Dat heeft ze dan hopelijk voor mensen als ik gedaan. Ik vind het namelijk een hele verbetering in haar sound, het geeft haar meer gezicht, de single meer 'bite'.

Overigens gaat Roxy music inderdaad niet omhoog. Ik zie bij mijzelf nog wel een top 10 hit in het verschiet, maar dat wordt bij jou niets meer, met 2 x een 34e plaats.

Ik geloof ook dat Over you wat aan de lichtvoetige kant is. Té eigenlijk. Het is ver van de artrock van de eerste jaren van Roxy music en mist bovendien de mooie, bedachtzame klanken van het album Avalon. Waar beter over het geheel is nagedacht dan dat is gedaan bij het album Flesh and blood.

Maar we zijn er nog niet, ik zie over een kleine twee maanden alweer opvolger Oh yeah in het verschiet, minder dansbaar in ieder geval.....

Oh Yeah vond ik veel sterker, melancholieker. Die zal weer als vanouds hoog in mijn top 10 eindigen

Als men het Greatest Hits-album van de man volgt moet Even The Losers ook nog ergens uitgekomen zijn. Ik heb nu niet dat grote Virgin-boek bij me met Engelse en Amerikaanse discografieën, dus misschien weet jij bij het lezen al wat meer...

@Gaucho: De Tom Petty-singles vind ik allen van een uitzonderlijk niveau. De man leek altijd de vinger op de juiste plaats te hebben. Z'n singles delen allemaal iets unieks, iets outlaw-achtigs. Weer dat Seger-achtige dat zo goed bij hem werkt.

Waterfalls volgt binnen enkele weken. Inderdaad een van Paul's hoogstandjes.
En Oh Yeah is zeker sterker dan Over You, maar werd geen hit.

Even the losers is niet uitgebracht. Don't do me like that in de VS in november '79, in GB in juli '80. Dan had men in de VS nog Refugee en Here comes my girl.

Per land is men graag eigenwijs en heeft men aparte plannen. Dat maakt discografieëen uit GB en de VS wel aardig, maar het zegt heel weinig over Nederland. Even the losers staat idd op de Greatest hits van Tom Petty maar werd misschien wel elders een grote hit?

Hoewel ik vanavond ook al een keer ben natgeregend, mijn lijst gedurende de zomerperiode verschoven van dinsdag- naar maandagavond.

Mijn voetbalvereniging heeft in alle wijsheid besloten het zomertrainen te verschuiven van maandag naar dinsdag, vandaar. Morgenavond dan waarschijnlijk opnieuw nat maar ach, het is niet goed of het deugt niet.



Musician’s Top 30, 07 juni 1980

01 (05) Nightboat to Cairo * Madness
02 (03) Food for thought * UB40
03 (02) Breathing * Kate Bush
04 (01) You’ll always find me in the kitchen at parties * Jona Lewie
05 (08) So long * Fischer Z
06 (04) Runnin’with the devil * Van Halen
07 (09) ’99 * Toto
08 (06) Call me * Blondie
09 (07) Geno * Dexys midnight runners
10 (20) Periscope life * Kayak
11 (12) Toccata * Sky
12 (14) Wait for me * Daryl Hall & John Oates
13 (24) Over you * Roxy music
14 (17) Come back * The J. Geils band
15 (16) Cold wind across my heart * The Night
16 (22) I’m alive * ELO
17 (10) I can’t stand up for falling down * Elvis Costello
18 (19) No one driving * John Foxx
19 (23) Love’s not for me * Graham Gouldman
20 (27) It’s only just begun * Solution
21 (17) Rosie * Joan Armatrading
22 (---) No doubt about it * Hot chocolate


...............een zwoele ballad had misschien beter gepast, na dat intro.......

23 (15) Coming up * Paul McCartney
24 (11) Turn it on again * Genesis
25 (13) Not that funny * Fleetwood mac
26 (---) Little Jeannie * Elton John


...............Little Piggie................

27 (28) Cara mia * Jay & The Americans
28 (---) Crime of passion * Turf



29 (29) Zondag * Rob de Nijs
30 (21) All for Leyna * Billy Joel

Zelden zo'n beperkt aantal nieuwe deelnemers gehad en nog allemaal bekend ook, Hot chocolate, Elton John en Turf.

Dat maakt een blik op de overige ontwikkelingen altijd nog aardig. Wat te denken van het doorstomen van Madness, dat had ik vooraf (ik probeer het ook voor mezelf een beetje geheim te houden ipv de oude multomappen door te sjeezen) ook niet durven vermoeden. Prima keuze en blijkbaar voor UB40 terecht gekomen. Maar van 5 naar 1 is altijd mooi.

