"And now for something completely different"

Ik moet bekennen dat ik toch wel wat jaloers ben op al die lijstjesmakers hier. Het idee dat je een eigen toplijst kon maken met liedjes die gewoon nieuw waren. Ik kon in mijn kindertijd niet eens een top 10 maken met recente liedjes. Dat heb ik altijd jammer gevonden, zeker als ik in dit topic rondneus.

Mijn vader leefde wel in die goede oude tijd, en hoewel ik weet dat hij heel wat LP's en een aantal singles kocht in die tijd, heb ik nooit geweten dat hij een toplijst bijhield. Maar enkele dagen geleden vond mijn moeder bij het opruimen van de zolder een aantal blaadjes waarvan ik mijn ogen niet kon geloven. In de periode 1970-1975 (tussen zijn 12de en 17de levensjaar) noteerde hij op een blaadje elke week de nummer 1 in zijn top zoveel. Kennlijk heeft hij nooit de moeite genomen om een hele lijst uit te dokteren. Hij was met zijn hitlijst wel de Officiele Belgische hitlijst voor, want die begon pas in mei van dat jaar.

Omdat dit het eigen hitlijstjes-topic is, heb ik besloten om vandaag zijn nummer 1-hits van het jaar 1970 te publiceren. Ik weet dat het heel erg strookt met het jaar dat we nu verkennen, maar ik ben simpelweg te benieuwd naar jullie reacties om te wachten tot de jaren '70-'75 worden aangedaan

Dus hier is hij dan:

Datum Nummer Artiest
31 januari Venus Shocking blue
7 februari Venus Shocking blue
14 februari Venus Shocking blue
21 februari Venus Shocking blue
28 februari Venus Shocking blue
7 maart Venus Shocking blue
14 maart Bridge over troubled water Simon & Garfunkel
21 maart Bridge over troubled water Simon & Garfunkel
28 maart Bridge over troubled water Simon & Garfunkel
4 april Bridge over troubled water Simon & Garfunkel
11 april Let it be The Beatles
18 april Let it be The Beatles
25 april Let it be The Beatles
2 mei Let it be The Beatles
9 mei Spirit in the sky Norman Greenbaum
16 mei American woman The guess who
23 mei American woman The guess who
30 mei Up around the bend CCR
6 juni Up around the bend CCR
13 juni Yellow river Chrissie
20 juni Yellow river Chrissie
27 juni In the summertime Mungo Jerry
4 juli In the summertime Mungo Jerry
11 juli In the summertime Mungo Jerry
18 juli In the summertime Mungo Jerry
25 juli In the summertime Mungo Jerry
1 augustus In the summertime Mungo Jerry
8 augustus In the summertime Mungo Jerry
15 augustus In the summertime Mungo Jerry
22 augustus Close to you Carpenters
29 augustus Close to you Carpenters
5 september Close to you Carpenters
12 september War Edwin Starr
19 september War Edwin Starr
26 september War Edwin Starr
3 oktober Back home Golden Earring
10 oktober Lola The kinks
17 oktober Lola The kinks
24 oktober Lola The kinks
31 oktober Band of gold Freda Payne
7 november To my father’s house Les Humphries Singers
14 november To my father’s house Les Humphries Singers
21 november I think I love you The Partridge Family
28 november I think I love you The Partridge Family
5 december I think I love you The Partridge Family
12 december Cracklin’ Rosie Neil Diamond
19 december I hear you knocking Dave Edmunds
26 december My sweet lord George Harrison

Zoals jullie zien, had hij een erg brede smaak: als het maar op de radio werd gedraaid, kon het een nummer-1 worden

edit: oei, hopelijk is het een beetje leesbaar

Om het wat makkelijker te maken, want de lay-out van mijn word document is hier een beetje naar de klo...

6w Venus- Shocking Blue
4w Bridge over troubled water- Simon & Garfunkel
4w Let it be- The Beatles
1w Spirit in the sky - Norman Greenbaum
2w American woman- The guess who
2w Up around the bend - CCR
2w Yellow river- Chrissie
8w In the summertime- Mungo Jerry
3w Close to you - Carpenters
3w War- Edwin Starr
1w Back Home - Golden Earring
3w Lola - The Kinks
1w Band Of Gold - Freda payne
2w To my father's house- Les Humphries Singers
3w I think I love you - The Partridge Family
1w Cracklin Rosie - Neil diamond
1w I hear you knocking - Dave Edmunds
1w My sweet lord- George Harrison

Het is heel goed leesbaar.

Jammer dat je vader alleen zijn nummer één elke week noteerde, maar het geeft wel een goede indruk.

Want hij was een trouw volger van de hitlijsten, ook de Nederlandse, en niet in de laatste plaats omdat bovenstaande nummers gewoon veel op de radio werd gedraaid, ik herken het van Radio Veronica.

In 1970 startte ook Toppop met z'n eerste uitzendingen op tv dus de nummers die je noemt staan mij ook nog zelfs op het netvlies. Ik had ook een dergelijk lijstje kunnen hebben, kijk eens naar wat een prachtige nummers.

