De reden waarom Never gonna cry again (8,5) van de Eurythmics geen compilaties haalt ligt hem er in, dat het nummer geen hit is geweest, niet in Engeland (3 weken, plek 63) en al helemaal niet in de VS. Daarna kregen ze een hele berg met hits in Engeland, allemaal veel groter dan Never gonna cry again. Helaas.

De eerste hit in Amerika was Sweet dreams. Die stond gelijk 26 weken genoteerd en haalde de eerste plaats. Naar aanleiding daarvan zullen de Eurythmics de ingeslagen weg wel hebben doorgezet (never change a winning team) en was er geen ruimte meer voor muziek zoals Never gonna cry again.

Vaak eens maar ook wel eens oneens: wat een gedrocht dat Hooked on Classics (3). Echt heel erg. Ik hield al niet van klassieke muziek, in een disco-achtige setting zakt je de spreekwoordelijke broek hier helemaal van af.

Anita Meyer en Why tell me why wordt bij mijn weten de laatste jaren pas in verband gebracht met gays en de homo top 100.
Destijds, in 1981 dus, stond dat nog volledig los van elkaar en had Meyer een voor veel mensen sterke Nederlandse single uitgebracht, zo werd er ook naar gekeken, een mening die ik deels wel kan begrijpen (6).

Maar er is veel meer schoonheid. Deniece Williams (7) met It's your concience bijvoorbeeld. De mooiste hit deze week is die van Randy Crawford, You might need somebody (9).

Deniece Williams verhoog ik naar 8,5 (vind ik haar beste nummer), Randy Crawford krijgt een 7.

Wat Ron Ron Brandsteder betreft, natuurlijk is hij geen grootste zanger maar dan heb ik liever dat hij een pretentieloze schlager brengt dan zulke cover (of beter gezegd verkrachting), dat is écht een drama en blasfemie.

Week 32.

25: Sheena Easton - For Your Eyes Only
Sheena Easton kreeg de voorkeur boven Blondie voor het Bond-thema. Haar nummer is mij iets te pathetisch en net niet pakkend genoeg.
Cijfer: 5,5

Dat is dan opvallend, want dan deed de single ter vergelijking eigenlijk meer hier dan in Engeland met als hoogste positie in de Tipparade #16, 4 weken.

Maar eigenlijk vind ik het niet gek veel afwijken van de latere singles.
Het hangt een beetje in dezelfde sfeer als Here Comes The Rain Again en Love Is A Stranger met hooguit een sneller tempo.



Geef ik je inderdaad gelijk in (José komt hier ook niet ongestraft onderuit), maar als je z'n vocale 'harmonieën' in de coupletten van Bella Beer hoort dan vraag je je af: Waarom doet een man als Ron dit eigenlijk?

Een toendertijd gevierde showmaster, misschien in Nederland in het vak alleen overtroffen door Willem Ruis in bekendheid, heeft activiteiten als deze eigenlijk helemaal niet nodig. Hoefde Ruis ook niet te doen. Hooguit een cabaratier-nummer tijdens een show was het voor Ruis, die wist verder waar z'n kracht lag en dat was niet in het serieus opnemen en uitbrengen van singles.
Dat is toch wat anders.

Was het z'n liefde voor muziek? (Hij is bij tijd en wijle een dj, al vanaf de vroege jaren '70). Was het de aandacht die z'n bekendheid met zich meebracht? Over extra aandacht niet te klagen, daar zorgde z'n aangever André Van Duin in zijn shows altijd voor als die weer een single te pluggen had. De roddelbladen hadden ook niets te klagen. Zijn huwelijk met Patty Brard toendertijd was misschien wel de ultieme pr-stunt voor beiden, dus die oplages vlogen de winkels wel uit.

Als ik me dit zo eens bedenk, dan denk ik dat de man dit uiteindelijk serieus bedoelde omdat ie van muziek houdt en dat maakt het des te pijnlijker.

En over het nummer van Anita Meyer dat tegenwoordig naar het schijnt goed doet bij de gays zal me eerlijk gezegd worst zijn, want ik heb het gevoel dat al de (foute) muziek van vroeger tegenwoordig onder die noemer valt, of de muziek nu leuk gevonden wordt door gays, schoonmoeders of oma's het zal wel, als ik iets leuk vind dat vind ik iets leuk en heb er eerlijk gezegd sch*t aan wat men ervan vindt!

Ik blijf het wel opvallend vinden dat de Nederpop het hier zo moeilijk heeft, soms is het best wel terecht, maar soms krijg ik wel het gevoel alles wat uit het Buitenland komt is sowieso beter, nou echt niet, vraag me dus ook af als het nummer van de Eurythmics uit Nederland zou komen of het dan ook zo hoog zou hebben gescoord??

Aha we zijn Sheena Easton vergeten met For your eyes only

Een degelijk Bond nummer wat wel bij deze film past, ben zelf een groot Bond liefhebber met die wereldacteur Sean Connery voorop.
Cijfer: 6

Jazeker, en ik waardeer uit deze bepaalde tijd ook bands als bv. Urban Heroes of Powerplay.
Ook Nederlands. Maar ik hoor het gewoon en het ligt me niet: De knulligheid bij vele andere nationale artiesten. Dat hoeft niet per se aan Nederland te liggen: Ook artiesten uit Amerika, Duitsland en Engeland vallen soms uit de boot.

Maar bij Nederland zit er vaak een heuse pr-machine achter die desbetreffende artiesten haast aan je opdringt, zo van 'Dit is het, er is niets anders!'; toen al, nu nog veel meer. Daar zit niks geen bevooroordeeldheid bij, het grenst eigenlijk aan een soort van ergernis waar je niets aan kunt doen.

En muziek die het goed doet bij homo's, dat is de lacherige variant op het typisch Hollandse hokjesdenken, waarbij alles gelabeld en afgebakend moet worden om er grip op te kunnen krijgen.
Ik mijdt dat soort begrippen graag als de pest en ben ook blij met de eclectische muzieksmaak van m'n lieve vrouw en ik.

