! [10].

Van The Surfers en Turf vind ik geen clipjes en geen downloads. Weet iemand misschien of de tweede iets met dat Mike Oldfield-nummer met dezelfde naam te maken heeft?

We eindigen deze week met een van de leukste Madness-singles. Zoals hun andere vroege singles is dit meer gericht op de muziek dan op de teksten en ze slagen daarmee hier met vlag en wimpel. Echt een adrenaline-stoot van jewelste. Die break tegen het einde met dat vervolg erachter aan is ook geniaal gedaan en als kers op de taart is daar nog de clip. Waarom mist de populaire muziek van tegenwoordig dit soort vindingrijkheid? [9,5].

Kan zelf ook geen genoeg krijgen van Food for thought van UB40. Ik heb door de goedkope prijs van de cd zelfs eerder dit jaar ook nog het bijbehorende album Signing off gekocht, ook geweldig (ik moet het nog becijferen).

Volgens mij is dit mijn Nederlandse hoesje van de single:



Verder helemaal eens met het cijfer 10!
Na enig aarzelen ben ik bereid om ook Nightboat to Cairo van Madness dat cijfer te geven. Qua originaliteit enz. Het is ook één van de beste nummers van Madness. Ja, waarom hebben de hitlijsten dit niet meer, inderdaad??

Ik zou niet zulke hoge cijfers geven voor Dan Hartman en Dr. Pop. Over de overige nummers nog maar gezwegen....

Ik kan Crime of passion van Turf mij ook niet zo snel voor de geest halen, maar het kan niets te maken hebben met Mike Oldfield. De laatste schreef een single met deze titel tussen Crisis (1983) en Discovery (1984) in, maar het werd helaas geen hit. Het is, voor hen die onbekend met zijn werk zijn, een regelrechte kloon van Moonlight shadow en die komt ook pas in 1983 om de hoek kijken. Nee, dan was het nummer van Turf mij destijds wel opgevallen.....

Hot 100 - Week Of May 10, 1980

Top 10:

#1 - #1 Blondie - Call Me
#2 - #2 Christopher Cross - Ride Like The Wind
#3 - #3 Air Supply - Lost In Love
#4 - #4 Billy Preston & Syreeta Wright - With You I'm Born Again
#5 - #5 Pink Floyd - Another Brick in the Wall - part 2
#6 - #6 Bob Seger - Fire Lake
#7 - #7 Billy Joel - You May Be Right
#8 - #9 Dr. Hook - Sexy Eyes
#9 - ? Kenny Rogers & Kim Carnes - Don't Fall In Love With A Dreamer
#10 - #10 Jimmy Ruffin - Hold On To My Love

De eerste zeven posities zitten volledig vastgelijmd. Echt geen speld tussen te krijgen deze week!

Kenny Rogers en Kim Carnes komen hier met een wel erg afgezaagde, vlakke ballad.
Sentiment van het soort 'oor in, oor uit'. Totaal niet interessant [2].

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - #94 Dan Fogelberg - Longer
#99 - #91 Tommy James - Three Times In Love
#98 - ? Shalamar - The Second Time Around
#97 - ? Kenny Loggins - Keep The Fire
#96 - #98 The Cretons - Real Love
#95 - ? Utopia - Set Me Free



#94 - ? Corona - Let Me Be
#93 - #96 - Ironhorse - What's Your Hurry, Darlin'
#92 - ? The Fools - It's A Night For Beautiful Girls
#91 - #92 Neil Diamond - The Good Lord Loves You

Blijkbaar was Keep The Fire de opvolger van This Is It, tenminste in Amerika. Dit is een live-clipje, want het origineel kon ik niet bekijken. Dit is eigenlijk wel érg vlak en onmemorabel. Keeping the fire down, Kenny? Er gebeurt ook helemaal niks. Saaie bedoening [3]. Nee, dan echt nog veel liever Todd Rundgren en z'n mannen. Het swingt als een tierelier, het klinkt bevlogen, verfrissend en supermelodieus en het maakt je vrolijk. Die saxofoon in het middenstuk is absoluut om te smullen! Heerlijke popmuziek van een rasartiest! [9,5].