Maar het wáren dan ook bijna allemaal nummer één hits uit die tijd. De een wat langer of korter dan de ander. Een prachtig jaar ook, 1970, een tijd dat de single er nog toe doet.

Alleen Close to you van The Carpenters heeft volgens mij bij lange niet een toppositie weten te halen, de rest heeft minimaal de top 5 gehaald, denk ik uit mijn hoofd.

Heeft hij al die singletjes niet gekocht, toevallig?

Niet elk singletje denk ik, maar ik meen me wel te herinneren dat hij zeker Lola en Cracklin' Rosie in zijn bezit heeft. Maar volgens mij bezit hij ook In The Summertime, want die staat 2 maanden (!) nummer 1.

Vanaf 1974 komt er af en toe een eigenzinnige verrasing binnen, maar in de jaren 1970-1973 was hij trouw aan de Belgische top 30 en de Nederlandse top 40.

De b-kant van Under Pressure, Soul Brother, had, beter nog dan A Human Body, ook een plek kunnen innemen op het album, daar dat ook uit die tijd stamt. Inzake Crazy en Save Me heb je eigenlijk wel gelijk, al gaat het ten koste van integriteit.

Soul Brother staat niet geheel onverwacht op de Bonus EP van de reissue van Hot Space die eveneens eind deze maand uitkomt, maar had zeker niet misstaan op de originele uitgave van The Game. Een goed nummer, zonder enige twijfel.

Al met al kan 1980 als een glorieus Queen-jaar aangemerkt worden. Met de felbegeerde doorbraak in de V.S. als mega-act, de band was er de best verkopende singles-act van het jaar, had de band letterlijk de hèle wereld veroverd, althans, het gedeelte van de wereld waar pop/rockmuziek destijds vaste voet aan de grond had, met als bekroning de allereerste stadiontour door Zuid Amerika waarmee Queen het jaar daarop geschiedenis schreef.

Getuige je postgeschiedenis in dit topic en bij Queen-albums ben je geen liefhebber van de muzikale koers die de band destijds vaarde, en waar Crazy (rockabilly) en Dust (disco) uitvloeisels van zijn. Je goed recht, dat zonder meer, maar ten faveure van Crazy wil ik hier inbrengen dat het de toendertijd al bijna vijf jaar uitgebluste John Lennon inspireerde om weer muziek te gaan maken. Toch een prestatie van formaat, om zo'n wereldster weer aan het musiceren te krijgen.

In het geval van Dust speelde een andere wereldster een hoofdrol: Michael Jackson. Het nummer stond aanvankelijk niet op de nominatie om als single uitgebracht te worden maar The King of Pop was er na het horen van The Game helemaal lyrisch over en adviseerde de band om het als single uit te brengen. Met overweldigend succes tot gevolg, zo weten we nu.

Queen-drummer Roger Taylor heeft onlangs verklaard dat er gewerkt wordt aan onuitgebracht materiaal dat Freddie Mercury en Michael Jackson begin jaren '80 opnamen, t.w. There Must Be More To Life Than This, State Of Shock en Victory. Het eerste nummer, geschreven door Freddie, verscheen zonder inbreng van Michael op Mr. Bad Guy, Freddie's eerste soloalbum. Het tweede nummer, geschreven door Michael, nam Jackson opnieuw op met Mick Jagger waarna het als single uitgebracht werd. Het derde nummer zag nooit, in welke hoedanigheid dan ook, het levenslicht in de vorm van een officiële release.

Volgens Roger klinkt het bewuste materiaal geweldig en ik hoop van ganser harte dat ons spoedig drie aangename verassingen wachten.

Frappant dat uitgerekend Roger dat zegt; Die moest immers niets hebben van ...Dust en aanverwanten.



1970... duidelijk nog naweeën van de 60's, maar de songs worden iets hoekiger en de soul en hardrock dienen zich meer aan. Met Neil Diamond, Les Humphries Singers, The Partridge Family en Carpenters heb ik niks, maar er zitten hier zeker fantastische nummers tussen.