Jona Lewie na 1 week 1 weer gelijk naar 4 dus er zit toch wel wat spanning aan de top, waar Kate Bush het niet zal redden, de bovenste positie. Kayak doet het toch redelijk, ik vind het ook nog steeds geen slechte single. Roxy music 11 plaatsen omhoog...

Er zijn ook platen die geruime tijd blijven steken rond de middenpositie en dat soms weken volhouden, zoals dat singletje van The Night. Graham Gouldman lijkt ook die kant op te gaan: af en toe worden er wat posities gewonnen of verloren maar het is pas na meerdere weken pas echt bekeken. John Foxx idem, wat onverwacht Joan Armatrading. Middenposities maar geen middelmaat, voor de goede orde.

Volgende week moet het beter gaan met meer nieuwe binnenkomers.

Turf, daar was juist geen link van te vinden.

Als iemand er een heeft gevonden; Van harte welkom, natuurlijk.

O? Ik heb er nog wel ergens een opname van, ik zal het even afluisteren..... Ik heb het recent al een keer gedaan maar het bleef niet hangen. Een beetje nederwave....?

Ik had een linkje geplaatst naar een sound-clipje op de Fonos-site. Dat klonk een beetje Kayak-achtig.

Het lijkt alsof prog-rock een kleine opleving meemaakte in deze tijd. Pink Floyd, U.K., Kayak, Sky, Styx en talloze andere nationale en internationale bandjes scoorden wat succesjes in deze tijd. Ook is er dat zijstraatje folk waaruit een paar hitjes kwamen. Misschien komt dat omdat de disco-rage wat getemperd was en new wave nog een grote vlucht moest nemen. Een soort tussen-periode, oftewel, door Gaucho al zo mooi betiteld: Een waterscheiding.

Jongens, in verband met een verjaardag, morgen de Engelse Top 40.....

En dus bij deze:




Van 7 juni 1980:

01 01 Theme from M*A*S*H - The Mash
02 02 No doubt about it - Hot Chocolate
03 09 Funky town - Lipps inc.
04 13 Crying - Don McLean
05 08 Rat race - Specials
06 06 Over you - Roxy music
07 05 We are glass - Gary Numan
08 04 She's out of my life - Michael Jackson
09 21 Let's get serious - Jermaine Jackson
10 03 What's another year - Johnny Logan
11 07 Mirror in the bathroom - The Beat
12 17 You gave me love - Crown heights affair
13 12 Let's go round again - Average white band
14 22 Back together again - Flack/Hathaway
15 11 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
16 18 Midnight dynamos - Dexys midnight runners
17 10 Geno - Dexys midnight runners
18 14 Fool for your loving - Whitesnake
19 19 You'll always find me in the kitchen at parties - Jona Lewie
20 23 Just can't give you up - Mystic muffin
21 20 D-A-A-aance - Lambrettas
22 25 I'm alive - E.L.O.
23 --- Breaking the law - Judas Priest



24 15 Don't make waves - The Nolans
25 16 I shoulda loved ya - Narada Michael Walen
26 26 Messages - O.M.D.
27 31 Everybody's got to learn sometime - The Korgis
28 27 Police and thieves - Junior Murvin
29 --- Behind the groove - Teena Marie



30 37 China town - Thin lizzy
31 29 Twilight zone...twilight tone - Manhattan transfer
32 --- Substitute - Liquid gold



33 --- Little Jeannie - Elton John



34 --- Sanctuary - Iron Maiden



35 --- Christine - Siouxie and the Banshees



36 36 Nobody's hero - Stiff little fingers
37 30 Breathing - Kate Bush
38 --- The scratch - Surface noise
39 34 Silver dream machine - David Essex
40 --- If loving you is wrong - Rod Stewart



Het lijkt met de eerste vier nummers zowaar een disco/ hardrock competitie te worden; later, lager in de lijst, wordt dat enigszins gecorrigeerd.

De hoogste nieuwe binnenkomer is van Judas Priest, Breaking the law (6). Ik vind het iets minder dan de nieuwe van Iron Maiden, Sanctuary (6,5).

De cijfers voor de hardrock net voldoende, de disco van Teena Marie (Behind the groove, 4) is dan nog behoorlijk beter dan die van Liquid gold (Substitute, 1,5). Teena Marie is in december 2010 overleden (54) maar was in Engeland een behoorlijke ster. Vanaf 1979 actief, tot vorig jaar dan aan toe. Behind the groove zou haar grootste hit overigens worden.

