Als 6-jarig jochie moest ik echt gruwen van One Day I'll Fly Away, herinner ik me. Wat een vervelende rotplaat vond ik het, en dan ook zo'n 100x per dag overal te horen.

Hoe anders denk ik er nu over...

Randy Crawford heb ik nu redelijk hoog zitten, zeer getalenteerde zangeres uit de jazz/soulhoek.

Tom Browne, daar ben ik kort over: 10 punten in een kakelverse 1981 (of komt het nog in december binnen?)

Verder ben ik het met jullie eens wat betreft Roxy Music. Ook ik prefereer de vroege jaren, maar als het dan toch stijlvol én gelikt moet, dan vind ik Oh yeah niet te versmaden. Misschien wel het beste nummer uit hun reünieperiode. Hoewel, dat is wat overdreven. Aan verscheidene nummers van het album Avalon kan Oh yeah niet tippen. Maar misschien wél het beste nummer van de twee platen die eraan voorafgingen. Vreemd eigenlijk dat het geen hit is geworden. Zou iedere liefhebber het album al hebben? En waarom werd de opvolger Same old scene dan weer wél een klein hitje? (8)

Late in the evening is ook voor mij altijd één van m'n favoriete nummers geweest van Paul Simon. Ook weer zo'n nummer waar alles aan klopt: het intro, het swingende ritme met die opzwepende blazerssectie, de percussiebreak, het nummer op zich en de manier waarop het gezongen wordt. Hoewel Paul Simon een zeer blanke stem heeft, is het toch een warm stemgeluid dat uitstekend past in ritmische muziek uit bijv. Brazilië of Zuid-Afrika (zoals de toekomst later zou uitwijzen, zoals we inmiddels allemaal weten (9).

Als bezitter van de single was ik ook altijd dol op de B-kant: How the heart approaches what it yearns. Als album valt One trick pony een beetje tegen. Voor Paul Simon-begrippen dan; het is natuurlijk allesbehalve een slechte plaat.

Ik moet een jaar of zestien geweest zijn, maar ik had een soortgelijke eerste indruk. Street life vond ik meteen behoorlijk goed, maar dit vond ik wel érg mierzoet. Dat het heel vaak op de radio gedraaid werd, kan ook met mijn aanvankelijke afkeer te maken gehad hebben.

Een paar jaar later ben ik het pas op waarde gaan schatten, nadat ze nog een paar hits had gescoord. Toen bleek opeens dat dit nummer prachtig in elkaar zit: wereldzangeres met uitstekende, subtiele begeleiding van the Crusaders. Die daarna geen plaatjes meer met elkaar zouden opnemen, omdat ze in dezelfde vijver visten en eigenlijk elkaars concurrenten aan het worden waren.

Haar cover van Rainy night in Georgia vind ik ook prachtig; misschien wel de beste versie van dat nummer. En een ander heel subtiel nummer van haar is Almaz, al is dat niet echt een hit geworden.

Ik weet het niet zeker, want ik ben absoluut geen hitparade-deskundige, maar ik heb me door mijn toenmalige hofleverancier van plaatjes wel eens laten uitleggen dat dit soort horten-en-stoten-lijsten waarschijnlijk een beter weergave van de de werkelijkheid lieten zien dan de wat voorzichtige Veronica Top 40 van destijds. Die liet platen altijd tamelijk geleidelijk stijgen en zakken; een plaat die een onverwachte zwenking maakte in die lijst (bijv. eerst hoog binnenkomen en de tweede week nauwelijks stijgen of zelfs weer zakken) was vrij uitzonderlijk.

In Nederland hadden we toen ook de Top 30, de Nationale Hitparade (was die niet van de TROS? Og juist van de NOS? Ik ben het vergeten...) en daarin zag je dat soort jojo-effecten veel vaker. Ik herinner me ook dat sommige nummer-1 hits van de Veronica-lijst soms in de Nationale Hitparade niet verder kwamen dan 2, en het omgekeerde gebeurde ook.

Waarschijnlijk was zo'n jojo-effect realistischer en was de geleidelijke weg van de Top 40 vooral handig voor de inkoop van de platenzaken, want die kwamen dan minder vaak voor verrassingen te staan. Zelf hanteerde ik sowieso altijd de Top 40 als leidraad. Al was het alleen maar om te zien welke singles er volgende week zouden verdwijnen en derhalve op donderdagmiddag in de uitverkoopbakken zouden liggen.

Hans/musician - prettige vakantie alvast!

Die van Robin Lane kende ik niet maar wat een draak eigenlijk van een laatste 10, voor mij geen één met een voldoende...

Geweldig ook: You might need somebody. 1981 wordt met dit soort platen waarschijnlijk nog wel een aardig jaar!


Wie niet? De platenzaken bouwden ook helemaal op de cijfers van de Top 40. De Stichting Nederlandse Top 40 heeft in 1975 (jawel!) ooit de fout gemaakt om naast de Top 40 in de lijst óók een lijst met de daadwerkelijk meest verkochte 75 singles te zetten. Dat ging inderdaad af en toe ook behoorlijk heen en weer. Van die lijst, daar begreep natuurlijk niemand wat van en na een aantal weken was het al weer snel ter ziele....


Dank, maandagavond kan ik nog net mijn eigen Top 30 plaatsen!

Volgens mij is het een beter muziekjaar.
Er zijn in ieder geval een hoop interessante platen verschenen toen.

Héél vlug nog, ik had gisteren geen internet. Ga nu echt bijna op vakantie dus een zinvolle tekst is niet meer mogelijk!