TOP 40 VAN ROB nr 207, 11-6-1980
dw vw aw
1 1 7 Breathing - Kate Bush
2 2 5 Toccata - Sky
3 5 5 Love's not for me - Graham Gouldman
4 3 7 Ravel's bolero - Thijs van Leer
5 20 2 Everybody's gotta learn sometime - The Korgis
6 8 3 I'm alive - ELO
7 4 7 Seasons - Grace Slick
8 7 5 World at war - Dr. Pop
9 9 4 Periscope life - Kayak
10 6 9 Geno - Dexy's Midnight Runners
11 19 2 No doubt about it - Hot Chocolate
12 12 4 So long - Fischer Z
13 14 4 Cara mia - Jay & the Americans
14 -- 1 Theme from 'New York, New York' - Frank Sinatra
15 21 2 Power - The Temptations
16 11 6 99 - Toto
17 25 3 My oh my - Sad Café
18 31 2 Hurt so bad - Linda Ronstadt
19 18 3 It doesn't matter at all - 10CC
20 10 11 Turn it on again - Genesis
21 13 6 Running with the devil - Van Halen
22 24 3 Nightboat to Cairo - Madness
23 28 6 You'll always find me in the kitchen at parties - Jona Lewie
24 27 2 It's only just begun - Solution
25 16 6 What's another year - Johnny Logan
26 17 8 Talk of the town - The Pretenders
27 15 8 Funky town - Lipps Inc.
28 -- 1 Run like hell - Pink Floyd
29 -- 1 Little Jeannie - Elton John
30 -- 1 Xanadu - Olivia Newton-John & ELO
31 34 3 Over you - Roxy Music
32 23 6 Dance yourself dizzy - Liquid Gold
33 22 4 Rosie - Joan Armatrading
34 30 4 Lost in love - Demis Roussos
35 -- 1 Hollywood seven - Alides Hidding
36 33 7 Can't you feel my love - Matthew Fisher
37 26 9 The radio is on - Promises
38 29 11 An American dream - The Dirt Band
39 37 13 Special lady - Ray, Goodman & Brown
40 32 12 Our song - Guys 'n Dolls

Kate Bush weet Sky vooralsnog van zich af te schudden, maar of ze echt van hem af is?... De grootste klapper maken The Korgis, van 20 naar 5 komt in mijn lijst echt niet vaak voor. Verder weinig opvallends, of het moet zijn dat Jona Lewie in zijn zesde week nog steeds stijgt, inmiddels 23 ( naar musician).

Vijf binnenkomers, die allemaal al her en der genoemd zijn. Wel jammer voor mijn bespreking dat door de tipparade-behandeling in dit topic, voor mij (en musician) het gras al vaak voor de voeten is weggemaaid...

Op 14 de grote hit van Frank Sinatra, zijn grootste sinds Something stupid uit 1967 (!), en een erg aanstekelijke meezinger. Ouderwets van opzet, maar onweerstaanbaar.

Op 28 de inderdaad wat late tweede single van The Wall. Wel erg goed en spannend, maar niet geschikt als single, dus ook geen (commercieel) succes.

Op 29 een typische Elton John ballad, wel een van zijn betere; komt erg sympathiek over.

Op 30 de nummer 3 van 1980 volgens de Nederlandse top 40, Xanadu. Erg geslaagd, fantasierijk geproduceerd door Jeff Lynne, maar toch met aansprekende vlotte drive. Olivia scoort haar vijfde top 3 hit in drie jaar tijd.

En op 35 een Nederlands product, Alides Hidding, de zanger van de latere Time Bandits; hier heeft hij nog wat meer ballen (als ik het zo mag uitdrukken). Wel gek hoeveel Hollandse hits over Hollywood en Amerika gaan alsof ze er vandaan komen...

Dat is juist waar een ruimte voor discussie zich aandient. Je laat je mening de vrije loop en doet dat vanuit je eigen perspectieven. Artiesten als Fern Kinney, Queen en Paul McCartney zijn bijvoorbeeld door iedereen uitgebreid besproken, in uiteenlopende mate, en dat zorgt voor leuk leesvoer. Ik zou dus zeggen: Is een song al elders aan bod gekomen, geef er gewoon je eigen draai aan. Dan blijft het gras gewoon lekker groeien.

Zou Johan Cruijff dat al niet eens gezegd hebben?




Die laatste, dat is heel goed mogelijk.

Mooie stijger voor The Korgis en terecht ook. Het is buitengewoon spijtig dat The Korgis met dit soort nummers, repertoire, niet nog geruime tijd succesvol is gebleven. Ik voorzie een prima notering, ook in mijn eigen lijst.

Met Jona Lewie ook blij. Ik moet zeggen dat het sowieso maar weinig succes heeft gehaald. Ook in Engeland vond ik het tegenvallen.

Die Tipparade bespreking, waar ik mij destijds ook nog steeds aan optrok wat betreft nieuw uitgebrachte platen, maait inderdaad wel wat gras voor de voeten weg. Maar aan de andere kant laat het even zien wat er allemaal nog meer werd uitgebracht. Wie dan uiteindelijk een discussie aanzwengelt over een bepaalde plaat en wanneer maakt mij dan niet zo uit. Als ik maar kwijt kan wat ik er over wil zeggen en mijn singles inkoopbeleid leidde in ieder geval tot een aantal niet bekende hitlijsten vechters, dus dan daar op het moment zelf maar meer aandacht aan besteed.

Tegelijkertijd noemt 'ie het aan Dust verwante Under Pressure als z'n favoriete Queen-hit. Het is een geweldig nummer, daar niet van. Maar net als Dust is het bepaald geen onvervalste rock.

Nee, dat kun je wel zeggen en daarmee lijkt mij de cirkel rond!

