Titel + groepsnaam doen ook bij mij geen belletje rinkelen. Ik dacht nog even aan een cover van het gelijknamige Kayak-nummer. Dat staat op hun album Phantom of the night uit '79, dus in theorie zou dat gekund hebben.

Maar nee, het blijkt een eigen nummer van de band te zijn. Effe zoeken op internet leverde deze link op, daar staat van alles over Turf te lezen (klik vooral even op de link van de krantenpagina).
Ze komen uit de Zaanstreek en maakten 'moeilijke' muziek die kennelijk niet helemaal terecht werd omschreven als symfonische rock. Platenmaatschappij Ariola zag het helemaal zitten met deze band, maar het is nooit wat geworden.
Leuk detail: kennelijk kon 'Crime of passion' zich verheugen in een NCRV-boycot vanwege de tekst (al wordt mij daarover verder niet veel duidelijk) en het feit dat er op het single-hoesje wat schaamhaar te zien zou zijn. Dan heb je volgens mij echt een vergrootglas nodig...

Nogmaals, mij zegt het allemaal niets. Maar het blijft altijd leuk om te lezen, die hoopvolle pogingen van Nederlandse groepen om 'het te maken', plus alle bijbehorende strubbelingen die dat oplevert.

Een ietwat verontrustend gegeven: in totaal werden er van Crime of Passion zo'n 10.000 singletjes verkocht, lees ik. Volgens het krantenartikel 'een zware tegenvaller voor de platenmaatschappij'. Volgens mij zou je tegenwoordig met 10.000 downloads een dikke top-10 hit hebben. En als je de helft daarvan in één week verkoopt, sta je zelfs op #1. Oh, how the times have changed...

Ja, dat red ik inderdaad niet met leesbrilletje +2.

Geweldig krantenstukje Gaucho, het geeft precies de tijd weer van hoe het toen was, hoe er over werd gedacht en hoe succes blijkbaar aan kleine toevalligheden aan elkaar hangt.

Turf al wel beluisterd, ik had er zelf nog een krakerige versie van op een bandje, opgenomen van het singletje. Het doet mij niet zo heel erg veel, mijn cijfer (5,5) zal niet de kassa's alsnog doen rinkelen, als het nummer al wordt gevonden. Misschien dan een album bij Fonos.

Maar ze bestaan inmiddels nog steeds, of zijn eigenlijk weer begonnen. We zijn benieuwd!

Ik zie ook geen notering in het verschiet in mijn lijst, al heeft Turf wel de Tipparade bereikt.

Voor zover ik weet zou je ook toen in 1980 met 10.000 verkochte singles een dikke top 10-notering gehad moeten hebben. Uit de krantentekst maak ik op dat het op het totaal van de drie singles sloeg, maar dan heb ik nog het gevoel dat de bewering niet helemaal klopt. Voor wat het waard is...

Ik zie alleen een grote moedervlek bij haar knie...

Musician’s Top 30, 17 mei 1980

01 (01) Runnin’ with the devil * Van Halen
02 (02) Turn it on again * Genesis
03 (07) Call me * Blondie
04 (06) Geno * Dexys midnight runners
05 (11) You’ll always find me in the kitchen at parties * Jona Lewie
06 (03) Not that funny * Fleetwood mac
07 (04) All for Leyna * Billy Joel
08 (19) Breathing * Kate Bush
09 (08) Coming up * Paul McCartney
10 (10) I can’t stand up for falling down * Elvis Costello
11 (05) Refugee * Tom Petty & The Heartbreakers
12 (12) Ride like the wind * Christopher Cross
13 (15) Cold wind across my heart * The Night
14 (14) Rosie * Joan Armatrading
15 (09) I can’t tell you why * Eagles
16 (16) Talk of the town * Pretenders
17 (---) ’99 * Toto
18 (21) Not another world war * Urban heroes
19 (---) So long * Fischer Z
20 (17) Seasons * Grace Slick
21 (---) Toccata * Sky
22 (18) Echo beach * Martha & The Muffins
23 (23) All night long * Rainbow
24 (22) Buzz buzz a diddle it * Matchbox
25 (13) Anne * Kayak
26 (29) No one driving * John Foxx
27 (24) I don’t need you * Herman Brood
28 (26) Crazy guitar * Hank the Knife & The Jets
29 (---) Love’s not for me * Graham Gouldman
30 (---) Zondag * Rob de Nijs

Van Halen laat zich niet passeren door Genesis en terecht, in deze. Blondie gaat over de Dexys midnight runners heen maar de grootste bedreigingen voor de toppositie komen van Jona Lewie en Kate Bush.

De liefde voor Kate Bush is vrij universeel hoewel ik moet zeggen dat ik haar eerste drie albums wel erg mooi vind. Het is geen straf om het bij deze single horende album Never forever weer eens regelmatig af te luisteren.

Duidelijke verliezers zijn er ook. Paul McCartney met zijn slechtste resultaat in jaren, Joan Armatrading die niet de top 10 weet te halen, net als The Pretenders, Urban Heroes, Grace Slick, Martha & The Muffins en Rainbow. Nummers waar je een hoge positie in principe van zou verwachten. Herman Brood lijkt zelfs al helemaal aan het einde van zijn Latijn, na drie weken weer bijna onderaan.

John Foxx gaat ook niet hard, terwijl ik de hernieuwde kennismaking net had laten volgen door de aanschaf van een dubbele cd met Greatest hits van Foxx, waar ik mij erg op verheug.

Er is weinig verrassends meer te vertellen over de nieuwe binnenkomers, een volstrekt te verwachten rijtje waarbij Graham Gouldman en zowaar Rob de Nijs misschien nog het meest in het oog springen.

Toto vind ik toch wel een gunstige uitzondering inzake de 'gladde' Amerikaanse muziek waar we het eerder over hadden. De sound van een band als Toto mag een aantal mensen dan niet liggen, het is toch erg knap wat op zo'n nummer als '99 wordt gedaan. Er kan bepaald niet worden ontkent dat de leden buitengewoon talentvol waren, zowel in composities als in uitvoering.

En net zo goed als dat Kate Bush met een prima album aan de jaren '80 begon, mag de bijpassende cd Hydra van Toto ook zeker niet worden onderschat.