Musician’s Top 30, 02 augustus 1980

01 (03) The harder they come * Joe Jackson band
02 (01) Could you be loved * Bob Marley & The Wailers
03 (02) Emotional rescue * Rolling stones
04 (04) Waterfalls * Paul McCartney
05 (05) Think about me * Fleetwood mac
06 (08) Messages * O.M.D.
07 (07) Aquamarine * Santana
08 (16) Don’t ask me why * Billy Joel
09 (10) Duchess * Genesis
10 (12) This World of water * New Musik
11 (11) Je veux de l’amour * Raymond van het Groenewoud
12 (15) Why me * Styx
13 (13) Peter gunn * Emerson, Lake & Palmer
14 (18) Don’t do me like that * Tom Petty & The Heartbreakers
15 (06) Everybody’s got to learn sometime * The Korgis
16 (17) Et l’Oiseau chantaient * Sweet People
17 (---) A forest * The Cure
18 (09) We are glass * Gary Numan
19 (23) Tenement steps * The Motors
20 (---) Babooshka * Kate Bush
21 (---) Me myself I * Joan Armatrading
22 (14) Run like hell * Pink floyd
23 (27) Mazurka * Mink DeVille
24 (24) Gimme some lovin’ * Blues brothers
25 (28) Underwater * Harry Thumann
26 (---) One love * Sniff ’n the tears
27 (19) Don’t be foolish * Peter Marsh & Vangelis
28 (29) More than I can say * Leo Sayer
29 (20) Play the game * Queen
30 (30) Upside down * Diana Ross

Tot over een week of twee...

Mooie binnenkomers!

Mee eens, eigenlijk allemaal klassiekers geworden. The Cure en Kate Bush zeker, en wat mij betreft valt dat nummer van Joan Armatrading daar ook onder, ook al is het wat minder algemeen bekend.

Blijft over Sniff & the Tears. Kaztor en LucM merkten het al op: een beetje saai en zouteloos nummer, dat snel tot de conclusie zou kunnen leiden dat de band inderdaad een eendagsvlieg was - vanwege het perfecte Driver's seat natuurlijk. Toch ben ik het niet helemaal eens met die vaststelling. Ik heb 3 LP's van ze en die vind ik toch eigenlijk alledrie redelijk tot behoorlijk goed. Op sommige nummers klinken ze als een iets zwaarder aangezet broertje van Dire Straits, maar het is eigenlijk vooral LP-muziek.
Vooral hun tweede album, The game's up, vind ik vrij sterk. En laat daar nou net ook One love op staan - met voorsprong het minste nummer van dat album. Maar ik begrijp wel waarom de platenmaatschappij (of de band zelf) dacht dat dit de single-keuze moest worden: het is het enige compacte drieminutennummer met een duidelijk refrein.

Sniff 'n' the Tears had wel degelijk meer in huis, maar de band was eigenlijk niet goed in het schrijven van hits. Al zouden ze dat een jaar later nog wel een keer proberen met The driving beat - niet alleen qua titel een opzichtige re-write van Driver's seat.
Op zich geen schande dat je geen hits kunt schrijven. Alleen jammer dat één zo'n toevalstreffer als een molensteen om je nek gaat hangen en tegen je gaat werken. Al zijn er natuurlijk veel meer bands die daar last van hadden. En aan de andere kant: zonder Driver's seat zou niemand zich deze band meer herinneren, dus...

Wat wél beklijft zijn de mooie hoezen van die albums. Allemaal geschilderd door zanger en componist Paul Roberts. De man zou later niet voor niets een succesvolle carriere als kunstschilder krijgen. Prachtig, filmisch en zeer realistisch werk dat ik best graag thuis aan de muur zou willen hebben.

Overigens, kaztor - ik heb het al vaker gedacht, maar ik zeg het nu maar gewoon hardop: ga zo door met die leuke omschrijvingen. Het maakt dit topic nog een stuk kleurrijker dan het al is. Geldt natuurlijk ook voor 'je lieve vrouwtje'

Dank .

Ik lees iedere mening hier met plezier. Ieder geeft er z'n eigen draai aan en die van jou vind ik ook leuk om te lezen. Ik check deze topic dan ook bij elke bezoek.

Ik vind het best leuk hoe iedereen hier hun eigen 'columpjes' kan maken. Het maakt de beleving behoorlijk compleet. Ook zorgt een topic als deze voor verrassende aankopen en het ontdekken van bepaalde bands of artiesten waar je eerst nauwelijks weet van had.

Betreft de Sniff 'N The Tears-hoezen: Ik vind die van Fickle Heart de mooiste, gevolgd door Ride Blue Divide en The Game's Up. Mooie kunstwerkjes inderdaad.

De volgende tekst plaats ik namens musician, die op vakantie is:


Dit begint alvast goed, ik kan in mijn PM aan Ranboy geen plaatjes toevoegen aan de Engelse hitlijst, daarom twee weken een kale bedoening .

De Engelse Top 40 van 2 augustus 1980

01 01 Use it up and wear it out - Odyssey
02 03 More than I can say - Leo Sayer
03 08 Upside down - Diana Ross
04 02 Xanadu - Olivia Newton John & E.L.O.
05 07 Babooshka - Kate Bush
06 05 Could you be loved - Bob Marley & The Wailers
07 12 There there my dear - Dexys midnight runners
08 04 Jump to the beat - Stacy Lattisaw
09 --- The winner takes it all - Abba
10 06 Cupid - Detroit Spinners
11 20 Wednesday week - The Undertones
12 09 Emotional rescue - Rolling stones
13 11 Let's hang on - Darts
14 10 My way of thinking - UB40
15 21 Lip up fatty - Bad Manners
16 13 Love will tear us apart - Joy division
17 14 A Lovers holiday - Change
18 19 Oops upside your head - Gap band
19 17 Computer game - Yellow magic orchestra
20 29 9 to 5 - Sheena Easton
21 28 Me myself I - Joan Armatrading
22 --- Give me the night - George Benson
23 23 Marianna - Gibson brothers
24 33 Funkin' for Jamaica - Tom Browne
25 16 Waterfalls - Paul McCartney
26 22 Neon Knights - Black sabbath
27 25 Are you getting enough ... - Hot chocolate
28 32 Does she have a friend - Gene Chandler
29 26 My girl - Whispers
30 --- Oh yeah - Roxy music
31 --- Private Life - Grace Jones
32 --- Burnin' hot - Jermaine Jackson
33 31 Sanctuary - New Musik
34 39 Sleepwalk - Ultravox
35 15 747 (Strangers in the night) - Saxon
36 38 Burning car - John Foxx
37 27 To be or not to be - B.A. Robertson
38 36 Brazilian love affair - George Duke
39 --- My guy/My girl (medley) - Amii Stewart & Johnny Bristol
40 24 Funky town - Lipps inc.

