Leuk dat je die twee noemt, SQ. Dat moet een dampend funk-concert geweest zijn. The Houseband had een paar jaar eerder (in 1977 dacht ik) wel twee redelijk dikke hits met Dancing shoes en Don't loose your love. Allebei afkomstig van hun eerste album Sympatico, dat ik nog op LP heb (bij mijn weten nooit op CD uitgebracht, afgezien van de Fonos-versie). Ze zijn daarna nog járen doorgegaan, maar kregen nooit meer vaste voet aan de grond.

En Mother's Finest is helemáál lange tijd een favoriet van me geweest. Ik heb er veel LP's/CD's van gehad, maar een paar jaar geleden ook een stel weggedaan, omdat er ook erg veel kaf tussen het koren zat.
In Nederland waren ze eventjes vrij succesvol, maar in Amerika vielen ze steeds tussen wal en schip: te zwart voor de rockzenders en te blank voor de R&B-lijsten. Met als gevolg dat elk album anders klonk. Dan weer maakten ze een pure disco-plaat, en als dat niet aansloeg, brachten ze weer een hardrock-achtig funknummer uit.
Daarmee waren ze wel de eersten die funk en rock bij elkaar brachten, iets wat Prince, Rick James en Living Colour pas veel later zouden doen.

Heb ze in de jaren negentig nog eens live gezien in Bibelot, een club in mijn toenmalige woonplaats Dordrecht. Ik ben helemaal uit mijn dak gegaan - wát een explosie van swingende en stevige muziek. De band verdiende beter, maar het grote succes is nooit echt gekomen.

Dat laatste verbaast me niets: ik heb de LP ook gehad, maar vond het vrij flauwe muziek, die niet echt aansloot bij de overrompelende indruk die 'Pop muzik' had gemaakt. Een typisch voorbeeld van een eendagsvlieg met te weinig creatieve ideeën voor een vervolg.

Maar die single blijft natuurlijk een fenomeen: iedereen kende het, iedereen zong het, en het was voor die tijd een tamelijk nieuw geluid - een bruggetje naar de jaren tachtig eigenlijk al.

Gino roelz on the dance floor - maar daar kwam ik pas een paar jaar later achter. Benieuwd naar je ontboezemingen!

Dank voor de extra informatie!

Ik ken niet veel artiesten op musicmeter bij wie alle studioalbums zó slecht worden gewaardeerd als Art Garfunkel. Zelfs Fate for breakfast, waar Bright eyes notabene opstaat, heeft een gemiddelde van 2,68.

Een verzamelaar is zo'n beetje de enige oplossing, die krijgen nog wel redelijke cijfers. The Art Garfunkel album die je opgeeft is inderdaad goed, ik heb hem nog op LP. Later heb ik op cd een goedkope verzamelaar gekocht met de titel Bright eyes, waar zo'n 20 nummers op staan (staat niet op musicmeter).

Maar droevig is het wel, te moeten constateren dat zijn solo cd's alleen voor die-hardfans de moeite waard zijn, terwijl juist alles uit zijn Simon & Garfunkel periode uitermate is aan te bevelen!

Geweldig, een heel leuk topic.
ik zit de laatste anderhalf uur alles te lezen.
1979 was voor mij het 2e jaar dat ik vaker/altijd met muziek bezig was. Omdat ik 14 was en geen cent te makken had was ik een echte taper. Geloof me, dat heb ik later ingehaald.
Alles van toen is op vinyl in huis gekomen. Te veel. Ik heb de helft weer opgeruimd. Wel alles op lp. Ik heb steeds van die platenspelers waar ik snaartjes moet omleggen om naar de 45 toeren te gaan.

Heel veel muziek ken ik nog en heb ik denk ik nog steeds op bandjes. Top 40, Top 50, Mi-Amigo en Del Mare.
Hitlijsten van Veronica en Del Mare etc. Zelf heb ik nooit lijstjes gemaakt. Ik had wel snel door, via vrienden dat vaak de beste nummers of uitvoeringen op de lp te vinden waren.
Van sommige nummers schrik ik wel hoe oud ze al zijn.