Musician’s Top 30, 14 juni 1980

01 (01) Nightboat to Cairo * Madness
02 (02) Food for thought * UB40
03 (05) So long * Fischer Z
04 (03) Breathing * Kate Bush
05 (04) You’ll always find me in the kitchen at parties * Jona Lewie
06 (07) ’99 * Toto
07 (10) Periscope life * Kayak
08 (13) Over you * Roxy music


Zojuist in het Verenigd Koninkrijk terecht geridderd voor al zijn geweldige muziek.

09 (---) Everybody’s got to learn sometime * The Korgis



10 (06) Runnin’ with the devil * Van Halen
11 (12) Wait for me * Daryl Hall & John Oates
12 (16) I’m alive * E.L.O.
13 (---) Run like hell * Pink floyd


De 'originele' bladmuziek...

14 (22) No doubt about it * Hot chocolate
15 (14) Come back * The J. Geils band
16 (26) Little Jeannie * Elton John
17 (11) Toccata * Sky
18 (08) Call me * Blondie
19 (20) It’s only just begun * Solution
20 (09) Geno * Dexys midnight runners
21 (19) Love’s not for me * Graham Gouldman
22 (18) No one driving * John Foxx
23 (---) Gimme love gimme pain * Sue Saad & The Next
24 (15) Cold wind across my heart * The Night
25 (---) Let’s get serious * Jermaine Jackson
26 (---) Keepin’ the summer alive * Beach boys



27 (28) Crime of passion * Turf
28 (27) Cara mia * Jay & The Americans
29 (---) Hollywood seven * Alides Hidding
30 (17) I can’t stand up for falling down * Elvis Costello

Toch een prachtige, dromerige plaat hoor, Everybody's got to learn sometime van The Korgis. Het voordeel van dit topic is toch dat je je weer op de hoogte wilt brengen van vergeten muziek of waar nog te weinig aandacht aan wordt besteed.

The Korgis hebben nooit een album van enige importantie uitgebracht, niet iets dat klassiek is geworden. En het gevaar schuilt er in dan in dat een enkel prachtig nummer, een single als Everybody's got to learn sometime langzaam maar zeker wordt vergeten. Of alleen nog eens voorbij komt bij een overzicht over 1980 of de top 2000.

Run like hell is inderdaad wat Ranboy schreef, een op z'n zachtst gezegd opmerkelijke singlekeuze. The Wall beslaat maar liefst 2 LP's, ik had gekozen voor een andere track. Dat neemt niet weg dat het nummer nog wel goed is, maar je kunt niet verwachten dat hele drommen 's morgens bij de winkel gaan staan op dit 45 toeren plaatje te bemachtigen.

Trouwens The Wall is een verhaal, het is al ingewikkeld genoeg om daar onsamenhangend een mooi nummer van te isoleren en uit te brengen. Daar moet je even moeite voor doen en ik zal ze nageven: de nummers die van The Wall op single zijn gezet hebben allemaal een keurige kop en staart gekregen.

Ten slotte nog The Beach boys. Hier heb ik toch wel een wat bijzonder singletje gekocht. De titeltrack van het in maart 1980 verschenen album Keepin' the summer alive. Muzikaal stelt het allemaal niet zo heel erg veel voor. Het b-kantje When the girls get together is van hetzelfde album. En een hit werd het ook nergens.

Het nummer Keepin' the summer alive is nota bene mede geschreven door Randy Bachman. Voor de fanatieke Beach boys aanhangers op musicmeter is het 24e album van de band waarschijnlijk toch wel een memorabele plaat.
Drummer Dennis Wilson verscheen maar een aantal malen tijdens de opnames van het album en dan nog alleen bij enkele sessies.

Daarna was hij verdwenen, bleef hij weg (ja, het waren gezellige tijden) zonder opgave van redenen en uiteindelijk is hij als drummer alleen te horen op de track Endless summer dat overigens al dateerde van 1972.

Het zou zijn laatste deelname aan een Beach boys album ooit zijn. Er zou 5 jaar geen nieuw album van de Beach boys verschijnen en Dennis Wilson verdronk in 1983........

De Engelse Top 40 van 14 juni 1980

01 01 Theme from MASH - The Mash
02 04 Crying - Don McLean
03 03 Funky town - Lipps incl.
04 02 No doubt about it - Hot chocolate
05 06 Over you - Roxy music
06 14 Back together again - Flack/Hathaway
07 05 Rat Race - The Specials
08 09 Let's get serious - Jermaine Jackson
09 07 We are glass - Gary Numan
10 12 You gave me love - Crown heights affair
11 08 She's out of my life - Michael Jackson
12 21 D-A-A-ance - Lambrettas
13 13 Let's go round again - Average white band
14 26 Messages - O.M.D.
15 16 Midnight dynamos - Matchbox
16 19 You'll always find me in the kitchen at parties - Jona Lewie
17 29 Behind the groove - Teena Marie
18 23 Breaking the law - Judas Priest
19 27 Everybody's got to learn sometime - The Korgis
20 22 I'm alive - E.L.O.
21 32 Substitutie - Liquid gold
22 35 Christine - Siouxie and the Banshees
23 28 Police and thieves - Junior Marvin
24 20 Just can't give you up - Mystic Merlin
25 31 Twilight zone ... Twilight tone - Manhattan transfer
26 11 Mirror in the bathroom - The Beat
27 40 If loving you is wrong - Rod Stewart
28 38 The stratch - Surface noise
29 34 Sanctuary - Iron maiden
30 30 China town - Thin lizzy
31 --- Six pack - The Police