Kort maar krachtig (want vakantie) en gelukkig maar, het aantal interessante platen dat binnenkomt is schrikbarend weinig.

De meeste treurnis zit onderaan in de Engelse hitlijst, met een slappe My guy/my girl (zelfs een medley) van Amii Stewart & Johnny Bristol (3) en een droef stemmend disco niemandalletje van Jermaine Jackson en Burnin' hot (2).

Ook George Benson met Give me the night (4,5) valt niet mee met de hernieuwde kennismaking. En ook van Abba (The Winner takes it all, 5) heb ik ze beter gehoord. Daarbij aantekenend dat een entree op nummer 9 buitengewoon verdienstelijk mag worden genoemd.

De betere tracks komen van Roxy Music met Oh yeah (7) maar daar hadden we al een paar keer over gesproken. Leuker is de winnaar van de week, Private life van Grace Jones (8).

Het is van het album Warm Leatherette uit 1980. Dat deed toen nog weinig in Nederland, wij waren nog in afwachting van Nightclubbing en I've seen that face before in 1981. Maar Private life heeft alle kenmerken van een geweldig nummer van een geweldig artieste. Haar zwoele stem tilt het sterke Private Life naar grote hoogten. Ik ken het zelf overigens van het verzamelalbum Island life.

Ik wil hier nog even aan toevoegen dat Grace Jones' Private Life een cover is van The Pretenders.

Week 32 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Dolly Dots - Hela-Di-Ladi-Lo
#12: Freddy Aguilar - Anak



#26: Duane Eddy - Because They're Young
#27: Oscar Harris - Disco Calypso
#28: Kenny Loggins - I'm All Right
#29: Odyssey - Use It Up And Wear It Out
#30: Daniel Sahuleka - Don't Sleep Away The Night


Na een jaar zou het iets meer volwassen gaan klinken, maar hier zijn de Dots nog erg meisjesachtig. Heel erg vaag herinner ik me dat dit samenging met een documentaire over de groep, maar ik kan het mis hebben. Erg lichtgewicht en kleurloos nummer [4].

Vervolgens krijgen we een Filipijnse artiest die eind vorig jaar nog in de Top 2000 A Gogo-show aan bod kwam: Freddie Aguilar, met een schitterend liedje die hij schreef voor zijn vader die het niet eens was met z'n zoon's keuze om artiest te worden. 'Anak' betekend 'kind' en het gaat over het feit dat je, in welke situatie ook, heel je leven altijd je ouders moet respecteren (zolang ze jou ook respecteren, denk ik dan). Ik vind het onbegrijpelijk dat hij hier geen imposante carrière wist op te bouwen. Dat stemgeluid vind ik een genot om naar te luisteren en het gaat perfect samen met het verhalende karakter van de mooie, akoestische muziek. Hier is ook de Engelse versie [10].

Duane Eddy's instrumental uit 1960 spreekt voor zichzelf: Het straalt pure klasse uit. Het lijkt echt alsof je dit bij de geboorte in je genen al meekrijgt, zo 'algemeen' en natuurlijk klinkt het. Ik krijg hier een uitermate opgewekt gevoel bij, alsof ik een groot blik ijskoude Tuborg-bier opentrek . Ik vraag me ook af of het nou dit nummer of Les Reed's Man Of Action was die ik altijd bij Veronica op de woensdagmiddag hoorde op Hilversum 3. Is hier trouwens sprake van een her-uitgave of is het nooit eerder hier uitgebracht? [9,5].

Bij het zien van Oscar Harris' clipje krijgt m'n lieve vrouw de neiging om hem een zetje te geven. Ik kan hier echt alleen maar aan toevoegen dat ze mijn steun zou hebben gekregen [1].

Iedereen hier bekend met de film Caddyshack? Anyhoo, grappig liedje van Kenny Loggins, niet wereldschokkend, maar het past perfect bij de film. FREEZE, GOPHER! [7].

Odyssey bewijst hier dat uptempo disco nog saaier kan klinken als Corry Konings. Mijn schat zegt dat het zingen klinkt zoals een klomp klei eruit ziet: Vlak, saai en vormloos. Daniel Sahuleka zal ik er dan ook maar gelijk even bij betrekken: Ook ongelofelijk saai en een frontale aanval op het glazuur [beiden 1,5].

Forse uitschieters en diepe dalen deze week, maar het wachten is eigenlijk op week 36...

Tipparade: week 32 van 1980.

