Optische illusie.

Problemen met de verbinding, musician?

Het was gisteren niet al te best, inderdaad...

Tipparade: Week 29 van 1980

Alarmschijf: Diana Ross - Upside Down
De solocarrière van Diana Ross weet mij minder te boeien dan the Supremes maar in 1980 was ze erg hot. Zij zingt inderdaad wat koel maar het is - vooral ritmisch - ongetwijfeld een vakkundig in elkaar gestoken nummer. Toch één van de betere nummers van La Ross.
Cijfer: 7,5

#16: Leo Sayer - More Than I Can Say
Oorspronkelijk een nummer van Bobby Vee (1961). Het valt mij nu op dat destijds vaak nummers uit 1960-61 gecoverd werden (zo ook 2x Everly Brothers), er was inderdaad een herwaardering voor popsongs in die periode. De versie van Leo Sayer klinkt wat gladder maar is goed gebracht.
Cijfer: 7

#19: The Press - I'm Gonna Shoot The Dee Jay
Grappig nummer, carnavaleske reggae maar veel heeft dit niet om het lijf. Leuk om het af en toe te horen.
Cijfer: 5

#24: Billy Joel - Don't Ask Me Why
Luchtige, simpele en radiovriendelijke popsong, niet opzienbarend maar wel van het beste soort waarin Billy Joel patent op heeft. Die speelse piano in het midden tilt het nummer nog naar een hoger niveau.
Cijfer: 8,5

#25: L.A. Boppers - Is This The Best (liedje begint na een minuut)
Het ligt tussen funk en jazz het is mij wat te eentonig vooral op melodisch vlak. Vanwege de blazers die het nummer opfleuren toch een voldoende.
Cijfer: 5,5

#26: Pointer Sisters - He's So Shy
Lief en radiovriendelijk nummer dat fris blijft klinken. Geen grootse popsong maar dit is hitparadepop dat gerust mag voor mij.
Cijfer: 7

#27: The S.O.S. Band - Take Your Time
Lekker ritme en baslijn maar na een tijd begint het mij te vervelen. Voor de dansvloer is dit wel uitermate geschikt.
Cijfer: 6,5

#28: Jacques Herb - Torremolinos
Geen clip gevonden (misschien beter zo).

#29: Mink DeVille - Mazurka
Ook dit is een nummer dat nog regelmatig op de radio langskomt. Heerlijk vrolijk en gezellig nummer dat de zon in huis brengt op een regenachtige zomerdag .
Cijfer: 8,5

#30: Harry Thumann - Underwater
Het beste nummer van deze week is een elektronisch dance-nummer dat lijkt op een kruising van Giorgio Moroder en de Star Wars-theme. Geweldig ritme en baslijn, inventieve geluidscollage met veel afwisseling, het zou ook perfect passen als soundtrack en lijkt zijn tijd inderdaad vooruit.
Cijfer: 9

Een goede week zonder bagger dit keer en volgende week belooft het nog beter te worden met enkele topsongs.