Week 30: 25-07-1981:

Toen zat ik in Joegoslavie. Op de camping. Stiekem. Joegoslavie was immers het grote boze Oostblok en ik zat in dienst. En ik zou dan aan de bataljonscommandant toestemming moeten vragen om daar naartoe op vakantie te gaan, wat dikwijls geweigerd werd.
Ik had er scheit aan. Gewoon er naartoe met 5 vrienden in het oude Kadettje en nog een paar leuke oude autootjes (hadden we ze maar bewaard), met de huiskamerspeakers achterin en de vakantiebandjes voorin (minstens 100, waarvan er een aantal een 'drink-karakter' hadden).
Camping Polari in Rovinj (nu Kroatie dus), met Istarsko Pivo (veel) en een camping-discotheek met Lipps Inc, Pino d'Angio en.. Bob Dylan.
Het was leuk.

Dat is de muziek van deze week wat minder.

Wisdom & Allstars - Lizard In A Bed:

Mij niet bekend. Maar achteraf inderdaad een van de weinige 'fouten' waar Frits Spits op betrapt kon worden.
Een niet heel bijzonder reggaedeuntje, niet leuk gezongen ook niet.
Twee keer geluisterd, maar helaas slechts een 4.

Electric Light Orchestra - Hold On Tight:

Van de ook door mij geweldig gevonden LP Time (een van de beste van de eerste helft van de jaren 80).
Het lompste nummer van deze plaat, maar gewoon ook een erg goed nummer. Iedereen vond dit ook goed destijds.
Heerlijke rock 'n'roll-meezinger met ook nog een letterlijk naar het Frans vertaald stukje.
Classic rock klassiekertje inmiddels.
Cijfer 8.

Luv' - Tingeling:

Ook Luv' was vroeger not done, maar toch iedereens guilty pleasure.
Wie herinnert zich niet het legendarische Waldolala bij Sjef van Oekel.
Met het minder leuk worden van de hitsingles, taande ook het succes.
Met dit euh.. gewoon slechte eindresultaat.
Het laatste optreden van Luv'.
Tingeling en Toedeloedoki.
Cijfer 2,5.

African Magic Combo - La Chica:

Inderdaad een betere versie. Minder plat.
En deze kan met een wel gerust hart bij de guilty pleasures.
Cijfer 5,5.

Stevie Wonder - Happy Birthday:

Stevie Wonder had veel krediet toen en was erg populair. Veel mensen hadden ook de LP Hotter Than July.
Ik heb dit stiekem altijd het leukste nummer van deze plaat gevonden.
Vrolijk, zomers en het blijft hangen.
Enigszins beter dus ook dan Master Blaster, want hier krijg ik goeie zin van.
Cijfer 8.

Patricia Paay - Who Let The Heartache In:

Patricia Paay was natuurlijk vroeger ook een guilty pleasure en had haar pluspunten...
Heb hier dan ook fijn ooit de LP van in de uitverkoop gekocht.
Deze haalde plaats 9 nog.
Typische Nederpop uit die jaren.
Kan het zo weer meezingen en vind er eigenlijk helemaal niet zo veel mis mee.
Cijfer 5.

Rubberen Robbie - De Nederlandse Sterre Die Strale Overal:

Verreweg de allerbeste van hele Stars On 45-serie.
Geweldige parodie van de mannen van Catapult (die als Catapult ook goed waren) . Hier zitten zoveel kleine dingetjes in (ook in de clip), die als je de originelen kent (en die ken ik), je zo dikwijls doen glimlachen. Ook Andre van Duin wordt nog ergens ge-imiteerd.
Bij het begin en het einde van de clip krijg ik nu overigens nogal een New Kids gevoel.
Beste verkrachtinkje: Waarom? van De Heikrekels.
Veel van Rubberen Robbie kwam uit op 12"-es. Deze ook.
Mijn broer heeft er een aantal van en ik niet.
Cijfer 9.

Stevie Nicks & Tom Petty - Stop Draggin' My Heart Around:

Lang niet gehoord, maar was gelukkig weer een aangename kennismaking.
Erg sterk nummer van deze gelegenheidscombi voor een keer.
Krijg dan dus weer zin om meer Tom Petty en Stevie Nicks te gaan draaien.
Nummer zit goed in elkaar en blijft hangen.
Haalde de Top 40 niet.
Het gitaarlickje hoor je naderhand min of meer terug in Into The Great Wide Open.
Cijfer 8,5.

Jean-Michel Jarre - Magnetic Fields:

Was behoorlijk in eind jaren 70 deze Jarre.
Het teveel jaren tussen Equinoxe en deze nekte hem. Los daarvan is Magnetic Fields ook niet zo goed.
Feitelijk een ordinair disconummertje (zeker niet onaardig), maar lang niet zo goed als de zweefhit Oxygene en het klapperende Equinoxe.
Albums moeten dringend in de herbeluistering.
Clipje lijkt wel op Tenerife opgenomen, maar zal wel een stukje huisvlijt zijn van iemand.
Cijfer 7.

Imca Marina - Ook Als Ik Er Niet Ben:

Dit is gewoon een standaard-schlager, waarbij het haar siert dat ze zichzelf niet belangrijker vind dan het eiland. Wellicht oorspronkelijk Duits, want die kunnen dat gewoon iets beter.
Niet mijn genre, maar sommige mensen zweren bij dit soort muziek.
Hoor er ook een lichte toets BZN in.
Cijfer 3.

Vanessa - Sunset Girl:

Heej jongens, heb je die Vanessa op televisie gezien. Die heeft me toch een paar...

Upside Down haalde nummer 2 en blijft een van mijn alltime guilty pleasures.
Deze echter niet.
Een tamelijk onbenullig typisch begin jaren 80-nummertje.
Dat achteraf toch wel wat beklijvends heeft.
Haalde de Top-40 niet, dus ik was deze wel even kwijt. Zat in Joegoslavie en in dienst.
Cijfer 4,5.

En eigenlijk viel deze week dan toch nog wel mee.

Week 28 van 1981.

27. De Electronica's - De Poesjesdans
Speciaal voor kaztor de clip nog eens opgezocht en gevonden. Natuurlijk in het verlengde van de Vogeltjesdans maar nog iets lulliger. Eén keer beluisteren kan nog, een tweede keer niet meer.
Cijfer: 2,5

Shirley - Heel Even: verlaag ik naar 4,5 (week 31). Vind ik tenslotte te pompeus en te theatraal.