In Engeland weinig Toto......





01 - 02 What's another year - Johnny Logan
02 - 01 Geno - Dexy's midnight runners
03 - 03 Coming up - Paul McCartney
04 - 17 Mirror in the bathroom - The Beat
05 - 25 She's out of my life - Michael Jackson
06 - 09 No doubt about it - Hot chocolate
07 - 14 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
08 - 11 I shoulda loved ya - Narada Michael Walden
09 - 10 My perfect cousin - Undertones
10 - 05 Silver dream machine - David Essex
11 - 07 The Groove - Rodney Franklin
12 - 08 The Golden years Live EP - Motorhead
13 - 15 Don't make waves - The Nolans
14 - 04 Call me - Blondie
15 - 06 Toccata - Sky
16 - 12 Check out the groove - Bobby Thurston
17 - 28 Let's go round again - Average white band
18 - --- Over you - Roxy music



19 - 26 Breathing - Kate Bush
20 - 21 Fool for your loving - Whitesnake
21 - 23 The greatest Cockney rip-off - Cockney Rejects
22 - 27 Staring at the rude boys - Ruts
23 - --- Theme from M*A*S*H (Suicide is painless) - The Mash



24 - 30 Just can't give you up - Mystic Merlin
25 - 35 You gave me love - Crown Heights affair
26 - 36 The Bucket of water song - Four Bucketeers
27 - 20 Wheels of steel - Saxon
28 - 19 Don't push it don't force it - Leon Haywood
29 - 33 Ne ne na na na na nu nu - Bad manners
30 - --- You'll always find me in the kitchen at parties - Jona Lewie
(hoes is bekend)
31 - 32 A forest - The Cure
32 - 31 This world of water - New musik
33 - --- Midnight dynamos - Matchbox



34 - 16 Sexy eyes - Dr. Hook
35 - 13 Food for thought - UB40
36 - 22 Talk of the town - The Pretenders
37 - --- Let's get serious - Jermaine Jackson



38 - 39 Police and thieves - Junior Murvin
39 - --- Teenage - UK Subs



40 - --- Crying - Don McLean

Verrassingen? Jazeker. Het lijkt wel een eerste 'Jackson' week met een geweldige stijger van Michael en een nieuwe solo van broer Jermaine. De laatste heeft met Let's get serious een heel aardige solo hit (7) niet in de laatste plaats door de succesvolle samenwerking met Stevie Wonder, tenminste, ik dacht hem toch uitgebreid te hebben gehoord.

Dan geef ik gelijk de binnenkomer Teenage van de UK Subs een onvoldoende (3,5), dan heb ik dat maar alvast gehad. Niet aantrekkelijke post punk van enigszins aanstellerig kaliber.

En dan is opeens de rest gesneden koek. Don McLean hadden we al gehad. Met Jona Lewie waren we ook al eerder. De overige drie tracks zijn dan weer boeiend.

Eerst een het ene oor in en het andere oor uit plaat maar ligt af en toe toch aardig, de rockabilly en de retro van de jaren '50 van Matchbox en de single Midnite dynamos (6).
Dat Over you van Roxy music thuishoort in 1980 was ons allen uiteraard bekend. Het eerste singletje van de LP Flesh and blood, opvolger van Manifesto.

Ik geef Over you een 7 en dat is voor Roxy music begrippen een beetje aan de lage kant. Ik moet daar gelijk bij zeggen dat de progressieve rock-pers weinig goede woorden over had voor de muziek die de reünie van Roxy music in 1979 had opgeleverd. Het dillemma is hier: moeten we blijven voortgaan op de muziek van de eerste vijf succesvolle jaren of mag Roxy music óók evolueren naar de nieuwe tijd?

Dat laatste krijgt natuurlijk een volmondig "ja". De vraag is alleen of dat op deze wijze, met tracks als Over you moest gebeuren. Spel, composities en productie kennen hier niet de sterkste periode van Ferry c.s. De weemoed begint wel al haast toe te slaan: hoewel Roxy music nog steeds af en toe concerten geeft is de band bijna wel aan het einde van zijn latijn met betrekking tot het studiowerk. Avalon was natuurlijk het laatste (1982).

Ik vergeet haast nog aan te stippen dat A forest van The Cure tot mijn afgrijzen de Engelse Top 30 niet zou halen, deze week teleurstellend op 31. Waar dat nou aan heeft gelegen..

Ten slotte: Suicide is painless van The Mash. De allermooiste, maar waarschijnlijk ook de meest gehoorde, titelsong van een van de allerbeste series op TV aller tijden: MASH. Ik kan er geen genoeg van krijgen, het blijft een geweldige productie en in dat kader krijg ik ook nooit genoeg van de wereldberoemde titelsong (10). Ga maar na, Mash kent 210 afleveringen. Minimaal de afleveringen 2 x gezien, levert 410 x de titelsong op. Als je het dan nóg prima vind om te horen is er een ongekende klassieker geschreven.....

Over you is vermoedelijk de zwakste RM single ever...

Mooi, die witte achtergrond bij Jermaine's haar!

Je hebt natuurlijk helemaal gelijk! Gelukkig had ik nog tijd om het in mijn stukje aan te passen, dus het staat weer goed...

Week 21 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Albert West - Girls & Cadillacs
#11: Roxy Music - Over You
#15: Champagne - Sjooh Sjooh Sugar
#19: Kayak - Periscope Life
#26: Solution - It's Only Just Begun
#27: Normaal - Ik Bun Een Keerl Van Stoahl
#28: Nico Haak - Meisjes, Pas Op
#29: Sad Café - My Oh My
#30: Electric Light Orchestra - I'm Alive



M'n lieve vrouw denkt hetzelfde als ik over Albert West's nummer: Wat moet ik hier van maken? Ze zegt: 'Can't he say goodbye a little bit quicker?' . De muziek heeft niet veel om 't lijf, maar is niet eens zo slecht, maar die geforceerd Amerikaanse manier van zingen... En dat was dan een Alarmschijf [3]

