Echt geweldig!

Zo zou het eigenlijk moeten, het publiek dat inspraak heeft in de samenstelling van de tiplijst. Dat had in principe wellicht hele andere hitparades kunnen opleveren dan wat het uiteindelijk is geworden.

Frank Zappa is daar een heel duidelijk voorbeeld van. Nu zou hij uiteindelijk (na de tip-) er niet de hitlijsten mee bereiken maar juist door deze notering kwam zijn muziek op dat moment wel meer onder de aandacht. Overigens, ik geloof niet dat veel Zappa fans er iets om gaven, wel of geen top 40 maar qua erkenning is het toch altijd leuk.

De Tipparade en Avro's radio- en tv-tip waren overigens concurrenten van elkaar. De Tipparade hing vast aan de Top 40 (van Veronica) en de Avro was natuurlijk de omroep die hoorde bij Toppop. En dat programma 'deed' volgens mij verslag van de Nationale Hitparade, de grote Nationale hitlijst en tegenhanger van de Top 40. Overigens had je toen ook (net begonnen, in 1978) de Tros Top 50 dus het was een boeiende tijd!

Volgens mij waren die top 40 en tipparade samengevoegd. Als een soort poldercompromis bleef de nummer 1 Alarmschijf en werd de nummer 2 AVRO radio&tv's tip. Die moest dus op een andere manier worden gekozen dan de Alarmschijf en vandaar dat je als publiek een stem had. Voor het overige had dat stemmen geen enkel effect.
Ik gaf er als jonge Zappa-fan wel iets om (maar je koopt natuurlijk de LP), net zoals ik het nu nog steeds leuk vind dat hij tenminste met 1 nummer in de TOP 2000 staat. En veel mensen zullen dat met me delen, want anders stond hij er niet in

Ik denk dat het met die 5 tips van Toppop nog net iets anders ligt. De nummer 1 was de Troetelschijf uit de tip 30 die bij de Nationale Hitparade hoorde (dus niet de Alarmschijf die bij de top 40 hoorde), de tip 2 was inderdaad AVRO's Radio en Televisie tip en de overige drie tips waren dacht ik vrij willekeurig gekozen. Dat Zappa er een week later alweer uit lag, zou dus goed kunnen. Maar in de tipparade die bij de top 40 hoorde, zal hij zoals praktisch elke plaat zeker toch minstens 3 weken gestaan hebben. Sorry voor het freakgehalte van deze correctie...

Wat ranboy zegt herken ik onmiddellijk, maar wie is hier de freak?

De SQ top 15 van week 17 - 1979

1 (7) Pointer Sisters - Happiness (2 wk)
2 (2) Sister Sledge - He´s the Greatest Dancer (8 wk)
3 (1) The Bombers - Get Dancin' (3 wk)
4 (6) Chic - I Want Your Love (7 wk)
5 (5) George Duke - Party Down (3 wk)
6 (-) Tutti Frutti - We Love America, We Love China
7 (11) Players Association - Turn the Music Up (2 wk)
8 (12) Bob Marley & the Wailers - Stir it Up (7 wk)
9 (9) Graham Parker & the Rumour - Frozen Years (3 wk)
10 (-) Normaal - Hendrik Haverkamp
11 (4) Temptations - Papa Was a Rollin' Stone (3 wk)
12 (8) Cheap Trick - I Want You To Want Me (2 wk)
13 (13) The Police - So Lonely (6 wk)
14 (3) Level - Nanana Heyhey
15 (10) Herman van Veen - Opzij (4 wk)

Zo op de ochtend nog even snel mijn lijst van deze week gepost. Geweldig verhaal van Justus18. Moet haast wel dat er een verband is. Zo raar is het ook niet en je invloed is vaak groter dan je denkt.

Tutti Frutti is het fluthitje van de week bij mij en neemt min of meer de plaats van Level in. Nog niet gevonden op Youtube. Inmiddels is zo weer de bovenste helft van mijn lijst uitsluitend disco. En dan nog heeft Ranboy een van de grote discohits uit die tijd weer eerder dan ik: Jimmy Bo´Horne komt bij mij nog.

Bij musician toch nog The Police naar 1! Verder leuk dat Kingston Kingston een kans krijgt. Komt bij mij niet, en ik vond het ook wat flauw toen. Later heb ik het singletje nog wel gekocht en achteraf heb ik hier toch wel een klassieker gemist. Nog niet zo heel lang geleden heb ik zelfs nog een hele documentaire gezien over deze Lou.