32 10 What's another year - Johnny Logan
33 15 Hold on to my love - Jimmy Ruffin
34 --- Play the game - Queen



35 17 Geno - Dexys midnight runners
36 --- New Amsterdam - Elvis Costello



37 33 Little Jeanie - Elton John
38 18 Fool for your loving - Whitesnake
39 --- Who wants the world - The Stranglers



40 --- To be or not to be - B.A. Robertson



De nieuwe lijst. Eerst maar eens de opvallende zaken, daar zijn er ook een paar van.

Om te beginnen met O.M.D. Messages bleef vorige week hopeloos op 26 steken maar zie: deze week toch doorgestoten naar plek 14, dat biedt perspectief voor de toekomst. Jona Lewie stijgt nog een paar plaatsjes, maar dat is niet zo opvallend als het tegenvallende resultaat van I'm alive van E.L.O. Slechts 2 plaatsen omhoog, naar 20.

Het is jaren geleden dat E.L.O. zo mager scoorde in Engeland (de EP Can't get it out of my head uit 1978 even daargelaten). Siouxie and the Banshees winnen 13 plaatsen met Christine, dat doet deugd.

Verder een pak slaag voor Johnny Logan (verlies 22 plaatsen) Dexys midnight runners (-18) en Whitesnake (-20).
Daar tussenin het hoogst opzienbarende verlies in de 2e week voor Elton John's notering met Little Jeannie. Gedaald naar 37 en ook dat is een zeldzaamheid voor Sir John in de Engelse hitlijst.

Dan denk ik dat we gemiddeld gesproken de meest aardige Top 40 in weken hebben qua nieuwe binnenkomers.
Ongetwijfeld de beroemde maar even zeldzame Six Pack van The Police. Ik heb de verzameling van 6 singletjes nooit gezien, in Nederland. Uitgebracht werden So Lonely, Roxanne, Can't stand losing you, Message in a bottle, Walking on the moon en The bed's too big without you. De laatste werd de officiële hitsingle, de anderen waren al aan de beurt geweest.

Maar nogmaals, ik heb deze verzameling nog nooit gezien. Ja, ik kan mijn eigen Police singletjes bij elkaar in een plasticje doen en het mijn eigen sixpack noemen. Maar dan toch altijd helaas zonder The Bed's too big without you (8,5). Maar blijkbaar waren er in Engeland mensen die deze zes singles in één keer wilden hebben en kochten. Ondanks dat ze toch waarschijnlijk er al wat van in huis zullen hebben gehad. Boeiend.

De 2e single die nieuw binnenkomt is op 34 Play the game van Queen (7). Hier lijkt mij voldoende over gezegd.

Op 36 een prachtige nieuwe single, balladachtig, van de eeuwig scherpe Elvis Costello. New Amsterdam (9) kenmerkt zich vooral door een buitengewoon grappig tekst, die mij vanavond eigenlijk pas opviel. Prachtige rijmelarijen als:



Nét even minder is Who wants the world (8,5) van The Stranglers. Niemand zal mij ooit kunnen uitleggen, ook hier niet, waarom dit geen hit in Nederland zou kunnen zijn geweest. Als je de troep ziet in de Nederlandse Top 40 van 14 juni 1980....

Ten slotte B.A. Robertson met een vrolijke To be or not to be (7). Maakt een zonnige hitlijst, met van mij geen enkele onvoldoende...

Daar is eigenlijk een heel simpele verklaring voor. De versie van The Bed's Too Big Without You is een andere dan die op Regatta De Blanc. Een mono-versie, volgens mijn Message In A Box, maar zeker ook een andere opname. Het vergezelde b-kantje is een live-versie van Truth Hits Everybody, dus de fans hadden twee redenen om die Six Pack in huis te halen.

Volgens mij zijn we trouwens bijna aan Zenyatta Mondatta toe.

Ja, mooi hè. Zowel tekstueel (met een mooie dubbelzinnige brug naar alles wat Nederlands is) als muzikaa": een mooi walsje, dat keurig zou passen in de traditie van vroeg-twintigste eeuwse songschrijvers.
Het gekke is dat ik dit zo'n beetje het enige echt goede nummer vond van de verder zwaar tegenvallende vierde LP van Elvis Costello, Get Happy. De rest van die LP (van 20 nummers!) pakte me op een bepaalde manier veel minder (zeg maar gerust: niet) dan zijn eerdere werk. Dit nummer was echt een uitzonderingsgeval. Kwam er pas jaren later achter dat het een single was geweest en had hem om die reden graag op 45 toeren willen hebben.