OK, dan.
De Electronica's - De Poesjesdans:

1981, volop piratenmuziek. Dit is zowat een all trekzak-band zelfs, al hoor ik op de achtergrond ook een banjootje.
Ergens is het allemaal nog wel schattig ook, maar ik associeer het nog altijd (en terecht) met gezellig met het tuinstoeltje voor de deur met krat bier eronder naast de tuinkabouter volkswijken (of nog erger).
Vooruit dan, een 3, omdat ik hem nooit zoveel gehoord heb als De Vogeltjesdans.

Tja.

'Vogeltjes, daar komt een poes achteraan' moeten ze hebben gedacht.
Mijn lieve vrouw en ik zijn beiden fervente kattenliefhebbers (we hebben er 5!) maar dan nog hoor ik hier pure uitmelkerij in. Ongehoord flauw [2].

Week 34 van 1981.

1. Art Garfunkel - A Heart In New York
Art Garfunkel vind ik na de samenwerking met Paul Simon teveel de easy listening kant opgaan maar af en toe komt daar een sfeervolle, romantische parel uit de bus zoals Bright Eyes en in mindere mate dit nummer. En een mooie stem heeft hij ook nog.
Cijfer: 8

17. Spargo - Just For You
Prima baslijn en redelijk vlotte melodie maar de zang trek ik minder. Het komt in zijn geheel uiteindelijk een tikkeltje te melig en niemendallerig over.
Cijfer: 4,5

18. Hi-Gloss - You'll Never Know
Softdisco dat verdacht veel lijkt op Rise van Herb Alpert. Dit nummer heeft mij nooit kunnen boeien al hoor ik wel dat vakkundig wordt gebracht.
Cijfer: 4

25. Juice Newton - Queen Of Hearts
Een luchtig en vrolijk nummer dat licht country-getint is, je hoort het nu soms nog op de radio. De melodie blijft hangen als je het één keer gehoord hebt.
Cijfer: 7,5

26. The Moody Blues - The Voice
De latere Moody Blues klinken meer poppy en ook wat als Electric Light Orchestra waarbij de mellotron plaats heeft gemaakt voor synthesizers. Wel een prima onderhoudende en sfeervolle song.
Cijfer: 8

27. Diana Ross & Lionel Richie - Endless Love
Dit soort duetten is niet aan mij besteed, dit is mij veel te zoet al erken ik hun vocale kwaliteiten.
Cijfer: 4

28. Kim Carnes - Draw Of The Cards
De mindere opvolger van Bette Davis Eyes, het is ongetwijfeld goed bedoeld en men wil de sfeer erin brengen maar het komt niet helemaal uit de verf en het nummer is wat eentonig. Die gitaarsolo vind ik eerder misplaatst.
Cijfer: 5

29. Tenpole Tudor - The Swords Of A Thousand Men
Deze band kende ik enkel van de feesthit Wunderbar (zullen wij later dit jaar tegenkomen) maar dit is eveneens een vrolijk nummer, pretentieloos en wat punky.
Cijfer: 7

30. The Oak Ridge Boys - Elvira
Lijkt mij een nummer dat alleen in de VS een hit kan worden. Ik heb nooit gehoord van deze band en dit nummer maar vind het best aardig maar niet echt opzienbarend met een tekst die mij wat te cliché is. Een tikkeltje retro getint (doet mij wat denken aan Searching van The Coasters) en vrolijk.
Cijfer: 6

Musician’s Top 30, 22-08-1981, week 33

01 (01) 05 If leaving me is easy – Phil Collins
02 (02) 04 Stop draggin’ my heart around – Stevie Nicks & Tom Petty
03 (03) 05 The friends of mr. Cairo – Jon & Vangelis
04 (04) 05 Wordy rappinghood – Tom Tom Club
05 (07) 04 Happy birthday – Stevie Wonder
06 (05) 04 Hold on tight – ELO
07 (06) 04 You weren’t in love – Mick Fleetwood
08 (09) 03 Pull up to the bumper – Grace Jones
09 (17) 02 Versailles – White Soxx
10 (10) 06 Ghost town – Specials
11 (19) 02 A woman in love – Tom Petty & the Heartbreakers
12 (12) 03 Sat in your lap – Kate Bush
13 (11) 04 Magnetic fields – Jean Michel Jarre
14 (08) 07 There’s a guy…. – Kirsty MacColl
15 (23) 02 Get it up – New England
16 (22) 02 For your eyes only – Sheena Easton
17 (21) 03 Kom van dat dak af live – Peter Koelewijn
18 (14) 03 Don’t say you leave this summer – Albert West
19 (18) 03 Chant no. 1 – Spandau Ballet
20 (15) 03 Je suis un rockstar – Bill Wyman
21 (26) 02 Lady – Commodores
22 (13) 05 Jumpin’ jive – Joe Jackson
23 (---) 01 You might need somebody – Randy Crawford
24 (---) 01 Never gonna cry again - Eurythmics
25 (20) 03 You make my dreams – Hall & Oates
26 (---) 01 Why tell me why – Anita Meyer
27 (---) 01 It’s your concience – Deniece Williams
28 (16) 11 Time – The Alan Parsons Project
29 (---) 01 Japanese boy - Aneka
30 (---) 01 Green door – Shakin’ Stevens

Het is weliswaar een formaliteit, maar zie dat ik afgelopen dinsdag deze lijst nog ben vergeten te plaatsen! Beter laat dan nooit maar veel verrassingen heeft het niet.

Of het moest zijn dat van de 6 nieuwe binnenkomers er 5 nummers worden gezongen door een vrouw.