Alarmschijf: Dolly Dots - Hela-Di-Ladi-Lo
Overigens een cover van Chubby Checker (wéér een nummer van begin jaren '60 die gecoverd werd) maar de dames hebben hoorbaar veel plezier. Even leuk als kinderachtig.
Cijfer: 5,5

#12: Freddy Aguilar - Anak
Een Filipijnse artiest in de top-40, een unicum en het is een heel mooi nummer. De tekst leerde ik kennen via het Engels maar de oorspronkelijke versie klinkt authentieker.
Cijfer: 9

#26: Duane Eddy - Because They're Young
Een instrumentale klassieker uit 1960 dat heruitgebracht werd, er was een herwaardering voor de hits in die periode. Nu meer bekend als begintune van De Pré Historie, één van mijn favoriete radioprogramma's.
Cijfer: 8,5

#27: Oscar Harris - Disco Calypso
Fletse latin-disco met allerhande clichés, een flauw aftreksel van wat Harry Belafonte eerder en veel beter bracht.
Cijfer: 2,5

#28: Kenny Loggins - I'm All Right
Best grappig maar niet bijzonder, het doet mij ook wat denken aan Fleetwood Mac ten tijde van Tusk. Wel een heel leuke clip.
Cijfer: 6

#29: Odyssey - Use It Up And Wear It Out
Inderdaad een saai en fantasieloos disco-nummer dat mij niet dadelijk aanzet tot dansen, die andere hit Going Back to my Roots vind ik veel beter maar dat is voor 1981.
Cijfer: 3,5

#30: Daniel Sahuleka - Don't Sleep Away The Night
Saaie ballad waarbij de zang en uitspraak mij tegensteken. Misschien goed voor Sky Radio maar niet voor mij.
Cijfer: 2,5

Tjonge, jullie zijn hier wel erg negatief over twee singles die in mijn optiek gewoon klassiekers genoemd mogen worden. Niet dat elke klassieker ook meteen goed is, maar hier heb ik in beide gevallen toch echt wel een ruime voldoende voor over.

Ik lees hier van meerdere mensen dat The winner takes it all niet tot hun favoriete Abba-songs behoort. Mijn top-3 haalt-ie denk ik ook niet, maar mijn Abba top-10 toch wel. Mooi nummer met een goede melodie die gecounterd wordt door prima pianopartijen. Ietwat uitvergrote emoties, zoals ranboy al schreef. Dat klopt wel, maar het gaat nergens over de schreef. Een vrij essentiële Abba-single, al was het alleen maar omdat-ie de toen opspelende breuk tussen beide echtparen mooi onder woorden brengt (8).
Natuurlijk kun je zeggen dat George Benson rond 1980 gezwicht was voor de commercie. Op voorgaande albums uit de jaren zeventig krijgt zijn uitstekende gitaarspel een prominente plek op zijn jazzrock-achtige albums. Hij breekt na talloze albums pas door als hij besluit daadwerkelijk te gaan zingen. Give me the night (zowel de single als de gelijknamige LP) is niet de absolute topper in 's mans oeuvre (dat blijft het tweeluik Beezin'/in flight), maar ik vind deze Quincy Jones-productie niet te versmaden. Ook qua compositie vind ik het gewoon een sterk nummer. (7,5)
Hierna begon zijn muziek overigens wel érg glad te worden, met als dieptepunt de originele versie Never gonna change my love for you, dat later tot een nummer 1 hit werd gezongen door Glenn Medeiros.

Wel val ik jullie bij in het negatieve oordeel over de singles van Odyssy en Daniel Sahuleka, artiesten waarbij ik normaal gesproken wel wat 'redeeming qualities' aantref in hun muziek. Het is mij tot op de dag van vandaag een raadsel waarom Use it up... overal zo'n grote hit is geworden. Saai en flauw, met weinig tot de verbeelding sprekende vocale inbreng van dit trio, dat later min Going back to my roots en Inside out nog zeer acceptabele hits zou afleveren (4).

Daniel Sahuleka heeft best een paar leuke singles gemaakt (ik noem Wake up, Love to love you en Long distance highway). Maar ik geef toe: 's mans stemgeluid is redelijk apart en moet je liggen. Deze Sky Radio-compositie brengt de ongemakkelijke elementen uit zijn stemgeluid op een vervelende manier naar voren en het nummer zelf is ook nogal cliché (3).

Verrassend goed is dan weer die single van Grace Jones, waarvan ik niet wist dat het een Engelse hit geweest is. Het klinkt inderdaad als een voorbode van de prachtige reggae-uitstapjes die ze met haar volgende platen zou maken. Haar stem past hier prima bij, ook al wordt het daardoor een heel anders klinkende versie (vocaal tenminste) dan het origineel van de Pretenders. Die laatste heeft desondanks toch mijn voorkeur (8,5).

Ook in de keuze van het mooiste nummer val ik jullie bij: Anak van Freddie Aguilar. De eendagsvlieg van de Filippijnen scoorde bij ons met een uiterst memorabele compositie: prachtige zanglijnen, ontroerend gezongen en juist door zijn spaarzame, akoestische arrangement ontzettend sterk. En met een mooie positieve boodschap bovendien, zo weten we sinds die uitzending van de Top 2000 a Go-go. Ik geef er net als jullie een 10 voor.
Weet iemand nog hoe dit nummer destijds bij ons onder de aandacht kwam? Of zou dat puur op basis van muzikale kwaliteit geweest zijn?

Volgens mij hebben we Anak weer geheel te danken aan Frits Spits, die er een Steunplaat van maakte. Zo heb ik hem in ieder geval leren kennen.

Wou je ze beter? 'k Heb ze niet beeeteeerrrr!!! (zoals Frits dat live de ether inslingerde).