Wat moet je na zoiets dan in godsnaam van Corona maken? Een soort nep-Utopia? Alles aan dit nummer klinkt zo plastic en routineus als de pest en de zang klinkt onbetrokken en vervelend. Echt een vreselijk nummer [1,5].

We eindigen met een liedje waarvan ik heel erg nieuwsgierig ben naar Musician's opinie, nl. een Amerikaans antwoord op The Beat . Ska-muziek met een Caraïbisch tintje en het smaakt me eigenlijk erg goed. 'It's got this wonderful Caraibian vibe which always puts you in a good mood' zegt m'n beautiful girl en ze heeft gelijk. Typisch een plaat waarvan ik nooit dacht dat ik het in deze lijst tegen zou komen. Lekkere afsluiter van een extreem wisselvallige week [8].



We hebben net besloten om het UB40 Live-album op de kop te tikken. Ik weet niet precies hoe het zit met de vroege albums ten opzichte van de latere, maar mij lijkt het een ideale keuze. Lijkt me echt stukken beter dan zo'n Labour Of Love-geval.

Signing off (1980) en Labour of love (1983) is een verschil van een dag en een nacht. Je kunt snel zinken als band.

Hoewel als niemandalletje beschouwd mag Labour of love nog wel eens goed overkomen tijdens een barbecue op de zomeravond. Maar dat is dan uiteraard geheel iets anders dan de reggae van spandoeken verven, opstand en petities schrijven, wat dan meer thuishoort bij Signing off.

Inzake The Fools na 2 x luisteren: dat is mij echt veel te clean en Amerikaans . Het heeft weinig pretenties en bezieling. Dat laatste ontbreekt volledig, zelfs de Selecter is hier nog heilig bij. The Beat en de Specials hadden toch wel wat fanatiekere drijfveren/motieven en dat hoor je ook terug in hun muziek. Dat maakt het tot lekkere pittige platen als geheel.

De Caraïbische klanken bij The Fools moeten een soort vakantiegevoel oproepen, het ontbreekt nog net aan een golfje op de achtergrond (4,5). Hoewel het geluid van het clipje verder goed is.

Tipparade: Week 19 van 1980

#8: Jay & The Americans - Cara Mia
Een sixties-nummer dat in heruitgave een nog grotere hit werd. Dit nummer maakt mij nog steeds vrolijk en de zang vind ik prima (maar ik heb ook een zwak voor vele sixties-hits).
Cijfer: 8

#11: The J. Geils Band - Come Back
Toen waren ze hier nog niet zo bekend maar ook dit is een vrolijk en aanstekelijk nummer dat het midden houdt tussen gitaarrock en synthipop. Al vind ik hun daaropvolgende hits nog beter.
Cijfer: 8

#20: Dan Hartman - Relight My Fire
"Desire" laten rijmen op "fire" ... dat is nu ontzettend cliché geworden maar het is en blijft een leuk retro-disco-nummer, beter te pruimen dan de cover-versie van Take That.
Cijfer: 7

#25: Dr. Pop - World At War
Folkrock van Nederlandse makelij met mooie stemmen en arrangementen. Meer dan aardig maar niet memorabel genoeg.
Cijfer: 7

#26: Ben Cramer - Alles Is Anders
Dit zou best een cover kunnen zijn van een Duitse schlager. Het probleem met dit soort nummers is dat die vrolijkheid mij zo gemaakt overkomt en dat je het na enkele heren horen er al genoeg van hebt.
Cijfer: 3

#27: UB40 - Food For Thought
Jawel, dit is klasse-reggae, hier klopt alles (ritme, zang, saxofoon). Hoewel ook ik dit hun beste nummer vind heeft UB40 nog heel wat prima singles uitgebracht (tot. 1990), nadien werd het heel wat minder. Hun debuutalbum zal ik ook eens aanschaffen (later albumwerk vind doorgaans minder).
Cijfer: 9,5