Hert blijft leuk, dit topic. Elke week komen er wel herinneringen aan - soms al lang vergeten - nummers van 30 jaar geleden naar boven. En ook de verhalen erbij klinken me vertrouwd in de oren. Ik ben zelf niet zo'n lijstjesfreak, maar volgde de top 40 vroeger wel. En ik heb ook altijd gedacht dat die lijsten er anders uit hadden kunnen zien als de dominantie van pluggers en disc-jockeys niet zo groot was geweest.
Want die tipparade droeg hoe dan ook bij aan de verkrijgbaarheid van singles in de winkel. Bijna elke platenwinkel kocht standaard die tip 30 in. Het werd een stuk lastiger als je een plaatje op de radio had gehoord dat daar niet in terecht kwam. Dan moest je óf meerdere zaken langs óf 'm speciaal laten bestellen. En dat kon soms weken of zelfs maanden duren, weet ik uit ervaring.

Toch werkt zo'n hitparade uitstekend als introductie tot leuke muziek. Toen wel tenminste - tegenwoordig weet ik dat niet zo zeker. Want naast alle commerciële pulp stonden destijds toch heel wat alternatieve dingen (veel new wave vooral) broederlijk naast elkaar in de hit- en tipparade.

Dancing fool was bijvoorbeeld absoluut mijn introductie tot Frank Zappa. Ik heb die single nog steeds (helaas een Amerikaanse persing zonder foto-hoesje, maar wel op het Zappa-label!). Een absoluut machtige en humoristische parodie op de disco-rage. Het nummeer spoorde mij er in de jaren tachtig uiteindelijk toe aan om ook de dubbel-LP Sheik Yerbouti eens te schaffen. Veel méér Zappa heb ik sindsdien niet gekocht, maar het is toch leuk om te merken hoe je door zo'n single op het spoor gezet wordt.

Ik was toen nog te jong om het zo intensief te volgen, maar wat in de Top 40/Tros top 50) binnenkwam kwam bij mij dan wel weer meestal 'binnen'. Vingers inde aanslag bij de cassetterecorder.... .

Zo is bijv. het tipparade 'gebeuren' volledig langs me heen gegaan, vooral die nummers die dan de top 40 niet haalden. Dat nummer van Frank Zappa bijv. zegt me dan ook helemaal niks. Overigens kende ik ook niet alles uit de top 40, met name de nummers die bleven steken in de nummers 30-40 (sommige wel uiteraard).

Een kleine pas op de plaats SQ, met wat langer genoteerde platen die toch nog weer stijgen of in ieder geval geen verlies leiden!

Ik heb de Pointer Sisters te veel ondergewaardeerd, zal ik erkennen, met een minimale notering.

We hadden al eerder gesproken over de Free record shop, Gaucho. Volgens mij hadden juist zij naar verhouding heel veel onbekendere nummers (of van overzee) die niet de tipparade of top 40 wisten te bereiken.

Je weet wel, die singletjes van 3 voor 5 gulden........

@musician: in dat laatste heb je toch wel een beetje gelijk, denk ik. In mijn herinnering kochten de plaatselijke platenboeren standaard de tip 30 in, maar niet alles wat daar buiten viel. Maar inderdaad, bij de FRS heb ik in die jaren best leuke singles gescoord die de hit- of tipparade nooit van binnen gezien hebben.

Voor de jongere lezertjes: geloof het of niet, ooit was de FRS best een interessante platenzaak.

TOP 40 VAN ROB nr 149, 2-5-1979
dw vw aw
1 1 4 I want you to want me - Cheap Trick
2 5 5 Goodnight tonight - The Wings
3 2 11 I will survive - Gloria Gaynor
4 22 2 No mercy - The Tubes
5 7 4 Frozen years - The Rumour
6 11 3 What a fool believes - The Doobie Brothers
7 18 4 Prime time - The Tubes
8 4 6 The logical song - Supertramp
9 3 10 Wild places - Duncan Browne
10 10 6 A routine day - Klaatu
11 6 5 You angel you - Manfred Mann's Earth Band
12 13 6 So lonely - The Police
13 -- 1 Bright eyes - Art Garfunkel
14 8 6 Equinox - Jean Michel Jarre
15 15 4 Hallelujah - Milk & Honey
16 19 5 Here comes the night - The Beach Boys
17 17 5 Stir it up - Bob Marley & the Wailers
18 20 3 Is she really going out? - Joe Jackson
19 24 2 Music machine - Inner Circle
20 9 6 Room with a view - Deco
21 36 2 Dance away - Roxy Music
22 12 8 Trash - Roxy Music
23 28 2 Turn the music up - Players Association
24 -- 1 Happiness - The Pointer Sisters
25 14 9 Lucky number - Lena Lovich
26 32 2 Spank - Jimmy 'Bo' Horne
27 27 3 This is hot - Pamela Stanley
28 16 9 Sarah smiles - Bram Tchaikovsky
29 30 3 La dolce vita - The Sparks
30 -- 1 Unknown destination - Massada
31 23 8 Dancing fool - Frank Zappa
32 21 7 You are my everything - Anita Meyer
33 -- 1 Does your mother know - Abba
34 -- 1 Going back to China - Diesel
35 40 6 Oliver's army - Elvis Costello & the Attractions
36 -- 1 Casanova - Luv'
37 33 5 Hendrik Haverkamp - Normaal
38 -- 1 I'm the toughest - Peter Tosh
39 26 3 Su cancion - Betty Missiego
40 25 6 Opzij - Herman van Veen

