Because They're Young is de begintune van De Pre Historie, programma op Radio 2 (Vlaanderen), werd ook op TV uitgezonden. Natuurlijk klinkt het niet 1980 want het dateert van 1960.

Van dat Belgische programma ken ik het natuurlijk niet, maar het schijnt bij wel meer programma's gebruikt te zijn (Radio Veronica, Mi Amigo), maar welk programma specifiek de hit inluidde, weet ik nog steeds niet.

Ik vroeg me laatst al af of het niet bij Will Wil Wel (met het postcode-spel) gebruikt werd op de woensdagmiddag bij Veronica. Het was dat liedje of Les Reed's Man Of Action, een van die twee. Of ze werden beiden gebruikt.

Enfin...

Hot 100 - Week of August 09, 1980

Top 10:

#1 - #1 Olivia Newton-John - Magic
#2 - #2 Billy Joel - It's Still Rock 'N Roll To Me
#3 - #3 Elton John - Little Jeanie
#4 - #6 The S.O.S. Band - Take Your Time
#5 - #10 Christopher Cross - Sailing
#6 - #5 The Manhattans - Shining Star
#7 - #9 The Rolling Stones - Emotional Rescue
#8 - #4 The (Detroit) Spinners - Cupid-I've Loved You For A Long Time
#9 - #7 Paul McCartney & The Wings - Coming Up (Live At Glasgow)
#10 - ? Diana Ross - Upside Down

De Top 3 blijft stationair. Elton John Lijkt een pact gesloten te hebben met de #3-positie. Verder lijkt alleen Christopher Cross echt goede zaken te doen.

De Onderste 10 van de Hot 100:

#100 - ? Average White Band - Let's Go 'Round Again
#99 - ? Paul Davis - Cry Just A Little
#98 - ? The Kingbees - My Mistake
#97 - ? The J. Geils Band - Just Can't Wait


Peter Wolf en z'n mannen: Vaandeldragers van rock 'n roll anno 1980.

#96 - ? Ted Nugent - Wango Tango
#95 - ? Rockie Robbins - You And Me
#94 - ? Oak - King Of The Hill
#93 - ? Gladis Knight & The Pips - Landlord
#92 - ? Ambrosia - Biggest Part Of Me
#91 - #93 The Silencers - Shiver And Shake

Dit AWB-nummer herken ik onmiddellijk, maar ik sluit me aan bij Musician's mening. Dit is 'very average' [5]. Van het Paul Davis-nummer veer ik ook niet op. Ontzettend saai vooral [4].

The Kingbees verschijnen wat laat in de Rockabilly-revival. Hun liedje is weinig fantasierijk en te log voor het genre [4,5].

J. Geils moest ik downen en zoals verwacht gaan ze er met de hoofdprijs vandoor. Hun versie van rock 'n roll klinkt altijd fris en van alle tijden. En hun muziek en de uitvoering bevat altijd de juiste attitude. Dit hoor ik altijd graag. Tof nummer weer [9].

Daar hebben we onze vrouwvriendelijke rendierenvriend Ted Nugent ook! De man kan gitaarspelen en dat horen we in dit enthousiaste nummer [7]. Zo fout als wat, natuurlijk, maar wel meer genietbaar dan een stel onuitstaanbare Styx-wannabees [Oak, 1,5].

Tenslotte sussen Gladis Knight en haar Pips ons in een te vroege slaap, zzzzzzzzzz... [4].

En weer terug van vakantie, uiteraard dank voor Ranboy voor het plaatsen van mijn eigen en de engelse lijsten van de afgelopen weken!

En waarschijnlijk geheel in lijn met de zeer slappe maand augustus waar al eerder over werd gesproken:

Musician’s Top 30, 16 augustus 1980

01 (01) The harder they come * Joe Jackson band
02 (02) Could you be loved * Bob Marley & The Wailers
03 (06) A forest * The Cure
04 (05) Don’t ask me why * Billy Joel
05 (09) Babooshka * Kate Bush
06 (04) Think about me * Fleetwood mac
07 (03) Waterfalls * Paul McCartney
08 (11) Me myself I * Joan Armatrading
09 (08) This World of water * New Musik
10 (22) Late in the evening * Paul Simon
11 (10) Duchess * Genesis
12 (14) Don’t do me like that * Tom Petty & The Heartbreakers
13 (24) Oh yeah * Roxy Music
14 (13) Why me * Styx
15 (07) Messages * O.M.D.
16 (25) Simon Templar * Splodgenessabounds
17 (12) Emotional rescue * Rolling stones
18 (21) Underwater * Harry Thumann
19 (16) Peter Gunn * Emerson, Lake & Palmer
20 (20) Mazurka * Mink Deville
21 (23) One love * Sniff ’n the tears
22 (15) Aquamarine * Santana
23 (19) Teenement steps * The Motors
24 (28) The winner takes it all * Abba
25 (29) Si, j’etais president * Gerard Lenorman
26 (---) Anak * Freddie Aquila



27 (30) To be or not to be * B.A. Robertson
28 (---) Because they’re Young * Duane Eddy



29 (17) Je veux de l’amour * Raymond van het Groenewoud
30 (18) Et l’Oiseau chantaient * Sweet People

...En het saaie augustus 1980 slaat zeker op het aantal binnenkomers deze week, slechts 2. De hitlijst komt daar mee een beetje tot rust, platen kunnen punten vergaren voor hun eindnotering. Want de hoeveelheid weken die ze gemiddeld genoteerd staan is ook extreem laag.