Mijn absolute topper toen waren: Blondie, Herman Brood, Duncan Browne, Bram Tchaikovsky, Supertramp, Santana.
Nu denk ik anders over 1979. Er is veel meer moois verschenen dan er in de top40 gevonden kan worden.

Ik was toen nog maar 5 en pikte alles op van m'n oudere broers en zussen en de radio. Het klinkt erg vreemd maar ik kan me absoluut vinden in al deze verhalen omdat ik het toen al op een of andere manier bewust mee leek te maken.

Bewaren! En als het zich er voor leent, inbranden op een cd. Ik heb er helaas niets meer van en ik zie ook nooit, al was het alleen om commerciële motieven, volledige radioprogramma's van de top 40 op de markt, hoewel mij dat erg leuk lijkt. Ik weet niet of het ooit is nagegaan, maar ik denk niet dat de uitzendingen van de Top 40 door de zender zijn bewaard, maar ik hoop dat ik mij vergis.


Omdat ze zo gedateerd klinken of omdat je niet dacht dat het al weer zo lang geleden was? Ik heb ook nog de 'losse' top 40's op papier uit die tijd. Ook maar bewaren, niet omdat er redelijk veel vraag naar is, maar omdat het leuk blijft er in te bladeren.


Dat is waar, maar er is toch niets mis met de groepen die je noemt? Nog steeds behoort hun werk tot het alleraardigste van 1979!

De SQ top 15 van week 19 - 1979

1 (2) Patti Smith Group - Dancing Barefoot (2 wk)
2 (5) Mother's Finest - Mickey's Monkey (2 wk)
3 (1) Pointer Sisters - Happiness (4 wk)
4 (4) The Bombers - Get Dancin' (5 wk)
5 (6) Jimmy Bo'Horne - Spank (2 wk)
6 (10) Players Association - Turn the Music Up (4 wk)
7 (11) ABBA - Does Your Mother Know (2 wk)
8 (-) M - Popmuzik
9 (-) Peaches & Herb - Reunited
10 (3) George Duke - Party Down (5 wk)
11 (8) The Houseband - Hey What Planet Is This? (2 wk)
12 (9) Milk & Honey - Hallelujah (2 wk)
13 (-) Donna Summer - Hot Stuff
14 (15) Cheap Trick - I Want You To Want Me (4 wk)
15 (-) Cashmere - Love´s What I Want

Een geweldige nummer één met Patti Smith (ik kom daar nog op terug)!

Maar ook de entree van Donna Summer is meer dan terecht. Twee volstrekt verschillende dames maar je moet de nummers geheel apart beoordelen en op z'n kwaliteiten indelen.

Het muzikale leven zou echt te saai zijn geweest als je je alleen maar zou beperken tot één van de twee. Ook Abba voorzie ik dinsdag in mijn lijst....

We gaan het zien.. En van Donna komt er ook nog meer bij mij

Maar dus ook in mijn lijst: de tweede Peaches & Herb dit jaar. het wordt een van de grootste hits van het jaar in mijn lijst. Ik zou m nu niet meer zo groots oppakken denk ik, maar destijds vond ik het toch een heel fijn nummer, met herinneringen ook.

Een onwerkelijk mooi muziekmoment voor mij vorig jaar - misschien wel het mooiste van 2009 - was dat niemand minder dan Faith No More op Roskilde hun set op het hoofdpodium opende met Reunited. Hoeveel mensen tussen die 50.000 zouden het nummer even goed kennen als ik? Het was, kortom, alsof het speciaal voor mij was.

