Prachtige en overigens zeer begrijpelijke binnenkomers!

Ik had ook een plaatsje ingeruimd voor Deco (zie a.s. dinsdag), begreep dat eerst niet maar ach, toen ik het weer eens afluisterde had ik er wel weer begrip voor.

Ik luister best wel wat nummers af, maar er werd in die tijd toch ook met nummers als Opzij van Herman van Veen en Equinox V van Jean Michel Jarre vrij tijdloze muziek gemaakt. Naast onmiskenbare 1979 werkjes van anderen.

Er is wekelijks ook een lijstje te maken van tenenkrommende nummers, die dan ook niet mijn hitlijst halen.

Deze week viel op Here comes the night van de Beach boys, een disco-remake van hun oude nummer uit 1967. Ik vroeg mij af waarom zo'n band de top 30 niet had gehaald. Na herbeluistering weet ik weer heel goed waarom de plaats angstvallig moet worden gemeden.

Ik denk dat die song wel mijn top 40 zal halen .

Echt geweldig!

De top 30 van 31 maart 1979:

01 (01) Sarah smiles - Bram Tchaikovsky
02 (03) The wild places - Duncan Browne
03 (02) Unbeschreiblich weiblich - Nina Hagen
04 (05) Ain't love a bitch - Rod Stewart
05 (12) Oliver's army - Elvis Costello
06 (09) Lucky number - Lene Lovich
07 (13) I'll supply the love - Toto
08 (04) Adolescent sex - Japan
09 (07) Disco really made it - Gruppo sportivo
10 (11) Can you feel the force - The Real thing
11 (08) Ruthless queen - Kayak
12 (17) Trash - Roxy music
13 (06) Heart of glass - Blondie
14 (18) Don't you write her off - McGuinn, Clark & Hillman
15 (14) Stir it up - Bob Marley
16 (21) Equinox V - Jean Michel Jarre
17 (---) So lonely - The Police
18 (16) I want your love - Chic
19 (---) The logical song - Supertramp
20 (10) Don't stop me now - Queen
21 (20) Hold on - Ian Gomm
22 (---) Room with a view - Deco
23 (25) He's the greatest dancer - Sister sledge
24 (---) Opzij - Herman van Veen
25 (---) A routine day - Klaatu
26 (15) Sharing the night together - Dr. Hook
27 (28) In the navy - Village people
28 (---) Por un poco de tu amor - Julio Iglesias
29 (19) Fire - Pointer sisters
30 (22) Tragedy - Bee gees


Tja, toen stond er opeens Julio Iglesias in de lijst. Julio had in maart nog niet de nummer 1 van 1979 van de Nederlandse top 40 in de hitlijsten (Quiereme mucho) en was dus eigenlijk met dit nummer aan het 'warmdraaien'.

Ik krijg er een beetje een schaamtegevoel bij en het nogmaals beluisteren van Por un poco de tu amor maakt het er niet veel beter op. Toch waren er blijkbaar hele volkstammen liefhebbers in die tijd voor deze eh........ Spaanstalige kermisachtige nummers, gezien ook het latere succes van Quiereme mucho.

Maar er waren enorme tegenstellingen in de lijsten van 1979, wel boeiend overigens.

Tegenstellingen ook tussen het Police debuut So Lonely en de 1e single van de succesvolle Breakfast in America cd van Supertramp.

Ik onderstreep volledig de visie van Gaucho eerder, namelijk dat je het best allebei goed kan vinden. Zowel de new wave met een vleugje punk of reggae van The Police als de symfo-achtige rock van Supertramp.

Maar in 1979 lag dat anders. Je werd vreemd aangekeken als je van beiden hield, met het risico niet serieus te worden door beide groepen fans. De polarisatie van de 2e helft van de jaren 70 met allerlei nieuwe stromingen, nieuwe bands. En de verplichte keuze voor de ene of de andere partij.

Nu zal ik zeker niet zeggen dat ik alle muziek omarmde. Wat bijvoorbeeld in 1979 helemaal uit de mode was, was de Nederlandstalige muziek en daar wilde ik ook niets van hebben. Met af en toe een schaarse uitzondering. Voor een man als Herman van Veen vind ik een bijzondere positie wel terecht. Opzij is natuurlijk héél wat anders dan het doorsnee Nederlandse lied.