TOP 40 VAN ROB nr 270, 26-8-1981
dw vw aw
1 2 4 Give it up - New England
2 1 9 Versailles - White Soxx
3 3 8 Sat in your lap - Kate Bush
4 6 7 Never gonna cry again - The Eurythmics
5 5 5 For your eyes only - Sheena Easton
6 10 4 Chant no. 1 - Spandau Ballet
7 4 7 Ghosttown - The Specials
8 9 6 Is that love? - Squeeze
9 18 3 Why tell me why - Anita Meyer
10 11 5 Magnetic fields, part 2 - Jean Michel Jarre
11 36 2 It's your conscience - Deniece Williams
12 15 6 Je suis un rockstar - Bill Wyman
13 16 5 Hard act to fall - Split Enz
14 17 3 You might need somebody - Randy Crawford
15 8 7 Sing sing sing - Charlie Calello Orchestra
16 7 10 One day in your life - Michael Jackson
17 19 3 Stop dragging my heart around - Stevie Nicks & Tom Petty
18 13 12 Will you? - Hazel O'Connor
19 20 4 Jessie's girl - Rick Springfield
20 12 8 Que pasa/me no pop I - Kid Creole & the Coconuts feat. Coati Mundi
21 30 2 The voice - The Moody Blues
22 23 3 Japanese boy - Aneka
23 28 3 Endless love - Diana Ross & Lionel Richie
24 14 5 New life - Depeche Mode
25 25 3 Don't say you'll leave this summer - Albert West
26 26 3 I hang on to my vertigo - Rupert Hine
27 27 3 Elvira - The Oak Ridge Boys
28 37 2 Draw of the cards - Kim Carnes
29 -- 1 A heart in New York - Art Garfunkel
30 34 2 Hooked on classics - Royal Philharmonic Orchestra
31 35 2 PS - Dolly Dots
32 21 4 You make my dreams come true - Hall & Oates
33 -- 1 Abacab - Genesis
34 22 11 Gemini dream - The Moody Blues
35 32 7 Piece of the action - Bucks Fizz
36 -- 1 Ex Luna Scientia - Dramatis
37 24 7 Show me - Dexy's Midnight Runners
38 31 4 Sunset girl - Vanessa
39 29 13 Don't let him go - REO Speedwagon
40 33 8 Wordy rappinghood - Tom Tom Club

Get it up doet zijn titel eer aan en staat in no time op de eerste plaats! Verder zien we een reusachtige stijger van 25 plaatsen, erg zeldzaam: It's your conscience. Meestal komen de top-platen ook hoog binnen, maar deze begon bescheiden, maar haalt dat al snel in.

Slechts drie binnenkomers deze week, maar ze zijn wel de moeite waard. Op 29 Art Garfunkel, een jaar na zijn grote hit Bright eyes. Deze is van een heel ander kaliber, wat ingetogener, maar ook erg sterk; wat meer S&G-achtig, als ik dat mag zeggen. Zijn tweede, en tevens zijn laatste NL top 40-hit.

Op 33 Genesis, sinds jaar en dag mijn tweede favoriete band all time. Abacab is de titeltrack van een nieuw Genesis-album. De albumversie is een stuk langer, maar ook de single is sterk: gedreven, stevig, synthesizer maar ook elektrische gitaar, solozang maar ook koortjes; hier wordt het nieuwe Genesis-geluid voor de komende 10 jaar gesmeed. Een gejaagde song waar je helemaal in op kan gaan. Geen idee waar het over gaat.

Op 36 een nogal vergeten liedje van Dramatis: YouTube - gary numan/dramatis. ex luna scientia.. Ze waren de backing band voor Gary Numan, maar GN had geen bemoeienis met deze song; zelfgeschreven en uitgevoerd. Misschien wel wat gedateerd, maar voor wie van het jaren 80-geluid houdt, is dit een feest .

Week 34 - 22 augustus 1981
Top 40
Tipparade

Alarmschijf: Art Garfunkel - A Heart In New York
Favorietschijf: Spargo - Just For You
Steunplaat - The Rolling Stones - Start Me Up

Frits Spits is er al vroeg bij me deze Stones-klassieker. Die man heeft echt een goede neus voor goede muziek!




Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: Art Garfunkel - A Heart In New York
17. Spargo - Just For You
18. Hi-Gloss - You'll Never Know
25. Juice Newton - Queen Of Hearts

26. The Moody Blues - The Voice
27. Diana Ross & Lionel Richie - Endless Love
28. Kim Carnes - Draw Of The Cards
29. Tenpole Tudor - The Swords Of A Thousand Men
30. The Oak Ridge Boys - Elvira

Het folky geluid van Simon & Garfunkel dat Art Garfunkel hier in z'n eentje hanteert vind ik eigenlijk niet echt meer in de tijdsgeest passen, al vind ik het zeker nog voldoende-waardig.
Hij heeft gewoon de pech dat er in 1981 voldoende andere, wat spannendere muziek werd gemaakt [6].

De huis, tuin en keukendisco van Spargo komt er deze keer niet eens zo slecht mee weg, maar dat beenmergverschreiende stemgeluid van het zangeresje blijft verschrikkelijk en zanger Ellert heeft het talent niet om tegenwicht te bieden [4].

Over Hi-Gloss ben ik verder ook weinig enthousiast. Voor disco is het net iets te sloom en het klinkt verder amateuristisch, blikkerig en ontiegelijk saai en langdradig [3,5].

Je zou bijna vergeten dat Amerika ook nog meetelde. Queen Of Hearts houdt het midden tussen countrypop en folk en doet dat niet eens zo onaardig. Een echte zatermiddagplaat dat lekker luchtig klinkt en niet meer pretendeert dan het is [8].

Eigenlijk is The Moody Blues' The Voice Electric Light Orchestra in all but name. Je wordt direct herinnerd aan ELO-albums als Time of Secret Messages die, niet ontoevallig, rond dezelfde tijd verschenen. En het is niet eens geproduceerd door Jeff Lynne, de man die alles wat hij aanraakt in ELO verandert. Maar, en dat is het belangrijkste, het is zeker geen slecht nummer en het hield de groep nog goed staande [8].

Als ik denk aan drakerige ballads waar het slijm van af druipt dan is Endless Love de eerste die in me opkomt [2].

Kim Carnes met Draw Of The Cards herken ik zowaar en ik vind dit zeker geen slecht nummer.
Ik vind het wat aards klinken, bijna als rustige bluesrock, en dat is knap als je je bedenkt dat het bijna geheel op synths drijft. Die gitaarsolo vind ik er dus wel bij passen. Ook heeft het iets Kate Bush-achtigs met die mannelijke achtergrondvocalen. Ik kan hier wel wat mee. Prettige verrassing! [8].

De ballorige pubrock van Tenpole Tudor, daar heb ik dan minder mee. Ongetwijfeld lollig als je stomdronken met z'n honderden aan de bar zit, maar dat is het dan ook wel. Adam Ant doet tenminste meer met deze formule [5,5].