Roxy Music's Over You is inderdaad niet zo sterk als eerder materiaal, maar ik vind ze hiermee toch nog heel aardig voor de dag komen. Met het album Manifesto waren ze dan ook een commerciële weg ingeslagen. Het klonk nu vooral minder hoekig, meer suave. Maar er zijn ook duidelijke new wave-invloeden. Vooral die wijdse synths aan het einde vind ik hier goed klinken.
En Bryan's stem is er natuurlijk ook een uit duizenden. [7]

De verschrikking van deze week is weer eens van Nederlandse makelij. Het klinkt als een ernstige kettingbotsing tussen KC & The Sunshine Band, The Buggles, 10CC en Lipps, Inc. En ditmaal nergens Abba-invloeden te bekennen. Champagne was duidelijk een bandje die heersende trends na huppelde. [1]

Nee, dan liever Kayak. Het klinkt wat gezichtsloos, maar er zit een lekkere drive in. Goede synths ook. Leuk nummertje, maar niet echt speciaal. [7]

Ook Solution kwam niet verder dan de Tipparade, maar deze herken ik onmiddelijk. Ik heb altijd gedacht dat Robert Palmer dit zong, de gelijkenis is treffend. Klinkt ook lekker soulvol, de muziek blijft ook over de gehele lengte boeien. Niks mis mee, heerlijk nummertje! Ook hier Willemse genoteerd als co-writer. Is dat soms dezelfde (Guus) Willemse van Canyon To Canyon? [8]

Normaal, daar heb ik een zwak voor. Zo nu en dan kwamen ze met zo'n flauwe carnavalskraker als Mama, Woar Is Mien Pils of Woenderbaar, maar dat hebben ze helemaal niet nodig. Als ze al die confetti eraf snijden en ze terug naar de basis gaan, dan zijn ze een heerlijk no-nonsense rock 'n roll-bandje met country-invloeden. Vorig jaar heb ik dan ook die cd 100 x Normaal op schijfjes gebrand en het is al met al vermakelijk wat ze hebben gedaan. Dit is ook weer zo'n heerlijk nummertje waar niks aan mankeert. [8,5]

'Meisjes, pas op: Het is alweer zomer', waarschuwt Nico Haak. Hij wil naar het strand, maar niet alleen. Oeh, eng dit! Met zulke achterhaalde muziek (toen ook al) maakt de man geen schijn van kans. Goedbedoeld of niet, vreselijke plaat. [1]

'He's trying too hard', zegt m'n schatje hier over de zanger van Sad Café. Ook ik moet de liefhebbers van deze band hier teleurstellen: Klinkt een beetje pseudo-Stones, dit. De instrumentatie aan het einde brengt me over de streep: [5,5]

Het beste is deze week voor het laatst bewaard, lijkt het. Echt ontzettend vreemd dat I'm Alive helemaal niets deed, want ik weet vrijwel zeker dat dit vaak op de radio was. Of het kwartje viel meteen al bij me, ik weet het niet. Ook de eerste single van het Xanadu-album, waarvoor de band een plaatkant aan materiaal bijdroeg. Die hoogstaande productie, die stemmetjes, die instant onvergetelijke melodieën: ELO in een notendop. [9,5]

Dit is trouwens een verkooptechnisch weinig succesvolle week. 3 kleine hitjes en de rest magere resultaten in de Tipparade. Zelfs ELO komt niet verder dan 4 weken en #13...

Hot 100 - Week Of May 17, 1980

Top 10:

#1 - #1 Blondie - Call Me
#2 - #2 Christopher Cross - Ride Like The Wind
#3 - #3 Air Supply - Lost In Love
#4 - ? Lipps, Inc - Funky Town
#5 - #4 Billy Preston & Syreeta Wright - With You I'm Born Again
#6 - #8 Dr. Hook - Sexy Eyes
#7 - #7 Billy Joel - You May Be Right
#8 - #9 Kenny Rogers & Kim Carnes - Don't Fall In Love With A Dreamer
#9 - #5 Pink Floyd - Another Brick in the Wall - part 2
#10 - ? Ambrosia - Biggest Part Of Me

Eindelijk een beetje beweging. Lipps, Inc. maakt een verrassende intrede.

Ambrosia komt hier met een heel aardig soul-liedje. Professioneel gedaan en ik vraag me af of dit ooit eens iets in Nederland heeft gedaan. Het klinkt nogal bekend in de oren hier. [7,5]

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - ? Peter McIan - Solitaire
#99 - ? Linda Ronstadt - How Do I Make You
#98 - ? Melissa Manchester - Fire In The Morning
#97 - ? Kenny Loggins - Keep The Fire
#96 - ? Red Rider - White Hot
#95 - #96 - The Cretones - Real Love
#94 - ? Spyro Gyra - Catching The Sun



#93 - ? Queen - Crazy Little Thing Called Love
#92 - #93 Ironhorse - What's Your Hurry, Darlin'
#91 - ? The Whispers - And The Beat Goes On

Peter McIan's Solitaire start veelbelovend, maar wordt vervolgens echt heel saai, vooral door de kleurloze zang. M'n schat zegt dat de zang vergeleken met de muziek te langzaam is en ik vind het ook een combinatie die niet uit de verf komt. [4,5]

Melissa Manchester's nummer op #98: Zie titel van #97! [1]

Red Rider maakt de zaak er niet beter op. De muziek pretendeert veel meer dan de band klaar kan maken. Het klinkt vooral erg richtingloos en de zang is ook erg zwak. [3,5]

Het contrast met Spyro Gyra kan haast niet groter. Ik heb al een aantal positieve reacties over die band gelezen en die worden hier allemaal ingelost. Echt fantastische muziek die deze periode van het jaar naadloos invult. Catching the sun indeed! Easy listening-muziek van een hoog kaliber waar de spelvreugde vanaf spat. Helaas had men in Nederland geen oren naar dit soort muzikale uitstapjes. [9,5]

Tipparade van 1980: week 21

Alarmschijf: Albert West - Girls & Cadillacs
Het klinkt duidelijk als een AOR-nummer met een slechte poging om dat Amerikaans accent te imiteren. Niet tenenkrommend slecht maar wel erg doorsnee en nietszeggend.
Cijfer: 3,5