En dat was het in 1979 ook al, dus niet alleen een terechte notering, laat ik het bovenal een positieve Nederlandstalige uitschieter noemen.
Maar het aanbod van nummers in onze moerstaal was buitengewoon karig, in maart 1979. Ik zie nog wel voorbij gaan Hendrik Haverkamp van Normaal, maar wat te denken van Als ik je foto zie van Mia Vlinders en Jantje's S.O.S. van Arno en Gratje.

Voor volgende week (7 april 1979) voorzie ik nog wel een aardig Nederlands lied in mijn glazen bol.

Dan nog wat onbekende namen met Deco en Klaatu.

Is Deco een Nederlandse band? Ik kan er helemaal niets van terug vinden. Ik heb het singletje ook niet, dus de schrijvers van dit grappige jaren 30-achtige nummer (art-deco muziek toevallig?) kan ik ook niet achterhalen. Wie het weet, aanvullende informatie wordt hier ten zeerste op prijs gesteld.

Klaatu is dan weer wat bekender, al brachten ze met A routine day slechts een tweede nummer uit dat óók niet verder zou komen dan de tip. Canadese band, is wel wat meer van bekend. Hun muziek wordt geschaard onder progressive rock, hoewel ik het wat tam vind. Mooi gedaan, dat wel, maar niet hitgevoelig genoeg. Op musicmeter staan de eerste 5 albums genoemd. Ik lees er zelfs de tekst 'de Canadese Beatles', dat lijkt mij op basis van A routine day sterk overdreven.

De band bestaat, met vallen en opstaan, nog steeds. De drie originele leden hebben in 2009 nog de cd Solology uitgebracht, die via cdwow in ieder geval niet is te bestellen....

Het blijkt opnieuw, musician, dat wij het heel erg eens zijn over de binnenkomers: vijf van de jouwe kwamen zondag ook bij mij binnen; alleen de zesde, Julio Iglesias, zal het bij mij niet halen (hoewel andere songs van Julio het bij mij wel beter deden).

Overigens, voor hokjesdenken was ik toen veel te jong. En eigenlijk ben ik nooit een hokjesdenker geweest. Disco, new wave, symphonic rock, reggae, nederlandstalig, alles kon in mijn top 40 belanden, als ik het maar goed vond .

Van Deco weet ik ook niets maar het klinkt zo superbrits, waarom zou het Nederlands zijn? En de Beatles-sound van Klaatu was zo aanwezig dat het wel een gimmick mocht heten. Leg A routine day maar eens naast Penny Lane. De imitatie wil natuurlijk nog niet zeggen dat ze het niveau van The Beatles haalden, dus als je dat bedoelt met je kritische opmerking, dan spreekt dat voor zich.

Omdat Nederlandse bands/ artiesten met een eendagsvlieg nog wel eens in de anonimiteit willen verdwijnen.
Als Deco met Room with a view Brits of Amerikaans zou zijn geweest, is er sowieso al sprake van een internationale hit. Dan had ik die, zeker op de Engelse wikipedia, ongetwijfeld gevonden. Maar ik kom ook Deco niet tegen in de Engelse hitlijsten.

Redeneer ik maar zo hoor. Dit soort van pogingen, een nummer maken dat eigenlijk klinkt naar (en in ieder geval verwijst naar) het begin van de vorige eeuw, is wel vaker terug te vinden bij Nederlandse artiesten.

In 1975 hadden we Mike Rondell (Jaap de Groot) met het nummer I'm sorry sir. Wat best een aardig hitje werd en ook helemaal in de stijl van Deco.

Ja, het valt natuurlijk allemaal in het niet bij Seaside rendez vous of Good old fashioned lover boy van Queen maar het had, als noviteit, zeker bestaansrecht in hitparadeland.

Het valt inderdaad niet mee om iets over het bandje Deco te vinden (logisch met zo'n zoekterm natuurlijk). Een duidelijk geval van volledig weggezakt in de anonimiteit na één bescheiden hitje.

Na enig speuren kwam ik zowaar op Catawiki een afbeelding van de hoes tegen, zowel de voor- als de achterkant ervan. En laat er op de achterkant (je kunt de foto fors uitvergroten) nou zowaar een ietwat lullig hoestekstje staan. Dat geeft in elk geval aan dat Deco van Britse origine was.

Initiatiefnemer van het drietal was kennelijk ene Charles Grant (op zo'n naam ga ik al niet eens meer googelen). Een zanger/acteur die tot doel had de twenties te doen herleven. Dit nummer is me destijds niet zo bijgebleven, maar nu ik het terughoor, is hij er nog aardig in geslaagd ook. Grappig liedje, geschreven door de beroemde toneel- en musicalschrijver Noel Coward en kennelijk afkomstig uit de musical This year of grace uit 1928!