TOP 40 VAN ROB nr 150, 9-5-1979
dw vw aw
1 1 5 I want you to want me - Cheap Trick
2 2 6 Goodnight tonight - The Wings
3 13 2 Bright eyes - Art Garfunkel
4 4 3 No mercy - The Tubes
5 5 5 Frozen years - The Rumour
6 6 4 What a fool believes - The Doobie Brothers
7 7 5 Prime time - The Tubes
8 3 12 I will survive - Gloria Gaynor
9 24 2 Happiness - The Pointer Sisters
10 33 2 Does your mother know - Abba
11 18 4 Is she really going out? - Joe Jackson
12 19 3 Music machine - Inner Circle
13 21 3 Dance away - Roxy Music
14 -- 1 Popmuzik - M
15 12 7 So lonely - The Police
16 8 7 The logical song - Supertramp
17 10 7 A routine day - Klaatu
18 9 11 Wild places - Duncan Browne
19 11 6 You angel you - Manfred Mann's Earth Band
20 16 6 Here comes the night - The Beach Boys
21 23 3 Turn the music up - Players Association
22 26 3 Spank - Jimmy 'Bo' Horne
23 14 7 Equinox - Jean Michel Jarre
24 30 2 Unknown destination - Massada
25 15 5 Hallelujah - Milk & Honey
26 17 6 Stir it up - Bob Marley & the Wailers
27 34 2 Going back to China - Diesel
28 -- 1 Reunited - Peaches & Herb
29 -- 1 Love you inside out - The BeeGees
30 -- 1 Browneyed handsome man - Buddy Holly
31 -- 1 Hot stuff - Donna Summer
32 -- 1 Boys keep swinging - David Bowie
33 38 2 I'm the toughest - Peter Tosh
34 36 2 Casanova - Luv'
35 25 10 Lucky number - Lena Lovich
36 27 4 This is hot - Pamela Stanley
37 22 9 Trash - Roxy Music
38 29 4 La dolce vita - The Sparks
39 20 7 Room with a view - Deco
40 31 9 Dancing fool - Frank Zappa

Vandaag is het de 150e top 40, een klein jubileumpje.

De top 7 zit deze week helemaal vast, behalve de razende stijger van Art Garfunkel, van 13 naar 3. Cheap Trick is gewaarschuwd!

Daarna volgt een rij snelle stijgers, met Abba als snelste, van 33 naar 10. Ze kunnen het nog steeds .

Op 14, dat zal niemand verrassen die dit topic volgt, de hoogste nieuwe, Popmuzik van M. Een overrompelend liedje dat nog steeds zijn sprankeling van toen heeft behouden.

De volgende binnenkomers staan allemaal op een rijtje tussen 28 en 32. Reunited, ook al veelbesproken, op 28, en het belooft ook bij mij een knaller te worden.
The BeeGees waren dacht ik al eens genoemd; voor hen wordt een wat minder grote hit, vrees ik.
Buddy Holly had musician ook al weken terug, het is toch opvallend soms hoe de binnenkomst in tijd kan verschillen.
Aan Donna Summer moeten we geloof ik allemaal geloven. Ik was in die jaren een heel grote Donna Summer-fan, maar juist deze vond ik wat ruw en niet leuk. Ik denk dat ik nog te klein was voor deze 'hot stuff' .
Als laatste komt David Bowie binnen, zeker een van de grootste hitleveranciers bij mij. Een nieuw geluid van een nieuw album, Lodger, en deze gaat het ver schoppen bij mij.

Ja, David Bowie kwam met Boys keep swinging en de cd Lodger weer eens uit een geheel ander vaatje tappen, na de wat sombere en vol met instrumentale tracks, Low en Heroes.

Maar past verder wel helemaal in 1979. Hot stuff van Donna Summer is inderdaad andere koek dan voorgangers als MacArthur park en I feel love. Zij ging helemaal mee in de laatste discomode en deed dat smaakvol, ik kan het niet anders zeggen.

Ik voorzie, ondanks Art Garfunkel, toch ook weer de allerhoogste positie voor de Pointer sisters.......