#30: Madness - Night Boat To Cairo
En dit is klasse-ska die mij vrolijk maakt (hun beste single), vooral die sax en vertraging vind ik geweldig. Volledig eens met kaztor dat de hitmuziek van nu veel minder vindingrijk is.
Cijfer: 9,5

Dat nummer van the Fools heb ik ook beluisterd en ik vind het te gelikt, dat past niet bij dit genre (ska).
Het valt mij overigens op dat interessante muziek in die tijd veel meer vanuit Groot-Brittannië kwam (of Europa in het algemeen), daar heerste een nieuwe frisse wind. Vanuit de VS daarentegen kwamen vooral melige en kleffe ballads en gelikte of clichématige AOR (afgaande op de hitlijsten). Gelukkige uitzonderingen waren Talking Heads en Blondie.

Ja, en natuurlijk Van Halen, Toto, Tom Petty, Billy Joel, Christopher Cross (nu nog), The J. Geils band.

Maar over het algemeen heb je gelijk, ik zat het mij donderdag toevallig ook te bedenken toen ik de Engelse hitlijst zat over te pennen. Geweldig, al dat talent dat daar in 1980 in de Top 40 stond!

Maar goed, de Amerikanen waren inderdaad erg clean, gepolijst en vaak erg soft. Maar dat is dan allemaal nog tot daar aan toe, als je de echte Nederlandse Top 40 voorbij ziet komen. Niet de lijstjes van Ranboy of mezelf.

Het is niet te hopen dat ergens ver weg Amerikaanse of Engelse liefhebbers onze vaderlandse lijst uit mei 1980 onder een microscoop gaan houden...... Ik denk dat we nog erger afgestraft zouden worden dan de 3JS op het laatste songfestival......

Niemand een goed woordje over voor Utopia?

Ja hoor, op mijn bijval kun je rekenen. Ik kende het nummer niet, maar dit is gewoon een lekkere popsong, ook al klinkt-ie ietwat gezichtsloos en gedateerd. Eigenlijk ken ik nauwelijks iets van Utopia en Todd Rundgren. Het enige dat ik in mijn collectie heb is de dubbel-CD The Definitive Rock Collection. Volgens mij een aardig overzicht van Todd's carrière, tenminste als het op meezingbare pop gaat. Ik heb begrepen dat de scherpe, experimentele kantjes van Todd's output daar bewust van weggelaten zijn, al ken ik wel wat experimenteerdrift van zijn bekendste platen Something/anything en A wizard a true star. Daar schiet de experimenteerdrift me af en toe wat te ver door, hoewel ik die platen als geheel prima kan waarderen.

Aan de kritieken op de afzonderlijke nummers heb ik verder niet zoveel toe te voegen. Ik schaar me in de rij popliefhebbers die Nightboat to Cairo en Food for thought met het hoogst mogelijke rapportcijfer beoordelen. Leuk, musician, dat je ook Signing off hebt aangeschaft. Zeer de moeite waard, echt een vijfsterren-album in de categorie strijdbare reggae.
Daarna ging het inderdaad vrij snel mis met UB40, al heb ik ook nog het live-album waar die Nederlandse hitversie van Food for thought op staat, en dat vind ik eigenlijk ook nog best een aanrader. Mocht je 'm voor een paar euro tegenkomen (wat me niet onwaarschijnlijk lijkt): kopen!

Aan dat tweetal zou ik in elk geval Mink DeVille willen toevoegen. Die maakte in deze tijd ook zeer opmerkelijke rockmuziek met een zeer eigen geluid. Maar misschien komen we die later nog tegen (was Mazurka rond deze tijd niet een radiohitje?)
Ik ben het met LucM eens: dat nummer van The Fools is het nét niet, al vind ik de vondst van Amerikaanse ska wel opmerkelijk. Grappig, maar ik hoor toch liever Madness of The Specials.