Ik lees dat er al is geschreven over Duane Eddy, maar wisten jullie dit al?:




Jawel, het beroemde Emerson, Lake & Palmer nummer dat nu zo hoog staat genoteerd blijkt zowaar ook al in 1960 of iets dergelijks te zijn gespeeld door Duane Eddy. Beroemd in bekende melodietjes. Maar het origineel is geschreven door Henri Mancini (de man van de Pink Panther). Dat Because they're young ken ik ook ergens van. Maar ik weet niet meer precies waar van.

Ik dacht een tune van Veronica die te maken had met de concertagenda of iets dergelijks. Ik herkende de melodie ook gelijk, nadat ik het nummer weer eens afspeelde. Iets dat je niet zo snel doet. Maar als je het dan toch direct herkent, dan heb je een sterk nummer te pakken.

Over Anak van Freddie Aquila kan ik vrij kort zijn: aardig maar niet meer dan dat. Ik vind de Filipijnse taal een mooie klank hebben. Het nummer past ook wel in de hitlijst van augustus, maar ergens meen ik er ook in te horen dat de herfst met rasse schreden nadert....

Ik begon net een beetje het gevoel van zomer te krijgen met 2 dagen aardig weer, lees ik dit weer...

Daarom nog even:



Hopelijk geeft dat zonnebrilletje nog even zon. Freddie Aquila zou in de reguliere Top 40 groot worden in augustus, september en oktober 1980. Dus in die zin sprak ik al over het najaar.....

Maar weer eens een officieel weekje Engelse Top 40, die van 16-08-1980!

01 01 The Winner takes it all - Abba
02 02 Upside down - Diana Ross
03 05 9 to 5 - Sheena Easton
04 --- Ashes to ashes - David Bowie



05 09 Oh yeah - Roxy music
06 07 Oops upside your head - Gap band
07 10 Give me the night - George Benson
08 04 More than I can say - Leo Sayer
09 03 Use it up and wear it out - Odyssey
10 16 Funkin' for Jamaica - Tom Browne
11 14 Mariana - Gibson brothers
12 06 Babooshka - Kate Bush
13 26 Tom Hark - Piranhas
14 08 Could you be loved - Bob Marley
15 15 Lip up fatty - Bad manners
16 29 Feels like I'm in love - Kelly Marie
17 21 Are you getting enough - Hot chocolate
18 24 All over the world - ELO
19 11 There there my dear - Dexys midnight runners
20 13 Xanadu - Olivia Newton John & ELO
21 18 Let's hang on - Darts
22 37 The sunshine of your smile - Mike Berry
23 12 Wednesday week - Undertones
24 25 Private life - Grace Jones
25 28 Me myself I - Joan Armatrading
26 36 Neon knights - Black sabbath
27 --- Can't stop the music - Village people



28 27 Computer game - Yellow magic orchestra
29 33 Sleepwalk - Ultravox
30 40 You gotta be a hustler... - Sue Wilkinson
31 --- Bankrobber - The Clash



32 17 Jump to the beat - Stacy Lattislaw
33 --- It's still rock and roll to me - Billy Joel



34 --- C30 C60 C90 go - Bow wow wow



35 --- Modern girl - Sheena Easton



36 30 Does she have a friend - Gene Chandler
37 20 Cupid - Detroit spinners
38 31 Sanctuary - New musik
39 39 Free me - Roger Daltrey



40 --- A Walk in the park - Nick Straker band



Heel wat binnenkomers in aantal, dat zegt helaas nog niets over de kwaliteit.

Twee nummers steken er met kop en schouders boven uit, de rest is op z'n gunstigst middelmatig te noemen.

De winnaars van de hoge cijfers deze week zijn uiteraard de nieuwe creatie van de thin white duke van David Bowie in Ashes to Ashes. Toch geef ik Bowie niet hoger dan een 8, vooral omdat ik wel eens wat beters van hem heb gehoord. Desalniettemin valt deze creatie alleszins nog mee, helemaal als je het gaat vergelijken met de rest van de jaren '80 van David Bowie.

Het tweede goede cijfer, ook een 8, gaat naar It's still rock and roll to me van Billy Joel. Een hele grote hit in de VS geworden, ik meen de grootste van het album Glass houses. Eerlijk gezegd vond ik de voorgangers All for Leyna en Don't ask me why net iets beter. Blijkbaar vonden de samenstellers van de Tipparade dat ook; het singletje heeft deze voorselectie van de Top 40 niet eens weten te bereiken. En dat is nu ook weer sterk overdreven.