TOP 40 VAN ROB nr 212, 16-7-1980
dw vw aw
1 1 7 Everybody's gotta learn sometime - The Korgis
2 4 3 Messages - Orchestral Manoeuvres in the Dark
3 8 3 Waterfalls - Paul McCartney
4 3 7 Power - The Temptations
5 5 7 Hurt so bad - Linda Ronstadt
6 2 6 Theme from 'New York, New York' - Frank Sinatra
7 6 6 Xanadu - Olivia Newton-John & ELO
8 7 4 Don't be foolish - Peter Marsh & Vangelis
9 15 2 Tenement steps - The Motors
10 11 5 The groove - Rodney Franklin
11 14 4 The other side of the sun - Janis Ian
12 12 5 Play the game - Queen
13 13 8 Nightboat to Cairo - Madness
14 23 3 Emotional rescue - The Rolling Stones
15 -- 1 Babooshka - Kate Bush
16 -- 1 Peter Gunn - Emerson, Lake & Palmer
17 9 10 Toccata - Sky
18 10 12 Breathing - Kate Bush
19 19 4 Wondering where the lions are - Bruce Cockburn
20 18 4 Everything works - Cheap Trick
21 21 3 Memories of France - Margriet Markerink
22 17 5 I don't want you anymore - Tavares
23 30 2 Could you be loved? - Bob Marley & the Wailers
24 -- 1 This world of water - New Musik
25 -- 1 Si j'étais président - Gérard Lenorman
26 35 2 Rock me up a mountain - Anita Meyer
27 34 2 Even aan mijn moeder vragen - Bloem
28 16 10 Love's not for me - Graham Gouldman
29 28 3 There ain't no age for rock 'n roll - The Veterans
30 36 2 Et les oiseaux chantaient - Sweet People
31 24 7 No doubt about it - Hot Chocolate
32 20 8 My oh my - Sad Café
33 22 5 We are glass - Gary Numan
34 33 3 It's you - Suzanne Michaels
35 27 8 I'm alive - ELO
36 32 5 Relight my fire - Dan Hartman
37 31 4 Un sentimental - Julio Iglesias
38 29 3 Ik weet niet hoe - Bennie Neyman
39 25 6 Little Jeannie - Elton John
40 26 6 Run like hell - Pink Floyd

The Korgis staan al 4 weken op 1, maar nu is de dreiging van OMD en Paul McCartney wel erg groot geworden. De top 8 bevat overigens dezelfde platen als vorige week (grappig hitparadeverschijnsel). The Motors en The Stones stijgen goed door.

Deze week slechts vier binnenkomers, maar wel van vier van hoge kwaliteit! Ze zullen namelijk alle vier in mijn top 5 terecht komen.

De hoogste plek is 'natuurlijk' voor Kate Bush met Babooshka. Ze staat ook nog op 18 met Breathing, dus 2x in mijn top 20. Babooshka is een veel speelsere ondeugendere plaat dan het wat beangstigende Breathing. Het verhaaltje lijkt iets op Escape van Rupert Holmes, maar zit toch weer heel anders in elkaar; hier geen toevallige date van twee getrouwde personen, maar een vrouw die zich als een ander voordoet en dan met haar man datet, die het wel gek vindt hoe zij hem aan zijn eigen vrouwtje doet denken, maar alle twijfels worden weggeblazen door de seksgodin die zij nu is. Wel vreemd dat Kate de nickname Babooshka voor deze vrouw kiest, wat Russisch voor grootmoeder is. Ongewijfeld is het ook een woordspel met haar eigen naam, Kate Bush. De single wordt een behoorlijk hitsucces, al reken ik de song niet tot mijn favorieten.

Direct na Kate Bush nog een gigant: Peter Gunn van Emerson, Lake & Palmer. In het begin van dit jaar had het al in de tipparade gestaan, maar toen drong het niet voldoende tot mij door. Nu dus wel. Dat hele Peter Gunn zei mij als kind niets, maar zo'n plaat die helemaal gevuld is met synthesizerklanken, dat lag mij wel. Ook de spanningsopbouw in de aankondiging, en dan die simpele super-Engelse woorden: "Ladies and gentlemen, Emerson, Lake and Palmer!'' dat vond ik fantastisch! Heel vreemd vond ik het dat dit zo'n grote hit werd (nummer 4 in de top 40), maar in deze tijd kon dat allemaal nog. Babooshka had concurrentie!

Op 24, ook niet slecht, komt New Musik binnen. Als mijn geheugen mij niet bedriegt, was het (alweer) Frits Spits, die dit fantastische bandje voor ons ontdekte, en aan het publiek vroeg om te kiezen tussen deze song en Sanctuary; de plaat met de meeste stemmen werd de nieuwe single. Dat werd natuurlijk This world of water, vanwege de zeer opvallende gepitchte stemmetjes. Een heel vlot, gedreven liedje, vergelijkbaar met Worlds apart van The Sinceros (uit 1979), altijd erg fijn om terug te horen.