Wel herken ik de karakteristieken die jullie aan de Engelse en Amerikaanse hitparademuziek meegeven, maar ik kan voor allebei waardering opbrengen. Engeland blijft weliswaar popland nummer één - ongelofelijk hoeveel talent, nieuwe invloeden en genialiteit daar in de loop der jaren vandaan is gekomen - maar met Amerikaanse pop kan ik ook heel goed uit de voeten.
Het is vaak wat professioneler, gelikter - en zo je wilt: kleffer - maar ik heb een soort merkwaardige voorliefde voor het soort popmuziek waarbij doorleefdheid soms ver te zoeken is, maar die wel verdomd goed gemaakt is.

Als tiener kreeg ik rond deze tijd (1979-1980 dus) ook oor voor wat er elders in de wereld in de hitlijsten stond. Sommige van die Amerikaanse AOR-bands hoorde je toen toch wel eens op de Nederlandse radio en aan de hand van (hier geflopte) singles ben ik een tijdje een gepassioneerd volger geweest van die typische Amerikaanse radiorock van pakweg Journey, Toto, REO Speedwagon, Heart, Styx, Kansas, Rick Springfield, de Doobie Brothers/Michael McDonald en zelfs Christopher Cross. Ook dat nummer van Kenny Loggins kan ik goed hebben (Dit is trouwens een iets opgepitche extended mix van de studioversie).

Terugkijkend snap ik wel dat die muziek meer tijdgebonden is en op minder 'credits' kan rekenen dan wat ik maar zal omschrijven als echt artistiek verantwoorde pop en rock. Wat dat betreft had Engeland in deze periode veel meer sterke troeven, bijvoorbeeld met persoonlijke helden als Joe Jackson, Elvis Costello en Paul Weller. Mijn interesse heeft zich inmiddels enorm verbreed, maar af en toe mag ik dat soort Amerikaanse radiorock nog steeds graag horen.

Maar er is ook prima Amerikaanse radiorock. We vergeten in de gauwigheid maar even namen als Bob Seger, Charlie Daniels en vele anderen. Als je wekelijks een top 30 zou mogen samenstellen van de Billboard hot 100, zou je ook een ijzersterke lijst krijgen.

Maar je mag ook best onderscheid maken tussen het betere Amerikaanse werk en van dat hele slappe gedoe, het ligt niet zo zwart wit.

Ja, Kenny Rogers en Kim Carnes (zie clip Kaztor), die maken het bont.

Maar kijk eens naar de top 10? Zag die er in Nederland maar zo uit, met Blondie, Christopher Cross e.a. Een 50% goede score in een nationale top 10 lijkt mij prima. Je kunt niet voorkomen dat andere mensen geen andere singles kopen, dus vandaar.

En daarin zit een belangrijk onderscheid: blijkbaar kochten naar ons oordeel veel meer Engelsen 'kwaliteitswerk' dan Amerikanen. Maar dat wil dan nog niet zeggen dat de kwaliteiten van de artiesten sowieso beduidend lager zal hebben gelegen. Het werd alleen minder gekocht...