Ik heb later wel een verzamel-CD van 'm gekocht waar dit nummer ook op stond. En die doe ik nog steeds niet weg, hoewel ik de meeste andere reguliere albums (tot '86 tenminste) inmiddels ook in huis heb. Get Happy ken ik omdat ik 'm ooit op een cassettebandje gehad heb, maar ik geloof niet dat ik die ooit op CD zal aanschaffen.

Ik vond het al heel wat dat ik van het bestaan van die 'Six Pack' op de hoogte was, komt Kaztor met een Police-detail dat ik nog nooit eerder had gehoord. Ik vermoed dat de Message in a Box-box de enige plek is waar die alternatieve versie op CD te vinden is, of niet? En klinkt-ie anders? Beter?

Volgens mij staat het alleen op de box. Beter? Hmmm, volgens mij niet echt. Het is een opname met een dub-effect over de vocalen (lijkt het) en het is mono. Dat live-nummer is bepaald beter, maar dat kon je wel aan The Police over laten. Hun live-opnames zijn allemaal de moeite waard.

Week 25 - 1980
Top 40
Tipparade

Alarmschijf: Matchbox - Midnite Dynamos
#14: Ian Hunter - We Gotta Get Out Of Here
#17: Linda Ronstadt - Hurt So Bad
#22: The (Detroit) Spinners - Cupid-I've Loved You For A Long Time



#24: Renée - Jimmy
#25: Peter Marsh & Vangelis - Don't Be Foolish



#26: Janis Ian - The Other Side Of The Sun
#27: Bob Marley & The Wailers - Could You Be Loved
#28: Sandy - Do Re Mi
#30: The Brothers Johnson - Light Up The Night

Dit post-glamplaatje van Matchbox heb ik altijd heerlijk gevonden. Ik weet nog dat ik er graag naar luisterde als m'n oudste broer het singletje opzette. Het klinkt lekker zomers, upbeat en er zit een onweerstaanbare drive in. Veel beter dan hun voorgaande single [8].

Nonchalance is ook terug te vinden in Ian Hunter's single. Ian is verre van een echt goede zanger, maar bravado doet een hoop hier. Lekker ongecompliceerd rocknummertje. Hij had Ellen Foley van mij echter thuis mogen laten. Dat hysterische gehijg van haar tegen het einde drukt de kwaliteit van het liedje omlaag en werkt op m'n zenuwen. Zonder haar had het een 8 gekregen, maar nu helaas: [7].

The (Detroit) Spinners behoeft geen introductie. Hier een geweldige cover van Sam Cooke's nummer. 'This is what will win a woman's heart, not the crap that rappers sing these days', zegt m'n lieve vrouw hier. Het klinkt vlekkeloos. Heerlijke performance, steengoede productie en het klinkt naturel en eerlijk [9,5].

De band Renée kennen we van het oudere Sweet Nothings en van High Time He Went die van mij een dikke 10 verdient. Zover zijn we echter nog lang niet en Jimmy vind ik een stuk saaier. Aan de coupletten, de muziek en de zang ligt het niet, dat zit allemaal in orde, maar dan komt er dat wat fantasieloze refrein die het liedje niet tot grote hoogtes laat stijgen. Gevalletje jammer [6].

De single van Peter Marsh & Vangelis herken ik misschien(?) heel vaag, maar vind ik een zeer goed, apart nummer. Vangelis heeft de gave om simpele patroontjes te spelen die iets mystieks en verleidelijks hebben. Dat hebben we dit jaar al eerder gehoord bij z'n samenwerking met Jon Anderson en dat horen we hier ook weer. De zang van ene Peter Marsh vind ik ook goed en duidelijk klinken, al moet je het woord 'duidelijk' wel even in de goede context plaatsen, want de geluidskwaliteit van dit clipje is niet om over naar huis te mailen. Toch wel zo'n beetje de verrassing van de week voor mij [9,5].

Die Libellelezeressen-muziek van Janis Ian ga ik even snel voorbij [3,5], dan gaan we naar de reggae-klanken van Bob Marley en zijn Wailers en wij moeten helaas tegen wat schenen trappen: De boodschap is wel goedbedoeld enzo, maar wij vinden het beiden nogal overgewaardeerd, zoals we het genre zelf ook lichtelijk overgewaardeerd vinden, enkele uitzonderingen daargelaten (zie enkele weken terug). Sorry, Bob [6].

Sandy kan ik nergens vinden. Daar missen we vast niks aan, dus gaan we meteen verder naar The Brothers Johnson met de opvolger van Stomp. Het haalt het niet bij dat nummer, het is wat richtingloos, maar slecht vind ik het niet. Je moet er iets meer werk voor doen. Dat dacht het publiek blijkbaar ook, want het werd geen hit [7,5].

Hot 100 - Week of June 14, 1980

Top 10:

#1 - #1 Lipps, Inc - Funky Town
#2 - #3 Paul McCartney & The Wings - Coming Up (Live At Glasgow)
#3 - #6 Ambrosia - Biggest Part Of Me
#4 - #6 Bette Midler - The Rose
#5 - #7 Bob Seger - Against The Wind
#6 - #5 Blondie - Call Me
#7 - ? Billy Joel - It's Still Rock 'N Roll To Me



#8 - #10 Elton John - Little Jeanie
#9 - #9 Gary Numan - Cars
#10 - ? Robbie Dupree - Steal Away

Kenny en Kim er eindelijk eens uit, Ambrosia, Midler en Seger die duidelijk winst boeken en twee nieuwe binnenkomers.