Zondagochtend, tijd voor mijn 'nieuwe' top 40! En het is weer een verrassende lijst geworden, met superstips en zeven binnenkomers!

Meest opvallende stijger is No mercy van The Tubes, dat van 22 naar 4 gaat. Waar moet dat heen?... Ook broertje Prime time zit ineens extra in de lift en gaat van 18 naar 7 in de vierde week. Twee titels van één band in mijn top 10, het zal niet uniek zijn maar is wel heel bijzonder.

De Eurovisiesongfestivalkoorts is alweer voorbij, Hallelujah blijft in de derde week op 15 staan en Su cancion zakt in de derde week alweer naar 39!

Op 13 de hoogste nieuwe. Het is Bright eyes, van Art Garfunkel, de eerste solosingle van de helft van Simon & Garfunkel (althans met succes). Hij sloeg natuurlijk erg aan door het tekenfilmpje dat er bij zit met een konijn met heel grote ogen (van de film Watership Down). Heel Nederland zou plat gaan, ik ook.

Op 24 Happiness, de opvolger van Fire, en, zoals eerder opgemerkt, minstens even sterk.

Op 30 Massada met weer een sterke single, al zou het maar een klein top 40-hitje worden.

Op 33 een nieuwe single van Abba, met een nieuw discogeluid. Ook opvallend is dat deze single grotendeels door Björn wordt gezongen. Zeer verfrissend en origineel, nog steeds.

Op 34 de eerste single van de Nederlandse band Diesel, die een Amerikaans klinkend geluid neerzet en ook Amerikaanse getinte teksten kiest. Zoals dat toen heette: 'on-Nederlands goed'.

Tot mijn eigen verrassing Luv' op 36. Het luisterde makkelijk weg, zullen we maar zeggen

En op 38 eindelijk I'm the toughest, die bij mijn collega-topicschrijvers al lang en breed binnen is.

Leuke lijst alweer, er moeten mij wel iets van het hart:

Luv in je top 40 jeugdzonde natuurlijk

Toen ik een jaar of 6 was heb ik Watership Down voor het eerst gezien. Ik was verkocht en ik vind het nog steeds een prachtige film. Art Garfunkel heeft na Simon & Garfunkel niks bijzonders meer gemaakt, behalve Bright Eyes.

Die stelling gaat mij, als groot Simon & Garfunkel-liefhebber, net iets te ver. Ik noem 'in defense of Art', graag nog nummers als A heart in New York en All I know, plus het sfeervolle live-album Across America (dat dan wel weer vol staat met S&G-nummers ). Maar Bright eyes steekt natuurlijk met kop en schouders boven al zijn andere nummers uit.

Is het trouwens waar dat Bright eyes het eerste nummer was waarmee Garfunkel solo de hitlijsten haalde? In mijn herinnering had-ie halverwege de jaren zeventig nog een paar piepkleine hitjes, waaronder Breakaway. Maar het kan best zijn dat die allemaal in de tipparade zijn blijven steken.

Inderdaad, A heart in New York is ook een puik nummer. Break away ken ik alleen van The Beach Boys, heeft Art hem gecovered?

Volgens het top 40 Hitdossier heeft Art Garfunkel maar liefst 5 singles in de tipparade gekregen voor Bright eyes, maar geen top 40 hit...

OK, dat laatste klopt dus wel. Breakaway is niet het nummer van de Beach Boys, maar van het duo Gallagher & Lyle, als uitvoerende artiesten ook redelijk bekend in de jaren zeventig.