Dan wordt er opeens uit een ander vaatje getapt. Little Jeannie van Elton John is natuurlijk mooi en ook al besproken. Maar Christine (8) vind ik een mooi nummer van Siouxie and the Banshees. Een band waar ik echt maar weinig van ken, vandaar dat het nieuw is wat ik hoor ook als is het 31 jaar oud. Prachtig gedaan,

Siouxie and the Banshees zijn al vanaf 1978 actief. Ze hebben best wel wat hits gehad in Engeland, kwam echter maar zelden in de top 20. Maar Christine vind ik een ware opsteker van de dag.

Bijna beter dan If loving you is wrong van Rod Stewart (9), maar dat is dan ook al jaren een persoonlijke favoriet van Rod. Een práchtige cover, helemaal niets van te zeggen. Maar wel nog van het album Foot loose and Fancy free (1977). En dan volgt hier de kwisvraag van de dag (ik weet zelf het antwoord niet, alles vind ik goed): waarom is dit nummer in Godsnaam uitgebracht op single?? Een handtekeningenactie van de fans? Een opwarmertje voor het komende album Foolish behaviour? Had Rod te lang pauze genomen na Blondes have more fun?

De laatste track die binnenkomt is jazz/funk van Surface noise. Een instrumentaal nummer dat mij in een dergelijke opzet nooit zal overtuigen (3)

'Christine, the strawberry girl'...
Inderdaad een heerlijke single. Mijn kennis van de groep bestaat uit de twee opeenvolgende verzamelaars Once In A Lifetime en Twice In A Lifetime, beiden ten zeerste aan te bevelen trouwens.

Die Rod Stewart-song, had dat ook niet te maken met die Greatest Hits-verzamelaar van hem toendertijd?

Ik ga daar eens naar op zoek! Robert Smith, de frontman van The Cure heeft zich toch ook met enige regelmaat bij Siouxie gemeld om mee te spelen?

Nee, het is zeker geen kleine band.

Dit blijft toch een zeer lezenswaardig topic, waarin ik elke week nieuwe dingen leer over een periode waarvan ik - dacht ik - toch vrij veel wist. Wat? If loving you is wrong een single van Rod Stewart? Nooit geweten... En dat medio 1980, bijna drie jaar na het verschijnen van de LP waar dat nummer op staat? Ik sta perplex.
Maar waarom in vredesnaam? Kaztor verwijst terecht naar die Greatest hits-LP met de roze hoes, die eind '79 was uitgebracht (en die nr. 1 werd in Engeland! - zie hieronder). De single heeft ook zo'n roze hoes, valt mij op, dus dat is een logische gedachtengang. Maar het gekke is dat If loving you is wrong daar nou juist niet op staat...

Ik ben even gaan rondneuzen op internet (jullie kennen me onderhand... ) en hoewel ik geen definitief antwoord heb kunnen vinden, denk ik toch dat musician gelijk heeft met zijn laatste veronderstelling. Er zat teveel tijd tussen zijn laatste album en het nieuwe, dat pas in november 1980 zou verschijnen. Dit lees ik nl op een fanpage van Rod:

PERCHED AT the top of the UK album charts on 1 January 1980 was Rod Stewart's Greatest Hits, as if Rod was declaring: 'Slate me all you like, but I'm still here and I'm still Number One!' The albums success was testimony to Rod's sheer staying power. It held the top slot for five weeks, punctuating the seventies perfectly and marked an end to yet another chapter in the Rod Stewart story, as a change in direction was just around the corner.
Fans had been starved of new material throughout 1979 with only Greatest Hits to plug the biggest-ever gap between new Rod Stewart recordings. By May 1980, there was still no sign of anything new. Press releases issued earlier in the year pointed out that Rod was in the studio and a new album - likely to be a double - was imminent. Eventually, Riva Records realised that Rod's year-plus absence from the singles chart was far from desirable and If Loving You Is Wrong from Footloose And Fancy Free was released as a single. The record made a respectable No. 23, but its timing could not have been worse. Shortly after release, a strike at the BBC put Top Of The Pops out of action for six weeks, denying the record valuable exposure.

Dat lijkt me dus het antwoord - nog nooit was Rod zo lang afwezig geweest uit de hitparade, dus het gat moest worden opgevuld. Zo bezien vind ik dit geen slechte keuze voor een single. Musician merkte het al eerder op: het is een geweldige cover. Ik vind sowieso kant 2 van Foot loose and Fancy free een van de beste plaatkanten die Rod ooit maakte.

Grappig overigens, dat laatste regeltje uit dat Engelstalige citaat. Dat zou je je hier in NL eens moeten voorstellen: zes weken geen Toppop omdat de technici van de NOS staken...