De Americana die deze week door de lijst lijkt te waren komt misschien nog het meest tot uiting met The Oak Ridge Boys. Ik vind Elvira wel een leuk, sympathiek liedje dat goede zin geeft, al is het weinig hoogstaand [6].

Het album zelf is ook niet eens zo beroerd, maar het is en blijft jammer dat het misbaksel Whodunnit het album grondig verziekt. Ontspoort, eigenlijk.

En de single Abacab is zeker niet eens het slechtste nummer van de gelijknamige cd. Bij mij komt het nummer 5 september binnen, gelijk ook goed.

Ik weet dat het bij mij leidde tot een warme stroom aan affiniteit met de band. Blijkbaar had je met 18 jaar nog niet het onderscheid tussen de afzonderlijke bandleden gemaakt, je nam het zoals het was. En dat vond je dan goed of slecht.

Maar er staan zeker ook mindere nummers op Abacab.
In die hele discussie Phil Collins/Genesis heb ik mij afgevraagd of Abacab nog gepast zou kunnen hebben op Collins' cd Hello I must be going.

Maar het herkenbare orgel van Tony Banks maakt er toch een echt Genesis nummer van. Er gaan overigens nu gouden jaren volgen voor Genesis en leden in mijn lijst, let maar eens op!

Abacab is an sich een heel aardige cd waarop wel duidelijk elementen uit Phil's solocarrière zijn ingebakken. Op Abacab gaat dat nog enigszins goed, maar een nummer als Whodunnit is een eerste teken van onvervalste flauwigheid dat z'n sporen op Invisible Touch en (in iets mindere mate) 'Genesis' en We Can't Dance na zou laten. Zo beschamend als Whodunnit zou dat uiteraard niet meer worden, maar of zoiets puur uit de koker van Phil komt valt, als ik op z'n soloprestaties let, hevig te betwijfelen, al heb ik weinig met niemendalletjes als Against All Odds en anderzijds werk dat hij grotendeels niet voor z'n eigen albums schreef.

Ik denk dat als Phil Collins in Nederland zou rondspoken, vooral in Leiden als hij z'n dochter's schoonouders bezoekt, dat hij liever ook niet meer aan de Abacab-periode (en dan meer bepaald Whodunnit) wordt herinnerd.

In uitgerekend Leiden werd Genesis uitgefloten tijdens het concert in de Groenoordhallen, staat mij zo bij.

Daar ben ik toen niet geweest, het was nota bene 3 oktober en als rechtgeaarde Leidenaar ga je op 3 oktober natuurlijk niet naar een concert.

Dus daar wordt hij dan bij elk bezoek nog even aan herinnerd, misschien heeft hij er nog wel de hand in gehad dat de door hem gehate hallen dit jaar dan uiteindelijk zijn gesloopt

Hehe, het blijft een leuk verhaal.

Wel een beetje sneu voor Earth, Wind And Fire die verantwoordelijk zijn voor de door Genesis-fans zo gehate blazers. Die band was hier in wezen uitermate populair.

Week 34 (1981)

Alarmschijf: Art Garfunkel - A Heart In New York

Dit soort nummers zijn Art Garfunkel op het lijf geschreven en zijn (lichtvoetige en soms sprookjesachtige) stem past hier uitstekend bij, weinig op aan te merken eigenlijk.
Cijfer: 7,5

17. Spargo - Just For You

Aan de hetze tegen Spargo doe ik niet mee, dit nummer is gewoon weer lekkere feelgood music en ligt prima in het commerciele gehoor en werd weer een behoorlijke hit in Europa.
Cijfer: 7

18. Hi-Gloss - You'll Never Know

Het (instrumentale) begin van dit nummer beloofd veel goeds al kabbelt het nummer daarna wel een beetje voort, toch scoort dit nummer wel een voldoende bij mij al is het wel op het randje.
Cijfer: 6

25. Juice Newton - Queen Of Hearts

Een typisch Amerikaans nummer dit Queen Of Hearts, catchy, leuk en blijft hangen en zingt lekker mee.
Cijfer: 7

26. The Moody Blues - The Voice

The Moody Blues leveren geen wanprodukten af, dit The Voice is hierop geen uitzondering, een prima single, met de ozo herkenbare stem van Justin Hayward voorop.
Cijfer: 8

27. Diana Ross & Lionel Richie - Endless Love

Zo'n nummer doet het volgens prima bij het vrouwelijk schoon wat nog in dit soort sprookjes geloofd (endless love) niets ten nadele van Diana Ross & Lionel Richie overigens, maar dit nummer is te slijmerig voor woorden.
Cijfer: 4

28. Kim Carnes - Draw Of The Cards

Lang niet zo sterk als Bette Davis Eyes en vind dit ook geen echte single, meer een lp-track, een mager nummer van Kim Carnes.
Cijfer: 5

29. Tenpole Tudor - The Swords Of A Thousand Men

Wunderbar is stukken leuker, dit nummer doet me eerlijk gezegd niet zoveel en lijkt inderdaad last te hebben van Adam Ant invloeden.
Cijfer: 5

30. The Oak Ridge Boys - Elvira

Elvira was de naam van mijn eerste vriendinnetje in het desbetreffende jaar (1981) en heeft daarom wel iets, al is dit nummer te Amerikaans om ook echt een grote hit in Nederland te scoren, leuke herinnering dat wel.
Cijfer: 6