@ Musician
Met oud bedoel ik inderdaad dat ik al wat ouder geworden ben. De platen die je regelmatig draait of draaide stammen van voor 1980. Dan wordt het toch serieus!
Ik heb nog een hele stapel papieren Top40-s Vroeger bij de lokale platenboer gehaald, later uit de Veronica gestript. Geweldig hier nog eens door te bladeren. Mijn eerste is van 28 januari 1978.
Het verschrikkelijke, nog steeds, If I had words komt net op 1.
De hoogste binnenkomer is Take a Chance van Abba, Singin in the Rain gaat van 5 naar 4, een dijk van een hit!
Het smurfenlied staat er al 16 weken in en La Paloma van het fischer koor op 40.
Alarmschijf:Sweet - Love is like Oxygen.
Lp van de week: Quarter moon in a ten cent town - Emmylou Harris.
Abba the Album op 1.
Het gebeurde in het westen staat er 161, honderdeenenzestig, weken in.
Mooie tijden.

Inderdaad. En geweldige lectuur!

De top 30 van 12 mei 1979:

01 (03) Is she really going out with him * Joe Jackson
02 (01) So lonely * The Police
03 (05) I want you to want me * Cheap trick
04 (02) Oliver's army * Elvis Costello
05 (13) Blue morning blue day * Foreigner
06 (09) Unknown destination * Massada
07 (16) Popmuzik * M
08 (04) I'll supply the love * Toto
09 (12) Something to live for * Hollies
10 (14) Music machine * Inner circle
11 (07) Frozen years * The Rumour
12 (19) Going back to China * Diesel
13 (10) I'm the toughest * Peter Tosh
14 (06) The logical song * Supertramp
15 (---) Boys keep swinging * David Bowie
16 (17) Love you inside out * Bee gees
17 (11) Is there anybody there * Scorpions
18 (20) When you're in love * Dr. Hook
19 (08) Sarah smiles * Bram Tchaikovsky
20 (---) Dancin' fool * Frank Zappa
21 (23) Bright eyes * Art Garfunkel
22 (---) Cool for cats * Squeeze
23 (---) Rock 'n roll fantasy * Bad company
24 (---) Hot stuff * Donna Summer
25 (---) Does your mother know * Abba
26 (22) The chase * Giorgio Moroder
27 (24) Kingston Kingston * Lou & the Hollywood bananas
28 (15) Goodnight tonight * Wings
29 (---) 'K heb niks meer aan m'n leven * Ton van der Meer
30 (---) Throw it all away * Partner

8 nieuwe binnenkomers, het voorjaar zit duidelijk in de lucht! Ik heb ze voor het gemak maar weer eens uitgebreid beluisterd.

David Bowie, ik vind Boys keep swinging inmiddels minder boeiend (dan in 1979). Zijn voorliggende periode was interessanter. Maar het blijft David Bowie en hij kon natuurlijk niet altijd in Berlijn blijven hangen.

Frank Zappa had met Dancin' fool inderdaad een alleraardigste single, is inmiddels uitgebreid besproken.

Squeeze was voor ons in mei 1979 wel een hele nieuwe pop/new wave act die zich uiteindelijk zou beperken tot deze ene, enigszins vrolijke, hit in de top 40. Een eendagsvlieg was deze groep rond pianist (en inmiddels music-host bij de BBC) Jools Holland allerminst. In een periode met een aantal inactieve jaren (maar wie heeft dat niet) was de band actief tussen 1974 en 1999. Dit singletje ken ik, daarna houdt het voor mij op. Maar het nummer is boeiend genoeg om eens bij alle uitgebrachte cd's van Squeeze op musicmeter rond te neuzen.

De rock van Bad company klinkt mij heel wat minder schokkend in de oren. Moet het voor hardrock doorgaan? Nou, misschien. Rock 'n roll fantasy is ongetwijfeld een bekende Bad company kraker, zoveel hits en tips hebben ze uiteindelijk nu ook weer niet gehad, het doet mij inmiddels wat aan Foreigner denken, hoewel de laatsten beduidend beter in de uitvoering zijn. Paul Rodgers had nog niet kunnen bevroeden ooit de opvolger van Freddie Mercury bij Queen te zullen worden. Freddie Mercury zelf ook niet, overigens.