Dan negatieve cijfers. Om te beginnen met Bankrobber van The Clash (4,5). Een fikse onvoldoende voor een volstrekt inspiratieloze, reggae-achtig, traag en te lang singletje. Het is geen nummer van een album van The Clash. Maar de makers van het prachtige London calling mogen zich hiervoor een beetje schamen.

Ook het debuut van Bow wow wow met het nummer C30 C60 C90 go (het gaat hier om cassettebandjes? Van C30 heb ik in dat verband nog nooit gehoord) scoort laag. Het is beduidend vlotter en agressiever dan The Clash maar dat maakt het nog niet mooier (4,5). Ik ben nooit zo weggeweest van Bow wow wow, alleen ten tijde van de singles Do you wanna hold me en met name The Man mountain (1983) kon ik er wel waardering voor opbrengen.

En waarschijnlijk zullen de ware newwave liefhebbers juist die laatste nummers verafschuwen, als een knieval voor de commercie. Maar het gaat mij uiteindelijk om het gebodene, niet om het hokje waar de band destijds in pastte.

In die zin is het jammer dat The Clash en Bow wow wow het zo gemakkelijk werd gemaakt. Een man als Roger Daltrey had een beduidend betere single in de Engelse Top 40, kwam de week er voor er mee binnen. Free me krijgt van mij alsnog een 9, maar ondanks hard werken krijgt Roger Daltrey de opstandige Engelse jeugd voor dit soort rock niet meer naar de platenzaak. Helaas.

Maar de hitlijst van vandaag: ik deel ook graag onvoldoendes uit voor het uiterst flauwe discohitje Can't stop the music van The Village people (3); in hetzelfde genre opereert Sheena Easton met Modern girl (2,5) en ten slotte nog meer disco met de Nick Straker band en A Walk in the park. Die krijgt van mij een halfje meer (3,5) omdat het deuntje zonder twijfel memorabel valt te noemen. Zodra je het nummer hoort is het bekend. Zelfs als je niet eens weet dat het gaat om Nick Straker.

Daar verslik ik me bijna in m'n Verkade-reep....

Ik bedoel... met de zuinige 8 voor Bowie kan ik nog leven ( ), A Walk In The Park een love-it-or-hate-it-liedje, dat gaat er ook nog wel in, maar Bankrobber een 4,5??

Heb je hem al gehoord?

Sterker nog, heb 'm op The Story Of The Clash Vol. 1 en de Singles box-set (precies zoals ie hier staat afgebeeld).

Het staat op de originele Black Market Clash-EP, maar niet op de ge-update cd-versie daarvan: Super Black Market Clash. Dit in verband met ruimte voor latere b-kantjes en de inclusie op Story Of...

Van mij krijgt het overigens de volle poet [10 dus]. Fantastisch nummer, maar dat is Clash-eigen, lijkt het.
Puike band.

Maar voor de goede orde, Bankrobber is toch een veel slechter nummer dan alles wat er geboden wordt op London calling??

Vind ik niet per se.

Als je de carrière een beetje volgt zie je dat ze al meer geïnspireerd werden door zwarte muziekstromingen. Bankrobber klinkt als een voorzetje van hetgeen een paar maanden later op Sandinista! zou verschijnen. Een album dat je moet ondergaan om te kunnen begrijpen en waarderen. Zoals Joe Strummer al zei 'Sandinista! is a magnificent thing. I wouldn't change it if I could.' Combat Rock trekt die lijn voor een goede helft door.

Heel herkenbaar. Als je niet bekend bnt met het latere werk van the Clash - en dan vooral Sandinista - lijkt Bankrobber maar een matige single in vergelijking met de hoge kwaliteit punkrock die The Clash op London Calling neerzette.
Het leuke van dit topic is dat het sommige nummers perfect in het tijdsbeeld plaatst. Want ik ken Bankrobber weliswaar van The singles vol. 1, maar heb nooit zo scherp gezien dat het een voorloper van Sandinista was. Maar dat komt hier dus erg goed tot uiting, want de singles uit deze periode vormen inderdaad de brug tussen London Calling en Sandinista - twee opeenvolgende platen van een punkgroep, maar totaal verschillend in benadering.

Ik herinner mij nog dat ik destijds Sandinista kort na verschijnen van een vriend meekreeg om 'm thuis op een cassettebandje te zetten (wat heet: 2 cassettebandjes van 2x60 minuten, als ik me goed herinner... ) En dat leverde een behoorlijk WTF-moment op.
Want wat was dit in vredesnaam? Een driedubbel-LP (volgens mij in die tijd op zichzelf al een doodzonde voor een punkgroep) met weliswaar een aantal punky rocksongs, maar toch vooral excercities in reggae, dub, funk en andere etnische muziekstijlen. Ik ben van mening dat er met een wat betere selectie een uitstekende dubbel-LP van te maken was, maar ben achteraf wel blij dat ik het album destijds in z'n geheel getaped heb (en later op dubbel-cd heb aangeschaft).