#11: Roxy Music - Over You
Dit vond ik meteen het beste nummer uit Flesh & Blood (hun minste album) maar werd geen grote hit. Geniale en zeer aanstekelijke baslijn, zeer herkenbare zang, geweldige saxofoon en subliem einde.
Cijfer: 9

#15: Champagne - Sjooh Sjooh Sugar
Champagne begon als een Abba-kloon, dit is dan weer een flauw afkooksel van eerdere disco-hits, toen al klonk het afgezaagd.
Cijfer: 3

#19: Kayak - Periscope Life
Niet het beste Kayak-nummer dat mij wat teveel neigt naar de Amerikaanse AOR, maar wel degelijk met mooie zang.
Cijfer: 7

#26: Solution - It's Only Just Begun
Swingend funky nummer met wat soul en jazz en subtiele synths, smaakvol en degelijk maar net niet aanstekelijk genoeg om een echte klassieker te zijn. Toch zeer goed aanhoorbaar.
Cijfer: 7,5

#27: Normaal - Ik Bun Een Keerl Van Stoahl
Ik heb nog geen Normaal-album beluisterd, deze band ken ik enkel vanwege hun hits. Dit is een erg vrolijke en simpele recht-toe recht-aan rocker. Artistiek niet hoogstaand maar wel vermakelijk.
Cijfer: 7

#28: Nico Haak - Meisjes, Pas Op
Zijn eerste hits (Foxy Foxtrot, Honkie Tonkie Pianissie) vond ik wel vermakelijk, dit doet mij weinig en vind ik niet echt grappig.
Cijfer: 4

#29: Sad Café - My Oh My
Dit doet mij ook niet veel, de zanger wil inderdaad zingen als Mick Jagger maar zijn stem klinkt te vlak en niet krachtig genoeg. Daarnaast vind ik het een vrij saai nummer.
Cijfer: 4

#30: Electric Light Orchestra - I'm Alive
Nu terug een band die jeugdsentiment voor mij was (net als Roxy Music), Jeff Lynn weet op passende wijze gebruik te maken van studiotrucs en het nummer is erg aanstekelijk vooral wat het stemmenwerk betreft.
Cijfer: 8,5

Ik moet eerlijk toegeven Albert West te waarderen als Nederlandse tiener, begin twintiger, toen hij met enige romantische nummers een poging deed zijn idool (?) Brian Hyland over het voetlicht te brengen, ook al waren er nummers tussen van andere helden.

Ginny come lately, Tell Laura I love her, Put your head on my shoulder. Enfin, het misstaat absoluut niet in je lijstje over het jaar 1973. Hij is daar een beetje in blijven hangen, in 1975 deed hij een poging een ticket te veroveren voor het songfestival maar kon natuurlijk niet winnen van Teach in. You and me was echter gewoon goed voor een top 10 plaats in de Top 40. Zo ging dat nog met het songfestival.

Maar West ging te weinig met zijn tijd mee en wist niet goed om te schakelen. Hoewel hij toch altijd nog wel een hitje wist te scoren en ook overeind bleef in het schnabbel circuit.

Girls and cadillacs is ook niet het sterkste wat hij ooit heeft uitgebracht (3,5).

Ik ben geen fan van Normaal, ook niet van Ik bun een keerl von stoahl (4) en ook Champagne (2), Nico Haak (2,5) brengen bepaald niet het beste naar boven.

Dan wil ik Sad Cafe toch wel een voldoende geven (6), Roxy music met Over you had ik al een 7 gegeven. Datzelfde cijfer geef ik aan Solution en E.L.O. Beide nummers uitvoerig beluisterd maar het leidde tot te weinig enthousiasme. Solution is wel erg middle of the road en E.L.O. neemt met I'm alive definitief afscheid van het verleden.

Waar het voorgaande album Discovery weliswaar dansbare invloeden verraadde, is I'm alive daar inmiddels definitief onder te scharen. Electronica, een hoog tempo en de dansvloer. De compositie op zich wint nog wel op punten.

Het hoogste cijfer gaat naar Kayak met Periscope life (8). Een geheel andere track dan Anne, ook al staan beiden op hetzelfde album. Maar Periscope life is lekker stevig en op z'n Amerikaans in elkaar gezet, geproduceerd en radio-geschikt gemaakt. Dan gaat het niet snel meer fout, al is, net als bij E.L.O., er wel een behoorlijke breuk met het verleden gemaakt....

Een dagje later, maar hier is hij dan:

TOP 40 VAN ROB nr 204, 21-5-1980
dw vw aw
1 1 4 Seasons - Grace Slick
2 4 4 Breathing - Kate Bush
3 2 8 Turn it on again - Genesis
4 3 6 Geno - Dexy's Midnight Runners
5 6 3 Running with the devil - Van Halen
6 5 5 Talk of the town - The Pretenders
7 8 3 What's another year - Johnny Logan
8 13 3 99 - Toto
9 17 5 Funky town - Lipps Inc.
10 19 2 World at war - Dr. Pop
11 25 2 Toccata - Sky
12 15 4 Ravel's bolero - Thijs van Leer
13 11 8 An American dream - The Dirt Band
14 7 7 Refugee - Tom Petty & the Heartbreakers
15 12 10 Special lady - Ray, Goodman & Brown
16 10 10 Longer - Dan Fogelberg
17 9 9 All for Leyna - Billy Joel
18 14 9 Our song - Guys 'n Dolls
19 37 2 Love's not for me - Graham Gouldman
20 21 6 The radio is on - Promises
21 24 3 Dance yourself dizzy - Liquid Gold
22 22 4 Can't you feel my love - Matthew Fisher
23 16 7 Ride like the wind - Christopher Cross
24 18 10 Boat on the river - Styx
25 27 8 I can't tell you why - The Eagles
26 -- 1 Periscope life - Kayak
27 -- 1 Cara mia - Jay & the Americans
28 32 5 Echo beach - Martha & the Muffins
29 -- 1 Rosie - Joan Armatrading
30 -- 1 So long - Fischer Z
31 -- 1 Maar ja - Lenny Kuhr
32 -- 1 Crazy guitar - Hank the Knife & the Jets
33 33 3 You'll always find me in the kitchen at parties - Jona Lewie
34 20 9 The end of the show - The Cats
35 35 2 Buzz buzz a diddle it - Matchbox
36 28 8 Together we are beautiful - Fern Kinney
37 23 8 Bring it all home - Gerry Rafferty
38 30 3 Lost in love - Air Supply
39 -- 1 Lost in love - Demis Roussos
40 26 12 Take that look off your face - Marti Webb

Seasons blijft op 1 staan, maar weekgenoot Breathing (die dus wat langzamer stijgt) is nu de grootste bedreiging, van 4 naar 2. Ook 8 t/m 11 zijn snelle stijgers, met name Toccata.