En daar zijn ze dan, Donna Summer en Abba! Donna Summer al eerder een vakvrouw genoemd. En dat komt omdat elk nummer dat zij brengt (bracht) geweldig in uitvoering is. Zij maakte gedurfde stappen in het disco-tijdperk en werd daarmee een soort leading-lady waar geld noch moeite in composities en productie werden gespaard. Ze zingt daarnaast niet alleen vol overgave, ze hééft ook een prima stem.

Does your mother know: ook Abba blijft smaakvol uit de hoek komen, hoewel ik moet zeggen dat ik de voorgaande cd The Album leuker vind dat deze nieuwe, Voulez vous met dit nummer, waarop ook weer eens de heren mogen meezingen. Op het eerste hitsucces Ring ring (1973) wist ik al dat ze konden zingen: op de b-kant mochten zij het nummer Rock and roll band vol zingen.

Dan toch het bepaald niet onverdienstelijke Nederlandstalige lied 'K heb niks meer aan m'n leven van Ton van der Meer. Van zijn polderpop rock cd B.G.G. Ik vind hem een beetje een typisch geval.

Hij is actief in Nederbeat groepen tussen 1964-1967, duikt dan weer op in 1977, is aanvankelijk erg actief, ook wat betreft optredens (m.n. op de radio bij de Vara) eind jaren '70. Op B.G.G. schrijven o.a. Barry Hay en George Kooijmans mee aan een nummer (net als Peter Koelewijn) en tevens speelt er ene Adje v.d. Berg gitaar op.

Ton van der Meer schreef zelf het meeste materiaal, maakte daarna nog één studio album (eindelijk vrij, 1983) en een live cd met Marcel Kuypers (Opgelucht, 1986). Hij schijnt in 1982 bij The Mo te hebben gespeeld. Daarna werd het angstvallig stil rond de man.

Zijn naam zegt mij nog steeds ook maar weinig, maar uit een biografie van hem lees ik, dat hij vanaf 2003 toch weer actief zou zijn, met een aantal andere Nederlandse muzikanten. Ik heb alleen nooit gehoord of uit die samenwerking een interessante cd is voortgekomen.

Partner is natuurlijk wel een overbekende Nederlandse band. Throw it all away niet onaardig maar wat belangrijker is: het wordt de laatste notering van Partner in onze hitlijsten. De band heeft qua hits en tips de jaren '80 niet meer gehaald.

Een mooi rijtje binnenkomers, musician! Daar is Frank Zappa eindelijk (ik begrijp dus dat hij nu pas in de tipparade is binnengekomen?).

Bij Squeeze wil ik wel opmerken dat Cool for cats wel hun enige top 40 hit is, maar Tempted bij het grote publiek veel bekender zal zijn, in hun uitvoering of via de cover van Joe Cocker. En ook Is that love? mag er zijn. En ik kan niet nalaten ook te melden dat Jools Holland ook de beroemde pianosolo aan het eind van Uncertain smile heeft ingespeeld.

En Boys keep swinging is dan wel geen Heroes, maar dat eind scheurt toch wel erg lekker weg .

Dat is waar, de ongeëvenaarde piano solo in Uncertain smile!

Squeeze/Holland waren gewoon geen hitparade artiesten maar dat zegt natuurlijk niets negatiefs over hun werkelijke prestaties!

Nou, in hun thuisland Engeland hebben ze behoorlijk wat hits gehad hoor. Maar er zijn van die acts die het in Engeland geweldig doen terwijl ze in Nederland niet aanslaan. The Jam is ook zo'n voorbeeld.
Te Brits, zeggen we dan. Maar dan begrijp ik weer niet waarom een band als The Kinks het in Nederland weer wél geweldig deed. Er valt, kortom geen peil op te trekken. Misschien is scoren in de hitparade toch ook vooral een gevolg van aandacht van discjockeys. In de jaren tachtig heeft Frits Spits bijvoorbeeld in de Avondspits bepaalde nummers echt tot hits gemaakt die anders vast en zeker aan de aandacht van het grote publiek zouden zijn ontsnapt.