TOP 40 VAN ROB nr 215, 6-8-1980
dw vw aw
1 1 4 Babooshka - Kate Bush
2 2 4 Peter Gunn - Emerson, Lake & Palmer
3 7 4 This world of water - New Musik
4 9 4 Si j'étais président - Gérard Lenorman
5 3 6 Waterfalls - Paul McCartney
6 10 3 Don't ask me why - Billy Joel
7 8 3 The winner takes it all - Abba
8 4 6 Messages - Orchestral Manoeuvres in the Dark
9 5 10 Everybody's gotta learn sometime - The Korgis
10 6 5 Tenement steps - The Motors
11 14 6 Emotional rescue - The Rolling Stones
12 28 3 Upside down - Diana Ross
13 19 3 The harder they come - Joe Jackson Band
14 -- 1 I'm all right - Kenny Loggins
15 21 3 Twilight zone - Manhattan Transfer
16 20 3 More than I can say - Leo Sayer
17 18 5 Could you be loved? - Bob Marley & the Wailers
18 11 9 Theme from 'New York, New York' - Frank Sinatra
19 12 10 Power - The Temptations
20 16 7 The other side of the sun - Janis Ian
21 13 10 Hurt so bad - Linda Ronstadt
22 15 9 Xanadu - Olivia Newton-John & ELO
23 -- 1 Me myself I - Joan Armatrading
24 23 7 Don't be foolish - Peter Marsh & Vangelis
25 33 2 Underwater - Harry Thumann
26 -- 1 Niño del sol - George Baker
27 17 8 The groove - Rodney Franklin
28 29 3 A lover's holiday - Change
29 32 2 Gimme some lovin' - The Blues Brothers
30 24 5 Et les oiseaux chantaient - Sweet People
31 26 13 Toccata - Sky
32 -- 1 To be or not to be - B.A. Robertson
33 22 5 Rock me up a mountain - Anita Meyer
34 37 2 One day I'll fly away - Randy Crawford
35 -- 1 Late in the evening - Paul Simon
36 30 8 Play the game - Queen
37 35 2 Het oude huis - Willeke Alberti
38 36 2 Shandi - Kiss
39 25 6 Memories of France - Margriet Markerink
40 31 11 Nightboat to Cairo - Madness

Deze en volgende week een unieke top 40: de bovenste vier platen hebben evenveel weken, de binnenkomers van 3 weken geleden. Verder kan het snelle verloop van de lijst opgemerkt worden: in de top 15 is maar één plaat met meer dan 6 weken!

Op 14 dendert Kenny Loggins binnen, een typisch Amerikaans product dat direct aanslaat, maar achteraf toch niet zo sterk klinkt. Veel gekke vocalen die ik toen leuk vond, maar nu minder.

Op 23 de eigenzinnige Joan Armatrading met de opvolger van Rosie, die ik nog beter vind. Een krachtig statement van Joan wie ze is, en ook muzikaal spannend weergegeven.

Op 26, misschien verrassend, George Baker. Hij had met of zonder Selection al een decennium lang grote hits gescored, vaak een eindeloze uitmelking van zijn eigen sound. Hier gooit hij het naar mijn gevoel over een andere boeg met een Grieksachtige ballad, geflankeerd door Nelleke (die ook de vrouwelijke vocalen voor de Selection deed): ook bij huidige beluistering nog prima te pruimen.

Op 32 B.A. Robertson met de opvolger van Bang bang, een zeer gelijksoortige song met een refrein dat makkelijk blijft hangen, maar verder toch weinig voorstelt. Geinig voor een keertje.

De laagste binnenkomer is ook de beste: op 35 Late in the evening van Paul Simon. Hij was natuurlijk een bekende naam in de popmuziek, maar dit is zijn eerste top 40-hit in zeven jaar, sinds Kodachrome, dus vanzelfsprekend is het succes niet. De vertellende stijl, warme vocalen, goeie ritmes en spetterende Latijns-Amerikaanse blazers maken een feestje van deze song waar niemand een hekel aan kan hebben.

Ik blijf het een voorloper op Graceland vinden, maar daarbij vind ik deze single sterker dan een You Can Call Me Al.

Hot 100 - Week of August 02, 1980

Top 10:

#1 - #2 Olivia Newton-John - Magic
#2 - #1 Billy Joel - It's Still Rock 'N Roll To Me
#3 - #3 Elton John - Little Jeanie
#4 - #4 The (Detroit) Spinners - Cupid-I've Loved You For A Long Time
#5 - #5 The Manhattans - Shining Star
#6 - #9 The S.O.S. Band - Take Your Time
#7 - #6 Paul McCartney & The Wings - Coming Up (Live At Glasgow)
#8 - #8 Rocky Burnette - Tired Of Toein' The Line
#9 - ? The Rolling Stones - Emotional Rescue
#10 - ? Christopher Cross - Sailing



Het enigste noemenswaardige aan de Top 10 deze week is misschien het feit dat er twee nieuwe binnenkomers zijn...

Naar voorkeur zijn er in verschillende charts verschillende stromingen te waarnemen, en dan kan het zomaar gebeuren dat als iets aanslaat, het een half jaar later ergens anders pas aanslaat. Dit is het geval met Christopher Cross' Sailing. Nu al in de Amerikaanse Top 10, volgend jaar in de lente pas bij ons in de Top 40. Wat mij betreft is het zelden voorgekomen dat tekst en muziek zo dicht op elkaar aansluiten. Zelfs zonder de tekst krijg je al het gevoel op een zeilboot te zitten. Ik verwacht al wel opmerkingen als 'zoetsappig' etc., maar op de keeper beschouwd heeft dit alle kenmerken van de ultieme 'ballad', oftewel; hoe zoiets in elkaar moet steken. Bovendien komt het niet geveinsd op me over, en daar valt ook wat voor te zeggen [8,5].

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - ? Teri DeSario & KC & The Sunshine Band - Dancin' In The Streets
#99 - ? Neil & Dara Sedaka - Should've Never Let You Go
#98 - ? Blondie - Call Me
#97 - ? Gary Numan - Cars
#96 - ? Michael Jackson - She's Out Of My Life
#95 - ? Russ Ballard - On The Rebound
#94 - ? Kenny Rogers & Kim Carnes - Don't Fall In Love With A Dreamer
#93 - #96 The Silencers - Shiver And Shake
#92 - #92 Eric Troyer - Mirage
#91 - #93 Frankie Valli - Where Did We Go Wrong?

KC & Teri heb ik nergens kunnen vinden. Boeit me verder ook weinig.

Blokje 'laat maar': Laat Neil Sedaka maar lekker duetteren met z'n dochter. Leuk voor ze, maar niet voor mij. Vooral die tekst vind ik totaal niet bijpassend, maar goed. En laat Russ Ballard maar lekker nummers voor anderen schrijven, daar is hij tenminste veel succesvoller mee dan zelf aan de slag te gaan in de studio [beiden 3].