Op YouTube staat ook nog het originele filmpje, inclusief Nederlandse vertaling, met een aankondiging van Tom Mulder. Dat doet mij eens te meer vermoeden dat dit nummer echt alleen in Nederland de hitparade gehaald heeft.

Het doet me in de verte een klein beetje aan Sailor denken. Die hadden ook van dit soort grappige liedjes, alleen kwamen die natuurlijk met zeemanskostuums aanzetten.

Van Klaatu weet ik me nog te herinneren dat het destijds een beetje een sensatie veroorzaakte, omdat er heel geheimzinnig werd gedaan over de identiteit van het gezelschap. Dat was overigens vooral twee jaar eerder, bij hun debuutsingle en -album in '77.

Ik herinner me nog dat er (kennelijk niet eens doelbewust, als ik dit artikel mag geloven) een mythe ontstond, waarbij gesuggereerd werd dat de Beatles erachter zouden zitten. Dat bleek later dus onzin, want Klaatu was gewoon een Canadese band, maar die mythe bleef nog vrij lang in stand. Zoals uit dat artikel blijkt, waren de speurders destijd net zo actief als in de tijd van de 'Paul is dead'-manie. Elke aanwijzing werd wel op een bepaalde manier uitgelegd om de van tevoren ingenomen stelling te onderstrepen.

Ik kan me overigens niet herinneren of die zeepbel in '79 al uiteen gespat was. Vermoedelijk wel.

Je hebt helemaal gelijk! Trouwens een zeldzaamheid dat dit soort informatie over de band is terug te vinden op een single-hoes!

In de combinatie Charles Grant en Deco googlede ik nog dit:

Noël Coward wrote 'Room with a view' for the 1928 revue 'This year of grace'. The Noël Coward Society, drawing on performing statistics from the publishers and the Performing Rights Society, ranks 'Room with a view' among Coward's ten most popular songs.

One of the many cover versions recorded throughout the last century was released by Deco, a trio consisting of Charles Grant, Tim Donaldson and John Melvin. The single did not chart in the UK, but reached number 30 in the Dutch Top 40 in April 1979.

En dat herinnert dan gelijk aan Bram Tchaikovsky: ook in het geval van Room with a view is er sprake van een Engelse band met een speciale vermelding voor Nederland omdat dat specifieke nummer alleen de hitlijsten In Nederland wist te bereiken.

Zo komen we aan het einde van het jaar nog tot een leuk verzamel-album over 1979!

Zo'n verzamelalbum zou ik direct kopen! Musician's greatest 'Dutch-charts-only' hits from 1979. Nou nog een platenfirma ervoor weten te interesseren...

Het zijn beide inderdaad nummers die sowieso al moeilijk zijn te vinden..

Deco komt bij mij ook in de lijst volgende week. Leuk dat er dan toch weer zoveel over gesproken wordt na al die jaren (reserach van Gaucho).

Speciaal voor de naslagfanaten: in de 2005 oplage van het Hitdossier, de bijbel der top 40-liefhebbers, staat van bijna alle artiesten waar ze vandaan komen. Als ik de enige ben met zo´n exemplaar: volgende vragen kunnen ook naar mij toe

Weer mooie bespiegelingen van musician over tijdsbeeld en de genre-tegenstellingen. Ik verkeerde trouwens in kringen waar de mensen in vooral hardrock en disco gescheiden werden. Nederlandstalig vóór Doe Maar was vooral Normaal en zo heel af en toe iets anders. In mijn kennissenkring kreeg Den Egelantier van de RK Veulpoepers BV (later dit jaar) een anthem-status.

Supertramp was inderdaad meer 70´s en The Police was duidelijk nieuw en anders.
Met Supertramp was het volgens mij vooral ook zo dat iedereen het zo goed kende (ouders gingen het waarderen) dat het geleidelijk aan afgeserveerd werd als ware het een soort ABBA, daarbij geholpen door het repertoire dat steeds meer naar de mainstream liep; heel Breakfast in America gold gewoon als hitparademuziek. Supertramp werd en wordt sindsdien regelmatig aangehaald als ontzettende 70s-zeurmuziek, met name door specifieke 80´s liefhebbers. Maar dat was niet altijd zo. In de tijd van Crime of the Century was je helemaal ´in´ met Supertramp en School zal ook niet alleen op mijn school een favoriet zijn geweest van ook de serieuze liefhebbers. Die denderde destijds toch ook niet voor niets als niet-single de top 100 allertijden in (25e plaats in 1977).