Ook nooit geweten trouwens dat Theme from M*A*S*H in de herkansing een Engelse nummer 1 is geworden en dat No doubt about it van Hot Chocolate in de UK zo hoog scoorde. In mijn herinnering was dat nummer hier te lande slechts een marginaal hitje.

Ik ga eens op zoek naar iets van Siouxsie & the Banshees, want dat nummer Christine spreekt mij ook wel aan. Ik begin denk ik maar met een Best of-verzameling, want ik weet niet of ik haar catalogus in de breedte kan waarderen.

Met de door kaztor al eens als violendisco (prachtig woord - die ga ik onthouden!) omschreven muziek van Liquid Gold heb ik ook niks, maar over Behind the groove van Teena Marie zijn wij het oneens. Dit is een bescheiden funkklassiekertje met prachtig bas- en percussiewerk en natuurlijk de Stem van La Teena. Die verdient bij mij echt een dikke voldoende. Maar dat blijft een kwestie van smaak natuurlijk.

Geweldige laatste 25 minuten, echt klassiek, een excellerende Rod Stewart op Foot loose and fancy free, vanaf You keep me hanging on, vroeger het laatste nummer van kant 1, nu track 5, tot aan het einde.

Jammer van het mindere eerste gedeelte anders had Foot loose and fancy free wellicht de status kunnen krijgen van het 'definitieve' Stewart album, Rod's eigen The Dark side of the moon....

If loving you is wrong maakt daar dus deel van uit, aardig dat Gaucho het even heeft willen uitzoeken (en waarschijnlijk gevonden). De ware fanatici (zoals ik) hebben natuurlijk in Rod's omvangrijke oeuvre tracks gevonden die de eerste 4 (waaronder de singles You're in my heart en Hot legs) glansrijk kunnen vervangen, waardoor alsnog een eigen klassieker is ingebrand. Zover hoefde je ook niet naar het verleden, met nummers als Tonight's the night en The Killing of Georgie van net een jaar ouder...

Week 24 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Olivia Newton-John & E.L.O. - Xanadu
#7: Rodney Franklin - The Groove



#11: Queen - Play The Game



#24: Frank Sinatra - Theme From New York, New York
#25: Kiss - Shandi
#26: Barry & Eileen - Ibiza
#27: Tavares - I Don't Want You Anymore
#28: Lowland Trio - We Are The Champions
#29: Shirley Zwerus - Easy Livin' (It's The Only Way)
#30: Gary Numan - We Are Glass

Een steengoede alarmschijf deze week. E.L.O. en Olivia matchen hier erg goed. Het nummer straalt een soort sprookjesachtige sfeer uit. Dat maakte bij mij op een hele jonge leeftijd al indruk. Dit is gewoon een nummer dat, eenmaal gehoord, nooit meer wordt vergeten. [9] Voor mij gelde dat ook met Queen's Play The Game, het semi-titelnummer en openingsnummer van hun nieuwe album The Game, die ook in deze tijd verscheen. Ik blijf het een dijk van een nummer vinden. Dit is het eerste Queen-nummer met de gewreekte synths, maar er wordt hier op een zeer positieve manier gebruik van gemaakt. Het intro klinkt alsof je een nieuwe wereld binnengaat en dat gitaar/synths-duel vind ik gewoon fantastisch gedaan. Het prikt heerlijk door die wat dromerige sfeer heen. Ook knipoogt dit nummer, niet alleen in de clip, naar de Flash Gordon-soundtrack waar de meningen sterk over verdeeld zijn, maar ik een topper vind in hun oeuvre. Ook een beetje trivia over de clip: De eerste met een snor-dragende Freddie, maar dat doet niets af aan de kwaliteit. [9,5]

Rodney Franklin was ik alweer helemaal vergeten, maar deze herbeluistering is een prettige ervaring. Ik herken het meteen weer. Puristen moeten hier waarschijnlijk, net als bij Spyro Gyra, onmiddelijk van braken, maar ik vind dit gewoon erg prettige, goed in het gehoor liggende, kundige muziek voor de muziekliefhebber met een wat bredere smaak. Het swingt ook erg lekker en verveelt nergens. Daarnaast was het gewoon een goede zaak dat jazz tenminste nog de hitparades kon bereiken [9,5]

Dan een nummer dat volgens mijn herinnering een favoriet van m'n vader zaliger was: Frank Sinatra's NY, NY. Klinkt als een soort van chestnut, dit nummer, maar toch is het niet kazig en het pept je op. Ik ben geen Sinatra-fan, verre van eigenlijk, maar hier wil ik geen onvoldoende aan geven. [6]