Slappe oogst, en dat in augustus...

Hier de top 30 van musician (op vakantie):

Musician’s Top 30, 09 augustus 1980

01 (01) The harder they come * Joe Jackson band
02 (02) Could you be loved * Bob Marley & The Wailers
03 (04) Waterfalls * Paul McCartney
04 (05) Think about me * Fleetwood mac
05 (08) Don’t ask me why * Billy Joel
06 (17) A forest * The Cure
07 (06) Messages * O.M.D.
08 (10) This World of water * New Music
09 (20) Babooshka * Kate Bush
10 (09) Duchess * Genesis
11 (21) Me myself I * Joan Armatrading
12 (03) Emotional rescue * Rolling stones
13 (12) Why me * Styx
14 (14) Don’t do me like that * Tom Petty & The Heartbreakers
15 (07) Aquamarine * Santana
16 (13) Peter Gunn * Emerson, Lake & Palmer
17 (11) Je veux de l’amour * Raymond van het Groenewoud
18 (16) Et l’Oiseau chantaient * Sweet people
19 (19) Tenement steps * The Motors
20 (23) Mazurka * Mink DeVille
21 (25) Underwater * Harry Thumann
22 (---) Late in the evening * Paul Simon
23 (26) One love * Sniff ’n the tears
24 (---) Oh yeah * Roxy music
25 (---) Simon Templar * Splodgenessabounds
26 (15) Everybody’s got to learn sometime * The Korgis
27 (28) More than I can say * Leo Sayer
28 (---) The winner takes it all * Abba
29 (---) Si, j’etais president * Gerard Lenorman
30 (---) To be or not to be * B.A. Robertson

The Cure, Kate Bush en Joan Armatrading schieten naar boven.

En het verlies van de Rolling Stones mag haast onder de noemer bedrijfsongevallen worden geschaard. Ook Santana wordt behoorlijk ruw de Top 10 uitgezet. Er moet ruimte worden gemaakt voor nieuw werk.

Voorlopig komt dat nieuwe werk vrij laag binnen allemaal en is er vervolgens groei voor de vorige golf nieuwe binnenkomers, Harry Thumann, The Motors, Mink Deville.

Maar er zijn veel platen die het niet redden omdat er zoveel kanshebbers zijn. Genesis valt al terug, Styx, Tom Petty & The Heartbreakers. En dan te bedenken dat in de VS Don't do me like that een grotere hit werd dan Refugee. Peter Gunn slaagt er na een prima begin van het jaar niet meer in om nogmaals groots te scoren.

De nieuwe binnenkomers doen dat aarzelend. Uiteraard komt het nog wel goed met Paul Simon en Roxy music. De Splodgenessabounds zou de top 40 sowieso niet halen. Merkwaardig genoeg (of niet) bieden alle ontwikkelinggen ruimte voor het toch binnenkomen van Abba, Gerard Lenorman en B.A. Robertson

Nog een bericht van musician:

Ook hier vanwege mijn internet perikelen geen extra tekst meer. Maar de nieuwe binnenkomers kunnen gewoon worden gevonden op You tube!

Engelse Top 40 van 9 augustus 1980

01 09 The winner takes it all - Abba
02 03 Upside down - Diana Ross
03 01 Use it up and wear it out - Odyssey
04 02 More than I can say - Leo Sayer
05 20 9 to 5 - Sheena Easton
06 05 Babooshka - Kate Bush
07 18 Oops upside your head - Gap band
08 06 Could you be loved - Bob Marley
09 30 Oh yeah - Roxy music
10 22 Give me the night - George Benson
11 07 There there my dear - Dexys midnight runners
12 11 Wednesday week - Undetones
13 04 Xanadu - Olivia Newton John & ELO
14 23 Mariana - Gibson brothers
15 15 Lip up fatty - Bad manners
16 24 Funkin' for Jamaica - Tom Browne
17 08 Jump to the beat - Stacy Lattisaw
18 13 Let's hang on - Darts
19 12 Emotional rescue - Rolling stones
20 10 Cupid - Detroit spinners
21 27 Are you getting enough - Hot chocolate
22 16 Love will tear us apart - Joy division
23 17 A lovers holiday - Change
24 --- All over the world - ELO
25 31 Private life - Grace Jones
26 --- Tom Hark - Piranhas
27 19 Computer game - Yeloow magic orchestra
28 21 Me myself I - Joan Armatrading
29 --- Feels like I'm in love - Kelly Marie
30 28 Does she have a friend - Gene Chandler
31 33 Sanctuary - New Musik
32 32 Burnin'hot - Jermaine Jackson
33 34 Sleepwalk - Ultravox
34 14 My way of thinking - UB40
35 36 Burning car - John Foxx
36 26 Neon Knights - Black sabbath
37 --- The sunshine of your smile - Mike Berry
38 29 My girl - Whispers
39 --- Free me - Roger Daltrey
40 --- You gotta be a hustler - Sue Wilkinson

Week 33 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: E.L.O. - All Over The World


E.L.O. past de sound iets aan en gaan met de tijd mee.

#5: B.Z.N. - Rockin' The Trolls
#12: Spargo - Head Up To The Sky
#24: Jjoooosstt - Lieve Lina
#27: Cliff Richard - Dreamin'


Gladjakker op z'n hoogtepunt.

#28: Robert Dupree - Steal Away
#29: Delegation - Put A Little Love On Me
#30: Cherry Van Gelder-Smith - Sitting In The Cafe


Xanadu blijft hits produceren na de valse start van I'm Alive. In aanleg klinkt All Over The World als een ouderwets E.L.O.-nummer dat is opgewaardeerd naar de normen van 1980. Hier kan niemand zich een buil aan vallen, behalve misschien de wat meer conservatieve E.L.O.-fans. Wij hier behoren tot de eerste groep. Ik hoor dit in ieder geval veel liever dan Jeff de rocker van een Roll Over Beethoven of Rock 'N Roll Is King. Dit is typisch luchtige E.L.O.-pop met hun gebruikelijke watermerk [9].