Overigens vind ik dat je als liefhebber van grootse popliedjes op zijn minst het Greatest hits-album van Squeeze in huis moet hebben. En anders is deze zeker een aanrader (zie ook mijn jubelende recensie aldaar).

Jazeker, Bad Company ging in die tijd nog voor hardrock door, al is dat nu bijna niet meer voor te stellen. Hun eerste drie albums knalden nog behoorlijk, maar daarna sloeg de gezapigheid toe. Het is - vond ik toen al - van die typische ouwelullen-bluesrock, die ik overigens af en toe nog steeds wel eens opzet.
BC was hier hoorbaar een band in zijn nadagen, die zwaar leunt op de doorrookte stem van Paul Rodgers (die stem heeft-ie altijd behouden overigens, ik vind 'm nog steeds goed zingen).
Wat mij destijds wél intrigeerde, was dat het singletje (en de LP, want die heb ik ook) op het Swan Song-label van Led Zeppelin stond.

Excuus! Maar je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Ik heb direct pogingen ondernomen, maar East side story is helemaal nog niet zo gemakkelijk te krijgen. Onze bekende gezamenlijke internet leverancier haalt er zelfs z'n neus voor op (niet leverbaar), anderen kondigen weken levertijd aan, dus daar moet ik nog wat op verzinnen.

TOP 40 VAN ROB nr 151, 16-5-1979
dw vw aw
1 3 3 Bright eyes - Art Garfunkel
2 1 6 I want you to want me - Cheap Trick
3 2 7 Goodnight tonight - The Wings
4 14 2 Popmuzik - M
5 10 3 Does your mother know - Abba
6 9 3 Happiness - The Pointer Sisters
7 6 5 What a fool believes - The Doobie Brothers
8 5 6 Frozen years - The Rumour
9 4 4 No mercy - The Tubes
10 11 5 Is she really going out? - Joe Jackson
11 12 4 Music machine - Inner Circle
12 13 4 Dance away - Roxy Music
13 7 6 Prime time - The Tubes
14 8 13 I will survive - Gloria Gaynor
15 32 2 Boys keep swinging - David Bowie
16 28 2 Reunited - Peaches & Herb
17 24 3 Unknown destination - Massada
18 -- 1 Cool for cats - Squeeze
19 21 4 Turn the music up - Players Association
20 27 3 Going back to China - Diesel
21 29 2 Love you inside out - The BeeGees
22 31 2 Hot stuff - Donna Summer
23 22 4 Spank - Jimmy 'Bo' Horne
24 -- 1 Chase - Giorgio Moroder
25 16 8 The logical song - Supertramp
26 15 8 So lonely - The Police
27 18 12 Wild places - Duncan Browne
28 17 8 A routine day - Klaatu
29 19 7 You angel you - Manfred Mann's Earth Band
30 30 2 Browneyed handsome man - Buddy Holly
31 34 3 Casanova - Luv'
32 -- 1 Another shipwreck - Andy Bown
33 23 8 Equinox - Jean Michel Jarre
34 40 10 Dancing fool - Frank Zappa
35 -- 1 Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire
36 -- 1 When you're in love - Dr. Hook
37 26 7 Stir it up - Bob Marley & the Wailers
38 25 6 Hallelujah - Milk & Honey
39 -- 1 One night affair - The Stylistics
40 33 3 I'm the toughest - Peter Tosh

Weer een razende lijst. Art Garfunkel pakt al de eerste plaats, ten koste van Cheap Trick, dat er ook nog niet zo lang stond. En Popmuzik stijgt van 14 naar 4, dus ook Bright eyes wordt bedreigd.

The Tubes-invasie lijkt ineens over. No mercy gaat van 4 naar 9 in de vierde (!) week, en Prime time van 7 naar 13. Kort maar krachtig!