Kiss komt met een vreselijk knullige ballad. Dit heeft alle kenmerken van de opkomende poedel-rock. En de melodie is ook erg vlakjes en onmemorabel. [2,5]

Ik heb (helaas?) een nieuwe manier gevonden om nummers die niet op YouTube te vinden zijn te kunnen linken, namelijk de site www.jaren80muziek.nl. Dit Barry & Eileen-nummer geeft de illusie dat Ibiza een rustiek eilandje is voor oudere mensen. Helaas klinkt dit nóg saaier dan de BZN. [2]

Tavares komt hier met de tweede(?) single van hun Supercharged-album waar Steve Lukather op meespeelt. De Toto-invloeden zijn dan ook erg duidelijk. Ze gingen in deze tijd op gepaste manier met hun tijd mee, en ook hier pakt dat erg goed uit. Op YouTube staat dat Frits Spits deze vaak draaide. Hij had een neus voor goede muziek [8]

Met het Lowland Trio-plaatje is iets vreemds aan de hand: Komt binnen op #28, zakt daarna naar #29 en is dan verdwenen. Dat nummers zakken in de Tipparade is een zeldzaamheid en is naast deze volgens mij alleen met Genesis gebeurd (Turn It On Again, twee maanden geleden). Als iemand andere voorbeelden weet, laat het horen. Verder ben ik er niet rouwig om dan ik nergens een link kan vinden.

Dan Shirley Zwerus met haar versie van het Uriah Heep-nummer Easy Livin'. 'Bad!' zegt mijn lieve vrouw. Yup, inderdaad een vreselijke onderneming, dit. Erg kitscherig gespeeld en geproduceerd en de stem vind ik ook erg lelijk. [1,5]

We Are Glass vind ik persoonlijk een beter nummer dan Cars. Het klinkt iets geraffineerder en meeslepender. Die synthesizer-melodie is ook erg sterk. [9]

Hot 100 - Week of June 07, 1980

Top 10:

#1 - #1 Lipps, Inc - Funky Town
#2 - #3 Paul McCartney & The Wings - Coming Up (Live At Glasgow)
#3 - #6 Ambrosia - Biggest Part Of Me
#4 - #4 Kenny Rogers & Kim Carnes - Don't Fall In Love With A Dreamer
#5 - #2 Blondie - Call Me
#6 - ? Bette Midler - The Rose
#7 - #9 Bob Seger - Against The Wind
#8 - #8 Linda Ronstadt - Hurt So Bad
#9 - #10 Gary Numan - Cars
#10 - ? Elton John - Little Jeanie

Vorige week ben ik de #'s 1 en 2-posities vergeten aan te passen bij het samenstellen van de lijst, dus excuseer voor enige verwarring.

Dat vervelende Kenny & Kim-nummer staat nog steeds op #4, Dr. Hook en Brothers Johnson flikkeren er ineens uit. Verder is het succes voor Ambrosia en Paul McCartney opvallend.

Er staat nog een ander erg vervelend nummer bij die ik helaas moet bespreken: Bette Midler's The Rose. Sorry, ik kan hier helemaal niks mee. Ik vind haar stem, net als haar hele voorkomen, geen klasse hebben. Beetje trailerpark trash enzo, en dat hoor ik ook gewoon in haar stem. Verder vind ik dit ook te zoetsappig, te melodramatisch en te pretentieus. Het lot van Janis Joplin is natuurlijk verschrikkelijk, maar haar muziek had altijd ballen, klinkt lekker bluesy, en dat vind ik het beste bij haar horen. Dit zou zij zelf nooit op hebben genomen. [2]

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - #98 Michael Jackson - Off The Wall
#99 - #99 Journey - Any Way You Want It
#98 - #92 The B52's - Rock Lobster
#97 - #91 Tom Petty & The Heartbreakers - Here Comes My Girl
#96 - ? Eagles - I Can't Tell You Why
#95 - ? Bob Seger - Fire Lake
#94 - #96 Mac Davis - It's Hard To Be Humble
#93 - ? Paul Davis - Do Right
#92 - ? The Tourists - I Only Want To Be With You



#91 - ? Triumph - I Can Survive

Nou, dat is weer eens wat anders: Een bodemlijst waarover nauwelijks nog iets te bespreken valt. Ik had toch nog andere plannen vandaag, dus erg is het niet.

Paul Davis (broer van Mac? ) doet het redelijk right. Het begint wel erg traag en depri ('It needed a little kick-start there' zegt m'n lieve schat), maar eens het op gang komt is het een heel aardig nummer met een typisch 1980-geluid. [7]

Over The Tourists heb ik me eind vorig jaar al uitgelaten toen ik hier nog een loopjongen was om de overige lijstjes van clips te voorzien . Ik denk dat ik dit toen ook een [8,5] gaf, zo niet, remind me. Heeft trouwens ook in Nederland de Tipparade gehaald.