Dan krijgen we mijn achterbuurman en z'n band (alsjeblieft, stel me geen vragen! ). Ik vind dat er hier in hun carrière een bepaalde stijlbreuk zit. Vanaf dit liedje wordt het iets routineuzer en volkser, lijkt het. De vroegere hits klinken eerlijker, warmer en minder kitcherig. Met de inbreng van Carola zou alle ziel uit de muziek verdwijnen. Dit is in z'n soort te doen, al is het mijn ding echt niet [4].

Ik kan mij niet vinden in de waardering voor Spargo, helaas. Ik blijf het een erg plastic heikneuter-variant vinden op disco waarin helemaal niks gebeurt [2].

Voor Jjoooosstt heb ik Soulseek moeten inschakelen. Ik ben hier erg positief en verrast over. Jjoooosstt is dus een project van Joost Nuissl en Joost Belinfante. De tweede zal wellicht bij Doe Maar-fans een belletje doen rinkelen. Hij was immers een niet-echt-bandlid die wat nummers voor ze schreef en achter de schermen handelde. Joost Nuissl heeft volgens mij ook andere singles op zijn naam, verder weet ik niet veel over de man. Deze single klinkt lekker fris, als een liedje dat geschreven is voor elke goede zomer (dus niet de huidige), en die violen tillen het liedje naar een hoger plan. Het klinkt ook als iets dat Radio 2 op zou kunnen pikken. Dit maakt zelfs de grootste zuurpruim gelukkiger [8,5].

Sir Cliff vind ik een van de glibberigste celebs ooit die met een soort van nep-Elvis-act op een of andere manier de wereld wist te veroveren en heden ten dage teert op futloze kerst-singles en dergelijke. Toch was er die fascinerende periode, eind jaren '70, begin jaren '80, dat hij de ene na de andere heerlijke single uit de mouw schudde en Dreamin' zit een beetje tegen het midden van die lijn. Dit is een luchtig, vlot en hoopvol nummer met een randje in het arrangement dat er voor zorgt dat je dit volgens mij zonder schaamrood op de kaken samen met al die new wave-singles in de platenwinkel kon kopen . Ik vond dit toen al prettig en nu nog [9].

De Delegation-single herken ik vaag. Dit lijkt echt ontzettend veel op Hot Chocolate, zeg! Is dit misschien een cover? Die Hot Chocolate-associatie die ik voel zorgt ervoor dat dit boven de lat ligt. Het klinkt aangenaam, niet spectaculair maar zeker niet slecht [6,5].

Soms, erg soms komen er liedjes langs waarbij je denkt dat, als je er überhaupt al iets over zou schrijven, het tegen beter weten in is, want zeg nou zelf, wat moet ik hier in godsnaam over zeggen, laat staan iets positiefs? Iets over die Efteling-variant op zesderangs disco-muziek? Iets over die volslagen ontoerekeningsvatbare tekst? 'Sounds like she's been drinking a little in that café' zegt mijn lieve vrouw dan ook. Welk café het moge zijn, ik maak me langzaam maar zeker uit de voeten... [2].

Die Hot Chocolate-associatie komt vast door de HC-single Put your love in me Hot Chocolate - Put your love in me 1977 - YouTube . Overigens lijkt de Delegation-single daar helemaal niet op, die van HC is zwoel en broeierig, en Delegation is gewoon platte disco. Bij mijn weten heeft HC op geen enkele single zo disco geklonken als Delegation hier, dus ik denk dat de associatie vooral door de bijna gelijke titel komt.

Tipparade: week 33 van 1980.

Alarmschijf: E.L.O. - All Over The World
E.L.O. (Jeff Lynn) is overgeschakeld op synths en dat gaat hem goed af. Prettige melodie, een beetje kitsch maar dan op een aangename manier. Weliswaar tijdsgebonden maar nu nog zeer goed aan te horen.
Cijfer: 8,5

#5: B.Z.N. - Rockin' The Trolls
In de tijd toen ik BZN nog te pruimen vond, dit klinkt folky, weliswaar wat kitscherig maar nog niet te melig. Wanneer Carola de plaats innam van Annie Schilder werd BZN inderdaad een routineuze bedoening.
Cijfer: 6

#12: Spargo - Head Up To The Sky
Meligheid, dat is meer van toepassing op Spargo. Hun eerste hit You and Me vind ik nog aardig, dit is een stuk minder aanstekelijk.
Cijfer: 4

#24: Jjoooosstt - Lieve Lina
Geen clip gevonden.

#27: Cliff Richard - Dreamin'
De periode met the Shadows (1958-1963) vind ik zijn beste periode maar van 1976 tot 1982 heeft Sir Cliff ook een reeks prima singles (en zelfs behoorlijke albums) uitgebracht. Dit is er één van, vlotte en heerlijke popsong. Naarmate de jaren '80 vorderden werd het alsmaar gladder.
Cijfer: 8,5

#28: Robert Dupree - Steal Away
Het lijkt sterk op What a Fool Believes van Doobie Brothers. Wel een aardig, luchtig en zomers popnummer.
Cijfer: 7

#29: Delegation - Put A Little Love On Me
Mij doet dat ook dadelijk denken aan Hot Chocolate vanwege de zang maar dit is wat simpeler en meer disco. Best aardig en zeker een dansvloerkraker maar niet opzienbarend.
Cijfer: 6

#30: Cherry Van Gelder-Smith - Sitting In The Cafe
Die synths klinken hier wel erg slecht: vals en gedateerd. Vocaal en tekstueel vind ik het ook niet veel voorstellen.
Cijfer: 2,5

Ik denk, zoals LucM al zegt, dat het de zang is. De muziek is inderdaad platter, moet gezegd.