Musician’s Top 30, 29-08-1981, week 34

01 (02) 05 Stop draggin’ my heart around – Stevie Nicks & Tom Petty
02 (01) 06 If leaving me is easy – Phil Collins
03 (03) 06 The friends of mr. Cairo – Jon & Vangelis
04 (05) 05 Happy birthday – Stevie Wonder
05 (09) 03 Versailles – White Soxx
06 (06) 05 Hold on tight – ELO
07 (04) 06 Wordy rappinghood – Tom Tom Club
08 (08) 04 Pull up to the bumper – Grace Jones
09 (11) 03 A woman in love – Tom Petty & the Heartbreakers
10 (16) 03 For your eyes only – Sheena Easton
11 (15) 03 Get it up – New England
12 (23) 02 You might need somebody – Randy Crawford
13 (07) 06 You weren’t in love – Mick Fleetwood
14 (24) 02 Never gonna cry again - Eurythmics
15 (10) 07 Ghost town – Specials
16 (12) 04 Sat in your lap – Kate Bush
17 (26) 02 Why tell me why – Anita Meyer
18 (13) 05 Magnetic fields – Jean Michel Jarre
19 (27) 02 It’s your concience – Deniece Williams
20 (---) 01 A heart in New York – Art Garfunkel
21 (---) 01 The Voice – Moody Blues
22 (21) 03 Lady – Commodores
23 (17) 04 Kom van dat dak af live – Peter Koelewijn
24 (18) 04 Don’t say you leave this summer – Albert West
25 (19) 04 Chant no. 1 – Spandau Ballet
26 (20) 04 Je suis un rockstar – Bill Wyman
27 (14) 08 There’s a guy…. – Kirsty MacColl
28 (29) 02 Japanese boy – Aneka
29 (---) 01 Endless love – Lionel Richie & Diana Ross
30 (---) 01 Elvira – Oakridge boys

Het is het Amerikaanse duo Nicks & Petty dan toch nog gelukt Phil Collins op de knieëen te krijgen. Het is dan ook een zeldzaam rockduo.

Petty had in 1981 het album Hard Promises uitgebracht, waarop niet Stop draggin' my heart around (dat staat op het Stevie Nicks album Bella Donna) maar wel een ander duet met Nicks, Insider. Binnenkort schrijf ik wat bij Hard Promises maar het gat tussen dat album en het bejubelde Damn the torpedo's was artistiek heel groot. Zónder dat er sprake is van een groot kwaliteitsverschil het was gewoon anders. Maar Petty zat inmiddels dichter bij Fleetwood Mac (verkocht ook opeens vergelijkbare hoeveelheid albums in de VS) dan bij zijn eerdere werk.

Dan gooi ik even mijn kont tegen de krib inzake twee nummers: The Voice van The Moody Blues is niet gelijkend op E.L.O.
De Moody Blues stammen uit 1965, toen Lynne nog in de luiers zat. Zij hebben wel een ontwikkeling in geluid meegemaakt en ze klinken in 1981 erg Amerikaans. Hun instrumenten uit de oude dagen worden nog wel 'meegezeuld' en daar wordt ook nog gebruik van gemaakt. Maar ze waren zelf heel goed in staat om hun eigen muziek te maken, hooguit heeft Lynne wel eens leentjebuur gespeeld bij de meer ervaren buren.

En mijn tweede gevalletje (na herbeluisteren) "het valt wel mee" geldt voor het duo Ross & Richie. Ja, het is wel degelijk een zoetgevooisde ballad. En ja, Richie zal hebben gedacht "wat die Gaye ooit kon met Ross kan ik ook". Maar ik hang er geen supernegatief oordeel aan, dan weet ik wel wat andere nummers uit dat genre uit die tijd

Drie puntjes:

Chant no. 1 is wel een heel klein hitje bij jou geworden, musician. Niet helemaal je ding, of destijds niet genoeg gehoord?

Dat gezeur van Moody Blues lijken op ELO heb ik ook nooit wat ingezien. Hoogstens ziten ze in hetzelfde genre (licht symfonisch adult oriented rock met vroege-jaren-80-dansinvloeden)

Endless love was bij mij een langzame groeier, maar wordt nog top 10-werk. Vind het nog steeds een van Richie's beste composities; vooral de wisselwerking tussen beide stemmen is 100% geslaagd! (Helaas zal Endless love sneuvelen in het Diana Ross-hits-topic...)

Gezeur zou ik het niet willen noemen. Ik denk juist dat er een hoge mate aan respect tussen beide bands zit en beiden waardeer ik ook hoog.
Wie nou wie beïnvloedt heeft kan ik misschien niet 1, 2, 3 bepalen (wat heet, ik was toen 7 en kon beide namen alleen van de radio), maar ze hebben rond deze periode wel een heel gelijkende sound.

Ik weet het niet goed meer. Er waren veel kapers op de kust met heel veel goede muziek dus de concurrentie was groot.

Ik zit mij af te vragen hoe "serieus" Spandau ballet werd genomen in die tijd. Ik geloof niet dat ze bij de 'betere' (electronica) bands werden ingedeeld die in 1980, 1981 ook opkwamen. Het was geen groep die de voorpagina's bij Oor haalde, zoals U2 en de Simple Minds, twee andere piepjonge bands in die tijd

Een beetje een gevalletje vleesch noch visch want het was aan de andere kant toch wel beter dan veel ander Top 40 werk.

Week 31: 01-08-1981:

Benny Neyman - Ik Zal Je Heb:

Dankzij de kringloopwinkel heb ik stiekem best wel een aantal albums van Benny.
Ik vond dit nummer vroeger niet zo geweldig.
Kan er nu best mee door. Is niet te klef en juist doordat het niet typisch Benny Neyman kan ik er nog wel een voldoende aan kwijt.
Cijfer 6.

Grace Jones - Pull Up To The Bumper:

Heerlijk nummer.
Met die rollende bas en weer zo droogkloterig geproduceerd en enigszins boos gezongen.
Niet zo goed als I've Seen That Face Before, maar erg lekker.
Zitten ook vakantieherinneringen aan.
Cijfer 8.

Spandau Ballet - Chant No. 1:

Geweldig nummer. Het beste wat ze gemaakt hebben.
Samen met Through The Barricades, maar dat is hele andere koek.
Dit is de nieuwe funk zoals die in Engeland in de beginjaren 80 even opkwam. Denk ook aan Medium Medium, Gang Of Four, A Certain Ratio etc.
Dit nummer swingt als de neten en brult lekker mee en gek genoeg moet ik ook aan Kid Creole denken als ik dit hoor.
Jammer dat ze later zo de gladjakkerkant opgingen.
Cijfer 9.

Hall & Oates - You Make My Dreams:

Kijk weer een, die ik destijds helemaal gemist heb.
Hall & Oates uit de jaren 80-85 worden door mij hogelijk gewaardeerd.
Een jaar later zouden ze een paar echte hits scoren.
Daryl Hall heeft een geweldige white-soul stem en dit is een heel aanstekelijk liedje met lekkere woehoes.
Alweer LP's die naar onderen moeten...
Cijfer 7,5.