Op 25 de laagste binnenkomer, opmerkelijk genoeg. Het laatste wapenfeit van Gérard Lenorman, waarbij hij ditmaal wel een heel kinderkoor nodig had om zich in de picture te spelen. Het haalde net niet de NL top 40, maar het is wel een heel aanstekelijk lied, uit de tijd dat Franstalig nog steeds kon, maar het al wel moeilijker had.

Hot 100 - Week of July 12, 1980

Top 10:

#1 - #1 Paul McCartney & The Wings - Coming Up (Live At Glasgow)
#2 - #4 Billy Joel - It's Still Rock 'N Roll To Me
#3 - #3 Bette Midler - The Rose
#4 - #5 Elton John - Little Jeanie
#5 - #8 The (Detroit) Spinners - Cupid-I've Loved You For A Long Time
#6 - #7 Robbie Dupree - Steal Away
#7 - #2 Lipps, Inc - Funky Town
#8 - ? Olivia Newton-John - Magic
#9 - #10 Jermaine Jackson - Let's Get Serious
#10 - ? Pure Prairie League - Let Me Love You Tonight

Eindelijk een beetje roering bij de top, al zijn die binnenkomers wel van een wat flauw niveau.

Typisch hoe zo'n geflopte film als Xanadu werkelijk de ene na de andere (hit)-single oplevert. Dit nummer vind ik eigenlijk wat zo-zo. Beetje saai, maar haar hijgerige zang past wel bij de muziek [6].

De Pure Prairie League vind ik hier ook weinig opzienbarend. Kabbelt maar een beetje voort in een semi-jazz-jasje. Niks bijzonders [5,5].

Hoe zit het eigenlijk met de single keuze van Xanadu in de VS? De titeltrack had ik eerder verwacht dan Magic

Ik werd destijds nogal overvallen door tegenstrijdige gevoelens. Ik had de single, het was al een hit geweest in 1980 en wat nu, nog een keer?

Het nieuwe was er al helemaal vanaf, de waarheid gebiedt te zeggen dat er heel veel ander prachtig werk zich juist had aangediend of nog zou gaan komen. Dat zal waarschijnlijk wel van invloed worden op de hernieuwde prestaties van Peter Gunn.

Ik begrijp hieruit dat Peter Gunn wel opnieuw een entry in je lijst krijgt, maar niet zo hoog? Dat is heel begrijpelijk.

Zelf hanteer ik altijd de regel dat ik een plaat niet een tweede keer in mijn top 40 zet, tenzij de eerste keer achteraf gezien te weinig notering opleverde. Dat kwam maar zelden voor, maar Driver's seat is hiervan een goed voorbeeld: bij mij een hit in 1979 en in 1980 (uiteraard niet in 1991, toen had de plaat zijn taks allang behaald).

Volgens mij was The Press een soort voortzetting van The Walkers. In elk geval zat Walter Nita erin, die zou later ook onder eigen naam nog singles uitbrengen en had volgens mij ook iets met The Chaplin Band, nog zo'n dansorkest uit Limburg.
Inderdaad: aardige poging, maar blijft een beetje flauw klinken. Niet voor niets vergeten en opgeslokt door de tijd. Ik vond hun tweede single Cantara Pepe, die een jaar later een hit werd, een stuk leuker. Hier is de humor wat minder melig.


Deze was ik helemaal vergeten, maar nu ik het weer terughoor, weet ik het weer; dit vond ik destijds een verpletterend nummer, waarvan ik niet alleen de 12 inch single aanschafte (destijds een hele uitgave voor een tiener met weinig geld en veel muzikale wensen), maar later ook nog eens de LP. Die LP viel overigens behoorlijk tegen, al blijft het een leuk hebbedingetje dat ik nog steeds in de kast heb staan. Kaztors beschrijving verwoordt de gevoelens die ik er destijds bij had. Het week behoorlijk af van wat toen gangbaar was in de hitparade, maar bracht inderdaad een 'episch disco-gevoel' teweeg, voorzover zoiets bestaat. Ik geef er ook een negen voor.