Want je moet het ondergaan als een waanzinnige geluidstrip, die overigens weinig met punk te maken heeft. Maar dat vind ik juist een van de sterkste punten van The Clash: begonnen als ultieme punkband, maar van daaruit - met succes en mét kwaliteit - begonnen aan een vérgaande muzikale ontdekkingsreis. De overgang van London Calling naar Sandinista is heel groot, maar Bankrobber liet een klein jaar eerder al horen waar The Clash naartoe ging.

Destijds was ik niet zo onder de indruk van Bowie's nieuwste single, maar het is met terugwerkende kracht een van m'n favorieten uit zijn discografie geworden. Een groeiplaatje, net zoals de bijbehorende LP. Een 8 vind ik net wat te mager; een 9 is-ie zeker waard.
Wel een opvollend hoge binnenkomer in die Engelse lijst zeg, Op 4 maar liefst. Zouden ze zo lang hebben uitgezien naar nieuw Bowie-werk?

Dat nummer van Roger Daltrey zei me in eerste instantie niets, maar nu ik het YouTube terughoor, kan ik het mij wel herinneren. Sterk nummer, zeker. Komt van de McVicar-soundtrack, die hem een half jaar later nog een grote Nederlandse hit zou opleveren met Without your love. Niet dat ik die soundtrack ken, maar als ik het commentaar van musician bij het album lees, zou het nog best eens een interessante plaat kunnen zijn.

De leukste single van Bow wow wow is voor mij het kleine hitje I want Candy, hoewel ik die twee grote Nederlandse hits ook niet onaardig vind. Ik heb ze alle drie op single en daar houdt het verder bij mij mee op voor Bow wow wow. Ze hadden in veel nummers (ook in deze ode aan het cassettebandje) zo'n zogenaamde Burundi-beat die Adam & the Ants ook hadden. Allebei geproduceerd en groot gemaakt door Malcolm McLaren, heb ik begrepen, dus die zal die 'beat' wel hebben uitgevonden.

Dat moet je de eerder dit jaar overleden McLaren dan toch nageven: hij mas niet alleen een handige manager die een fijne neus had voor wat ging scoren, maar muzikaal had-ie ook redelijk wat in zijn mars, zoals zijn eigen albums bewijzen. Met name op dansbare muzieksoorten die toen in de kinderschoenen stonden. Volgens mij liet-ie met Buffalo gals de wereld kennismaken met het scratchen en het breakdansen. Daar was-ie dus al vroeg bij.

Ik moet het nog eens nazoeken, maar volgens mij zouden ze een stoet singles uitbrengen tussen London Calling en Sandinista!. Uiteindelijk bleef het bij de Black Market Clash-EP.
Het was dus al wel duidelijk dat de verstandhoudingen tussen de band en hun platenmaatschappij niet fris meer waren. Met Sandinista! lieten ze zich gaan en die 2 extra elpees waren eigenlijk bedoeld om onder hun contract uit te komen. Om de platenmaatschappij extra te stangen stonden ze erop het voor de prijs van een enkele elpee te laten verkopen. Maar dit wil zeker niet zeggen dat die twee extra elpees weggooi-materiaal bezitten.

Sandinista! verscheen overigens een maand of drie later, nog voor het einde van 1980.

Morgen kom ik met de Tipparade-lijsten.

Al met al, ruzie of niet met de platenmaatschappij, we kunnen het er over eens zijn dat er hier muzikaal een hele andere weg wordt ingeslagen door The Clash.

De vraag is of het er vervolgens beter op is geworden.

Ik doe/kan niet anders dan Bankrobber afzetten tegen het juist eerder verschenen London calling. Destijds al een bewierrookt album, ook later hier op musicmeter, met veel liefhebbers (gezien het aantal stemmen) en een hoog gemiddelde.

Dat Bankrobber een voorloper is van Sandinista! is heel goed mogelijk. Ik kan het er niet mee vergelijken, ben nooit aan dat album begonnen. Maar voor mij zou Bankrobber een valse start zijn. Ik ken uiteraard nog wel andere singles van The Clash ter vergelijk. Ik moet toegeven dat ik eigenlijk zelden iets ben tegengekomen dat in de buurt komt van London calling.

Hitsville UK vind ik een vreemd nummer waar ik ook maar weinig mee kan. The Magnificent seven is een aardige en dansbare opvolger. Should I stay or should I go is dan nog beter. Maar de singles Rock the casbah en met name Know your rights van Combat rock hebben mij niet kunnen bekoren. Vandaar dat ik ook nooit meer een opvolger van London calling heb gekocht, alleen losse singles.

Dan zou het heel goed kunnen dat je ze met ingang van Bankrobber bent kwijtgeraakt. Zoiets komt redelijk vaak voor. Ik volg bv. The Red Hot Chili Peppers nu ook veel minder dan ooit het geval was.