Zeven binnenkomers deze week, maar de hoogste toch maar op 26. Dat is de al besproken nieuwe single van Kayak, Periscope life. Een krachtig, gejaagd nummer dat een ander geluid laat horen, maar toch met de vertrouwde Kayak-stem.

Op 27 de re-issue van Jay & the Americans, Cara mia. Mijn geheugen vertelt mij dat een mevrouw een limerick op deze song naar de Avondspits had gestuurd, dat Frits hem draaide en vervolgens zo veel enthousiaste reacties kreeg dat hij hem bleef draaien, dat hij op single uit kwam en een paar weken later op 1 stond in de top 40. Zo ging dat vroeger .
Het is een vlotte song, alleen de vocalen zijn erg belcanto-ouderwets en verwijzen naar de jaren 60. Oorspronkelijk haalde deze song in 1965 overigens maar 2 weken in de top 40...

Op 29 Rosie van Joan Armatrading, haar enige hit in Nederland, hoewel ze als albumartiest veel meer succes en waardering oogstte. De track Love and affection uit 1976 is een hoogtepunt uit haar carrière. Rosie was een opvallende single, reggae-achtig, met een erg snel zingende zangeres (in de coupletten) en een sterk refrein.

Op 30 Fischer Z met hun tweede (en grootste) hitsucces, So long. De heldere narratieve stijl maakt het makkelijk mee te leven met de ongelukkige zanger die maar niet wil snappen dat zijn ex-vriendin hem echt niet meer wil zien... De stem van John Watts maakt de song uit duizenden herkenbaar.

Op 31 Lenny Kuhr met Maar ja, de opvolger van Visite. Ook deze song werd een flinke hit en is grappig en origineel genoeg om nog eens fijn terug te horen. Geen hoogstaande kwaliteit misschien, maar ach...

Op 32 de gitaarmedley van Hank the Knife & the Jets, qua originaliteit een 0 waard, twee jaar na de successen van Long Tall Ernie & the Shakers, maar het is toch een herkenbaar gitaartje van Hank. Zijn 1975-singles Stan the gunman en Guitar king hoor ik echter veel liever.

Op 39 Demis Roussos met zijn cover van Lost in love. Het origineel staat NB erboven, op 38. Amerika ging voor Air Supply, Europa voor Demis. Ik vond ze allebei wel aardig.

Waar wij in principe redelijk dezelfde platen op dezelfde hoogte hebben staan, is er een behoorlijk verschil m.b.t. Grace Slick en Jona Lewie.
Bij mij is het na een week of 4 gedaan met Slick, waar jij haar op één houdt.

Bij mij staat Jona Lewie bijna op één, waarbij jij het na 3 weken en de maximale (?) 33e plaats het voor gezien houdt. Grappig verschilletje bij, nogmaals, over het algemeen een vrij gelijkluidend enthousiasme.

Wij kregen in het echt overigens voor beide nummers geen gelijk: het werden bepaald geen wereldhits in de Top 40....

Misschien is het dan nog aardig te melden dat Grace Slick nu erg snel gaat zakken en een van de zwakste nummer 1 hits wordt, terwijl het met Jona Lewie, als ik me niet vergis, nog niet gedaan is.

Interessante mix Ik moet zeggen dat deze omschrijving me wel héél erg nieuwsgierig maakte naar die single van Champagne, die ik me verder niet kon herinneren. Maar bij beluistering valt het heel erg tegen, al kan ik me ook wel weer voorstellen waar kaztor die vergelijking op baseert. Het zit er allemaal een beetje in, maar het lijkt uiteindelijk nergens op, in negatieve zin.

En dat terwijl ik altijd wel een beetje een zwak heb gehad voor Champagne. Natuurlijk waren hun eerste singles tweederangs Abba-kopieën, maar nummers als Rock & roll star (die zelfs in de VS de hitlijst gehaald heeft!) en Valentino vond ik op MOR-gebied toch altijd wel heel aardig. Ook Rollerball, die vorig jaar (in '79 dus) nog langskwam, vond ik een positieve uitschieter, maar sommige andere singles doen me dan weer helemaal niets. Toch was ik blij dat ik een jaar of twee terug nog een goedkoop verzamel-CD'tje van hen op de kop tikte.

Verder kan ik me vinden in de meeste van jullie typeringen. Meer nog dan dan '79 was '80 een waterscheidingsjaar voor oudgedienden. We zagen het al eerder bij Genesis en Paul McCartney, maar merken nu ook aan de output van bijv. Roxy Music, ELO, Kayak en Solution dat ze nieuwe wegen zoeken. Bij genoemde bands werd het nooit meer zoals voorheen. Dat kun je - terecht overigens - jammer vinden, maar ik vermoed dat het allemaal noodzakelijk was om muzikaal een beetje in beeld te blijven. En in sommige gevallen zou het nog enkele echte toppers opleveren (Avalon, Time, Merlin).

Ik vind die Roxy Music-single vooral mooi geproduceerd en gespeeld, maar inhoudelijk weinig om het lijf hebben. Al scoort-ie vooral door de zang van Ferry nog met gemak een voldoende (6). ELO's I'm alive vind ik wél een sterke single (7), waarvan het me destijds al verwonderde dat-ie de hitparade niet haalde (later zouden ze nog wel scoren met All over the world, eveneens van de Xanadu-soundtrack).
It's only just begun van Solution vind ik ook best een sterk nummer. Toegegeven: commerciëler en - dare I say it - dansbaarder dan eerder werk, maar toch gewoon een sterke compositie en een dito uitvoering (7,5). Je moet wel een beetje gevoelig zijn voor jazz- en funk-invloeden om dit te kunnen waarderen. Zo niet, dan kan ik me voorstellen dat je het wat saai vindt.