Verder vertrouwde kwaliteit van Billy Joel (inderdaad het beste nummer van die Glass Houses-LP), The Pointer Sisters (dat keyboard-riffje doet me denken aan What a fool believes van The Doobie Brothers), de al eerder besproken single van Kate Bush en dat nummer van Mink DeVille. Mazurka heeft wel sfeer, maar weinig hitpotentie voor de hitparades van 1980. Waarschijnlijk door de dj's van Hilversum opgepikt in het voetspoor van Spanish stroll, ook al was dat inmiddels alweer drie jaar geleden. Maar ik heb toch altijd een zwak gehad voor Willy's grotestadsmuziek-met-creoolse invloeden.

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - ? Tommy Tutone - Angel Say No
#99 - ? Linda Ronstadt - Hurt So Bad
#98 - ? Rupert Holmes - Answering Machine
#97 - Bruce Cockburn - Wondering Where The Lions Are
#96 - ? Air Supply - Lost In Love
#95 - ? The Pretenders - Brass In Pocket
#94 - ? Glen Campbell & Rita Coolidge - Somethin' 'Bout You Baby I Like
#93 - ? Alice Cooper - Clones (We're All)



#92 - ? Blondie - Atomic
#91 - ? Anne Murray - I'm Happy Just To Dance With You

Met Tommy Tutone hebben we hier duidelijk een Tom Petty zonder het songschrijverstalent. De achtergrondvocalen in deze live-versie klinken ook nogal beroerd en het liedje heeft weinig om het lijf [5].

Geheel onverwachts een derde single van Rupert Holmes die hier de lijsten haalt. Ik vind dit een erg leuk liedje die in Nederland wel wat meer verdiende, al weet ik niet of het hier uitgebracht is. Ook hier betreft het weer een leuk verhaaltje, ditmaal over twee partners die elkaar (misschien?) het ja-woord willen geven, maar tegengewerkt worden door de beperkingen van elektronica. Muzikaal klinkt het weliswaar erg verantwoord, maar ik kan dit heel goed hebben. Het werkt goed op een zondagochtend [8].

De titel van het Bruce Cockburn-liedje belooft meer dan het gebodene. Het folky karakter klinkt best goed door, maar het is toch allemaal wat eenvormig en heiig. Niet echt slecht, maar niet echt my cup of tea [6].

Eerst dacht ik dat Glen Campbell en Rita Coolidge met een Status Quo-cover kwamen, maar het is dus andersom. Ik vind dit klinken als sympathieke country-rock en je hoort inderdaad ook al wat Quo hier in zagen. Ik heb het trouwens gedowned, want op YouTube is het niet te vinden [7,5].

We vervolgen met een erg gaaf en ondergewaardeerd new wave-nummer van Alice Cooper. We kunnen wel gaan discussiëren over hoeveel beter het wel niet met z'n band was, maar dat lijkt me ten tijde van dit nummer niet echt toepasselijk meer. Lekker energiek klinkt het [8,5].

Werken we nog even een draakje van die vreselijke Anne Murray weg [1,5] en dan zijn we weer klaar.

Volgens Wikipedia bereikt die single nog de 8ste plaats in de Hot 100 en daar zijn we die nog niet tegengekomen (volgens de Hot 100-lijsten pas in oktober!).

De film flopte genadeloos, maar de soundtrack was een commercieel succes.

Nee, niet meer zo'n succes als de eerste keer.

Er zit voor mij nog wel een verschil in als er een paar jaar tussen zit. Give up your guns van The Buoys kon ik heel goed hebben, in 1972 en in 1979.

Maar een paar maanden verschil, dan is er nauwelijks sprake van een re-entry. Ik moet er bij zeggen, het was vrij uitzonderlijk natuurlijk, een tweede poging en dan ook nog eens succesvol.