Krijgen we met Triumph nog een clichematige Boston-rip-off [4], dan is deze week ook weer besproken.

Smaken verschillen natuurlijk, maar The Rose op deze manier wegzetten is wel heel erg bar. Bette Midler klinkt op deze single totaal niet trashy, maar zingt het juist erg mooi, en de achtergrondkoren brengen kippenvel te weeg. De tekst is niet zoetsappig, maar juist erg poëtisch, veel beter dan 99% van de popmuziekteksten. Niet voor niets dat veel mensen dit als lied uitkiezen voor hun eigen begrafenis, of die van hun naaste; het raakt ze diep. Overigens staat deze song al vanaf het begin rond de nummer 30 in de top 2000 van Radio 2, en daarmee meestal de hoogst genoteerde song van een zangeres. Om aan zo'n juweel een 2 te geven is wel heel erg bar (maar dat zei ik al).

Tja, smaken verschillen. Het is gewoon mijn ding niet en ik ben daarnaast ook geen fan van Midler. Maar ze heeft uitverkochte zalen, dus komen we daar weer bij de smaken terecht. De stem vind ik teveel als 'Hier ben ik!!' klinken en dat merk ik bij al haar ballads (en rockers). Ik snap trouwens best waarom mensen dit voor hun begrafenis kiezen, het heeft nou eenmaal een sentimentele lading. (en dit kan ik even niet laten: The Police's Every Breath You Take wordt ook door mensen gekozen voor trouwerijen terwijl het totaal niet romantisch is, hehe ). Nee, zonder geintje, gewoon m'n ding niet.

Ik ben het eens inzake de beoordeling van beleving van muziek van bands die je voor de eerste keer hoort.

Als je het album The Game, of zelfs maar alleen de singles, voor het eerst in je leven hoort en je bent bij wijze van spreke nog jong, 12 o.i.d. en je vind het prachtig en je had ook nog nooit gehoord van Queen, dat kan zo'n album niet meer kapot. Ook al kom je later in aanraking met de eerste 5 jaren, die voor de neutrale toeschouwer en de overgrote meerderheid van luisteraars natuurlijk veel beter zijn, dan nog blijf je je waardering voor The Game houden.

Dat is een mechanisme dat volgens mij altijd werkt, ik heb er zelf ook voorbeelden van, ook al probeer je objectief naar een album te kijken. Zowel bij Queen als bij ELO ben ik uit een andere tijd. Ik kwam eerst in aanraking met Killer queen/Bohemian rhapsody en bij ELO met Can't get it out of my head en Livin' thing.

Als de "helden" dan komen met Play the game, respectievelijk Xanadu, komt het nog maar moeilijk goed. Ik ben er van overtuigd dat, ondanks goede bedoelingen, Play the game en Xanadu niet behoren tot het sterkste werk van Queen en ELO. De perceptie, de beleving, kan anders wezen, maar beiden hebben betere tijden gekend. Dat neemt niet weg, dat ik ze toch nog wel allebei van een voldoende voorzie (Play the game 7, Xanadu 7) en de constatering dat ze behoren tot de betere nummers van hun albums, resp. The Game en Xanadu.

Andersom kan ook nog: ik heb nooit wat willen weten van Frank Sinatra, misschien omdat hij niet van mijn generatie was, geen rockmuziek maakte en vooral super Amerikaans was. Dat zal ook blijken uit mijn lijst. Nú kan ik hem wel beter hebben (niet in de laatste plaats door de inmenging van mijn wederhelft die ook wel eens haar platen wilde draaien) en heb ik in de loop van de tijd zelfs cd's van hem gekocht, o.a. het prachtige In the wee small hours. New York New York krijgt van mij een 6,5.

Ik deel ook direkt een 1 uit aan het Lowland Trio, Shirley Zwerus en Barry & Eileen. Shirley Zwerus vergrijpt zich werkelijk aan Easy livin van Uriah heep door er een enorme discodreun aan te hangen, dit gaat je niet in de koude kleren zitten. Het is maar goed dat er geen negatieve cijfers mogen worden gegeven. Kiss vind ik nog gaan (6). Tavares gaat redelijk met z'n tijd mee en ook helemaal niet met een slecht nummer (6).

In Gary Numan en We are glass in Nederland had ik mij helemaal vergist. Ik dacht dat het hier helemaal niet in de lijst zou komen, maar de tipparade is toch al heel wat. Gewéldig nummer uiteraard, Numan was al bijna een jaar met prima singles actief, hier geef ik dan mijn 9,5 aan!