The Clash heb ik persoonlijk altijd juist gewaardeerd om hun vermogen alle stijlen zich eigen te maken. Dat zie ik een Sex Pistols zeker niet zo gauw doen. Vanuit die optiek doen Sandinista! en Combat Rock niet of nauwelijks onder voor London Calling of het debuut. Give 'Em Enough Rope wordt wat mij betreft ook te snel onder het vloerkleed geschoven, maar dat is dan weer een eerder album. Nu ik het over hun albums heb hoef ik Cut The Crap eigenlijk niet te noemen. Die verbasterde line-up heeft wat mij betreft niets meer met The Clash te maken, ook al hebben ze er de naam op geplakt.

Maar nu schiet ik weer door, ik moet het hier natuurlijk wel wat on-topic houden.

Misschien doet het deugt Combat Rock er eens bij te pakken. Die vind ik eigenlijk kwa opzet en sfeer redelijk dicht bij London Calling liggen.

TOP 40 VAN ROB nr 217, 20-8-1980
dw vw aw
1 1 6 Babooshka - Kate Bush
2 2 6 Peter Gunn - Emerson, Lake & Palmer
3 3 6 This world of water - New Musik
4 5 5 Don't ask me why - Billy Joel
5 6 3 I'm all right - Kenny Loggins
6 4 6 Si j'étais président - Gérard Lenorman
7 9 5 Upside down - Diana Ross
8 7 5 The winner takes it all - Abba
9 8 8 Emotional rescue - The Rolling Stones
10 22 2 Oh yeah - Roxy Music
11 11 5 The harder they come - Joe Jackson Band
12 17 3 Late in the evening - Paul Simon
13 23 2 Anak - Freddie Aguilar
14 24 2 A forest - The Cure
15 30 4 One day I'll fly away - Randy Crawford
16 10 8 Waterfalls - Paul McCartney
17 21 4 Underwater - Harry Thumann
18 18 3 Niño del sol - George Baker
19 13 12 Everybody's gotta learn sometime - The Korgis
20 15 5 Twilight zone - Manhattan Transfer
21 12 8 Messages - Orchestral Manoeuvres in the Dark
22 19 3 Me myself I - Joan Armatrading
23 16 5 More than I can say - Leo Sayer
24 14 7 Tenement steps - The Motors
25 28 2 Because they're young - Duane Eddy
26 27 3 To be or not to be - B.A. Robertson
27 -- 1 Ashes to ashes - David Bowie
28 -- 1 Sausalito summernights - Diesel
29 -- 1 All over the world - ELO
30 33 2 Big shot - Jona Lewie
31 20 7 Could you be loved? - Bob Marley & the Wailers
32 -- 1 Steal away - Robbie Dupree
33 -- 1 Don't sleep away the night - Daniel
34 -- 1 Use it up and wear it out - Odyssey
35 -- 1 Sitting in a café - Cherry van Gelder-Smith
36 31 4 Gimme some lovin' - The Blues Brothers
37 25 11 Xanadu - Olivia Newton-John & ELO
38 26 9 The other side of the sun - Janis Ian
39 29 11 Theme from 'New York, New York' - Frank Sinatra
40 34 9 Don't be foolish - Peter Marsh & Vangelis

De top 2 is al 4 weken gelijk, de top 3 al drie weken. In de rest van de top 10 zit ook weinig actie: typisch zomerhitlijstgedrag! Gelukkig stijgen de binnenkomers van vorige week wel hard door, minstens 10 plaatsen, en ook Randy Crawford neemt na een aarzelende start in de vierde week een grote sprong van 30 naar 15.

Ook qua binnenkomers lijkt het al wat op grote schoonmaak: maar liefst zeven! Ze zijn echter niet allemaal even memorabel.

De hoogste op 27: David Bowie met Ashes to ashes. David Bowie was en is een favoriete artiest van mij, en ook deze single is helemaal in de roos. Een song met een bevreemdende, nogal electronische begeleiding en een nog vreemdere clip met aparte special effects; David Bowie als harlekijn verkleed in een geanimeerde branding. Toch, ondanks de onbegrijpelijkheid (nog steeds geen idee waar het over gaat), pakt het je, dankzij Davids wat klagelijke stem, de wat 'gewonere' achtergrondkoortjes (die hij ook zelf doet, geloof ik) en de hypnotiserende eindlyric 'My mother said, to get things done, you'd better not mess with Major Tom', en dat in het oneindige herhaald. O ja, de verwijzing naar zijn oerhit Space oddity tilt beide songs naar een (nog) hoger niveau.

De overige binnenkomers moeten hier wel slapjes bij aftekenen. Met Sausalito summernights is echter helemaal niks mis: een uiterst internationaal (Amerikaans) geluid, een geweldige meezinger, goeie rif en spetterend gitaarwerk aan het eind. Pas over een jaar of zo gaat dit ook werkelijk een hit worden in de Amerikaanse top 100, en dan wordt het ook opnieuw in NL uitgebracht.

Op 29 de derde single van het Xanadu-project, All over the world. Typische ELO-muziek, violen, hoge koortjes, discoritme. En nog steeds heel goed te pruimen!