In tegenstelling tot jullie vind ik die Albert West-single best te pruimen. Tuurlijk, het blijft tamelijk voorspelbare AOR-achtige pop, maar het is toch een nummer dat mij wel aanspreekt, met name die gitaarriff. Jammer dat de tekst dan weer erg clichématig is en het refrein ook wat beter uitgewerkt had kunnen worden. Maar toch: een van de betere Albert West-nummers (5,5). Geschreven door Arnie Treffers van Long Tall Ernie, als ik me goed herinner.

Die Sad Café-single is echt nét een Rolling Stones-nummer. Denk de stem van Mick Jagger ervoor in de plaats en je hebt een Stones-kraker. Hoewel...daar komt het nummer compositorisch toch wat voor te kort. En de zanger - dat moet toch Paul Young zijn, die later ook bij Mike & the Mechanics zong - doet zijn best, maar komt ook iets te kort om deze rocker de juiste dosis energie mee te geven. Toch wel aardig gedaan, scoort bij mij net een voldoende (6). Het is in elk geval een héél ander soort nummer dan de voorganger Every day hurts (die ik overigens wél een bescheiden klassieker vind).

Kaztor was al enthousiast over Spyro Gyra en dat ben ik ook. Jazz-puristen vinden dit de vervelendste muzak die denkbaar is, en ik begrijp ook nog waarom: het ís natuurlijk ook vrolijke niets-aan-de-handmuziek die nergens stoort, maar ik vind dit soort dingen gewoon prettig wegluisteren. Muzikaal zit het knap in elkaar en ook ik signaleer hier pure spelvreugde. Al moet je dit soort jazz-light wel met mate en goed gedoseerd tot je nemen.

Wat die buitenlandse hitlijsten betreft: Ambrosia is een geweldige band die ik pas een paar jaar geleden heb ontdekt. Hun eerste twee albums bevatten pure prog-rock, een beetje in de stijl van de vroege Alan Parsons Project. Met hun derde album gingen ze meer de pop-kant op, en dat leverde hen enkele Amerikaanse hits op, met Bigger part of me als grootste succes. Volgens mij trouwens nooit iets geworden in NL. Ik blijf het een mooi nummer vinden, maar het haalt het niet bij hun eerste twee albums.

En als funk-liefhebber ben ik erg in mijn nopjes met die solo-single van Jermaine Jackson: een heerlijk funky nummer, vooral in de 12" en LP-uitvoering. Al draagt het wel heel erg het stempel van Stevie Wonder, die de ritme-arrangementen verzorgde, het produceerde en er ook op meezingt.

Aha, was het dát. Ik zat me al af te vragen hoe die re-issue van Cara Mia zo plotseling uit de lucht kwam vallen (en overduidelijk alleen in Nederland). Tja, de macht van Frits Spits in die dagen.... Leuk dat dat kon in die tijd - één dj die een nummer oppikt en dat blijft pluggen tot het een hit wordt. Maar ja, Spits zat dan ook altijd op de eerste rang. Ik hoor die jingle nog in mijn hoofd: "Iedere ('iedere') maandag tot en met zaterdag....De Avondspits".
Ik vond Frits Spits trouwens een erg goede dj. Je kon merken dat-ie leraar Nederlands was geweest. Hij deed in het programma veel met z'n taalgevoel - De Poplimerick was daar natuurlijk ook een uitvloeisel van. En voorzover ik me kan herinneren, kon ik me ook vaak wel vinden in zijn muziekkeuze.

Het is erg gemakkelijk om te zeggen dat hij beter was dan het gros der dj's van tegenwoordig. Zover wil ik niet gaan, al was het alleen maar omdat ik nauwelijks meer naar de radio luister. Maar één ding vind ik wel: in die dagen stond de dj veelal nog in dienst van de plaatjes die hij draaide, nu is het precies andersom. Het zijn pure personality-shows geworden, waaraan de muziek ondergeschikt is gemaakt. Alleen die titels al van de radioprogramma's op 3: overal is de naam van de dj in verweven. En dat vaak zonder een greintje originaliteit: 'De Koen en Sander Sjow', 'Met Michiel....' dûh.

Mee eens over de situatie op de radio tegenwoordig. Vroeger was het een medium om muziek mee te presenteren. De Avondspits was altijd een rots in de branding en een goede graadmeter. Op zaterdagmiddag werden zelfs nationale bandjes in het zonnetje gezet door Jan Rietman, die ze met LosVast liet optreden. Meesterlijk programma ook. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de VPRO op zondag en de VARA op dinsdag...

Nu lijkt het vrijwel alleen te draaien om het BNners-gehalte. Hoe vaak heeft Edwin Evers wel niet Jan Smit in de studio gehad? Allemaal interressantdoenerij van 'kijk mij eens even'. En dan pakweg 5 of 6 liedjes in een uur draaien.... . KinK FM is nog w3el een leuke zender, maar de laatste tijd beluister ik, als ik de radio aanzet, Radio 2. Daarmee heb ik tenminste nog het gevoel serieus te worden genomen en lijkt het nog om de muziek te gaan.

Over Radio 2 gesproken: Vanavond is 1980 aan de beurt in het Theather Van Het Sentiment

Mee eens. Ik luisterde tot voor kort ook Radio 2, als muzikaal behang op mijn werk. Helemaal niet onaardig en ver te verkiezen boven alle treurigheid van veel van die personallities radio.

Maar sinds een jaar of zo heb ik de radio vervangen door een radio-cd speler. En sinds die tijd heb ik mijn eigen cd's als muzikale achtergrond......

Het is even slepen, maar dan heb je ook wat.

Nu draaien ze Room service van Fischer Z op Radio 2
Waar anders hoor je dat nog?