Tipparade: week 24 van 1980

Alarmschijf: Olivia Newton-John & E.L.O. - Xanadu
Heerlijk vlot en prettig nummer, de combinatie Olivia Newton-John & E.L.O. blijkt goed te werken en werd dé hit in de zomer (zomer, nou ja) van 1980.
Cijfer: 9

#7: Rodney Franklin - The Groove
Ik herinner mij dat dit de begintune was van een radioprogramma (weet niet meer welk). Smaakvolle en vakkundige mix van jazz en funk, nu nog zeer goed te pruimen.
Cijfer: 8,5

#11: Queen - Play The Game
De synths vind ik hier zeer goed bij passen - wat kaztor zegt - en vullen op een positieve wijze het gitaargeweld aan. Mooie samenzang ook.
Cijfer: 8,5

#24: Frank Sinatra - Theme From New York, New York
Een late hit van Frank Sinatra. Het geeft de sfeer weer van nachtclub in een grote stad, ik mag er graag naar luisteren.
Cijfer: 8

#25: Kiss - Shandi
Na 4 prima nummers een teleurstelling. Dit nummer klinkt mij te doorsnee en blijft nauwelijks hangen, wellicht de reden waarom het op geen enkele Kiss-compilatie is opgenomen.
Cijfer: 4,5

#26: Barry & Eileen - Ibiza
Oubolliger kan ik mij niet voorstellen. Vreselijke uitspraak met allerhande clichés (por favor). Ik geef geen 1 omdat ik verschillende nog slechtere nummers ken maar wel ...
Cijfer: 2

#27: Tavares - I Don't Want You Anymore
Tavares gaat inderdaad meer in de richting van Toto waarbij gebruik wordt gemaakt van synths. Niet onaardig maar het kan niet tippen aan hun vroegere hits als Heaven Must Be Missing an Angel.
Cijfer: 6

#28: Lowland Trio - We Are The Champions
Geen clip gevonden, is dat een cover van het Queen-nummer?

#29: Shirley Zwerus - Easy Livin' (It's The Only Way)
Deze cover had men inderdaad beter achterwege gelaten. Erg kitscherig en gedateerd, slechte zang bovendien.
Cijfer: 2

#30: Gary Numan - We Are Glass
Prima synthipopnummer, lange tijd niet meer gehoord maar het swingt en heeft een lekkere mysterieuze sfeer.
Cijfer: 8,5

Ik denk dat het met die voetbal-chant te maken heeft en het EK van dat jaar ('oleee.. ole-ole-oleee, we are the chaaampions' etc.). Op het single-hoesje zijn ze gekleed als voetballers.

In 1980 was ik nog 6. Ik was al bekend met nummers als Livin' Thing, Mr. Blue Sky en onbewust zelfs albums van Queen van m'n oudste broer (Opera, Heart Attack), Queen's en E.L.O.'s nieuwe nummers nam ik ook gewoon mee in m'n muzikale bewustzijn, iets dat ook te maken heeft met de radio vaak aan in de huiskamer. Later besefte ik zeker wel dat er veranderingen hadden plaatsgevonden, maar 'hoor' ik de verloop van hun carrière toch anders dan jij dat hoort.
Naar mijn belevenis zit er een echt duidelijke 'breuk' bij Queen tussen de albums Hot Space en The Works en bij E.L.O. tussen Time en Secret Messages. Een album als The Game vind ik voor een groot deel nog wel de 'oude Queen' en E.L.O.'s Time en de tweede kant van het Xanadu-album vind ik ook fijn materiaal. Het is dus deels perceptie, deels belevenis.

Voor wie twijfelt aan de kwaliteit van Queen's Play The Game, onderstaand een geniale live-uitvoering van het nummer die bewijst dat het maar goed is dat Queen het uitgebracht heeft.

http://www.youtube.com/watc...

Was ik maar twintig jaar ouder!

Nóg een MuMeëer die de topic heeft ontdekt.

Ik schuif er rustig zo 20 aan je af, maar dat zal helaas niet gaan...

De live uitvoering van Play the game ontbeert alvast elke synthesizer waardoor er haast een geheel ander geluid ontstaat.

De kern van het probleem zal waarschijnlijk dan ook niet zo zeer bij de compositie op zichzelf liggen maar wel bij de uitvoering en de productie.

Wat als het nummer al was geschreven tijdens de periode Sheer heart attack of A night at the Opera? Het had waarschijnlijk heel anders op de plaat gekomen, was ook op andere wijze in het geheel opgenomen.