Op 32 het wat NL betreft enige hitje van Robbie Dupree, Steal away. Typisch Amerikaanse muziek van het moment, heeft idd nogal wat van What a fool believes.

En dan nog 3 binnenkomers, die door mijn collega-critici al zijn afgebrand . Op 33 Daniel (Sahuleka, maar dat stond er toen nog niet achter). Daar had ik toen een speciale band mee, omdat zijn debuutsingle (You make my world so) Colourful in 1976 bij mij op 1 heeft gestaan; maar zijn volgende singletjes waren helaas niet zo mooi; deze is wel aardig maar niet bijzonder.

Op 34 Odyssey met Use it up and wear it out. Hier ben ik wel verbaasd over de negatieve commentaren: het is een erg vernieuwende song, met juist heel subtiele Afrikaans-achtige ritmes, een soms agressieve en dan weer ingehouden zang, sterk refrein natuurlijk en totaal geen standaard disco.

En op 35 Cherry van Gelder-Smith met een ook origineel en vrij sterke song, Sitting in a cafe; alleen de instrument-invulling is nogal zwak, dat valt me nu wel op. Maar ach, toch een Hollands product om trots op te zijn .

Cherry van Gelder-Smith had in 1974 nog een klein hitje, Silverboy. Daar ken ik haar van naam nog van.

Wat zou ze de afgelopen zes jaar hebben gedaan? En na Sitting in a cafe is ze weer op mysterieuze wijze verdwenen....
Terwijl er met het nummer niet veel aan de hand is, ik heb het net nog weer even snel gedraaid.

The Complete David Bowie-boek (zet maar op het verlanglijstje! ) legt het allemaal haarfijn uit. Er zitten meer verwijzingen in dan naar Space Oddity en het is zeker meer dan alleen de volgende Bowie-single, maar dat vertel ik over 2 weken allemaal wel .

Week 34 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

#13: Queen - Another One Bites The Dust


Al volop in Flash Gordon promotie-kledij.

#17: Massara - Margherita
#24: Randy Crawford - One Day I'll Fly Away
#25: Massada - I Never Had A Love Like This Before
#26: Debbie - (I've Got) The Whole World Dancin'
#27: Nick Hall - Hop On The Bus


Helaas naast de bus gesprongen, dit plaatje.

#28: Herman Brood - Blew My Cool Over You
#29: Jane Olivor - Don't Let Go Off Me
#30: Willem Duyn - Zal Ik Een Krekel Wezen

Another One Bites The Dust zal volgens vele 'oude' Queen-fans altijd wel de single blijven die staat voor een definitieve breuk met het verleden. Ze zouden hiermee in ieder geval in Amerika zeer goede zaken doen (hier viel het eigenlijk wat tegen) en zoals we weten zou dat een directe invloed op hun carrière hebben. Ik heb er in ieder geval niet al te veel problemen mee, maar vind het niet echt tot de hoogtepunten van de heren behoren. Het is door John Deacon geschreven en dat baslijntje is er inderdaad een uit duizenden, maar -en dat is gelijk een beetje zijn achilleshiel- hij catert mij soms wat teveel naar Freddie's persoontje en dat gaat bij mij ten koste van het totaalplaatje van Queen. En toch is het uniek op de typische Queen-manier en kan eigenlijk niemand er een hekel aan hebben [8].

Over One Day I'll Fly Away is al wat gezegd, ook door mij: Vroeger irriterend door overkill, nu genoeg jaren verder om het goed op waarde te kunnen schatten. Kijk, het arrangement blijft suikerzoet en ietwat temerig, maar toch gebeurd er genoeg in het nummer om het iets boven het gros van ballads te tillen. Maar de stem is natuurlijk fenomenaal en besturen als het ware het liedje, net zoals die subtiele violen op de achtergrond [7,5].

Blokje Massadra, oftewel Uitheemse Popmuziek: Twee bijna-naamgenoten met een identieke variant op hun invloeden. Massara klinkt ongetwijfeld grappig op een zomerse dag, maar het moet wel ophouden na een minuut of 2, 3. Dat doet de 7"-versie al niet en de 12"-versie van dit clipje zeker al niet [4,5]. Massada doet het hier ongetwijfeld beter. Kan op zojuist genoemde zomerse dag (waar blijft die trouwens?) beluisterd worden, maar is gelijk een stuk meer muzikaal verantwoord. Lekker vrolijk liedje [7].

Debbie heb ik moeten downen. Best een vrolijk liedje. Niet veel om het lijf en het klinkt ook wat overvol, maar wel een voldoende waard, vind ik [6].

Nick Hall's Hop On The Bus is hier een verborgen pareltje. Wie is deze Nick Hall? Het klinkt duidelijk Amerikaans, een folky liedje met een country inslag. Typisch zo'n klein liedje dat in de Tipparade blijft steken om door ons her-ontdekt te worden [8].