Bill Wyman - Si, si Je Suis Un Rockstar:

Hilarisch.
Was volgens mij als grap bedoeld.
Tekst is in ieder wel grappig.
Veulez vous partir with me....
Het nestelt zich wel in je geheugen in ieder geval.
Vond dit vroeger als Stones-fan ook al grappig.
Cijfer 6,5.

Shirley Zwerus - Heel Even:

Van Shirley wil ik het nummer It's Me (1977) aanraden.
Dit is een standaard kleffe Nederlandse ballade, waarbij ik aan Willeke Alberti en aanverwanten moet denken.
Puntje erbij voor het gitaartje.
Cijfer 2,5.

Kate Bush - Sat In Your Lap:

Ze heeft het er maar druk mee zo te zien.
Apart nummer. Oew oew.
Nummer was ik even kwijt, hetgeen mij er aan doet denken dat alle Kate Bush-albums eigenlijk weer in de herbeluistering moeten. Kan er ook nog wel bij.
Dit is in ieder geval in al zijn eigenwijsheid een heel aardig liedje.
Het werd dan ook geen hit.
Cijfer 7.

Peter Koelewijn en zijn Rockets - Kom Van Dat Dak Af (Live):

Hoe je er ook over denkt, het is natuurlijk een Nederpopklassieker.
Al meer dan 50 jaar
Ik heb het te veel gehoord.
Deze is van de dubbel-LP Peter Live die ik ook weer eens naar beneden wil halen (zucht).
Ik moet er toch een 6 aan geven en mijn kinderen kennen dit nummer ook.

Albert West - Don't Say You Leave This Summer:

Over Albert West (ex-zanger van The Shuffles) wordt altijd wat minachtend gedaan.
Feit is dat de man een mooie stem heeft, maar deze uberkleffe, op Amerikaanse leest geschoeide plakker is mij toch echt iets teveel van het goede en ik ben niet verzekerd voor de tandarts.
Cijfer 3.

B., B., & Q Band - On The Beat:

Ook weer zo een, die ik nu beter kan waarderen dan vroeger.
Lekkere disco/funk, waarbij je niet kunt stilzitten.
Everybody's On The Beat.
Klinkt erg kenmerkend voor die jaren.
Cijfer 7.

Wordt vervolgd

Week 35 van 1981.

1. Exile - Heart And Soul
Later bekend in de versie van Huey Lewis & The News. De riffs blijven hangen maar ik vind het wat vlak en een beetje kleurloos klinken, Huey Lewis bracht er wat meer soul in.
Cijfer: 5,5

2. The Rolling Stones - Start Me Up
Pakkende riffs zijn natuurlijk het handelsmerk van Rolling Stones evenals een meezingbare tekst. Het nummer klinkt ook erg levenslustig, wie hier niet vrolijk van wordt moet wel erg depressief zijn.
Cijfer: 9

4. Stars On 45 - Volume III
Ditmaal een medley van intro's op een discobeat, het leuke daarvan is dat je kunt raden waarvan de intro afkomstig is (wie kent ze allemaal?).
Cijfer: 7,5

13. Doris D and The Pins - The Marvellous Marionettes
Rond die tijd kregen wij de ene (foute) meidenpophit na de andere uit Nederland. Ietsje beter dan hun vorige hits en best schattig maar ook erg simpel en weinig origineel.
Cijfer: 4,5

25. Love Unlimited - I'm So Glad To Be A Woman
Komende uit de Philly-stal, dit heeft muzikaal merkelijk meer inhoud met piano en goede baslijn. Doet mij denken aan Three Degrees die in dezelfde hoek zitten.
Cijfer: 7

26. Saskia & Serge - Mama Mia
Geen clip gevonden, ik herinner mij dit nummer nog vaag, het is geen cover van die bekende Abba-hit.

27. B.B. Band - Stille Willie
Een mooi truckersverhaal, behoorlijk gezongen, getoonzet op een ritme dat erg veel lijkt op Some Broken Hearts Never Mend van Telly Savalas. Lange tijd niet meer gehoord maar toch een aardig nummer.
Cijfer: 6,5

28. Herbert Léonard - Pour Le Plaisir
Herbert Léonard heeft een mooie stem maar het nummer gaat langs mij heen wegens niet pakkend genoeg. Die sax weet het nummer wat op te fleuren.
Cijfer: 5

29. Normaal - Oeh, Wat 'n Volk
Achterhoekse rock'n roll, simpel, recht-voor-de raaps en op het randje van plat maar het heeft zekere amusementswaarde. Al zal ik nooit een fan worden van deze band.
Cijfer: 5

30. Genesis - Abacab
Dit is de single-versie, de albumversie is duidelijk het beste uit hun gelijknamige album dat ik maar matig kan waarderen. Maar Genesis klinkt hier gedreven en die synths passen perfect in het geheel.
Cijfer: 8

Hopelijk.

Meco - Star Wars Title Theme
Stylistics - Can't Give You Anything
Carl Douglas - Kung Fu Fighting
Derek & The Dominoes - Layla
Free - All Right Now
Pointer Sisters/Bruce Springsteen - Fire
Rod Stewart - DoYa Think I'm Sexy
Boney M. - Ma Baker
Village People - YMCA
Tja, het ligt voor op mijn tong, is uit een film dacht ik.
Michael Jackson - Don't Stop Till You Get Enough
Walker Brothers - The Sun Ain't Gonna Shine Anymore (twijfel)
The Who - Tommy Ouverture
Gerry Rafferty - Baker Street
Kim Carnes - Bette Davis Eyes
Jeff Wayne - War Of The Worlds

Denk ik.
Dus: van wie is dat mondharmonicadeuntje in het midden ook al weer?

Dat harmonicadeuntje is: Ennio Morricone - The Good, the Bad and the Ugly (geen harmonica te bekennen overigens)
Na Michael Jackson heel kort: MASH - Suicide Is Painless
Na Tommy Ouverture ook nog: Foxy - Get Off

Ja, ja, ja, The Good, The Bad and the Ugly, inderdaad.
Suicide is Painless is maar heel kort inderdaad, heb ik overheen geluisterd.
Ik weet uberhaupt niet of het wel de 'bedoeling' was, net als met Get Off (wat wat mij betreft ook net zo makkelijk Let's All Chant van de Michael Zager Band had kunnen zijn).
Maar een leuk kwisje toch wel.