Maar die titel, die associeerde ik ook een beetje met HC vanwege wat jij hier zegt. Ik heb dan ook naar informatie gezocht, maar Google kon de exacte titel niet linken met Errol Brown en de zijnen.

Ongelofelijk trouwens dat E.L.O. en Cliff maar matig scoorden in de Top 40 vergeleken met Spargo en B.Z.N....

TOP 40 VAN ROB nr 216, 13-8-1980
dw vw aw
1 1 5 Babooshka - Kate Bush
2 2 5 Peter Gunn - Emerson, Lake & Palmer
3 3 5 This world of water - New Musik
4 4 5 Si j'étais président - Gérard Lenorman
5 6 4 Don't ask me why - Billy Joel
6 14 2 I'm all right - Kenny Loggins
7 7 4 The winner takes it all - Abba
8 11 7 Emotional rescue - The Rolling Stones
9 12 4 Upside down - Diana Ross
10 5 7 Waterfalls - Paul McCartney
11 13 4 The harder they come - Joe Jackson Band
12 8 7 Messages - Orchestral Manoeuvres in the Dark
13 9 11 Everybody's gotta learn sometime - The Korgis
14 10 6 Tenement steps - The Motors
15 15 4 Twilight zone - Manhattan Transfer
16 16 4 More than I can say - Leo Sayer
17 35 2 Late in the evening - Paul Simon
18 26 2 Niño del sol - George Baker
19 23 2 Me myself I - Joan Armatrading
20 17 6 Could you be loved? - Bob Marley & the Wailers
21 25 3 Underwater - Harry Thumann
22 -- 1 Oh yeah - Roxy Music
23 -- 1 Anak - Freddie Aguilar
24 -- 1 A forest - The Cure
25 22 10 Xanadu - Olivia Newton-John & ELO
26 20 8 The other side of the sun - Janis Ian
27 32 2 To be or not to be - B.A. Robertson
28 -- 1 Because they're young - Duane Eddy
29 18 10 Theme from 'New York, New York' - Frank Sinatra
30 34 3 One day I'll fly away - Randy Crawford
31 29 3 Gimme some lovin' - The Blues Brothers
32 19 11 Power - The Temptations
33 -- 1 Big shot - Jona Lewie
34 24 8 Don't be foolish - Peter Marsh & Vangelis
35 21 11 Hurt so bad - Linda Ronstadt
36 30 6 Et les oiseaux chantaient - Sweet People
37 28 4 A lover's holiday - Change
38 27 9 The groove - Rodney Franklin
39 31 14 Toccata - Sky
40 36 9 Play the game - Queen

Bovenin zit het vast, de top 4 is niet gewijzigd. En dit zijn nog steeds vier binnenkomers uit dezelfde week, heel bijzonder dus. Daaronder maakt alleen Kenny Loggins indruk, van 14 naar 6. In de lagere regionen stijgt Paul Simon van 35 naar 17, dus die moet ook nog ver kunnen komen.

Vijf binnenkomers van divers allooi. Op 22 Oh yeah van Roxy Music, waarmee de band revanche neemt voor de zwakke voorganger Over you, die slechts tot nr 31 reikte; en dan te bedenken dat RM één van mijn vijf favoriete bands is! Oh yeah maakt alvast een sterke entree. De melancholieke zang van Bryan Ferry past goed bij de zwaarmoedige lyrics. Achteraf gezien is dit ook wel een soort voorproefje op de song Avalon, het commerciële hoogtepunt van RM dat eraan staat te komen.

Op 23 het prachtige Anak, gezongen in een Filippijnse taal (en daarmee uniek in de NL top 40; het lijkt me aardig eens uit te zoeken hoeveel unieke talen er ooit in de top 40 gestaan hebben; hum, misschien iets voor een top 100 vraag...). Dankzij een recente documentaire (zat het in de top 2000 a-gogo?) weten we nu ook dat Freddie dit voor zijn ouders schreef, hij is zelf het kind uit de titel. Gitaar en stem vormen een hechte eenheid, violen maken het verteerbaar voor de grote massa. En ook dit werd een hit dankzij Frits Spits, die er een Steunplaat van maakte.

Op 24 dan de eerste entree van The Cure, en wel direct het prijsnummer A forest. Van de voorafgaande singles/albums was mij toen niets bekend, A forest was de kennismaking. Als nogal donker klinkende new wave-single was het ook een vreemde eend in de bijt, die in de NL top 40 slechts tot de 31e plaats reikte. Niet slecht dat dezelfde song later hoog in alle top 100's Aller Tijden zou eindigen. Later zou The Cure meer hitsucces hebben, de grootste hit pas in 1989 met Lullaby.
Ik vond het wel een aparte single, maar ook wel wat eentonig, niet mooi gezongen, beetje vaag. De meeste van mijn broers (ik had er vijf) vonden het wel fantastisch, dus in familiekring werd dit een hele grote; bij mij slechts een gewone top 10-hit (nr 6). In de loop der jaren hebben overigens 20 The Cure-songs in mijn top 40 gestaan, niet één heeft de nr 1 gehaald.
Later leerde ik pas de albums hiervoor kennen, en die vind ik eigenlijk de beste.

Op 28 Duane Eddy met het instrumentale Because they're young, de tune van een programma, weet niet meer welke. Klinkt erg lekker, maar niet erg 1980.

Op 33 Jona Lewie met de vergeten song Big shot. Bij beluistering herkende ik het nauwelijks, en vond hem ook behoorlijk goedkoop, gebouwd op bliep-geluidjes en grappig bedoelde lyrics. Vergelijkbaar met B.A. Robertson (elders in mijn lijst) en de Nederlandse Jan Rot, die rond deze tijd ook dit soort liedjes ging maken.