Billy Joel komt na You May Be Right al betrekkelijk snel terug in de Top 10. Still RnR bezit z'n typisch Amerikaanse bravado die mij erg goed ligt. Hij geeft aan dat wat voor genre je als artiest tegenwoordig ook aanboort, dat rock 'n roll eraan ten grondslag ligt. Erg lekker, luchtig liedje en een van z'n vele hoogtepunten {9,5].

Jazeker, Robbie Dupree's single komen we over een week of 10 in de Tipparade tegen. Ik zocht het al op, want ik herkende het vaag. Dit ligt erg prettig in het gehoor. Beetje pop, beetje soul, beetje romantisch en ondeugend, kortom: Lekker ongecompliceerd zomerplaatje [8].

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - ? Smokey Robinson - Let Me Be The Clock
#99 - ? Pink Floyd - Run Like Hell
#98 - ? The Motors - Love And Loneliness
#97 - ? Dan Fogelberg - Heart Hotels
#96 - ? Charlie Dore - Pilot Of The Airwaves
#95 - ? Leon Haywood - Don't Push It, Don't Force It
#94 - ? The Isley Brothers - Don't Say Goodnight (It's Time For Love)
#93 - ? La Flavour - Only The Lonely (Have A Reason To Be Sad)
#92 - ? Ali Thomson - Take A Little Rhythm
#91 - #91 Triumph - I Can Survive

Na de stagnatie van vorige week gebeurt er nu ineens veel. Charlie Dore en Leon Haywood zijn volgens mij op de terugweg. Pink Floyd 6 weken in de lijst met als hoogste positie #53, hoe is het mogelijk...

Smokey Robinson, hier op #100, kennen we van een handvol onsterfelijke klassiekers, zowel samen met zijn Miracles (The Tracks Of My Tears, Tears Of A Clown) als solo (Being With You).
Dit is daar niet een van. Het klinkt mij iets te zoet en te suave. Toch mag het er zijn [6,5].

Geheel onverwachts zijn hier ook The Motors, dat Britse pubrockbandje dat hier met Airport een knoepert van een hit scoorde. Dit nummer vind ik een beetje nondescript klinken. Tikkeltje magertjes na toppers als Dancing The Night Away en Airport als je het mij vraagt. Muzikaal staat het wel, maar daar blijft het bij [6].

Dan Fogelberg overtuigt me hier niet met z'n opvolger voor Longer. Beetje twaalf-in-een-dozijn, dit [5]. Ik heb ook nooit wat begrepen van de carrière van The Isley Brothers. Beginnen met een portie onvervalste '60's-soul, begin jaren '70 een Santana-jasje meekrijgen dat ze zeer goed past om vervolgens definitief af te glijden naar zoetsappige über-arrenbie van het kwijlerigste soort [4,5]. Van La Flavour word ik vervolgens ook niks wijzer. Die doen gewoon precies hetzelfde als de voorgaande act, maar dan overgoten met een Bee Gees-sausje [4,5].

Ali Thomson is de jongere broer van Supertramp-bassist Dougie Thomson. Je hoort de connectie eigenlijk best een beetje in dit heerlijk zomerse liedje. Bij het horen hiervan krijg je gelijk zin om alles achter te laten en er met je vrouwtje op uit te trekken. Geen klassieker of iets dergelijks, maar gewoon erg prettig [8].

Ik vind, eerlijk gezegd, de Amerikaanse Top 10 helemaal niet zo slecht. En onderin een prachtig 'smooth' nummer van de Isley brothers. Maar ik geef toe dat ik ook liever van de 'Santana-act' hou, hoewel Ernie Isley eigenlijk in de leer is geweest bij Jimi Hendrix.

Het is grappig dat je Peter Marsh & Vangelis de ontdekking van de week vind. Ik moest er eerst aan wennen, het is enigszins traag en bedachtzaam, maar ik vond het uiteindelijk toch wel mooi gemaakt.
Hoe zijn beiden aan elkaar gekomen en hoe komt het dat dit bij mijn weten nooit gevolgd is door een album?

Ik ga je overigens helemáál niet volgen in je mening over Bob Marley In vergelijking met de rest van de Nederlandse Top 40 (weer dank voor het originele exemplaar, onderaan zoals te doen gebruikelijk een kansloze top 3 aan nieuwe singles) is hier zelfs sprake van een ware verademing!

Sorry, maar Bob Marley is nooit echt mijn ding geweest. Hij heeft absoluut wat aardige nummers gemaakt, daar niet van, maar ik vind het allemaal zo eender klinken. En ik rook geen cannabis, dus dat helpt ook niet .