We kunnen allicht VIRTUEEL zo´n lijstje maken, al was het alleen maar voor de meelezers van dit topic. Goed plan, kan echt iets moois worden.

Mag deze nog mee (december 1978, ook in 1979 in de top 40 en NERGENS meer iets van te vinden behalve dan in de lijsten in dit topic)?

YouTube - Chorale - Riu riu (1978)

Zou ook zeker in mijn lijst hebben gestaan.

Riu Riu hoort er ook zeker bij.

Dus de categorie wordt buitenlandse artiesten die uitsluitend met een eendagsvlieg in de Nederlandse hitlijsten terecht zijn gekomen?

Misschien worden dat wat weinig nummers, zie ik al terugbladerend. Kunnen we niet een notering in jouw lijst of die van Ranboy of mij ook als criterium meenemen?

Voor mij geldt dat nummers minimaal de tipparade hebben gehaald en dan vind ik bijvoorbeeld de al eerder besproken nummers van Ian Gomm en Ted Gardested ook heel bijzonder. Vanwege de zeldzaamheid, de onbekendheid en de vergetelheid....

Misschien kunnen we het simpelweg omschrijven als: De vergeten pareltjes van 1979?

Dan vallen grote hits en grote artiesten vanzelf af, maar is het wat minder moelijk om de titels bij elkaar te schrapen...

Ik ga het hele afgelopen kwartaal nog eens doorneuzen. Wordt vervolgd met kandidaten....

In deze categorie schiet mij in elk geval het prachtige nummer Lydia van Dean Friedman te binnen. Volgens mij was dat wat later in het jaar, dus die komt misschien nog langs.

En hoewel het het leukste is om buitenlandse nummers te vinden die in Nederland aansloegen, zou ik vergeten nummers van eigen bodem niet meteen overslaan. Uit 1979 kan ik me sowieso al vier geflopte singles herinneren die ik graag nog eens onder de aandacht zou willen brengen:
- I see a light van de verder onbekend gebleven Hugo van Haastert
- Canyon to canyon van Gus Williams (solo-single van een lid van Solution)
- Pictures van Partner (een tamelijk ondergewaardeerd gebleven Limburgse groep die een soort Westcoast-pop maakten).
- Rumour at the honky tonk van The Walkers (eveneens uit Limburg, eerder in de jaren zeventig succesvol met typische hitparadepop, later meer Westcoast-achtige muziek).

Enfin, laten we maar niet al te veel op de zaken vooruit lopen. We komen ze vanzelf tegen als we de wekelijkse lijsten van musican, ranboy en sq blijven volgen.

Dat klopt!

De SQ top 15 van week 14 - 1979


1 (2) Chic - I Want Your Love (4 wk)
2 (3) Sister Sledge - He´s the Greatest Dancer (5 wk)
3 (9) Bob Marley & the Wailers - Stir it Up (4 wk)
4 (5) Gruppo Sportivo - Disco Really Made It (7 wk)
5 (1) The Police - So Lonely (3 wk)
6 (-) Roxy Music - Trash
7 (7) The Real Thing - Can You Feel the Force (3 wk)
8 (-) Amanda Lear - Fashion Pack
9 (-) Polle Eduard - Ik wil jou
10 (-) Herman van Veen - Opzij
11 (8) Lene Lovich - Lucky Number (3 wk)
12 (-) The Jacksons - Shake Your Body
13 (4) Elvis Costello - Oliver´s Army (2 wk)
14 (-) Benelux - Switch
15 (-) Deco - A Room With A View

Zo dat is me weer even een statement: 7 nieuwe noteringen. Ja dat heb je als je een week overslaat. The Police gaat al weer snel van 1 af en zo herinner ik het me ook; het is de disco die ook deze week weer bepaalt.
Ik ben laat met The Jacksons. Pas een beetje gaan waarderen toen ik de maxiversie hoorde, en dan nog heb ik er moeite mee. Met al mijn discovoorkeur ben ik nooit een Michael Jackson liefhebber geweest.
Amanda Lear toch wel een beetje fout, al was dit een van de meer acceptabele platen. Het piepkleine hitje van Benelux zou ik weer eens moeten draaien (ik heb de single). Goede kans dat die minstens 25 jaar niet op de draaitafel is geweest.

Ik houd het idee van de vergeten pareltjes in de gaten; dat zou toch een mooie opbrengst zijn van dit topic! Hugo, al genoemd door Gaucho (´van Haastert´ staat alleen op het label, niet op de hoes) zullen we daarbij niet vergeten want die komt tzt ook in mijn lijst.