Nergens. Maar Radio 2 houdt tenminste eens rekening met een andere doelgroep. En over Fischer Z gesproken:

Musician’s Top 30, 24 mei 1980

01 (01) Runnin’ with the devil * Van Halen
02 (05) You’ll always find me in the kitchen at parties * Jona Lewie
03 (03) Call me * Blondie
04 (08) Breathing * Kate Bush
05 (04) Geno * Dexys midnight runners
06 (02) Turn it on again * Genesis
07 (---) Food for thought * UB40
08 (10) I can’t stand up for falling down * Elvis Costello
09 (06) Not that funny * Fleetwood mac
10 (17) ’99 * Toto
11 (---) Nightboat to Cairo * Madness
12 (07) All for Leyna * Billy Joel
13 (19) So long * Fischer Z
14 (09) Coming up * Paul McCartney
15 (21) Toccata * Sky
16 (12) Ride like the wind * Christopher Cross
17 (13) Cold wind across my heart * The Night
18 (14) Rosie * Joan Armatrading
19 (11) Refugee * Tom Petty & The Heartbreakers
20 (18) Not another world war * Urban heroes
21 (---) Wait for me * Hall & Oates
22 (16) Talk of the town * Pretenders
23 (29) Love’s not for me * Graham Gouldman
24 (26) No one driving * John Foxx
25 (---) Come back * The J. Geils band
26 (15) I can’t tell you why * Eagles
27 (23) All night long * Rainbow
28 (30) Zondag * Rob de Nijs
29 (---) Cara mia * Jay & The Americans
30 (---) World at war * Dr. Pop

Een prima hitlijst, dat wil zeggen, als je UB40 bent of Madness. Ik geloof dat we deze week getuigen zijn van de binnenkomst van de beste single van UB40 ooit én die van Madness. Ik wil niet vooruitlopen op de toekomst, maar de nummers komen sowieso hoog in de lijst van mijn persoonlijke voorkeur bij de beide Britse bands.

Hoe loopt dat volgende week af, met ijzersterke opkomende artiesten als Jona Lewie, Kate Bush, Toto en toch ook Fischer Z?

En wie betalen de rekening? Deze week in ieder geval Genesis en Paul McCartney. De Dexys midnight runners zullen die ene plaats verlies na een sterke opkomst ook teleurstellend vinden.
Van Halen lijkt ongenaakbaar met een vierde week op één, het lijkt me sterk dat ze dat nog een weekje zullen volhouden. Niets kwaads over de plaat overigens, het is de concurrentie.

Zowaar toch nog gevallen voor Jay & The Americans...... Ach, het heeft inmiddels een dubbel sentiment. Niet alleen meer uit de jaren '50 maar ook uit 1980.

Dr. Pop komt aarzelend binnen; ik heb het nu een paar keer gedraaid maar het is toch geen slechte single hoor. Een beetje ondergewaardeerd, kwaliteiten onderschat.

The J. Geils band poogt met een goede 45 rpm de Amerikaanse deelname een beetje kwalitatief op peil te houden. Terecht. Come back is een beetje een onbekend gebleven voorganger van Centerfold. Maar eigenlijk vind ik Come back minstens net zo sterk. Dan maar in de bubbling under in de Nederlandse hitlijsten. Beide nummers klinken overigens ook geheel anders, waar ik Centerfold zelfs een beetje indeel bij muziek die geschikt is voor feesten en partijen.

De grootste verrassing zal de notering van het singletje Wait for me van Daryl Hall & John Oates zijn. Van het album X-static (1979). Ik ken eigenlijk alleen alle singles van dit beroemde duo en behalve het album Bigger than both of us heb ik ook alleen maar een uitgebreide Greatest hits. Een album van de heren trekt mij helemaal niet, nooit gedaan ook.

Hoewel we qua singles nog heel wat gaan meemaken, en dat eigenlijk al deden vanaf Rich girl, van begin 1977. Ik heb altijd het gevoel gehad dat 1980 een grens was voor Hall & Oates. Aanvankelijk wat mainstream muziek met soms een wat jazzy geluid, dat was een beetje wat ik begrijp van Hall & Oates, als ik de Greatest hits over de periode tot en met 1980 mag geloven.

Maar dan gebeurt er wat, aan het einde van datzelfde jaar wordt het album Voices uitgebracht met daarop de singles Kiss on my list en You make my dreams. Daar wordt muzikaal opeens uit een ander vaatje getapt. En afgezien van de grote commerciële successen die het allemaal ging opleveren, dat werd de sound van het duo dat ze geruime tijd zouden volhouden.

De singles van Hall & Oates, daar vind ik dan nog wat van te zeggen (ik kocht wat ik van ze kon krijgen) maar een album, nee. Wait for me is voor mij in die zin een laatste boeiende single: in muzikale zin, het bleef onopgemerkt en er waren twee muzikanten bij wie het alleen nog maar om één ding ging: integere popmuziek naar beste kunnen.

Ja, je was er vlot bij met Hall & Oates. Want hoewel hun enige Nederlandse hitje Rich Girl (1977) me destijds niet helemaal ontgaan was, ontdekte ik ze pas met I can't go for that en alles wat daarna volgde.

Sindsdien heb ik me toch redelijk in hun back-catalogus verdiept, al is dat eigenlijk ook pas de laatste jaren. Ik heb (naast een aantal losse singles) ooit eens de Rock & Soul pt. 1 verzamel-LP gekocht (en daar ken ik ook Wait for me van) en daar is het jarenlang bij gebleven. Maar veel van hun reguliere LP's (vooral die met de hits) zijn soms erg goedkoop te scoren, soms voor een euro bij de kringloopwinkel. Daar zit leuk materiaal tussen, ook wat betreft de albumtracks. Voices (beetje new wave-achtig), Private eyes (pophits) en Bigger than both of us (rock, soul en ballads) zijn wat mij betreft wel aanraders. Ik vind Daryl Hall zelfs een van de beste blanke soulzangers die er rondlopen.

H&O hebben een beetje onevenwichtige carrière achter de rug. Ze zijn al rond '70 begonnen en hebben nummers geschreven die eerst hits voor anderen werden (althans in de VS) voordat hun eigen succes een beetje op gang kwam. Voorzover ik het kan beoordelen zit er in hun muziek een beetje soul, een beetje jazz, een vracht pop en behoorlijk wat rock. Moeilijk in een vakje te stoppen eigenlijk, al waren hun hits toch in de eerste plaats soul-achtige popmuziek.