Al is het wel zo dat Art zijn solo-platen voornamelijk vulde met covers. Ik geloof niet dat hij ook maar één nummer zelf geschreven heeft. Dat heeft natuurlijk ook niet echt bijgedragen aan zijn status na de 'scheiding' van Paul Simon.

nee, hij was natuurlijk meer die 'mooie stem', en ook wel de pretty boy, geloof ik. Paul Simon had het talent.

@Top10 van Ranboy; die van Wings ken ik niet .......(ik zal 'm eens opzoeken). Ben tevreden over de stijging van What A Fool Believes (al was ik meer een liefhebber van het 1e uur van de Doobies) en blij dat Duncan Browne nog een week in je top 10 bleef staan.

Ik wijs graag even op een aantal prachtige nummers van Art Garfunkel, wat te denken van I only have eyes for you (1975) die in Engeland de eerste plaats wist te halen? (In Nederland werd het niets)

Verder: All I know en I shall sing. What a wonderful world (weer met Paul Simon) in 1978.

Op zich ben ik nog wel het meest geïnteresseerd in zijn beginperiode, die, volgens mijn greatest hits Bright eyes, heel wat aardige nummers heeft gekend. Ik aarzel al enige tijd met aanschaffen van zijn cd's, omdat de kritieken alhier niet al te best zijn.

Bright eyes is ook niet zijn slechtste maar vind ik dan minder, zonder vooruit te lopen op zaken!

De lijst is weer sterk Ranboy! Grappig dat je de Tubes zo prachtig vond! Ik zie dat je ook heel wat meer waardering had voor Goodnight tonight van Wings dan ik uiteindelijk zou hebben...

Die singles van Art Garfunkel heb ik dus gemist (te jong).

Ja, Paul McCartney en/of The Wings zouden zo tussen 1976 en 1982 met bijna al hun singles mijn top 3 wel halen. Jammer dat het daarna zo abrupt ophield.

Dat konijn ook.

De SQ top 15 van week 18 - 1979

1 (1) Pointer Sisters - Happiness (3 wk)
2 (-) Patti Smith Group - Dancing Barefoot
3 (5) George Duke - Party Down (4 wk)
4 (3) The Bombers - Get Dancin' (4 wk)
5 (-) Mother's Finest - Mickey's Monkey
6 (-) Jimmy Bo'Horne - Spank
7 (2) Sister Sledge - He´s the Greatest Dancer (9 wk)
8 (-) The Houseband - Hey What Planet Is This ?
9 (-) Milk & Honey - Hallelujah
10 (7) Players Association - Turn the Music Up (3 wk)
11 (-) ABBA - Does Your Mother Know
12 (8) Bob Marley & the Wailers - Stir it Up (8 wk)
13 (6) Tutti Frutti - We Love America, We Love China (2 wk)
14 (4) Chic - I Want Your Love (8 wk)
15 (12) Cheap Trick - I Want You To Want Me (3 wk)

Bright Eyes was natuurlijk dé plaat die de hitlijsten ging beheersen, maar dat geldt niet voor mijn eigen lijst.

Opvallende binnenkomers voor The Houseband en Mother's Finest, beide met absolute non- hits (maar wel recente singles). En de reden daarvoor is simpelweg dat ik ze beide live zag deze week in 1979.
Houseband was het voorprogramma van MF. Het was een van mijn eerste concertervaringen dus het hakte er goed in zal ik maar zeggen. Mickey´s Monkey bleek daarbij een cover, maar dat wist ik toen nog niet. (Miracles/Smokey Robinson)
Van de Houseband (de Nederlandse funkband, er blijken nog wel meer groepen met deze naam te bestaan) hoorde je daarna niet veel meer.

De hoogste nieuwe is voor Patti Smith die, tussen alle disco door, in 1979 (met LP Wave) voorgoed bij mijn alltime favoriete artiesten is gaan behoren.

Het blijft leuk om The Tubes door de lijst van Ranboy te zien razen. Ik kende de band vooral van de ruige fotorapportages van hun concerten, én natuurlijk van White Punks on Dope (zoals Kaztor al aangaf in dit jaar gecovered op het album van Nina Hagen). Prime Time heb ik als single wel meegekregen, maar vond ik toch wat slapjes. Ik heb veel later pas The Tubes - What Do You Want from Live (1978) gekocht.

Die Patti Smith Group ken ik dan weer niet; waarschijnlijk (?) geen echte hit geweest of ik zat vrijdagmiddag buiten te vaak blikspuit te spelen .