Ja, verantwoord is het zeker. Ik dacht dat Rupert Holmes zijn opvolger zou "baren" in 1980, het album Adventure. Maar Answering machine is nog van Partners in Crime, lees ik. Dat album Adventure heb ik, maar naar méér albums van Rubert Holmes heb ik niet meer gezocht...

Dat nummer van Anne Murray is overigens een Beatles-cover die ze omvormt tot easy listening.

Un-easy listening bedoel je vast...

Musician’s Top 30, 19 juli 1980


01 (02) Emotional rescue * Rolling stones
02 (03) Could you be loved * Bob Marley & The Wailers
03 (01) Everybody’s got to learn sometime * The Korgis
04 (08) Waterfalls * Paul McCartney
05 (12) The harder they come * Joe Jackson band
06 (13) Think about me * Fleetwood mac
07 (04) We are glass * Gary Numan
08 (05) Run like hell * Pink floyd
09 (09) Aquamarine * Santana
10 (07) Play the game * Queen
11 (06) Food for thought * UB40
12 (18) Messages * O.M.D.
13 (11) Hurt so bad * Linda Ronstadt
14 (15) Don’t be foolish * Peter Marsh & Vangelis
15 (22) Je veux de l’amour * Raymond van het Groenewoud
16 (09) Nightboat to Cairo * Madness
17 (17) Midnight dynamos * Matchbox
18 (---) Duchess * Genesis



...Enge man poogt met hoed en baard oprukkende haargrens te verdoezelen...

19 (29) Et l’Oiseau chantaient * Sweet people
20 (---) Peter gunn * Emerson, Lake & Palmer
21 (---) This World of water * New Musik



22 (14) Periscope life * Kayak
23 (---) Why me * Styx



24 (21) Behind your eyes * Charlie Daniels band
25 (16) So long * Fischer Z
26 (30) Sunset people * Donna Summer
27 (---) Gimme some lovin’ * Blues brothers
28 (25) Keepin’ the summer alive * Beach boys
29 (---) Tenement steps * The Motors



30 (28) Power * Temptations

Een lijstje met boeiende binnenkomers. Hoewel The Motors, The Blues brothers, New Musik en Emerson, Lake & Palmer waarschijnlijk geen verrassing zullen vormen.

Maar. Een rondje zoektocht bij de plaatselijke platenhandelaren leverde wel andere singles op. En niet de minsten. Wat te denken van Why me van Styx? Opnieuw een track van Cornerstone en na Babe ook weer gezongen door Dennis DeYoung.

Het b-kantje heet overigens Lights.

We komen in een periode dat het trekken van menig single van een album niet meer leidt tot enige gene. Fleetwood mac heeft inmiddels single nummer 4 van Tusk en hoeveel singles haalde Queen van The Game wel niet af?

Veel nummers haalden overigens ook geen succes, vooral als de achterban het album al in huis had. De kopers van het album Duke van Genesis hadden geen zin meer in Duchess, de opvolger van Turn it on again. Persoonlijk vind ik dat Genesis slechte singles van Duke heeft afgehaald. Dat kan het gebrek aan succes ook nog verklaren.

Natuurlijk, Genesis had nagenoeg nog geen enkele ervaring met hits in de reguliere top 10, maar een beetje goocheme jongen had wel wat anders van Duke als single gepresenteerd. Overigens, wie het album kent, weet dat Duchess een wat langer nummer is dat automatisch volgt uit de openingstrack. Het singletje is een op zichzelf staand en ingekort nummer, mooi gedaan. Dergelijke herinneringen gaan vervagen, als er geen single overzichten worden gemaakt. Ik kan mij niet bedenken waar Genesis, in welk overzicht dan ook, de single Duchess heeft opgenomen.