TOP 40 VAN ROB nr 203, 14-5-1980
dw vw aw
1 3 3 Seasons - Grace Slick
2 1 7 Turn it on again - Genesis
3 2 5 Geno - Dexy's Midnight Runners
4 10 3 Breathing - Kate Bush
5 9 4 Talk of the town - The Pretenders
6 20 2 Running with the devil - Van Halen
7 7 6 Refugee - Tom Petty & the Heartbreakers
8 18 2 What's another year - Johnny Logan
9 6 8 All for Leyna - Billy Joel
10 5 9 Longer - Dan Fogelberg
11 4 7 An American dream - The Dirt Band
12 8 9 Special lady - Ray, Goodman & Brown
13 19 2 99 - Toto
14 13 8 Our song - Guys 'n Dolls
15 21 3 Ravel's bolero - Thijs van Leer
16 11 6 Ride like the wind - Christopher Cross
17 32 4 Funky town - Lipps Inc.
18 12 9 Boat on the river - Styx
19 -- 1 World at war - Dr. Pop
20 14 8 The end of the show - The Cats
21 22 5 The radio is on - Promises
22 25 3 Can't you feel my love - Matthew Fisher
23 15 7 Bring it all home - Gerry Rafferty
24 31 2 Dance yourself dizzy - Liquid Gold
25 -- 1 Toccata - Sky
26 16 11 Take that look off your face - Marti Webb
27 23 7 I can't tell you why - The Eagles
28 27 7 Together we are beautiful - Fern Kinney
29 34 2 Together we are beautiful - Ken Leray
30 35 2 Lost in love - Air Supply
31 17 5 I'm in the mood for dancing - Nolan Sisters
32 33 4 Echo beach - Martha & the Muffins
33 37 2 You'll always find me in the kitchen at parties - Jona Lewie
34 30 5 Lucifer - Alan Parsons Project
35 -- 1 Buzz buzz a diddle it - Matchbox
36 24 5 Working my way back to you - The Spinners
37 -- 1 Love's not for me - Graham Gouldman
38 26 7 One two five - 10CC
39 28 14 Matador - Garland Jeffreys
40 29 7 Anne - Kayak

Het kon niet missen na de stijging van vorige week, van 17 naar 3: Seasons staat op 1. Genesis en Geno moeten wijken. Daarna komen echter wat harde stijgers: Breathing van 10 naar 4 en Running with the devil van 20 naar 6! Johnny Logan gaat ook lekker en opvallend dat Funkytown na 3 weken in de dertig, opeens doorstijgt naar 17.

Slechts vier binnenkomers deze week. Op 19 Dr. Pop, een echte one day fly. World at war klinkt vlot, compositorisch okee, maar vocaal niet bijzonder. Jammer dat ze niet verder ontwikkeld zijn, het bleef bij deze single en een album

Op 25 de opmerkelijke bewerking van Toccata (en Fuga) van Bach (dat overigens volgens Wiki waarschijnlijk toch niet van Bach is). Ik herinner me dat dat TROS Paradeplaat was en dat ik hierover erg verbaasd was, omdat de TROS meestal het commerciële werk uitkoos, en dat kon dit toch niet zijn. Ik herinner me ook dat het heel wat luisterbeurten duurde voordat ik de compositie kon waarderen (ik kende het totaal niet). Dankzij de TROS dus in NL een kleine hit (nr 20) en bij mij een heel grote...

Op 35 de eerste single van Matchbox, waarvan ik eerder beweerde dat-ie mijn top 40 niet zou halen. Vergissing dus, maar hoger dan 35 komt hij niet! In jaren 50/60 stijl, en dat is in het algemeen gesproken aan mij niet erg besteed.

Op 37 de solosingle van Graham Gouldman (de componist van o.a. Bus stop, For your love en Dreadlock holiday, zie een ander topic op dit forum ). Volgens mij was dit ook een Steunplaat, en daardoor een tipnotering in NL; in de rest van de wereld helemaal niks. Desondanks erg fraai en melancholisch; had meer verdiend.

Volgende week kan ik pas op maandag mijn top 40 plaatsen, wegens weekend weg.

Bob Seger, Mink Deville, Billy Joel, Tom Petty en natuurlijk Bruce Springsteen, deze Amerikaanse artiesten brachten inderdaad wel prima en bezielde rock. Maar in die periode lag het zwaartepunt toch vooral in Groot-Brittannië.

Toch een grote hit geworden!

Inderdaad, 14 weken is erg veel, dat wordt zelfs door de meeste nummer 1-hits niet gehaald! (Matador kwam tot nummer 5).

Ik heb hier nog een link naar een audio-clipje van Turf's Crime Of Passion, gevonden op de Fonos-site.

Klinkt als een Nederlandse Sparks. Zo te horen zit het muzikaal in ieder geval best goed. Meer kan ik er niet over zeggen, maar wellicht gaat er bij iemand een lampje branden..?