Jammer dat één van mijn favortietten van dat jaar (He' s The greatest Dancer) zakt, maar dat mag na 9 weken wel. Does Your Mother Know vond ik als jochie toen weer eens een lekker up-tempo 'rocknummer' van Abba.
De forse stap terug van Chic vind ik zelf ook niet zo'n ramp.

Dat White Punks on Dope kende ik toen nog niet, leerde ik pas later kennen. En zoals ik eerder al schreef, dat is echt een fantastische plaat! Dat het uit 1975 stamt is ongelofelijk als je het hoort.

Patti Smith! (voor de gehele collectie!)

Ook het fenomeen dat én Patti én Abba binnenkomen in één lijst, blijft helemaal je eigen smaak weergeven!

Maar natuurlijk ook de ontwikkeling: concert zien, nummers/singles van die artiesten kopen, is voor elke adolescent geweldig. Je ontstijgt het niveau van de hitlijsten door eigen, nieuwe muzikale ervaringen.

Mothers finest was ten tijde van het concert nog populair van Piece of the rock (van een jaar eerder) maar heeft later de liefhebbers van deze prima muziek flink laten zitten, dat wil zeggen, er werden nooit meer singles uitgebracht die de hitparades zouden halen. Doodzonde, ik zag er in 1978 heel wat in. Geen idee ook meer wat het later nog is geworden, met Mothers finest.

Ook de Houseband had maar een heel klein aantal bescheiden hits. Ondanks onmiskenbare kwaliteiten drong het (helaas) te weinig door tot het grote publiek. Vraag mij niet waarom, het blijft altijd gissen. Heel vaak heeft het waarschijnlijk toch te maken met het ontbreken van (minimaal) één grote hit of een spraakmakende LP.

De Top 30 van 5-5-1979

01 (01) So lonely * The Police
02 (02) Oliver's army * Elvis Costello
03 (04) Is she really going out with him * Joe Jackson
04 (03) I'll supply the love * Toto
05 (08) I want you to want me * Cheap trick
06 (06) The logical song * Supertramp
07 (07) Frozen years * The Rumour
08 (05) Sarah smiles * Bram Tchaikovsky
09 (16) Unknown destination * Massada
10 (12) I'm the toughest * Peter Tosh
11 (11) Is there anybody there * Scorpions
12 (15) Something to live for * Hollies
13 (---) Blue morning blue day * Foreigner
14 (21) Music machine * Inner circle
15 (10) Goodnight tonight * Wings
16 (---) Popmuzik * M
17 (25) Love you inside out * Bee gees
18 (09) Lucky number * Lene Lovich
19 (---) Going back to China * Diesel
20 (27) When you're in love * Dr. Hook
21 (13) Trash * Roxy music
22 (24) The chase * Giorgio Moroder
23 (---) Bright eyes * Art Garfunkel
24 (26) Kingston Kinston * Lou & the Hollywood Bananas
25 (20) Brown eyed handsome man * Buddy Holly
26 (---) Love's what I want * Cashmere
27 (17) Opzij * Herman van Veen
28 (19) A room with a view * Deco
29 (22) Fire in a trenchtown * Owen Gray
30 (30) Happiness * Pointer sisters

Het herleven van De top 30 van 1979 werkt haast psychologisch. Ik wist opeens weer waar ik naar toe ging in mijn zomervakantie. Dyon in Frankrijk, het was er warm en ik liep vaak naar het plaatselijke warenhuis om er singles te kopen of in ieder geval te bekijken.

Fransen liepen in die tijd naar mijn gevoel jaren achter bij de Nederlandse hitparades, als het geen chansons waren. Ik vond er maar weinig dat tegelijkertijd in de Nederlandse hitlijsten stond. Daarentegen kon ik er wel weer interessant ouder werk kopen dat in Nederland niet meer te krijgen was. Elk voordeel heb ze nadeel.

Foreigner veroverde rond deze tijd de VS, de eerste cd's waren vanaf het begin al uiterst succesvol. Daar moesten ze niets hebben van new wave, reggae. En een rockband als Foreigner vulde de gaten prima op, dat was meer zoals de Amerikanen het graag hoorden.

Ik heb niet meegedaan met de polarisatie door te kiezen voor het ene of het andere kamp. Zouden beide muziekstromingen niet prima muziek kunnen maken (of juist mindere)? Foreigner was in 1979 een ijzersterke, creatieve en melodieuze rockband, ik ben altijd onder de indruk geweest van de prima vocalen van Lou Gramm. Blue morning blue day zal vast hoge ogen gaan gooien.