Bovendien, de kopers van deze single werden ten slotte beloond met een nog nooit eerder uitgebrachte b-kant, Open door. Het zou tot Three sides live duren voordat het fanatieke, albumkopende Genesis publiek eindelijk met dit nummer kennis zou maken.

Duchess een single? Ik val weer van mijn stoel van verbazing! Het is mij destijds niet opgevallen. Had toen al het album Duke in huis (denk ik), en Duchess is één van de betere tracks. Ik dacht trouwens dat Misunderstanding wel een single was (ook in NL), volgens mij herinner ik me wel dat-ie wel eens gedraaid is. Misschien de derde single?

Yep! In Engeland heeft zowel Duchess als Misunderstanding de hitlijsten gehaald maar niet de Engelse top 40

Hier nog zo imand. Opnieuw: nooit geweten. Wel interessant, want het moet inderdaad een ingekorte versie zijn. Leuk ook, zo'n onbekend B-kantje dat pas twee jaar later op een min of meer regulier album verschijnt (en nog steeds moeilijk te krijgen is, want de huidige CD-versie van Three sides live heeft die studio-nummers niet, daar moet je echt een veel oudere editie of de 2LP voor aanschaffen).

Overigens betekende Misunderstanding de Amerikaanse doorbraak op single-gebied voor Genesis, Het nummer haalde er de top 20. Dat nummer lijkt mij inderdaad de meest geschikte single-keuze als opvolger van Turn it on again.

Het is precies wat musician zegt: veel van die single-versies en onbekend gebleven B-kantjes raken verloren in de tijd, omdat alleen de reguliere albums door de jaren heen uitgebracht blijven worden (en soms zelfs dat niet eens). In mijn single-collectie kan ik zo tientallen singles aanwijzen die een unieke single-versie hebben die nooit op een regulier album of CD verschenen zijn. En dan heb ik het niet alleen over ingekorte versies die vrij gemakkelijk te re-creëren zijn, maar over andere mixen, nummers met afwijkende intro's en outro's etc. Voor 12 inch singles geldt dat in nog sterkere mate.

Om maar een voorbeeld te noemen: veel jaren tachtig-singles van Madonna hebben een unieke single-mix die ik graag nog eens op CD zou aantreffen. Maar iedere keer als er een compilatie van Madonna uitkomt, kiezen ze voor de reguliere album-versies.
En om bij onze huidige hitlijst te blijven: Run like hell heeft ook een 'droog' intro, dat losgemaakt is van de geluidseffecten op The Wall. En ik meen ook dat de mix iets anders is dan de albumversie.

Een reden te meer om je singles nooit weg te doen.

Opvallende nummer 1 trouwens, musician. Persoonlijk heb ik een zwak voor Emotional rescue, maar een topper in het oeuvre van de Stones kun je het bepaald niet noemen.

Opmerkelijk, en ook nooit geweten. In Amerika werd Magic dus eerder uitgebracht dan Xanadu. Magic was in de VS een nummer-één hit, daarna volgde Xanadu. Bij ons was het precies andersom.

Zo zie je maar, kennelijk hanteert elk land zijn eigen release-beleid. Ongetwijfeld gebaseerd om smaak van het kopend publiek en de populariteit van de artiesten. Al valt er toch moeilijk een vinger achter te krijgen. Ten slotte was ELO inde VS op dat moment ook enorm populair.

Misschien heb ik het mis, maar dit soort release-politiek is bij huidige releases volgens mij nauwelijks meer aan de orde. Zeker niet in het download-tijdperk. En van afwijkende single-mixen (zie bericht hiervoor) is volgens mij ook nauwelijks sprake meer. Het is allemaal niet essentieel, maar ik vind dat toch een beetje een verarming van je muziekbeleving.

Verantwoorde, ietwat brave popmuziek is wel de beste omschrijving van de muziek van Rupert Holmes. Adventure heb ik dan weer niet, maar wel Partners in crime, het album met die twee hits erop. Best een aanrader als je de LP voor een paar euro ergens tegenkomt. En natuurlijk wist ik ook weer niet dat Answering machine de derde single van het album was...