TOP 40 VAN ROB nr 271, 2-9-1981
dw vw aw
1 1 5 Give it up - New England
2 2 10 Versailles - White Soxx
3 6 5 Chant no. 1 - Spandau Ballet
4 11 3 It's your conscience - Deniece Williams
5 4 8 Never gonna cry again - The Eurythmics
6 9 4 Why tell me why - Anita Meyer
7 5 6 For your eyes only - Sheena Easton
8 3 9 Sat in your lap - Kate Bush
9 23 4 Endless love - Diana Ross & Lionel Richie
10 8 7 Is that love? - Squeeze
11 10 6 Magnetic fields, part 2 - Jean Michel Jarre
12 12 7 Je suis un rockstar - Bill Wyman
13 14 4 You might need somebody - Randy Crawford
14 21 3 The voice - The Moody Blues
15 13 6 Hard act to fall - Split Enz
16 7 8 Ghosttown - The Specials
17 28 3 Draw of the cards - Kim Carnes
18 29 2 A heart in New York - Art Garfunkel
19 33 2 Abacab - Genesis
20 17 4 Stop dragging my heart around - Stevie Nicks & Tom Petty
21 30 3 Hooked on classics - Royal Philharmonic Orchestra
22 22 4 Japanese boy - Aneka
23 16 11 One day in your life - Michael Jackson
24 18 13 Will you? - Hazel O'Connor
25 -- 1 I'm gonna love her for the both of us - Meatloaf
26 15 8 Sing sing sing - Charlie Calello Orchestra
27 25 4 Don't say you'll leave this summer - Albert West
28 26 4 I hang on to my vertigo - Rupert Hine
29 20 9 Que pasa/me no pop I - Kid Creole & the Coconuts feat. Coati Mundi
30 36 2 Ex Luna Scientia - Dramatis
31 31 3 PS - Dolly Dots
32 -- 1 You'll never know - Hi-Gloss
33 27 4 Elvira - The Oak Ridge Boys
34 -- 1 Stars on 45, volume 3 - Stars on 45
35 24 6 New life - Depeche Mode
36 -- 1 Heel even - Shirley
37 19 5 Jessie's girl - Rick Springfield
38 -- 1 Start me up - The Rolling Stones
39 34 12 Gemini dream - The Moody Blues
40 32 5 You make my dreams come true - Hall & Oates

De top 2 blijft staan, maar 3 en 4 komen snel aan, dus volgende week kan het er weer heel anders uitzien. Op 9 valt de snelle stijging van Endless love op (vanaf 23), vooral omdat de plaat al 4 weken heeft. Ook Draw of the cards blijkt over extra adem te beschikken (bij herbeluistering vond ik hem toch ook wel sterk, sfeervol, felle gitaarsolo).

Op 25 komt Meatloaf binnen. De man heeft een paar keer een tophit gescoord (met lange tussenpozen), maar nog vaker misgekleund (althans, geen hit gescoord). Dit is daar een goed voorbeeld van. Het klinkt precies zoals Meatloaf moet klinken, maar het beklijft niet. Deze wordt ook nergens meer gedraaid...

Op 32 de discoklassieker You'll never know: prima opgebouwd, en ook met inhoud, de wanhoop van de zangeres komt goed over. Niet alleen voor de dansvloer, maar ook (meer nog) voor de radio prima geschikt.

Op 34 de hierboven al aangehaalde Stars on 45, volume 3. De aaneenschakeling van intro's is zo knap gedaan, dat je bijna niet meer doorhebt dat het nagespeeld is. Leuk om naar te luisteren, maar weinig eigen verdienste.

Op 36 komt ze dan toch nog binnen, Shirley, bij mij eeuwig populair dankzij It's me uit 1977, een van de beste Nederlandse producties ooit. Kennelijk duurde het bij mij toch een paar weken voor het kwartje begon te vallen.
Okee, je moet er wel tegen kunnen, maar dan springen de emoties je tegemoet. Het begint al met een apart vervormd geluid (wat het meteen al geen standaard Hollandse tranentrekker maakt), dan de stem van Shirley, met ingehouden snik, erg krachtig en toch klein gehouden, tot ze richting finale gaat, dan gaan alle sluizen open. Als ze dan fluister-zingt 'je weet toch, dat ik nog steeds van je houd', dan is de missie geslaagd.

Op 38 dan nog de rechttoe-rechtaan-muziek van The Stones, Start me up, wat op mij altijd overkwam als: kijk ons nog eens lekker tekeer gaan op onze leeftijd. De riff heeft mij nooit overtuigd, en ik ben altijd verbaasd geweest dat dit toch in het algemeen als een sterke song ervaren wordt...

Nou, dat valt op zich nog mee. Maar ik ben het wel helemaal met je eens inzake "kijk ons nog eens lekker tekeer gaan op onze leeftijd".

Niet dat de muziek zo heel ruig was maar de Rolling Stones begonnen tegen de 40 te lopen. Waren in zekere zin toch pioniers die ook nog eens een keer bijna 20 jaar in het vak zaten. Ze begonnen met enige afstand de oudste band van de Top 40 te worden.

En dat was een hele andere benadering opeens dan toen Emotional Rescue uitkwam in 1980.
Ik weet ook dat er, in vervolg op Start me up en Tattoo You een concertreeks begon waar opeens iedereen naar toe wilde "omdat het wel eens de laatste van de Rolling Stones" zou kunnen zijn.

De geschiedenis heeft ons zwaar geloochenstraft: de Stones bestaan (ondanks af en toe kommer en kwel) 30 jaar later nog steeds en gaan, als ik het goed begrijp, in november aan een nieuwe wereldtoer beginnen..

Grappig de binnenkomst van die single van Meatloaf. Ja, het heeft hier in Nederland inderdaad niets gedaan en ik wist destijds niet eens van het bestaan af.
Volgens mij was Meatloaf al weer een beetje "uit" en lieten veel kopers van Bat out of Hell hem ook al weer vallen. Het album Dead Ringer had niet alleen veel te lang geduurd, als ik de kritieken goed begrijp is het ook wel een stapje terug.