Ik deel kaztor's mening m.b.t. Bob Marley ook niet. Ik kan me nog een beetje vinden in de zienswijze dat zijn muziek een tikkeltje overschat is. Aan de andere kant is hij er als geen ander verantwoordelijk voor dat reggae een algemeen geaccepteerde muziekvorm is geworden waar veel (ook blanke) artiesten zich in hebben uitgeleefd. Ik ben een oppervlakkige reggaeliefhebber en vind ook dat je het gedoseerd moet horen, maar Could you be loved heb ik altijd een van de aardigste Bob Marley-nummers gevonden. Swingt als de pest, heeft ondanks alles een goede boodschap en ik vind met name dat achtergrondkoortje, de I-Threes, goed tot zijn recht komen.

En ach, de cannabis... Tja, het werpt de vraag op: moet je onder invloed van geestverruimende middelen zijn om van bepaalde muziek te kunnen genieten? Moet je kunnen dansen om van disco en funk te houden? Misschien helpt het, maar ik kan uitstekend zonder.

Verder vind ik die Amrikaanse top-10 hierboven wel een mooie lijst, met die 'bravado'-single van Billy Joel als uitschieter. Die zou ook doorschieten naar e eerste plaats, zo verklap ik alvast. Ik stak enige tijd geleden al de loftrompet over Ambrosia (zij het dan vooral over hun eerste twee albums; deze single komt van hun derde LP Life beyond L.A.), maar ik heb m nooit zo gerealiseerd dat dit een écht grote hit geweest is in de VS. Geen wonder dat ze, door zoveel succes, de prog achter zich lieten en het pad van de soft-rock insloegen...

De onderste tien vind ik dan weer een stuk minder interessant - zoals te verwachten is - maar ook ik ben aangenaam verrast door dat nummer van ene Ali Thompson. Het is dat kaztor het zegt, dat het de broer is ván. En nu je het zegt, het levert inderdaad enige herkenning op. De kans dat ik het ooit ergens tegenkom is klein, maar ik zal de naam in mijn achterhoofd houden.

Ook ik vind de Spinners-bewerking van Cupid bovengemiddeld, maar in het licht van hun oudere hits (I'll be around, Could it be I'm falling in love, Rubberband man) is dit toch allemaal wat minder. Het blijft uiteindelijk een soulgroep die zich in zijn nadagen aan disco-achtige covers waagt. En dit trucje is natuurlijk een herhaling van het succesvolle recept dat ze met hun Four Seasons-cover Working my way back to you hadden neergezet. Ze zijn professioneel genoeg om het goed te laten klinken, en die leadvocals zijn nog altijd uit duizenden, maar The Spinners zijn hier toch op hun retour.

Heb je ook wel gelijk in dat je geen geestverruimende middelen nodig hebt om muziek te kunnen waarderen. Het was dan ook wink-wink nudge-nudge say-no-more.

Tja, en dan de opmerkelijke combi Peter Marsh & Vangelis. Er staat mij niets van bij, gek genoeg, en het nummer is ook alleen maar op single verkrijgbaar, en niet op een Vangelis-LP. Het komt kennelijk wel voort uit de sessies van het Vangelis-album See you later (die ik niet heb), waar Marsh een vocale gastrol vervult. Kennelijk hadden ze wat studiotijd over, zo lees ik in diverse bronnen, en besloten ze samen een single op te nemen.

Het bleef bij een eenmalige samenwerking, maar die Peter Marsh heeft toch wat aardige connecties opgebouwd in de muziekwereld. Meegespeeld/gezongen op albums van Manfred Mann's Earth Band en Nick Lowe en een single laten produceren door Godley & Creme.

En kennelijk ook één van de mensen achter de zo goed als vergeten groep Blanket of Secrecy, die in '82 een tipparade-notering haalde met het nummer Say you will. Prachtige single was dat (die heb ik wél). Maakt meer indruk dan Don't be foolish, dat ik maar zo-zo vind, zeker voor Vangelis-begrippen. Aan de andere kant: mocht ik die single ooit eens ergens goedkoop tegenkomen, dan laat ik 'm niet staan, al was het alleen maar als curiositeit.

Informatie over Peter Marsh en zijn collaboraties staat hier: http://www.vangelismovements.com/petermarsh.htm

Ik zag je smiley. Misschien had ik die zelf ook moeten gebruiken bij mijn reactie...

Vanmiddag bij de kringloop nog een paar singletjes meegenomen, waaronder: Cupid van The Spinners (haha, jawel!), The Groove van Rodney Franklin, Worlds Apart van The Sinceros, With You I'm Born Again van Billy Preston & Syreeta, We Don't Talk Anymore van Sir Cliff, Are Friends Electric? van Tubeway Army en de 7"-versie van M's Popmuzik (had al de 12"), allemaal besproken in dit topic. Enkele andere komen in de toekomst ongetwijfeld aan bod, maar dat duurt nog wel even.

Leuk om met dit topic in het achterhoofd zo rond te neuzen. En veel leuker dan downen.

Helemaal waar. Leuke kringloop! Ik kom dergelijke nummers maar zelden tegen.