TOP 40 VAN ROB nr 145, 4-4-1979
dw vw aw
1 3 7 I will survive - Gloria Gaynor
2 1 6 Wild places - Duncan Browne
3 2 5 Lucky number - Lena Lovich
4 27 2 The logical song - Supertramp
5 33 2 Equinoxe - Jean Michel Jarre
6 9 4 Trash - Roxy Music
7 5 7 The runner - The Three Degrees
8 4 6 Disco really made it - Gruppo Sportivo
9 11 5 Sarah smiles - Bram Tchaikovsky
10 10 5 I want your love - Chic
11 7 7 Shake your body - The Jacksons
12 12 4 Dancing fool - Frank Zappa
13 6 9 Fire - The Pointer Sisters
14 25 3 You are my everything - Anita Meyer
15 18 3 I'll supply the love - Toto
16 8 8 Heart of glass - Blondie
17 36 2 Room with a view - Deco
18 -- 1 You angel you - Manfred Mann's Earth Band
19 26 3 Don't you write her off - McGuin, Clark & Hillman
20 24 3 Can you feel the force - The Real Thing
21 13 5 Shake your groove thing - Peaches & Herb
22 32 2 Opzij - Herman van Veen
23 19 6 You need a woman tonight - Captain & Tenille
24 21 4 Hop skip and jump - Chalawa
25 35 2 So lonely - The Police
26 14 11 Chiquitita - Abba
27 23 7 Tragedy - The BeeGees
28 28 3 Oliver's army - Elvis Costello & the Attractions
29 38 2 A routine day - Klaatu
30 -- 1 Stir it up - Bob Marley & the Wailers
31 15 10 Lay your love on me - Racey
32 17 6 Tower - Angel
33 -- 1 Goodnight tonight - The Wings
34 -- 1 Here comes the night - The Beach Boys
35 20 9 Don't stop me now - Queen
36 22 3 Sharing the night together - Dr. Hook
37 -- 1 Hendrik Haverkamp - Normaal
38 30 8 Unbeschreiblich weiblich - Nina Hagen Band
39 31 8 Take that to the bank - Shalamar
40 16 8 Ruthless queen - Kayak

Net als in de reguliere top 40 was 1979 bij mij het jaar met de meest extreme verschuivingen. Deze week barst het ervan; ik kijk nu met ongeloof terug op de snelheid van toen.

Verrassend is het zeker dat een discozangeres de eerste plaats overneemt van een zekere rockklassieker. En door haar trage start heeft ze zelfs al een week meer dan Wild places, wat de gebeurtenis nog opvallender maakt. Het zijn natuurlijk allebei ijzersterke songs in hun genre.

Op 4 en 5 staan waanzinnige stijgers. Ik kan me nog herinneren (!) dat ik toen dacht 'kan dat wel, zo hard stijgen?', maar die songs had ik in één week helemaal opgepikt, dus waarom niet? Wel jammer voor The runner, dat vorige week nog van 10 naar 5 ging en nu alweer zakt naar 7...

Ook andere stijgen hard, zoals Anita Meyer en het reeds veelbesproken Room with a view, maar die vallen in het niet bij Supertramp en Jean Michel Jarre.

Op 18 een nieuwe, ook een zeer opvallende, want deze haalde nooit de tipparade. Dit is duidelijk een band uit de hoek van mijn oudste broer, wiens smaak min of meer maatgevend was voor de mijne (niet dat ik hem navolgde, wel dat mijn smaak steeds meer op de zijne ging lijken). Andere bands in dit rijtje zijn Roxy Music, Supertramp, Bram Tchaikovsky. In 1979 hadden wij sinds een jaar of zo een pick-up, en Angel station van Manfred Mann's Earth Band was een van de albums die gedraaid werden.

Over Stir it up 30 valt niet veel te vertellen. Aardig plaatje; deed het in de top 40 aanzienlijk beter dan bij mij.

The Wings was ook zo'n band die in de jaren 70 en begin 80 alleen maar leuke en goeie singles maakte. Hier gaat Paul McCartney heel duidelijk op de discotoer, maar het blijft toch een typisch sterke McCartney song.

Op 34 het reeds eerder door musician gekraakte Here comes the night van The Beach Boys. Toen was het gewoon een vlot singletje; als ik het nu terughoor, kijk ik wel verbaasd op van het grote discogehalte, maar tegelijk moet ik zeggen: heel goed gedaan!