Het new-wave, poppy achtige Popmuzik van M kent iedereen. M was de naam van de band van Robin Scott. Iedereen vond het geweldig, de bijbehorende cd New York, London, Paris Munich was zelfs ook nog een verkoopsucces (verbazingwekkend lage waardering op mume).

Begin 1980 volgde nog het singletje Moonlight and muzak, daarna was het gebeurd met de hitparade successen van M. Er werden in de jaren '80 een paar, geheel onbekend gebleven, cd's uitgebracht. Dit jaar, hoe toepasselijk, Pop Muzik - The Remix album. Maar niemand heeft op musicmeter de moeite genomen de cd zelfs maar toe te voegen.

Diesel was aanvankelijk ook de band van Pim Koopman, de helaas eerder dit jaar overleden oprichter, drummer en één van de creatieve geesten achter Kayak. Pim Koopman had Kayak (tot de reünie in 1999, band stopte in 1982) dus tijdelijk even verlaten en deed mee met deze alleraardigste polderpop rock, dat zelfs goede resultaten behaalde in de VS. De belangrijkste cd van Diesel is Watts in a tank, waarop Going back to China is terug te vinden. Die cd is niet makkelijk te krijgen, maar alle nummers er van zijn ook terug te vinden op de verzamelaar Sausolito summernight.

Over Art Garfunkel is al veel gezegd en geschreven, Bright eyes zou in de Nederlandse Top 40 eindigen als de nummer 3 van het jaar.

Nederlandse betere dansplaat: Cashmere met Love's what I want. Groep rond Peter Hollestelle en zangeres Jody Pijper, twee geen onbekende namen in de Nederlandse muziekscene. Toch zou Cashmere er niet in slagen een succesvol vervolg te maken van dit debuut. Jammer, het had internationale kwaliteiten. Maar dat is het allermoeilijkste wat er is: een mooie, succesvolle voortzetting van een ijzersterk debuut.

Jaa. terechte aandacht en waardering voor M´ s Popmuzik. Bij musician dus als eerste maar bij mij ook in aantocht, en ik verwacht ´m bij Ranboy ook wel als grote hit. Ik ben wel benieuwd hoe de nieuwerwetse sound van M bij musician zich gaat verhouden tot de meer traditionele rock in zijn lijst (hoge binnenkomer ook weer voor Foreigner).

Ook een leuk weetje is dat Jody Pijper zong bij Cashmere. Ik wist het niet en voor mij klikt daar meteen iets mee op zijn plaats. Jody met haar altijd wat schelle stem was, zeker in die jaren, ook eindeloos vaak in reclames te horen. Ik wist wel dat het Nederlands was. Love´s What I Want heb ik eigenlijk altijd als een soort halve parodie gezien, maar voor eventjes was het toch best een geinig nummer. Een klasgenoot van mij citeerde regelmatig uit het nummer de zin I swing you down on the floor
And I'll give you more and more, weet ik nog goed. Komt ook nog in mijn lijst.

Het herleven van de tijd is bij mij ook iets dat heel sterk werkt. Treffend beschreven is de ervaring die ik ook wel had in Frankrijk waar ik heel wat jaren met ouders ben meegeweest in de 70s. ´Avez-Vous le 45-tours de Michael Zager Band ? ´.
Mijn zomervakantie in 1979 was echter naar Italie, en dat ga je aan de nummers ook zien tzt. 1979 was namelijk hét jaar van Gino Soccio - wie?

Ja, sq heeft het goed gezien . Popmuzik is na Cheap Trick en Bright eyes typisch weer zo'n nummer dat zowel de nationale hitlijsten bestormt, maar ook de mijne. In deze jaren zie je regelmatig dat songs zowel in de top 40 als in mijn eigen lijst de nummer 1 positie bereiken. Iets dat in de laatste 20 jaar (vrijwel?) nooit gebeurd is. Misschien Viva la vida...

Voor wie niet weet waar die Jody Pijper dan zo bekend van is (behalve van Cashmere en reclames): ze heeft over de hele wereld op 1 gestaan met Stars on 45. Zij zong de refreinen tussen de gecoverde liedjes door.

Ja, kom daar inderdaad nog maar eens op terug!

Probeer deze te vinden. Dan heb je eigenlijk voldoende. De afzonderlijke solo-albums van Art Garfunkel zijn alleen voor de die-hard fans de moeite waard. Het easy-listening gehalte ligt veel te hoog.