Maar Queen stond er zelf waarschijnlijk ook heel anders in. Blijken ze bij hun eerste albums vooral grote fans te zijn geweest van Led zeppelin, later tappen ze met nummers als Another one bitest the dust en Crazy little thing called love toch uit een geheel ander vaatje, het zijn hele andere muzikale richtingen.

Dat verschil lijkt mij toch moeilijk te ontkennen. Dan wordt er toch wel veel gevraagd van de liefhebbers van het eerste uur. Queen blijkt in belangstelling dan ook hele groepen nieuwe fans aan te trekken, waar veel oude afvallen.

Het heeft een tijd geduurd voor Queen het weer aandurfde te komen met muziek die weer te maken had met het oude werk, zonder direkt terug te vallen naar het Stenen Tijdperk.

Het eerste lichte herstel kwam op The Works terecht. Innuendo klonk zoals de groep in 1991 moest klinken.

@kaztor

Een pracht-topic is dit, ik volg 'em op de voet. Het doet me (terug)verlangen naar een tijd dat rockmuziek massale exposure genoot en elpees als warme broodjes over de toonbank gingen, deze tijd.

Anno 1980 was ik weliswaar -2 jaar oud, maar ik prijs me gelukkig dat ik als kind/jongvolwassene de tijd nog meegemaakt heb dat het op zaterdag stampvol was in platenzaken en je schouder aan schouder met andere muziekliefhebbers de platenbakken en cd-rekken doorwroette. Ooit, ergens in 1992, liep ik dolgelukkig aan de hand van m'n vader met Queen's The Game (1980) op cd in m'n andere hand de platenzaak uit. Een herinnering die ik voor altijd zal koesteren.

Maar goed, dit topic gaat over singles en laat 1980 op dat gebied, vooral in de VS, voor m'n favoriete band een glorieus jaar geweest zijn. Na Crazy Little Thing Called Love * (nr. 1) en Save Me (nr.5), was Play The Game de eerste single afkomstig van het album The Game waarvoor de Top 10 (commercieel) te hoog gegrepen zou zijn. Jammer!

Van m'n favoriete band passeren dit jaar nog twee singles de revue maar ik zal in het vervolg proberen zo nu en dan ook over andere artiesten die tijdens deze jaargang van zich lieten horen te posten. Ondertussen wens ik jullie veel plezier met dit topic en de herinneringen aan deze gezegende tijd die jullie wèl bewust meegemaakt hebben.

* Crazy Little Thing Called Love werd op single uitgebracht voor de release van The Game en bereikte al in 1979 al de hoogste positie van de nationale hitparade en haar equivalenten in de V.S, Canada, Mexico, Australië en Nieuw Zeeland. Waarvan akte!

Op een bepaalde manier zie ik Play the Game als de eerste single van The Game. Als bepaalde zaken anders waren gelopen zouden Crazy Little Thing... en Save Me losse singles zijn geweest (de b-kantjes promootten heel slim het Live Killers-album), en eigenlijk zie ik ze ook zo en is Under Pressure voor mij de single die gelijk liep met Greatest Hits I in plaats van de eerste single voor Hot Space. Later deden ze iets soortgelijks met One Vision en het album A Kind Of Magic. Ik vind dat eigenlijk best een beetje jammer. Queen was mans genoeg om de platen met andere composities te vullen.

En dan te bedenken dat The Game met inbegrip van Crazy Little Thing ... en Save Me met goed 35 minuten het kortste Queen-album is. Veel reservemateriaal lag er overigens niet op de plank. Op de Bonus EP van de reissue van dit album die over twee weken uitkomt staan A Human Body, de B-kant van Play The Game, en een prille demo van It's A Beautiful Day, dat prachtig afgewerkt in zowel een reguliere versie als een reprise op het postuum uitgebrachte Made in Heaven staat. A Human Body had niets toegevoegd aan The Game maar had als Play The Game, net als Crazy Liitle Thing... en Save Me, voorzien was van een live-track uit het vorige decennium als B-kant, de plaats van één van beide singles op het album kunnen innemen. It's A Beautiful Day had The Game wèl verrijkt maar dan had het spontane idee dat destijds tot de embryonale fase van het nummer leidde, bijtijds afgewerkt moeten zijn.

In artistiek opzicht heb je het gelijk aan je zijde, maar commercieel is het een gouden zet geweest om Crazy Little Thing en Save Me op te nemen in de tracklist van The Game. Zonder deze teasers had The Game met bijna 10.000.000 verkochte exemplaren allicht niet het op één (A Night at the Opera) na best verkochte reguliere Queen-album geweest.