Nog wat weetjes: vanaf het door jou gememoreerde album Voices ('80) werd alles anders. Ze hebben begin jaren tachtig een paar Amerikaanse nr 1 hits gehad en zijn wereldwijd zelfs het beste verkochte duo uit de popgeschiedenis, nog vóór Simon & Garfunkel. Maar het grote succes kwam pas toen ze al zo'n tien jaar bezig waren en dat vind ik heel opmerkelijk. Volgens mij zou dat tegenwoordig niet meer kunnen: als je bij je derde plaatje nóg geen hit hebt, laat de muziekindustrie je als een baksteen vallen. Ook dát is toch wel een verschil met vroeger.

Ja, dat is één van de gevolgen van de huidige muziekconsumptie.

Als er in de begindagen van H&O niet gelijk miljoenen albums over de toonbank gaan, werden er in de regel toch nog wel voldoende verkocht om op z'n minst quitte te draaien.

En zelfs in de gevallen dat dat niet zo was, brachten albums van anderen weer zoveel op dat de financiering van een nieuw album gewoon mogelijk bleef.

En uiteindelijk hebben H&O platenmaatschappij RCA dik terugbetaald, een buitengewoon lonend zaakje voor beiden.

Nee, er was niet veel mis met het 'oude' systeem. Het hield zichzelf prima in stand en elk denkbaar talent kreeg al gauw ruimte iets te gaan doen. Dat geld, voor de ontwikkeling van nieuw talent, is er al jaren niet meer.

De Engelse Top 40 van 24-05-1980

01 - 01 What's another year - Johnny Logan
02 - 06 No doubt about it - Hot Chocolate
03 - 05 She's out of my life - Michael Jackson
04 - 04 Mirror in the Bathroom - The Beat
05 - 02 Geno - Dexys midnight runners
06 - 23 Theme from M*A*S*H - The Mash


.....................beste TV-serie ooit.....................

07 - 18 Over you - Roxy music
08 - 07 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
09 - 08 I shoulda loved ya - Narada Michael Walden
10 - --- We are glass - Gary Numan



11 - 03 Coming up - Paul McCartney
12 - 13 Don't make waves - The Nolans
13 - 20 Fool for you loving - Whitesnake
14 - 11 The groove - Rodney Franklin
15 - 10 Silver dream machine - David Essex
16 - 19 Breathing - Kate Bush
17 - 17 Let's go round again - Average white band
18 - --- Rat race - The Specials



19 - 25 You gave me love - Crown heights affair
20 - 12 The golden years live E.P. - Motorhead
21 - 15 Toccata - Sky
22 - 16 Check out the groove - Bobby Thurston
23 - 37 Let's get serious - Jermaine Jackson
24 - 24 Just can't give it up - Mystic Merlin
25 - --- Funky town - Lipps inc.



26 - 33 Midnight dynamos - Matchbox
27 - 30 You'll always find me in the kichen at parties - Jona Lewie
28 - 40 Crying - Don McLean
29 - 09 My perfect cousin - The Undertones
30 - 21 The greatest Cockney rip-off - Cockney rejects
31 - 22 Starring at the rude boys - The Ruts
32 - 39 Teenage - UK Subs
33 - 29 Ne ne na na na na nu nu - Bad Manners
34 - --- Back together again - Roberta Flack and Donny Hathaway



35 - 38 Police and thieves - Junior Murvin
36 - 26 The bucket of water song - Four Bucketeers
37 - 14 Call me - Blondie
38 - 27 Wheels of steel - Saxon
39 - --- Messages - Orchestral manoeuvres in the dark



40 - 32 This world of water - New musik

Toch heel bizar dat A Forest van The Cure na drie weken al weer is verdwenen.....

Terwijl er toch nog steeds práchtige nummers binnenkomen in de Engelse Top 40 van deze week die uiteindelijk wél meer ruimte krijgen van het Engelse publiek om te excelleren.

Wat te denken van de electronic-scene die deze week echt toeslaat? Met twee van z'n prachtigste platen in z'n soort, Messages van OMD (9) en het eveneens geweldige We are glass van Gary Numan (9), laat de electronische muziek zich hier van z'n mooist horen.

Ik heb er wel wat van in huis maar ik ben geen expert er in. Misschien komt het omdat ik af en toe eens zo'n single mooi kan vinden, een heel album is vaak net even te veel. Dat neemt niet weg dat Numan en OMD na de luisterbeurt van zo even mijn dag weer helemaal hebben gemaakt: een zeldzaam staaltje van mooie muziek. Overigens, Numan zal niet veel doen in Nederland, OMD had met Messages z'n eerste tip-notering (in juli).

Fraai kan alleen maar fraai zijn als er ook iets lelijks tegenover staat. Daar schaar ik dan dit keer het tenenkrommende duet van Roberta Flack en Donny Hathaway onder, wat een draak (1). Vooral Flack moet zich schamen, die heeft toch wel heel wat beters afgeleverd.

Funky town is natuurlijk al overal besproken, ik vind dat nog heilig in vergelijking met bovengenoemd duet. Dan blijft er nog over Rat race van The Specials (7,5) wel weer goed, niet zo sterk als de electronic deelnemers van deze week.

Voor de rest lijkt het een wat tam weekje, zij het dat het oude MASH-theme als een speer omhoog gaat, Jona Lewie mij niet goed genoeg wordt gewaardeerd en de verliezers van deze week toch wel de Undertones (-20) en Call me van Blondie (-23) zijn.

M*A*S*H is helemaal niet de beste tv-serie ooit, dat is That 70's Show

Verder is het ook opmerkelijk te noemen dat sommige platen een week na hun hoogste notering zo snel kunnen duikelen. Ik denk aan The Undertones (fijne plaat, maar kan niet tippen aan Teenage Kicks) en The Cure (ge-wel-dig, natuurlijk)

The Undertones stonden inmiddels een week of 6 genoteerd, The Cure vind ik ook vrij onbegrijpelijk.

Ik heb het afgelopen half jaar weer bijna alle 256 afleveringen in 11 seizoenen van M*A*S*H gezien en neem maar van mij aan, het is de beste serie ooit . De That 70's Show is óók leuk, maar geen M*A*S*H.

Vechten jullie maar lekker verder, dan werp ik stiekum een blik naar m'n collecties Bottom, Monthy Python en Fawlty Towers in de dvd-kast...