Dan een heel oud clipje van Klassewerk (wie herinnert het zich?) van Herman Brood en de zijnen. Zoals mijn lieve vrouw ook al zegt: Ze hebben zeker potentieel, maar weten hier niet boven de middelmaat uit te steken. Dit komt namelijk wel erg routineus over. Het is duidelijk dat de echte successen in het verleden zitten [5,5].

Jane Olivor heb ik, net als Debbie, ook via Soulseek moeten vinden (ik heb trouwens die hele Tipparade-lijst van 1980 in mp3). Een vederlicht popliedje dat ik me zelfs nog lichtelijk kan herinneren (was dit een radio-hitje?). Ik heb hier niet echt problemen mee. Het klinkt een beetje zomers en vooral dat einde klinkt lekker [6,5].

'I don't know what is worse: The outfits, the choreography or the song' zegt m'n schat. Zal Willem een krekel wezen? Ik hoop voor krekels dat ze met wat beters kunnen komen als dit, anders heb ik medelijden met ze. Singles als Willem zou hij niet meer maken, dat moge duidelijk zijn [2].

Helemaal eens inzake Nick Hall (7) en ook Jane Olivor (6). De eerste voor het eerst in jaren weer eens gehoord en herinner mij het toen ook al aardig te hebben gevonden.

Ik zal Queen een zes geven voor de moeite én het onmiskenbaar gecreëerde popdeuntje. Toegegeven, het werd een grote hit in de VS, dat kunnen de nummers van de eerste drie albums van Queen niet zeggen. Toch bungelt het bij mij ergens onderaan, inzake populaire Queen platen.

Verder ga ik even door met voldoendes: Randy Crawford (7,5), Massada (8,5) en zelfs weer eens Herman Brood (6,5).

Dat geldt dat niet voor Debbie (5), Massara (3,5) en Willem Duin (een 2 lijkt mij inderdaad voldoende).

Tipparade: week 34 van 1980.

#13: Queen - Another One Bites The Dust
In die periode is Queen meer een trendvolger dan de trendzetter in hun beginperiode. Hier gaat Queen de discotoer op met een weliswaar aanstekelijk ritme en baslijn maar die duidelijk de stempel van Chic draagt. Toch behoorlijk nummer maar zeker niet de beste van Queen.
Cijfer: 7,5

#17: Massara - Margherita
Een zomers en grappig latino-discodeuntje maar het gaat wel snel vervelen, zeker als het zo lang duurt.
Cijfer: 5

#24: Randy Crawford - One Day I'll Fly Away
Easy listening-soul van hoog niveau, natuurlijk door de fenomenale stem maar ook de subtiele synths en violen, vrij zoet maar nooit melig of stroperig.
Cijfer: 8,5

#25: Massada - I Never Had A Love Like This Before
Een Nederlandse band die de latin-toer opgaat met Santana-gitaar. Op zich niet slecht gebracht maar het klinkt mij te cliché in de oren vooral wat de tekst betreft, in dit genre heb ik beter gehoord.
Cijfer: 5

#26: Debbie - (I've Got) The Whole World Dancin'
Veel heeft dit niet om het lijf, het klinkt mij te niemendallerig en te doorsnee en een goede zangeres is ze ook niet.
Cijfer: 3,5

#27: Nick Hall - Hop On The Bus
Uit de vergeten hits komt er af en toe toch iets leuks uit de bus zoals dit nummer. Aangenaam country/folknummer met vlotte melodie.
Cijfer: 7,5

#28: Herman Brood - Blew My Cool Over You
Dit rockt wel maar het klinkt inderdaad - wat kaztor zegt - te routineus, Herman Brood was duidelijk op de terugweg.
Cijfer: 6,5

#29: Jane Olivor - Don't Let Go Off Me
Geen clip gevonden.

#30: Willem Duyn - Zal Ik Een Krekel Wezen
Dit klinkt flauw en melig met erg gedateerde synth, geef mij maar de oudere Mouth & McNeal-hits.
Cijfer: 3

Ik heb dit altijd een geweldige single gevonden en nooit begrepen dat het in Nederland nauwelijks aansloeg. Pas een jaar later in de herkansing haalde hij enkele weken de top 40, nadat het inderdaad een grote Amerikaanse hit geworden was (Top 20 in de Billboard-lijst, dat is voor een Nederlands nummer héél bijzonder).

Nou is het nummer ook wel helemaal toegesneden op Amerikaans hitsucces: een tekst over het rijden op de snelweg en de zomerse sferen van Sausalito, een plaatsje in de buurt van San Francisco. Maar het blijft natuurlijk bijzonder dat het in de VS ook daadwerkelijk zo enorm aansloeg.

En die gitaarriff vind ik er echt een uit duizenden: heel herkenbaar, maar creatief en toch niet te ingewikkeld. Bovendien is de productie erg goed, met dank aan Pim Koopman, die ook drumde in dit bandje. (9)

Als soul- en funkliefhebber heb ik ook meer dan gemiddeld iets met zowel Daniel Sahuleka als Odyssey, dus ik vind het wel heel sympathiek dat je hier zo lovend over bent. Ik heb Odyssey er gisteravond nog even op nagedraaid en kan me ergens toch wel vinden in je kijk op dit nummer: de zang is best wel afwisselend en op ritmisch gebied gebeuren er ook wel aardige dingen. Zeker geen standaard disco, maar mijn enige bezwaar is dat ik het als liedje gewoon niet zo'n sterk nummer vind. Dan vond ik opvolgers Going back to my roots en Inside out toch beter. Al kun je daar wellicht tegenover stellen dat met name Inside out wel erg in de richting van standaard-disco gaat.