Tenslotte Normaal op 37, een band waar ik niet echt een fan van was, maar een enkele single vond ik toch wel aardig, en deze zeker. Erg sterk refrein trouwens .

Op 40 vinden we Kayak, die van 16 een rotsmak maakt van 24 plaatsen. Kennelijk hing die plaat mij inmiddels helemaal de keel uit.

Nou sq, twee zielen, één gedachte .

Grappig dat jij zeven binnenkomers hebt in je top 15, en ik vijf in mijn top 40. Mooi dat Trash het bij jou ook goed doet; in de top 40 werd het maar een miniem hitje. Die van Amanda Lear en Switch kende ik niet of kan ik me niet meer herinneren.

Geen Gloria Gaynor? Die zou ik toch wel verwachten bij jou...

Heren, heren!

Wat moeten andere mume-lezers hier wel niet van vinden, met Chic, Sister sledge en Gloria Gaynor in de hoogste regionen!!

Maar ja, het is niet anders dan toe te geven: rond deze tijd stond disco op z'n absolute hoogtepunt. De posities die jullie de nummers ook geven is niet anders dan een correcte weerslag van die periode.

Het is dan wel grappig te constateren, dat ook in dat genre blijkbaar voor- en tegenstanders zijn van diverse werkjes. Ranboy heeft géén Sister sledge (wel Chic op 10) in zijn lijst, SQ heeft deze beiden op één en twee maar heeft dan weer geen Gloria Gaynor, de nummer één van Ranboy.

Zo zie je maar, de ene disco is de andere nog niet. SQ blijft ook Amanda Lear aanhangen (Fashion pack kwam eigenlijk niet verder dan de tiplijsten) en wat te denken van Benelux . Ik luister al die hits graag nog een keer af (anders kun je er niet over schrijven) maar zie in mijn gedachten de lichtjes van de discobal op het zolderkamertje van SQ helemaal ronddraaien.

You angel you (van de cd Angel station) is een prachtig singletje van Manfred Mann's earth band uit de lijst van Ranboy. Die had ik graag in mijn lijst willen hebben maar dat zal helaas niet gaan, geen top 40 of tipparade voor dit nummer.

Angel station was de opvolger van Watch en deze cd was meer donker en ook meer 'mellow' dan z'n voorganger. Er werden naast Chris Thompson niet alleen andere vocalisten neergezet, zelfs zangeressen.

Laten we niet vergeten, dat muziek in die tijd voor eigenlijk iederéén een hot item was. Disco was dan wel een belangrijke stroming (in de hitlijsten) maar er werden ook heel veel platen verkocht van bijvoorbeeld een groep als Manfred Mann's earth band.

In absolute verkopen deden eigenlijk alle muziekstijlen het uitzonderlijk goed, zeker ook de oude rockers (die toen ook weer niet zo oud waren, bij nader inzien!). En doordat het goed ging, konden er ook (relatief) nieuwe stromingen als disco, new wave e.d. opbloeien.

Als het goed gaat met de muziekindustrie is er ook ruimte voor andere initiatieven (en is er dus veel te kiezen voor de kopers). Dat is nu juist iets waar het de afgelopen 15 jaar aan mankeert.

Mooie lijstjes, ik lees dit topic nog steeds met veel plezier

Erg leuke topic, dit, en het leukst is dat ik zowat alle nummers vanuit m'n onderbewustzijn ken -inderdaad met wat hulp van joetjoep-. Ik was destijds een uk van 5, maar thuis stond 24/7 de radio aan en ik was de jongste van 6 muziekminnende kinders en een radio-dolate mams (m'n vader was visser en meestal weg). Programmaas als Toppop en Countdown waren vaste prik, wat toendertijd hot was belandde in huis en ik luisterde altijd mee in de hal of op m'n slaapkamertje.

Moet even wat kwijt over Toto: I'll Supply The Love vind ik hét nummer dat laat zien waar deze heren eigenlijk toe in staat zijn, maar wat ze nooit echt vaker bewezen. Het nummer getuigt van een professionaliteit waar andere bands nog wat van kunnen leren.

Welkom bij de club en reageer net zo vaak als je wilt, waar het ook over gaat!

De héle eerste cd van Toto staat bij mij in hoog aanzien en die was nu net, begin 1979, uitgebracht.

De frisse rock van Toto werd alleen nog niet echt onderkend, in eerste instantie. Misschien was het er de tijd nog niet voor. De echte erkenning volgde in 1982, met Toto IV. Toen veel stromingen uit 1979 inmiddels aan populariteit weer wat hadden ingeboet. Maar ik vind deel 1 eigenlijk leuker dan kaskraker 4...