Voor de lijstfreaks is het misschien interessant dat The Beach Boys, vorige week op 20, er deze week niet meer instaan. Dit zal ik niet bewust gedaan hebben, ik was hem dus vergeten toen ik de lijst maakte... Aan de andere kant gaat Frank Zappa in de tiende week van 40 naar 34, een opmerkelijke opleving.

Over Squeeze op 18 is al veel gezegd. Wel mooie binnenkomst!

Ook Giorgio Moroders naam is al gevallen, al zie ik hem niet in de lijsten van mijn collega's staan. Producer van de betere disco...

Op 32 komt Andy Bown binnen. Deze musicus speelde in of met verschillende bands, zoals The Herd, Status Quo en de live performance van The Wall. Deze single zou erg lang in de tipparade staan, maar de top 40 nooit halen. Wordt toch nog regelmatig her en der gedraaid. Vrolijk deuntje.

Op 35 de grootmeesters van de disco, EWF, met hun tweede meesterwerk (na Fantasy), dit keer met hulp van The Emotions. Swingender dan dit heb je het niet.

Op 36 Dr. Hook met een van zijn grootste hits, maar echt spannend wil het (achteraf) niet worden.

En op 39 The Stylistics. Hun tijd is al voorbij, dit zal hun laatste levensteken zijn. Hun Can't give you anything uit 1975 was bij mij zo'n groot succes, dat dat jaren later zeker geholpen zal hebben om dit singletje ook in mijn lijst te krijgen. Al 30 jaar niet meer gehoord, denk ik. Overigens niet te verwarren met de latere single van Spargo (geen cover dus).

Over The Stylistics kan ik alleen maar lovend zijn. Ik heb mijn lijst voor dinsdag alvast bekeken en was enigszins verwonderd over het binnenkomen van One night affair, heb hem weer uitvoerig beluisterd (duurt langer dan 6 minuten!) maar: een prachtige plaat, ik kan er niets anders van maken.

Ook voor mij geldt, dat de Stylistics geweldig hebben gescoord met Can't give you anything maar One night affair is een hele mooie verrassing voor 1979, ik had de plaat er niet verwacht, eerlijk gezegd.

Giorgio Moroder zakte al weer in mijn lijst (van 22 naar 26) maar voor disco-begrippen blijft het een prima plaat.

Overigens gaat het behoorlijk druk worden met ijzersterke platen in de komende periode, het lijkt wel of de platenmaatschappijen allemaal hebben gewacht tot voorjaar/zomer 1979!

Jaja weer veel nieuws in de lijst van Ranboy. Met nummers die bij mij toch allemaal niet ver komen. Moroder staat niet in mijn lijst omdat ik niet wist dat het een single was. Squeeze wel, maar was ik heel snel beu. De hoge status voor Squeeze bij ook musician en vooral bij Gaucho past bij wat ik ook nu nog veel lees: Squeeze is ook nu nog erkend belangrijk geweest in de popmuziek en ik herinner me ook veel enthousiasme uit mijn toenmalige kennissenkring. Ik ben hier de afwijkende.

Andy Bown komt bij mij helemaal niet: ik had zelfs een hekel aan die plaat, die inderdaad niet ver kwam in de lijsten, maar met name door de Vara tot in het belachelijke geplugd werd: aan airplay heeft t zeker niet ontbroken.

Stylistics ben ik een beetje vergeten, althans dit nummer. Ik zal het ongetwijfeld gehoord hebben, soulshowluisteraar als ik toen was, maar denk dat het te oldschool voor me is geweest. Ik heb net even geluisterd, maar er zit zo´n typische love-boat-disco beat in (erg veel gebruikt in jaren 76 en 77), en daar kon ik toen niet zo goed mee. Ik ben later de Stylistics wel iets meer gaan waarderen (met tenslotte relevante evergreens in het genre op hun naam) maar een echte favoriet is het nooit van me geworden.

Klapper van de week is trouwens bij mij en Ranboy hetzelfde (Popmuzik). Zie mijn lijst hieronder zometeen.