Slightly off-topic (en toch ook weer niet, want het nummer wordt op deze pagina toevallig nog genoemd): wisten jullie dat Rupert Holmes ook Give up your guns van The Buoys had geschreven?

Nee, dat dan weer niet, maar hij stijgt er weer door in mijn achting! Hij staat er volgens mij om bekend dat hij betere nummers voor anderen heeft geschreven dan voor zichzelf.


Voor de liefhebbers:





Het artwork rond Duke en de singles is voor specialisten misschien ook iets om je vingers bij af te likken?

Nee. Maar aanvankelijk, dus ten tijde van het uitbrengen van Emotional rescue, keek men daar (naar mijn gevoel) anders tegen aan. Zeker ten tijde van een release begon elk Rolling stones album dat werd uitgebracht een "sensatie" te worden, waarbij na enkele weken of maanden dat gevoel weer wegebde. Ik weet niet hoe je dat zelf ervaarde.

Dat speelt natuurlijk nog steeds bij de Rolling stones. De sensatie dat het wordt uitgebracht is groter dan dat uiteindelijk aan muziek wordt geboden. Op de keper beschouwd is Some girls (1978) misschien het laatste album geweest waarop de Stones nog echt opzienbarend en vernieuwend bezig waren. Tattoo you (1981) komt nog een eind.

Ja, daar zijn echt vele voorbeelden van. Zo ben ik nooit meer de veel leukere single dan album track Love is the seventh wave van Sting ergens op tegengekomen.

En op dit album in geremasterde versie:





staan bijvoorbeeld eindelijk vier ontbrekende nummers (3 singles) waarvan ik zeker weet dat ze niet alleen zijn aangepast, geremixt maar ook dat er nieuwe partijen door de muzikanten voor zijn ingespeeld.

Dat had eigenlijk veel meer moeten gebeuren. Met een lengte van over de 50 minuten had Genesis bij de laatste SACD uitgave van Duke best de drie singles als extra track kunnen opnemen.

Ten tijde van Duke had Collins wat weg van ene beruchte sekteleider uit de jaren '60...

Collins staat hier op de foto uitgedost als op de videoclip die hoort bij Duchess!

Klopt, maar de baard is wel degelijk echt. Dat zie je ook in de clip van Misunderstanding en het optreden bij de dvd van dat album. De (baardloze) clip voor Turn It On Again is waarschijnlijk van eerder.

Vanaf zijn solo-debuut Face Value kregen alleen stoppels nog wel eens de kans.

Duchess wil ik hier trouwens wel even noemen. Het is vooral een albumtrack en ik denk dat het platen-kopend publiek daar ook zo over dacht. Maar zelf zou ik het singletje maar al te graag willen hebben, al is de kans op de vondst nihil. Na het openingsvuurwerk van Behind The Lines zuigt dit nummer je op een heerlijke manier het album in. Je hoort dat er na het enigszins bezadigde (maar allerminst slechte) And Then There Were Three een nieuw elan in de band zit. Het jaartje vrijaf heeft ze (behalve Collins, die midden in een huwelijkscrisis verzeilde) hoorbaar goed gedaan. [9,5].

Dan vraag ik me daarna nog af hoe het zit met Misunderstanding. Ik denk dat we die nog in de Hot 100 gaan tegenkomen, maar ook nog in andere lijstjes...?



Of een van deze twee opties.

Ik pas.

Oh ja sorry, ik veranderde de vorige post nog voordat ik de andere berichten las. Misunderstanding komt dus in ieder geval de Amerikaanse top 20 binnen, maar de vraag betreft de lijstjes blijft gelden.

Ik dacht trouwens dat Misunderstanding de 2de single van het album was, vandaar aanvankelijk de verwarring...

Intussen zie ik mezelf al een bepaald nummer a.s. weekeinde de hemel in prijzen, ik hoef u vast niet te vertellen welke.