Nog even reactie op het niet aanwezig zijn van Gloria Gaynor in mijn lijstje:

In het algemeen geldt dat ik wel discoliefhebber was (met zolderkamer én discobal feilloos getypeerd door musician, jazeker ), maar daarbij zeker niet kritiekloos alles oppakte. In het bijzonder dus I Will Survive dat ik erg zeurderig vind van melodie (niets tegen GG trouwens, zie eerdere posts ook weer in dit topic). Dat geldt wel voor meer nummers ( Here Comes the Night van Beach Boys heb ik ook niet per ongeluk weggelaten ) maar bij I Will Survive valt het natuurlijk wel wat meer op.

Andere enorme hits in de disco die ik echt vervelend vind, zijn:

Village People - In the Navy
Alicia Bridges - I Love the Nightlife
Bee Gees - Staying Alive
Ottawan - D.I.S.C.O.
EW&F - Boogie Wonderland
Jacksons - Blame it on the Boogie
Tavares - het meeste
Kiss - I was Made For Loving You
Tina Charles - alles

Allemaal in elk geval naar mijn mening minder dan

Na al die jaren dus maar weer eens gedraaid. Heeft alle kenmerken van een wanproduct, maar dan wel met (vind ik nu toch wel weer) een lekker basloopje.

Ik vond de zang van Nancy Dee trouwens óók meevallen, tenminste ik begreep dat zij zong bij Benelux.

Het is onmiskenbaar dat er ook binnen de disco betere en mindere nummers zijn en dat dat naar individuele smaak nog sterk kan verschillen.

Maar zo is er natuurlijk ook de zeer bekende discussie (geweest) over 'goede' en 'foute' disco. Daar is met gemak een apart topic over te maken!

Ik heb altijd gedacht dat dat ook bestond, goede en foute disco, met de achtergrond van de band die bepaalde of er sprake was van goed of fout. Het is duidelijk dat Stevie Wonder in dat kader goede disco zou zijn en ééndagsvliegen als Patrick Hernandez (we komen hem nog tegen!) foute.

Maar, en daarom is dit topic zo aardig, ik laat mij met plezier door echte kenners/liefhebbers bijpraten. Daar is het natuurlijk ook voor bedoeld, er gaat een hele wereld voor je open!

De top 30 van 7 april 1979:

01 (01) Sarah smiles - Bram Tchaikovsky
02 (05) Oliver's army - Elvis Costello
03 (02) The wild places - Duncan Browne
04 (06) Lucky number - Lene Lovich
05 (03) Unbeschreiblich weiblich - Nina Hagen
06 (17) So lonely - The Police
07 (07) I'll supply the love - Toto
08 (04) Ain't love a bitch - Rod Stewart
09 (19) The logical song - Supertramp
10 (12) Trash - Roxy music
11 (10) Can you feel the force - Real thing
12 (09) Disco really made it - Gruppo sportivo
13 (14) Don't you write her off - McGuinn, Clarke & Hillman
14 (08) Adolescent sex - Japan
15 (16) Equinoxe V - Jean Michel Jarre
16 (11) Ruthless queen - Kayak
17 (22) A room with a view - Deco
18 (24) Opzij - Herman van Veen
19 (15) Stir it up - Bob Marley
20 (25) A routine day - Klaatu
21 (---) Frozen years - The Rumour
22 (---) Goodnight tonight - Wings
23 (13) Heart of glass - Blondie
24 (---) Is there anybody out there - Scorpions
25 (18) I want your love - Chic
26 (23) He's the greatest dancer - Sister sledge
27 (21) Hold on - Ian Gomm
28 (---) Ik wil jou - Polle Eduard
29 (---) Dancing shoes - Nigel Olsson
30 (28) Por un poco de tu amor - Julio Iglesias

Sommige artiesten slagen er verrassenderwijs niet in verder te stijgen. Toto blijft plotseling op 7 staan, Jean Michel Jarre blijft op 15 schommelen.

De hoogste binnenkomer is voor The Rumour, de begeleidingsband van Graham Parker. De laatste scoorde in 1978 met Don't ask me questions. Frozen years is wat tammer maar ook wat subtieler. Het lijkt zelfs wel wat op een minder stevige versie van Sarah smiles van Bram Tchaikovsky.