De SQ top 15 van week 20 - 1979




1 (8) M - Popmuzik (2 wk)
2 (1) Patti Smith Group - Dancing Barefoot (3 wk)
3 (7) ABBA - Does Your Mother Know (3 wk)
4 (-) Blondie - Hanging on the Telephone
5 (13) Donna Summer - Hot Stuff (2 wk)
6 (4) The Bombers - Get Dancin' (6 wk)
7 (5) Jimmy Bo'Horne - Spank (3 wk)
8 (3) Pointer Sisters - Happiness (5 wk)
9 (6) Players Association - Turn the Music Up (5 wk)
10 (2) Mother's Finest - Mickey's Monkey (3 wk)
11 (9) Peaches & Herb - Reunited (2 wk)
12 (-) Lene Lovich - Say When
13 (-) Squeeze - Cool For Cats
14 (-) Diesel - Going Back to China
15 (12) Milk & Honey - Hallelujah (3 wk)

M - Pomuzik. heb ik toen nog als 12 inch gekocht.
De eerste double groove plaat. Ik heb 'm nog steeds. Is ook nog steeds leuk.
Diesel vond ik later leuker dan toen.
Squeeze, E,W & F, Moroder, Players Association. Toen geweldig, nu nog steeds lekker.
Blondie, is nooit meer over gegaan. De meest gedraaide plaat in mijn leven.
Kan ik niets aan doen. Zou ik ook niet willen.
Parallel Lines, heerlijk.

Van M heb ik laatst ook die double groove-versie gevonden. Geweldige schijf!
Ik vind dat nummer van Andy Bown wel leuk trouwens. Herkende het zelfs nog toen ik het hoorde.

Een typische love-boat-disco-beat? Ik vind de Stylistics een mooie eigen sound hebben, erg sterk in ballad-achtig werk, de zanger kan goed zingen. Ik heb hier even zitten bladeren, maar over het algemeen krijgen ze van de paar stemmers die er zijn behoorlijk hoge waarderingen, vooral voor hun werk van begin jaren '70 tot zo'n beetje halverwege dat decennium. Eén van de Greatest hitsen die ze hebben uitgebracht ga ik toch binnenkort maar bestellen.

Maar je hebt ongetwijfeld gelijk. Love boat was geen serie die ik bekeek, ik kan er dus ook geen muziek aan ophangen.

Zou M uiteindelijk bezweken zijn onder de druk van het succes van Popmuzik (geweldig hoesje!)? Het is echt zo'n nummer waar je maar weinig tegenstanders van vind, omdat het zo'n aanstekelijk nummer is.

Ik vind Cool for cats van Squeeze erg goed, maar ook ik heb altijd nagelaten een cd van de band te kopen, dus veel ken ik er ook niet van. Maar ik ben blij dat Gaucho even wees op hun boeiende catalogus, daar zitten we hier ook voor. Ik denk dat hij inderdaad gelijk heeft, zo blijven er altijd nieuwe artiesten om te ontdekken!

Peaches and Herb overigens alweer snel omlaag!

Oh ik heb heel wat afleveringen gezien. Ik zou er nooit meer naar kijken, denk ik, maar dat deuntje krijg je er bij mij niet meer uit

YouTube - Love Boat Theme

Ik zie wat je bedoelt! Gelukkig kun je via YouTube alles wat je ooit gemist hebt in je leven alsnog bekijken!

Ik denk dat sq dat typische disco-ritme bedoelt dat van pakweg '73 tot '77 een tijdje heel populair was. Dat ritme van vroege disco-hits als Rock the boat, Can't give you anything en I love to love, met die extra tom in de vierkwartsmaat - ik weet ook niet hoe ik het zo snel anders moet omschrijven. Maar door dat ritme gaan al die nummers een beetje hetzelfde klinken.

Eind jaren zeventig was dat typische ritme zo'n beetje verdwenen, maar dat nummer van de Stylistics is er nog een goed voorbeeld van. Dus voor 1979 was dat nummer inderdaad al een beetje 'old school', zoals sq zegt.