Van Daniel Sahuleka heb ik gewoon veel betere nummers gehoord. Het door jou bejubelde You make my life so colourful behoort daar zeker toe, evenals latere nummers als Wake up, Skankin' en (volgens mij rond deze periode) Long distance highway. Ik heb een verzamel-CD'tje van de man en daar staat behoorlijk veel werk op dat me aanspreekt. Hij klinkt soms een beetje als een Nederlandse Stevie Wonder - en dat is toch zeker een compliment.

Ik dacht die single van Nick Hall zelf ook te hebben, maar kon 'm gisteravond niet terugvinden. Hopelijk alleen maar niet goed op alfabet gezet, want ik kan me niet herinneren dat ik 'm ooit weggedaan heb. Weer zo'n klein vergeten pareltje: leuk kort liedje met inventief gitaarwerk. Ik zoek dit weekend nog even verder - zou jammer zijn als ik 'm niet meer had (7,5).

Over Another one bites the dust van Queen is al veel geschreven: het is natuurlijk dé waterscheidingsplaat in de Queen-historie. Voor de een de ultieme uitverkoop, die overigens resulteerde in een Amerikaanse nummer 1-hit en hun definitieve doorbraak aldaar. En voor de wat ruimdenkende fan een geslaagde poging om het Queen-geluid (nóg) verder te verbreden.

Ik reken me tot de tweede groep. Ik heb nooit zo'n moeite gehad met bands die zich aan funk en disco waagden, als het eind resultaat maar goed is. Ik vond dit destijds best een geslaagd nummer, al is de bass-riff natuurlijk gewoon gejat van Good Times van Chic. Het album The Game vond ik echter een half mislukt allegaartje; beslist een van de mindere platen van de groep. Het nummer zelf krijgt van mij een 8.

Oh ja: ik heb - net als jullie kennelijk - vrij weinig op met Sir Cliff, maar vind Dreamin' niettemin een van z'n leukste singles. Vooral vanwege die kenmerkende Alan Tarney-productie én het subtiele drumwerk, waarbij de drummer soms nét naast de tel slaat. Dat geeft een heel leuk effect, waardoor het nummer net boven de middelmaat uitstijgt (6,5). Andere singles uit deze periode, zoals We don't talk anymore en Carrie kon ik ook best pruimen, wat hierna kwam boeide me absoluut niet meer.

EDIT: even gegoogled, want nu wilde ik het weten ook: de drummer op Dreamin' (en ook op andere Cliff-nummers uit deze periode) is Trevor Spencer, de andere helft van de Tarney-Spencer Band. Nooit geweten... Goeie, inventieve drummer.

Dat is niet helemaal accuraat . Aanvankelijk bereikte het in 1980 de Top 40 (3 weekjes, hoogste notering #35. Geen vetpot.). De herkansing (echt precies een jaar later) reikte niet verder dan de Tipparade.

Cliff zou m.i. nog tot 1982 redelijk leuke singles uitbrengen, zoals Wired For Sound en The Only Way Out. Al dat schmaltzy gedoe daarna, zoals Some People en die talloze kerst-gevallen, doen me helemaal niets meer.

Mijn mening post ik uiteraard dit aankomende weekeinde, dan is die aan de beurt.
A.s. vrijdag haal ik nog even in met de Hot 100-lijstjes.

Aha - dank voor het rechtzetten. Ik baseerde me natuurlijk op mijn eigen geheugen, maar ik word kennelijk ook een dagje ouder...

Ik heb dat wel vaker sinds ik - jaren geleden al - mijn Top 40-naslagwerken heb verkocht. Toch maar weer eens in de kringloopwinkel gaan neuzen bij de muziekboeken...

Erg fout, ik weet het. Maar ik dacht dat ik wel zonder de boeken kon toen ik rond de eeuwwisseling een CD-rom kocht met alle hitfeiten uit de Top 40 t/m 1999. Maar dat bleek een super-onoverzichtelijk geval te zijn, waarin je bijvoorbeeld niet eens alle hitnoteringen op rij kon zien die een bepaalde artiest heeft gehad, laat staan het verloop van iemands hitcarrière.

Ik geloof dat dat ding nog wel ergens in een la ligt, dus officieel kan ik al die gegevens nog wel terugvinden. Maar dat programma was zó slecht van opzet en indeling dat ik hem nooit meer in de computer gestopt heb. Ik was ook meteen genezen van het idee dat je dit soort statistische gegevens beter in een computerbestand kunt hebben dan in een handzaam boek. So much for the digital age...