Ik heb de LP Frogs, Sprouts, Clogs and Krauts van The Rumour (zonder Graham Parker) maar hoewel Parker (al dan niet inclusief band) toch behoorlijk bekend is op musicmeter, is deze LP helaas nog niet in onze bestanden opgenomen. Ondanks Frozen years, die toch maar mooi de hitlijsten wist te bereiken!

Goodnight tonight is een 'losse' single van Wings geweest, dus zonder dat het nummer was terug te vinden op een LP. Het geeft aan, dat er toen toch nog veel waarde werd gehecht aan de single-lijsten, zeker ook een commerciële waarde, anders doe je dat niet. We hebben lang moeten wachten voordat Goodnight tonight en b-kant Daytime nighttime suffering op cd verschenen.

Dan komt ook binnen het allereerste singletje van de Duitse groep de Scorpions. Het is dezelfde groep die later grote hits zou scoren met de rockballads Still loving you, Wind of change en Send me an angel. Een niet onaantrekkelijke vorm van hardrock. Is there anybody out there is in ieder geval steviger dan de gemiddelde rockballad van de Scorpions.

Polle Eduard zong Nederlandstalig en kwam in ieder geval niet met een smartlap of dijenkletser aan. Een oprecht nummer, in die tijd was hij een beetje een roepende in de woestijn, lijkt het wel. Niet dat 'Ik wil jou' nu zo héél bijzonder is maar onaardig is het ook niet. Hij heeft 4 albums bij ons genoemd, waar uiteindelijk in totaal 2 mensen bij hebben gestemd.

Hij is afkomstig van de Nederlandse band After tea en speelt na een (toch mislukte) solocarriére in de begeleidingsband van Rob de Nijs. Hij is overigens óók de schrijver geweest van de hitsingles Honkie tonkie pianissie en Is je moeder niet thuis van Nico Haak. Veelzijdig man, zal ik maar zeggen.

De onbekendste van iedereen is waarschijnlijk toch Nigel Olsson. Hoewel hij bekend zou kunnen zijn als drummer bij de begeleidingsband van Elton John. Dancing shoes had kunnen behoren tot het werk van Elton John nota bene, maar is als rocksong vrij mellow, gezapig te noemen. Maar ik zal niet zeggen dat dat geen kwalificaties zijn die we nooit bij Elton John zullen tegenkomen!

Maar een solocarriére was waarschijnijk te hoog gegrepen voor Nigel Olsson, Dancin shoes zijn enige, bekende wapenfeit.

Het valt me toch wel op, musician, dat wij grotendeels dezelfde songs in onze lijst zetten, weliswaar is de volgorde wat anders, maar qua smaak zitten wij niet zo ver uit elkaar .

The Rumour (erg sterke song, al hoor ik niet wat hij gemeen kan hebben met Sarah smiles), The Wings en zelfs The Scorpions komen ook in mijn lijst. De titel van de laatste is overigens Is there anybody there?; ik denk dat je al moet denken aan Is there anybody out there van Pink Floyd, dat aan het eind van dit jaar zal uitkomen...

Ik wil jou was toen inderdaad een uitzonderlijke single, qua genre, maar zou later goed passen in de Nederlandstalige new wave-stoming. Ondergronds gebeurde er toen al veel meer, maar dat kwam nog niet in de hitlijsten. Voor mij ook de eerste keer dat het voorvoegsel 'mega' gebruikt wordt (ik begreep de tekst toen ook niet omdat ik het woord niet kende).

De song van Nigel Olsson kende ik niet, ook niet na herbeluistering. Klinkt wel erg slap, naar huidige maatstaven

Ja, we zitten ook zeker op vergelijkbare hits, namelijk wat toen vooral bekend was uit de top 40 en tipparade!

Ik kan mij trouwens ook programma's van de Vara en de KRO herinneren, die volgens mij helemaal niet zo volgzaam waren, inzake hitlijsten.

Alleen weet ik niet meer of die ook al bestonden in 1979, ik zocht dat soort programma's eerlijk gezegd niet zo snel op...

De titel van de Scorpions is natuurlijk inderdaad Is there anybody there?, als je dat zit over te typen kan het niet anders dan tot een Freudiaanse vergissing leiden. Pink floyd moest nog even wachten, in 1979...

Ja, het viel mij ineens zo op, Sarah smiles en Frozen years, toen ik dat naast elkaar hoorde. Eenzelfde soort van instrumentatie, zelfs het stemgeluid vond ik in dezelfde hoek zitten. Sarah smiles is natuurlijk sneller en steviger.

Ik heb trouwens de genoemde LP van The Rumour inmiddels afgeluisterd: 3,5***